หวงรักเมีย(เด็ก)VIP

หวงรักเมีย(เด็ก)VIP

last updateLast Updated : 2026-01-04
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 rating. 1 review
37Chapters
3.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“คนหวงมันจำเป็นต้องรักด้วยรึไง” (ตุลย์×หลิน)​ (รุ่นลูกจากเรื่องทาสรักเมียเด็ก)

View More

Chapter 1

เกริ่นนำ

A red-faced Reylin huffed as she heaved a dirty sack full of hay over her shoulder. Heavy boots trudging two inches into the snow-covered ground a moment later, towards the beaten-down shed.

She exhaled a shaky breath as a particularly cold chill ran down her spine. She frowned, tugging at her thick fur coat with nimble fingers covered in black cotton gloves that may have seen better days.

"Rey!"

Her attention snapped over to the little curly-haired boy waving frantically to get her attention, a toothy grin spread on his reddened cheeks.

Rey smiled and waved back at him with her free hand, only looking away when he turned back to his friends who were playing in the snow. She shook her head and quickened her pace towards the shed so she could get her little brother indoors where it's warm before the little troublemaker catches a cold.

Pulling open the rickety door of the rundown shed, it made a loud creaking noise. She walked in and dropped the bag, ripping it open and emptying the contents on the stack of hay beside a brown horse. She stroked its mane, and it neighed enthusiastically as though it were excited to see her.

"Hi, Max," she smiled and patted his neck as he began munching on the hay she'd stacked up. Closing the doors of the shed behind her, Rey walked back to where her brother had been playing with his friends.

"Beau!" she called, turning around in circles when she found no one; it was eerily quiet in the snow-covered clearing.

She exhaled a shaky, fogged breath, listening carefully if she'd hear the crunch of snow under the feet. "Beau, come on out, playtime's over," her heart began to thud loudly in her chest.

She didn't want to assume the worst and wanted to keep up an optimistic front. Rey heard rustling in the bushes just behind her and froze.

The sound was followed by a very low growl, which shook her to her core. "Lycan," she seethed as realisation dawned on her. Slowly she pulled the silver dagger stashed in the waistband of her pants, gripping it tightly and facing the beast that had emerged from the trees.

It had matted brown fur and razor-sharp teeth, but more importantly, it wanted her dead. The beast stalked closer to her, slowly circling her like it would its prey, its sharp canines pulling back into a deadly snarl, and its amber eyes trained on her. Rey stood her ground, ready to fight or die trying.

With a powerful growl, the beast attacked with sharp claws ready to slice through flesh, but Rey sidestepped it just in time, sending it tumbling through the snow. Her speed took the beast by surprise, but it quickly shook it off and attacked again with a deadly speed, this time going for the throat.

Rey dodged the attack, finding its weak spot and slicing its belly open. The beast tumbled to the ground with a whimper.

The snow-covered ground quickly turned crimson as the beast struggled to take another stance due to excessive blood loss, as the cut wasn't healing fast enough.

It eventually stood and faced her; this time its movements were slowed, and Rey went for the kill, plunging the silver dagger into its neck and slowly pulling it out. She exhaled a shaky breath when the beast breathed its last.

She stumbled away from the dead beast, her hands covered in blood. Her heart thudded in dread when realisation dawned on her that there would be more. Lycans never hunted alone but in packs, and she feared for her brother's safety.

Without wasting a second, she ran in the direction of their cabin in search of Beau, only stopping when she heard the sound of horses. Rey hid behind a cabin, praying they wouldn't sniff her out.

The thundering hooves of the horses passed, and she came out, carefully manoeuvring between houses. She smelt the smoke before she saw the blazing fire; her whole village was burning to the ground right before her eyes.

There were Lycan soldiers everywhere; a few were on horses; she could make out dead bodies of humans scattered across the small village. The ones left alive were being lined up like cattle, pushed and prodded like they were nothing. Tears threatened to spill, but she breathed through them.

She still hadn't found Beau, not from where she was hiding. She knew she had to get closer, and although the smoke from the fire would probably mask her scent, she still had to be careful.

She was about five cabins away from her own, which would have likely been raided. She thought carefully about her next course of action; if she were to make it back to the cabin and get caught without finding Beau, what then?.

