ขังรัก มาเฟีย: 9/1- เข้าถ้ำเสือ

@คลับL

ใบบัวนั่งรออยู่ในห้องพักหรูที่อาบด้วยแสงไฟสลัว หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ คืนนี้เธอเป็นฝ่ายเลือกสถานที่เอง และมาร์โคก็ยอมตามใจโดยไม่ซักถามมากความ นั่นทำให้เธอรู้สึกใจชื้นขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อยที่นี่ก็เป็นสถานที่ที่เธอคุ้นเคย

วันนี้เธอเลือกสวมเดรสสีขาวสั้นแนบเนื้อ พร้อมชั้นในสีเดียวกันตามที่มาร์โคต้องการ เครื่องปรับอากาศทำงานจนบรรยากาศเย็นเฉียบ ทว่ามือบางที่ประสานกุมกันแน่นกลับมีเหงื่อซึมออกมา สะท้อนความตื่นไหวและความประหม่าในใจที่ยิ่งทวีขึ้นทุกขณะ

แกร๊ก..

“คะ..คุณมาร์โค” ใบบัวอุทานเสียงแผ่วเบา เมื่อผู้ชายตัวโตเดินเข้ามาในห้องเพียงลำพังไร้ซึ่งเหงาของบรรดาลูกน้องหน้าเข้ม แต่เพียงแค่นี้ก็ยังสามารถแผ่รังสีความน่ากลัวออกมาได้มาก

มาร์โคจ้องใบบัวนิ่งก่อนจะก้าวตรงเข้าไปหา หญิงสาวนั่งรออยู่ปลายเตียงด้วยท่าทีประหม่า เขาทิ้งตัวนั่งลงข้างกาย ก่อนจะประคองร่างเล็กให้มานั่งบนตักแกร่ง แขนหนากอดรัดเธอไว้แน่น สูดรับกลิ่นกายหอมอ่อนด้วยความคิดถึง

“อ๊ะ”

มาเฟียหนุ่มกวาดตามองสำรวจใบหน้าหวานและการแต่งกายของหญิงสาวอย่างพินิจพิจารณา ความพอใจฉายวาบขึ้นในแววตา เสื้อผ้าที่รัดรับสรีระจนหน้าอกอวบใหญ่แทบจะล้น และกระโปรงสั้นที่เผยเรียวขาขาวเนียนทำให้เลือดในกายเขาไหลแรงขึ้น ความอยากรู้อยากเห็นคุกรุ่นอยู่ภายใน ก่อนสายตาจะเลื่อนกลับขึ้นมาหยุดที่ใบหน้าสวยอีกครั้ง พร้อมยกมือเชยคางมนให้เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากัน

“ทำไมเธอถึงเปลี่ยนใจล่ะ” ในที่สุดเสียงทุ้มก็เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย แปลกดีที่คำถามธรรมดา ๆ ของเขากลับทำให้คู่สนทนาสะท้านวาบ ร่างกายสั่นไหวจนเขาสัมผัสได้อย่างชัดเจน

“คะ...คือ..คือ..บัวจำเป็นต้องใช้เงินค่ะ”

“พูดกับฉัน ก็อย่าหลบสายตา” มาร์โคพูดขึ้นทันที ที่ใบบัวหันหน้าหนี หลบสายตาของเขาที่กำลังจ้องมองลึกเข้าไปข้างใน ‘เธอ...กำลังโกหกเขา...’

“ขะ...ขอโทษค่ะ...” เสียงเบาราวกับกระซิบ

“เธอยังไม่ได้ตอบฉัน ว่าทำไมถึงยอมทำงานนี้”

“คือ...มันจำเป็นค่ะ มันจำเป็นจริงๆ ....และถ้าเลือกได้ บัวคงไม่ทำ...” ครั้งนี้ใบบัวจ้องตาคมนิ่ง เพราะเธอตั้งใจอยากจะบอกกับเขาว่าเธอคิดแบบนี้จริงๆ

“หึ ทำไมเธอถึงจะไม่มีทางเลือกล่ะ ใบบัว..”

“ไม่ค่ะ จุดของบัวกับคุณ มันไม่เหมือนกันค่ะ ตอนนี้..ตรงนี้ของบัวไม่มีทางเลือกอะไรเลย”

“......”

“หวังว่าคุณคงจะเข้าใจ....เห็นใจ....และ...เมตตาบัวบ้างนะคะ”

“หึๆ เมตตางั้นเหรอ”

“.......”

“ฉัน…เมตตาเฉพาะคนที่ซื่อสัตย์กับฉันเท่านั้นแหละ ใบบัว หึ..ในเมื่อเธอเป็นฝ่ายเลือกเดินเข้ามาหาฉันเอง ก็อย่าหวังว่าจะได้ออกไป…ถ้าฉันยังไม่อนุญาต”

ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหวานที่สั่นระริก ราวกับย้ำว่าทุกคำคือความจริง ก่อนปลายนิ้วจะลูบไล้แก้มนวลอย่างแผ่วเบาสัมผัสที่ทำให้ขนลุกไปทั้งตัว

“งะ..งั้น เรามาเริ่มกันเลยไหมคะ คุณมาร์โคจะรับเครื่องดื่มอะไรดี อ๊ะ!” ใบบัวรีบเปลี่ยนเรื่อง พลางลุกขึ้นจากหน้าตักเพื่อจะเดินไปหยิบขวดไวน์ที่เตรียมไว้ แต่ยังไม่ทันก้าวพ้น มือหนาก็รั้งข้อมือเธอไว้ ดึงให้ร่างบางกลับมานั่งลงที่เดิมเสียก่อน

“ฉันไม่ดื่ม” พูดจบริมฝีปากหนาก็งับลงที่ซอกคอหอมทันที

“อ๊ะ! ยะ..อย่าพึ่งสิคะ คุณนั่งดื่มสักหน่อยไหมคะ อือ..คุณมาเหนื่อยๆ” มือเล็กใจกล้าประคองแตะแก้มสากให้เขาผละออกเล็กน้อย ก่อนจะส่งสายตาหวานเชิงอ้อนวอน พยายามทำให้มาเฟียหนุ่มใจอ่อนยอมคล้อยตาม

“ไม่ล่ะ เสียเวลา”

“ดื่มเถอะนะคะ!”