ขังรัก มาเฟีย: 9/2 - เข้าถ้ำเสือ

“ดื่มเถอะนะคะ!” ใบบัวผลักใบหน้าหล่อที่กำลังอยู่ตรงซอกคอ แถมครั้งนี้เธอเผลอขึ้นเสียงดังด้วย

“.....ใบบัว....ทำไมเธอถึงดูอยากให้ฉันดื่มไวน์ขวดนั้นจังนะ มันมีอะไรอยู่ในขวดเหรอ?”

“ปะ..เปล่านะคะ มะ..ไม่มี บัวก็แค่...แค่อยากเอาใจ” ใบบัวรีบกอดร่างใหญ่ เงยหน้าจูบซับเข้าที่ปลายคางอย่างน่ารัก เมื่อเขาแสดงออกมาถึงความไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“หึๆ เธอไม่ต้องสนใจเรื่องนี้หรอก แค่เธอเอาใจฉันตอนโดนกระแทกก็พอแล้ว” นิ้วโป้งใหญ่ถูไถที่ริมฝีปากเล็กสีชมพู จ้องมองตาหวานไหววูบ ส่วนมืออีกข้างก็ลูบไล้โคนขาอ่อน วนเวียนแถวๆ ใจกลางความเป็นสาวราวกับต้องการจะล้วงเข้าไปทักทายดอกไม้งาม แต่ใบบัวกลับหนีบขาเอาไว้แน่น

“ค..คะ..คือ..”

“และอีกอย่างที่ฉันไม่ยอมดื่มมัน ก็เพราะฉันกลัว...ว่าเธอจะใส่ยาพิษให้ฉันกินมากกว่า”

“ไม่นะคะ! คะ..ใคร จะกล้าฆ่ามาเฟียอย่างคุณกันได้คะ” ใบบัวเม้มริมฝีปากแน่น กะพริบตาถี่ๆ รีบอธิบายอย่างเก็บอาการไม่อยู่

“หึ ไม่เจอกันนาน รู้เรื่องฉันมากขึ้นเยอะเลยนะ”

“อะ...เอ่อ...ค่ะ..ค่ะ ก็บัวต้องการเงินเป็นจำนวนมาก บัวก็เลยต้องหาข้อมูลของคุณไงคะ” ใบบัวรีบก้มหน้า ซบเข้าที่อกแกร่งจงใจหลบซ่อนความจริงบางอย่าง

“ฮ่าๆ ฮ่า เหรอ..” เขารู้สึกขบขันเป็นอย่างมาก เธอจะไปหาข้อมูลของเขามาจากที่ไหนกัน ในเมื่อเรื่องพวกนั้นไม่มีทางหลุดรอดออกมาได้ เว้นเสียแต่ว่า…จะมีมาเฟียด้วยกันเป็นคนเปิดปากบอกเอง

“อ๊ะ!” ใบบัวอุทานด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ มาร์โคก็ผลักตัวเธอ

“ลุก! ไปเปิดไฟให้สว่าง และกลับมายืนอยู่ที่เดิม”

“..ค่ะ..” ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจมากนัก แต่ใบบัวก็ยอมเดินไปเปิดไฟให้ทั่วภายในห้องสว่างจ้า และเดินกลับมายืนตรงหน้าชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างรอเธอตามเดิม

“ถอดเสื้อผ้าของเธอออกทั้งหมดซะ”

“คะ…?!”

ดวงตากลมโตเบิกกว้างโดยไม่รู้ตัว มือเล็กกำแน่นเข้าหากัน แม้ใบบัวจะพยายามเตรียมใจมาแล้ว แต่พอถึงวินาทีจริง หัวใจก็อดกระตุกวูบไม่ได้

“เร็ว! ครั้งนี้เธอเป็นคนยื่นข้อเสนอมาเองนะ งั้นก็ควรรู้หน้าที่ของตัวเอง”

น้ำเสียงนั้นกดต่ำลงอย่างเย็นชา แม้จะไม่อยากทำ แต่เธอก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อเสียงเข้มเริ่มแฝงความหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง

ใบบัวจึงจำใจเลื่อนมือไปทางด้านหลัง ค่อยๆ ปลดซิปเลื่อนลงมาจนสุด เดรสสีขาวตัวสั้นหล่นไปกองอยู่ที่พื้น เหลือเพียงแค่บราปีกนกสีขาว และแพนตี้ตัวจิ๋วเข้าชุด

“อืม...ดี ทำต่อไปสิ” มาร์โค เอ่ยชมอย่างพึงพอใจ พร้อมปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำทีละเม็ด ถอดอาภรณ์ทุกชิ้นออกจนร่างกายเปลืองเปล่า และยิ่งสายตาเขาไล้มองผิวขาวผ่องกับสัดส่วนอันชวนสะดุดตาตรงหน้า ก็แทบทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดไปชั่วขณะ

ใบบัวรีบก้มหน้ารู้สึกประหม่าเมื่อสายตาเหลือบเห็นแก่นกายใหญ่ จนทำให้เธอเกิดความลังเลขึ้นมาในใจ แต่ยังไม่ทันได้คิดต่อ เสียงทุ้มก็เอ่ยแทรกขึ้นมาอีกครั้ง

“ใบบัวถอดได้แล้ว! ฉันอยากเห็นจุกเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในนั้น และตรงนั้นของเธอ”

ใบบัวเงยหน้าขึ้นมามอง มือหนากำลังชี้มายังใจกลางความเป็นสาว และนี่คงเป็นเรื่องเดียวที่ผู้ชายบ้ากามอย่างเขาต้องการจากเธอสินะ

“เร็ว!”

มือเล็กค่อย ๆ แกะบราปีกนก ก่อนจะปลดเชือกที่ผูกอยู่ข้างเอวทั้งสองด้าน ปล่อยให้ผืนผ้าร่วงหล่นลงสู่พื้นอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองมาร์โค แต่สายตากลับไหววูบอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าร่างกายของเขาเปลือยเปล่าไม่ต่างกัน ความเป็นชายของเขาเด่นชัดอยู่ตรงหน้า ทำให้เธอรีบเลื่อนสายตาขึ้นไปสบเข้ากับดวงตาคมที่จ้องมองเธออยู่ แววตานั้นเป็นประกายแน่วแน่จนหัวใจเธอสั่นไหว

“เดินมานี่สิ” มาร์โคมองสำรวจหน้าอกใหญ่อีกครั้ง และครั้งนี้เขาก็มองมันได้อย่างเต็มตา ยอดปทุมถันสีชมพูหวานไม่ต่างจากริมฝีปากมันชั่งทำหัวใจเขาเต้นแรง แต่ก็คงไม่เท่ากับส่วนล่างที่เมื่อเลื่อนสายตาต่ำลงมา..ก็พบเนินเนื้อสาวที่มีขนอ่อนน้อยๆ แบบเบาบางตาชวนให้น่าลิ้มลอง

“คะ..คุณ...พอใจบัวไหมคะ” ใบบัวเดินเข้ามาแทรกตรงหว่างขาอย่างใจกล้า มือเล็กค่อยๆ จับใบหน้าหล่อให้เงยขึ้นมาให้สบตา เพราะตอนนี้เธอไม่มีอะไรจะเสียแล้ว ฉะนั้นเธอต้องเดินเกมให้เร็วที่สุด

“ก็แค่....พอใช้ได้.....”