Fear gripped her at the thought of Beau being captured or, worse, winding up dead. Her fingers shook, but Rey couldn't tell if it was from the cold or fear. Gripping the dagger tightly in her fist, she blinked back the tears that were threatening to fall.

"Ok, think, Rey, where would Beau go?" She whispered, shutting her eyes tightly as she racked her brain for the answer. Her eyes snapped open when she realised where he could be.

"Shit," she cursed and scrambled up from her crouched position behind the cabin. Whipping her head from left to right to check if the coast was clear, she quickly made her way back to a small lake just a few meters behind the tree line.

She'd usually take him there in the summertime; it was their little secret spot, and he loved it. She darted towards the trees, exhaling in relief when she was sure the trees would camouflage her. It wouldn't stop the mutts from sniffing her out, though.

With that thought, she quickened her pace, panting when she came to the banks of the frozen lake. "Beau!" she whispered and yelled when she found the area empty.

"Oh God no," she sobbed when she realised he wasn't there. Clutching her knees, she tried to control her breathing and tears.

Movement in her periphery snapped her back to reality; taking a step back, she clutched her dagger and took a fighting stance.

The bushes rustled a little, then a head of curls popped up. Rey paused before realising who it was. Rushing towards Beau, she pulled him out from behind the bushes he'd been hiding in.

"You scared the hell out of me, Beau," she admonished, hugging him tightly.

"I'm so glad you're safe."

"Don't leave my sight ever again; promise me right now!" she said with tears in her eyes.

"Pinky promise," Beau muttered, holding out his pinky finger to seal the promise. Rey smiled sadly and held out her own pinky, joining it with his tiny one. "Now, come on, we have to go," she rushed out, rising from her kneeling position. With their hands joined, she led him deeper into the woods in hopes of getting away and not getting caught.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

เจ้าหมูน้อย
เจ้าหมูน้อย
มาอ่านกันเยอะๆ นะคะ
2025-12-19 16:03:59
0
0
37 Chapters
เกริ่นนำ
คำเตือนเนื้อหาในนิยายเรื่องนี้เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป อาจมีภาพและเนื้อหารุนแรง การใช้ถ้อยคำหยาบคายเกินไปซึ่งไม่เหมาะสม โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นมาจากจินตนาการของผู้เขียนเพื่อให้ได้อรรถรสในการอ่านเท่านั้น ตัวละคร สถานที่ ล้วนไม่มีอยู่จริง โปรดอ่านด้วยความบันเทิง หากมีขาดตกบกพร่องประการใด ต้องกราบขออภัยด้วยค่ะแวะอ่านทำความเข้าใจอีกสักนิดนะคะนักอ่านที่รักนิยายเรื่องนี้เราใช้การบรรยายเรียบง่ายและมีคำหยาบคาย ใช้กู มึง และคำอื่นๆ ทั้งนี้ก็เพื่อเพิ่มอรรถรสในการอ่านสถานที่และเนื้อหาในนิยายเป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น จริงบ้างไม่จริงบ้างค่ะเนื้อหานิยายเพื่ออรรถรสไม่ได้มีเจตนาจะลบหลู่ หรือดูหมิ่นให้เสื่อมเสียใดๆ ทั้งสิ้นเหมาะสำหรับผู้หื่นที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป ผู้ที่อายุต่ำกว่า 18 ปีควรได้รับคำแนะนำนิยายเรื่องนี้เขียนเพื่อคลายเครียดนะคะ สมจริงบ้าง ไม่สมจริงบ้าง เนื้อหาไม่สั้นไม่ยาว ใช้ภาษาบ้านๆ เน้นอ่านสบายๆ และอ่านเข้าใจง่ายค่ะ เพราะฉะนั้นงดมีดราม่าน้าเกริ่นนำภายในบ้าน“หลิน นี่พ่อพี่” เด็กชายเอ่ยบอก“สวัสดีค่ะคุณลุง” เด
last updateLast Updated : 2025-12-03
Read more
ตอนที่1 ครบรอบ(1)
ตอนที่​ 1 ครบรอบเวลาล่วงผ่านมา​ ตุลย์และหลินแต่งงานกันได้สามปีเต็ม​ ทั้งคู่อยู่ด้วยกันที่เรือนหอหลังใหม่และใช้ชีวิตแบบคู่สามีภรรยาทั่วๆ​ ไปไม่ได้มีอะไรมากมาย​ ส่วนอาม่าก็มาอยู่กับหลานสาวด้วยเช่นกัน“สุขสันต์วันครบรอบแต่งงานค่ะเฮีย” หลินเอ่ยพร้อมรอยยิ้มก่อนจะยื่นของขวัญที่เตรียมไว้ให้ผู้เป็นสามี“คืออะไร” ตุลย์รับมาแล้วแกะดูในทันที​ ก่อนจะเห็นว่าเป็นนาฬิกาข้อมือคอลเลคชันใหม่ของแบรนด์​หรูที่เขาชื่นชอบอยู่​ “รู้ได้ไงว่าพี่จะเอารุ่นนี้?”“หลินเป็นเมียเฮียนะ​ ผัวชอบอะไรไม่ชอบอะไรหลินก็ต้องรู้สิ” สิบปีที่หลินรู้จักกับตุลย์​ มันไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะรู้ว่าอีกฝ่ายชอบหรือไม่ชอบอะไร​ เธอเป็นคนประเภทที่ถ้าชอบหรือรักใครจะใส่ใจคนนั้นสุดๆ“ขอบคุณนะ” เอ่ยขอบคุณภรรยาพร้อมกับจูบที่ริมฝีปากของเธออย่างอ่อนโยนหนึ่งที​“ยินดีค่ะ”“หลินอยากได้อะไร?” ตุลย์ถามแล้วรอฟังคำตอบ​ เขาไม่รู้หรอกว่าภรรยาของตนชอบหรือไม่ชอบอะไร​ คิดแค่ว่าพวกผู้หญิงเดาใจยาก​ เดี๋ยวซื้อมาให้ไม่ถูกใจก็แง่งอน“…” เธอมองหน้าสามีแล้วยิ้มอ่อนๆ​ ทว่าตุลย์ไม่เคยใส่ใจที่จะรู้ว่าเธอชอบอะไร​ กี่ครั้งก็พยายามทำใจให้ชิน​ เพราะไม่ว่าจะกี่เทศกาลหรือว
last updateLast Updated : 2025-12-03
Read more
ตอนที่1 ครบรอบ(2)
ภายในห้องนั่งเล่นเหมยนั่งเล่าเรื่องราวที่ผ่านมาเกือบสิบปีที่หายไปให้อาม่าและน้องสาวฟัง​ รวมไปถึงตุลย์ที่ตอนนี้ยืนกอดอกพิงเสาแล้วมองไปที่เหมยอย่างไม่ลดละ​ หูก็ตั้งใจฟัง“เนี่ยแหละ​ อาม่าเตือนแล้วไม่เคยฟัง” เมื่อฟังจบอาม่าก็เอ่ยขึ้น​ ตอนนั้นพูดจนปากจะฉีกแต่หลานสาวไม่คิดจะฟัง“เหมยก็ไม่คิดว่าเขาจะมาทิ้งกันไปแบบนี้หนิม่า​ มันสิบปีเชียวนะที่เรารู้จักและอยู่ด้วยกัน” เธอเองก็ไม่คาดคิดว่าสิบปีที่รักกันดีกับสามีจะมาจบเอาวันนี้เพียงเพราะฝ่ายชายไปเจอผู้หญิงคนใหม่ที่สวยกว่า​เด็กกว่าเธอ“แล้วเจ้รู้ได้ไงว่าเราอยู่ที่ไหน​” หายไปไม่เคยติดต่อมาเป็นสิบปี​ มันน่าแปลกที่พี่สาวนั้นจะหาที่อยู่ใหม่ถูก​ อีกทั้งหลินยังไม่เคยบอกใครว่าเธออยู่ไหน​ โซเชียล​ก็ไม่เคยอัปเดตอะไรมากมาย​ แค่ลงรูปถ่ายไปวันๆ“ไล่ถามเพื่อนๆ​ เอา​ ก็เลยมารู้ว่าหลินแต่งงานกับตุลย์​ แล้ว​เจ้ก็เลยให้คนสืบหาที่อยู่ให้น่ะ ​”“แล้วนี่จะเอายังไง” อาม่าถามหลานสาวคนโต“เหมยว่าจะมาขอรบกวนสักพักน่ะ”“รบกวนนี่เจ้หมายถึงอะไร”“เจ้ขอมาอยู่ด้วยสักพักนะหลิน​ ขอพักใจสักระยะ ไว้ดีขึ้นแล้วเจ้จะไป” เหมยจับมือหลินด้วยหน้าตาที่เศร้าสร้อย​ เธอไม่รู้จะไปที่ไหน​อ
last updateLast Updated : 2025-12-03
Read more
ตอนที่2 แปลกไป(1)
ตอนที่​ 2 แปลกไปเป็นเวลาตีหนึ่งกว่าๆ​ ที่ตุลย์กลับถึงบ้าน ในขณะที่เดินเข้ามาภายในเขาก็เห็นไฟในครัวเปิดอยู่จึงเดินไปดู​ก่อนจะเห็นว่าเป็นหลินที่ยืนทำอะไรบางอย่าง“ดึกดื่นป่านนี้ทำอะไรอยู่”“เอ้า​ เฮียมาแล้วเหรอ”“อื้ม​ ว่าแต่ทำอะไร”“หลินกำลังอุ่นกับข้าวน่ะ”“กับข้าว?”“พอดีหลินทำไว้ตั้งแต่ช่วงค่ำรอกินกับเฮียน่ะ แต่เห็นมันเย็นหมดแล้วเลยเอามาอุ่น” เธอกะว่าจะกินฉลองครบรอบแต่งงานกับสามีสักหน่อย​ ทว่าทุกอย่างผิดแพลนเมื่อเขาเล่นกลับบ้านมาเสียดึกดื่นปานนี้“ขอโทษที พอดีงานเยอะ” จริงๆ​ ไม่มีงานอะไรหรอก​ เขาก็แค่ขี้เกียจจะอยู่บ้าน​ “แล้วมีอะไรกินบ้าง”“ของโปรดเฮียเลย​ ขาหมูพะโล้ต้มเปื่อย​ กับผัดผักบุ้งน้ำเยอะๆ​ แล้วก็มี…”“หลิน” เหมยมาขัดจังหวะแล้วยืนแทรกกลางระหว่างน้องสาวกับน้องเขย“ว่าไงเจ้”“ทำไมยังไม่นอน”“หลินมาอุ่นกับข้าวน่ะ”“กับข้าวเหรอ​ เจ้กินได้มั้ยอะ”“…” หลินมองหน้าตุลย์แล้วปั้นยิ้มให้​ เธอจะบอกเหมยยังไงดีว่าอาหารพวกนี้มันเป็นของที่เธอทำไว้ให้สามี“จะกินก็กินสิ​” ตุลย์เอ่ยขึ้นแล้วเดินไปนั่งรอที่โต๊ะอาหาร​“เดี๋ยวเจ้ช่วยถือนะ” เหมยถือกับข้าวหนึ่งชามไปวางที่โต๊ะพลางเดินกลับมาหยิบชามต
last updateLast Updated : 2025-12-03
Read more
ตอนที่2 แปลกไป(2)
ตุลย์และเหมยรีบผละตัวออกจากกัน​ทันที​ ก่อนจะแย่งกันอธิบาย“คือเฮียเห็นเหมยร้องน่ะก็เลยมาปลอบใจ”“เจ้ยังทำใจไม่ได้น่ะก็เลยแอบมาร้องไห้​ ตุลย์มาเห็นเลยช่วยปลอบ​”“อื้ม​ แล้วนี่กินข้าวต้มที่ม่าทำไว้กันหรือยัง” หลินข่มใจไม่ให้แสดงความรู้สึกไม่ดีออกมา​แล้วทำทีเป็นถามเรื่องอื่น​ “ถ้ายังก็มากินเถอะ​ เดี๋ยวหลินเข้าไปอุ่นให้ใหม่” พูดจบเธอก็หันหลังแล้วเดินออกมา“…” เหมยใช้หลังมือปาดน้ำตา“…” ตุลย์มองเหมยด้วยความเป็นห่วง​ แต่ก็ต้องเลือกที่จะเดินตามหลังหลินเข้าไปในบ้านแม้ใจเขาอยากจะอยู่ปลอบคนที่แอบชอบมากก็ตามโต๊ะอาหารตอนนี้มีคู่สามีภรรยานั่งอยู่กันแค่สองคน​ ส่วนอีกคนเดินเข้าห้องไปหลินนั่งนิ่งแล้วเขี่ยข้าวต้มในชาม​ไปมา ถามว่าหิวไหม…ก็หิ​ว​ แต่ว่ามันดันกินไม่ลง“มันไม่มีอะไรหรอก​ พี่แค่ปลอบเหมยในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง” ตุลย์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าหลินนิ่งเงียบแล้วไม่ยอมตักข้าวกินสักที“อื้ม​ หลินก็ไม่ได้อะไร” ตอบพร้อมรอยยิ้มอ่อน​แม้ภายในจะน้อยใจไปไหนต่อไหนแล้ว​ ถึงแค่ในฐานะเพื่อนก็ตาม​ แต่เธอไม่ได้อยากเห็นสามีตัวเองไปยืนกอดกับผู้หญิงคนไหนหรอกนะ“แต่หลินดูเหมือนมีอะไร” ถึงอีกฝ่ายจะเก็บอาการเก่งแค่ไหน​ แต่
last updateLast Updated : 2025-12-03
Read more
ตอนที่3 เพราะรัก(1)
ตอนที่​ 3 เพราะรัก“ตลกเหรอวะไอ้ธี” ตุลย์มองหน้าเพื่อนเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายขอเบอร์โทร.หลิน“เอ้า​ ก็มึงบอกน้องโสด”“ยังไงกันวะเนี่ย​ สรุป…” เพื่อนบางคนที่ไม่รู้ก็พากันงงเป็นแถบ“หลินเป็นเมียกูเอง” ตุลย์ยอมพูดออกมาแล้วโอบไหล่ภรรยาเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ​ ถึงไม่รักแต่ขอหวงหน่อยแล้วกัน​ เพราะตอนนี้เหล่าเพื่อนชายเอาแต่มองมาที่หลินตาเป็นมัน​ “เลิกมองเมียกูแล้วสนใจอาหารตรงหน้าเถอะ”“…” หลินแอบอมยิ้ม​ เธอรู้สึกใจชื้นขึ้นมาทันที​ อย่างน้อยตุลย์ก็ยังหวงแหนเธอ“เออๆ​ ทำเป็นหวง”“แดกๆ​ ไป”“ค้าบ”เวลาผ่านไปพักใหญ่ๆ​ บางคนก็เริ่มขอตัวกลับกันบ้างแล้ว​ เนื่องจากมีธุระส่วนตัวต้องไปทำ ตอนนี้เหลือเพียงตุลย์​ หลิน​ เหมย​ แล้วก็ธี​ ทั้งสี่คนนั่งพูดคุยกันไปต่างๆ​ นานา​ ก่อนจะตกลงกันได้ว่าธีนั้นจะไปดื่มต่อที่บ้านของตุลย์ในวันนี้“เฮียไปก่อนเลยก็ได้ค่ะ​ หลินว่าจะไปเรียนทำขนมก่อน” เธอได้โทร.ไปเลื่อนนัดกับอาจารย์​ผู้สอนก่อนหน้านี้ไว้แล้ว​“แล้วจะไปยังไง” ตุลย์ถามหลิน“นั่งรถไปค่ะ”“เรียนนานมั้ย”“ประมาณสองถึงสามชั่วโมงค่ะ”“นานอยู่​ ถ้าอย่างนั้นเฮียไปรอที่บ้านดีกว่า​ เอาไว้หลินเรียนทำขนมเสร็จเมื่อไหร่ก็โทร.มา
last updateLast Updated : 2025-12-03
Read more
ตอนที่3 เพราะรัก(2)
“…” เหมยเงียบแล้วจิบเบียร์เล็กน้อย​ “หลินก็ดีจริงๆ​ อย่างที่ธีพูด​ น้องสาวเราอะนิสัยน่ารักมาตั้งแต่เด็กยันโต​ แถมกตัญญู​อีกด้วย”“แต่กูรู้สึกว่า…กูไม่ได้รักหลิน”ใครจะไปรู้ว่าเจ้าของชื่อก็ได้ยินสิ่งที่สามีตัวเองพูดเมื่อครู่​ จริงๆ​ เธอได้ยินเกือบหมดเพราะกลับบ้านตามหลังตุลย์มาไม่เท่าไหร่​ เนื่องจากอาจารย์​มีเหตุสุดวิสัย​ทำให้มาสอนทำขนมไม่ได้​หลินพยายามควบคุมสติไว้​ เธอทำทีเดินผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น​ ไม่รู้ไม่เห็นไม่​ได้ยินอะไรทั้งนั้น“เอ้าหลิน​ ทำไมกลับเร็วล่ะ” เป็นอาม่าที่เอ่ยทักเมื่อเห็นหลานสาว“พอดีอาจารย์​ไม่สะดวกที่จะมาสอนน่ะม่า” หลินตอบอาม่าแล้วหันมองไปในห้องนั่งเล่น​ทั้งสามคนที่นั่งอยู่ในนั้นหยุดการสนทนาในทันที​แล้วมองมาที่หลิน​ สีหน้าแต่ละคนดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่​ ยิ่งตุลย์นั้นเห็นได้ชัด“ม่ากินขนมมั้ย​ หลินซื้อมาฝากม่าเต็มเลย”“ดีๆ​ แล้วไม่ชวน…”“ม่ากินก่อนเถอะ​ ปะ…เดี๋ยวหลินจัดใส่จานให้นะ” หลินจูงมืออาม่าไปนั่งที่โต๊ะอาหาร​ ก่อนจะเดินไปหยิบจานในครัวแล้วเดินกลับมา​ เธอเห็นตุลย์ยืนอยู่ข้างอาม่า​ เขาเหมือนมีอะไรจะอธิบาย​ “กินขนมมั้ยเฮีย” ถามด้วยรอยยิ้ม“มาเมื่อไหร่”“เมื่
last updateLast Updated : 2025-12-03
Read more
ตอนที่4 เจ็บปวด(1)
ตอนที่​ 4 เจ็บปวด“หลินจะไปไหน” ตุลย์เดินตามออกมาแล้วดึงแขนหลินไว้“…” เธอไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้าเขา​ มันเจ็บจนไม่รู้จะเจ็บยังไงแล้ว“ขอโทษ…”“…” หลินสะบัดแขนออก​ “ไม่ได้รักแล้วมาขอแต่งงานทำไม” เธอถามแต่ไม่คิดที่จะมองหน้าอีกฝ่าย“แค่อยากประชดเหมย” มันมาถึงขั้นนี้แล้วตุลย์ตอบออกไปตามความจริง​ ปิดบังหรือโกหกไปคนที่เจ็บคงจะเป็นหลินไม่ใช่เขา“…” หลินปล่อยโฮออกมา​ ร่างเล็กทรุดตัวลงนั่งกับพื้น​ มันไม่มีเรี่ยวแรงที่จะยืน“หลิน…” ตุลย์นั่งลงเช่นกัน“ฮึก…ฮือ” หลินร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ​ เธอเจ็บปวดตรงหัวใจเหลือเกิน“หลินเป็นไร” เหมยออกมาจากห้อง​ เมื่อเห็นน้องสาวนั่งร้องห่มร้องไห้เธอก็รีบเข้าไปหาน้องก่อนจะพยายามกอดปลอบ​ แต่ว่าหลินดันปัดมือเธอออก“อย่ามายุ่ง​ ฮือ…” หลินพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ห้องอาม่า​ “ม่าคะ…”“หลิน…” ตุลย์เดินตามเธอมาแล้วพยายามจะจับตัว​ แต่อีกฝ่ายปัดมือออกท่าเดียว“บอกว่าอย่ามายุ่ง!” หลินตะคอกใส่เขาเสียงดังแล้วเคาะประตูเรียกอาม่า​แต่ก็ไร้การตอบรับ​ เธอเห็นประตูไม่ได้ล็อกเลยถือวิสาสะ​เปิดเข้าไป​ ทว่าภาพตรงหน้าทำเอาเข่าทรุดอีกครั้ง​ ผู้เป็นยายนอนคว่ำหน้าหมดสติอยู่ที
last updateLast Updated : 2025-12-03
Read more
ตอนที่4 เจ็บปวด(2)
“ตอนนี้เลยเหรอ”“ใช่​ เมื่อหย่าเสร็จหลินจะออกไปจากชีวิตเฮียทันที”“เอาไว้ค่อยคุยเรื่องนี้​ เฮียแค่ไม่รักแต่ไม่ได้คิดที่จะหย่ากับหลินเลย” เขาเดินเข้าไปนั่งข้างๆ​ เธอแล้วดึงร่างเล็กมากอด​ “เราอยู่ด้วยกันต่อไปเถอะ”“ออกไป!” หลินผลักตัวตุลย์ให้ออกห่าง​ “เฮียคิดอะไรอยู่​ นี่มันบ้าอะไร​ ไม่ได้รักกันอะ​ แต่มาขอให้อยู่ต่อทำไมวะ” เธอไม่เข้าใจเขา​ ไม่เข้าใจมากๆ​ ตรรกะบ้าบออะไร​ ไม่มีใจก็แค่ปล่อยกันไปเท่านั้นเอง“หลินใจเย็น”“หลินเย็นสุดแล้ว​ บ่ายนี้ไปเจอกันที่อำเภอ​ หย่าให้มันจบ​ แล้วเฮียจะไปรักไปชอบเจ้เหมยก็ตามสะดวก​เลย”“หลิน…”“…” หลินถอดแหวนแต่งงานออกจากนิ้วแล้วโยนมันใส่เขา​ “เอาไปสวมใส่นิ้วเจ้เหมยน่าจะคู่ควรกว่า” เธอลุกขึ้นแล้วเดินออกมาทันที​“หลิน​ทำไมไม่ฟังกันเลย” ตุลย์เอ่ยขึ้นแต่ก็ไม่ได้ตามไป​ เพราะถึงยังไงเธอก็ผลักไส​เขาอยู่ดีที่ว่าการอำเภอ…หลินมานั่งรอ​อยู่ภายใน​ ถือทะเบียนสมรส​ในมือ ข้างๆ​ ก็มีธีอยู่ด้วย​ เธอไหว้วานให้เขาช่วยมาเป็นพยานในการหย่าครั้งนี้ให้หน่อย​ ทว่ารอแล้วรอเล่าตุลย์ก็ไม่แม้แต่จะโผล่หน้ามา​ หลินโทร.ไปเขาก็ไม่รับ​แม้แต่สายเดียว​ เธอไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายจะเอายังไงกันแน
last updateLast Updated : 2025-12-03
Read more
ตอนที่5 ไม่ยอมปล่อย(1)
ตอนที่​ 5 ไม่ยอมปล่อย​ภายในห้องนอนตอนนี้กำลังดังสนั่นไปด้วยเสียงถกเถียงของคู่ผัวเมีย​ เขาก็ไม่ยอมให้เธอไป​ ส่วนเธอก็ไม่อยากจะอยู่กับเขาอีก“เฮียปล่อย”“ไม่​” ตุลย์โน้มหน้าลงไปหวังจะจูบ​“อย่า!” หลินร้องท้วงแล้วหันหน้าไปทางอื่น​ เธอไม่อยากจะให้ผู้ชายคนนี้มาทำรุ่มร่ามอะไรบนร่างกายนี้อีกแล้ว​“ทำไม?” เมื่อก่อนยังทำได้​ กอดจูบลูบคลำหรือมากกว่านั้นก็ทำมาแล้ว​ เธอจะมางี่เง่าอะไรตอนนี้“เฮียไม่น่าถาม”“ปกติหลินไม่เป็นแบบนี้”“ก็ตอนนี้หลินไม่ปกติแล้วหนิ” เอ่ยพลางหันหน้ามาแล้วใช้สายตานิ่งมองคนตรงหน้า​ “มันไม่มีอะไรเหมือนเดิมตั้งแต่วันที่เฮียบอกว่าไม่ได้รักกันแล้ว”“…”“ชอบเจ้เหมยไม่ใช่เหรอ​ ก็หย่าสิ​ หย่ากับหลินแล้วไปเอาเจ้เหมยเลย…”ตุลย์ไม่ปล่อยให้หลินได้เปิดปากพูดอีกต่อไป​ เขาประกบจูบแล้วรวบข้อมือเล็กทั้งสองไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียว​ ส่วนมือที่ว่างก็บีบไว้ที่คางของเธอเพื่อไม่ให้ปิดปากขัดขืน“อื้อ…” หลินร้องท้วงในลำคอแล้วพยายามจะใช้ขาเตะที่ลำตัวของตุลย์​ แต่ว่าเขาดันนอนทับแล้วใช้ร่างกำยำกดร่างบางไว้ไม่ให้ดีดดิ้น“…” ตุลย์จูบแบบดูดดื่ม​ เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัด​ลิ้มรสความหวานภายในอุ้งปากเล็กแบบ
last updateLast Updated : 2025-12-03
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status