ตอนที่ 2 หวนคืน (2)

“มีอะไรกันรึเปล่าคะบอส น้องริน” อารีย์เลขาสาวรีบก้าวขายาวๆมายืนเคียงข้างผู้ช่วยตัวเองด้วยหัวใจเต้นระรัวเมื่อกลัวว่าเจ้านายจะโกรธที่ถูกดารินยืนชี้หน้าอยู่ในขณะนี้ บอสยิ่งไม่ค่อยเหมือนคนอื่นอยู่ด้วย ยามโกรธก็โกรธจนลูกน้องเข้าหน้ากันไม่ติดและบางคนนี่ถึงกับหลั่งน้ำตากันเลยทีเดียว ยามดีนี่ก็ดีใจหายอีกเช่นกัน

“นี่น่ะหรือคะบอสที่พี่อารีย์บอกริน” ใบหน้าหล่อเหลาจนไร้ที่ติ เรือนกายสูงใหญ่และน้ำเสียงแบบนี้เธอจำไม่ผิดแน่ เจ้านายคนที่เคยข่มขืนตัวเองเธอจะยอมรับมันลงได้ยังไงกัน ไอ้คนเฮงซวยที่เธอสาปส่งวันละหลายรอบ

ปวดหัวตอนนี้เธอปวดหัวมาก ความผิดเธอด้วยส่วนหนึ่งที่ขาดสติจนเลยเถิดถึงขั้นเสียตัว แต่ถ้าไอ้เจ้านายใหม่ถอดด้ามที่เพิ่งจะรู้ตัวว่าจุดใต้ตำตอมันไม่ใช่เล่ห์เพทุบายหลอกล่อคนกำลังเมาไปยังห้องนอนเหตุการณ์นั้นมันก็จะไม่เกิด การนอนกับใครที่ไหนก็ไม่รู้เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วมันก็ยังฝังใจ ยากที่จะลบเลือนออกไปได้ง่ายๆแม้จะบอกกับตัวเองว่าต้องเข้มแข็งและไม่เป็นไรก็ตาม

“ใช่แล้วจ้ะน้องริน นี่แหละค่ะบอสของเราพวกเอง คุณชาร์ตัน หยาง ส่วนนี่น้องดารินผู้ช่วยคนใหม่ของดิฉันเองค่ะบอส” อารีย์กล่าวแนะนำเจ้านายให้สาวรุ่นน้องได้รู้จักอย่างเป็นทางการอย่างเกรงๆสายตาบอส หนุ่มเธอไม่รู้ว่ามีเหตุอันใดถึงทำให้น้องสาวที่น่ารักมีปฏิกิริยาเช่นนี้กับเจ้าของบริษัท

“แกไม่ต้องตามเข้าไปนะอาหลงอยู่แถวนี้แหละ คุณด้วยคุณอารีย์มีอะไรด่วนก็ห้ามรบกวนเด็ดขาด ผมขอเวลาส่วนตัวจัดการปัญหาหน่อย” สั่งลูกน้องเสร็จก็คว้าข้อมือเล็กที่กำลังตาลุกลากเข้าไปในห้องทำงานท่ามกลางอาการงงงวยของอาหลงและอารีย์ที่มองหน้ากันตาปริบๆอย่างไม่เข้าใจ

“ผมพลาดอะไรไปเนี่ยทำไมถึงไม่รู้ว่าบอสกับคุณผู้หญิงคนนั้นรู้จักกันมาก่อน ถึงว่าบอสไม่ว่าอะไรเลยเมื่อถูกชี้หน้าด่าปาวๆอย่างไม่คิดทำอะไรด้วย เขาแอบมีซัมติงกันใช่ไหมเนี่ย” อาหลงยกมือลูบหลังท้ายทอยแล้วสะบัดหัวอย่างงงๆ อยู่ด้วยกันกับเจ้านายแทบตลอดเวลาแต่เรื่องนี้ดันไม่รู้ซะอย่างนั้น ถึงว่าวันนี้อยากเข้าบริษัทนัก ที่แท้ก็มีคนอยากเจอรออยู่ที่นี่นี่เอง

“นั่นสิคะ บอสกับน้องรินรู้จักกันได้ยังไงนะโลกมันกลมจังเลย” เธอไม่เคยรู้มาก่อนและคาดว่าดารินก็คงไม่รู้มาก่อนเหมือนกันถึงได้ถามเธอว่านี่น่ะเหรอบอส บางครั้งโลกก็มักจะเล่นตลกกับเราเสมอ ไม่ว่าอะไรก็เกิดขึ้นได้จริงๆสินะ

เข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวได้ชาร์ตันก็บังคับให้คนที่ลากเข้ามาด้วยนั่งลงบนตักแล้วใช้ท่อนแขนล็อคเอวบางเอาไว้แน่นหนาเพื่อไม่ให้หลุดรอดออกไปได้ก่อนจะเริ่มต้นพูดคุยกันให้รู้เรื่องรู้ราว พลางฉวยโอกาสฟัดจูบเนียนนุ่มและซอกคอหอมกรุ่นอย่างเอาแต่ใจแม้ว่าจะถูกสาวเจ้าฟ้อนเล็บใส่ไม่ยั้งจนเกิดอาการแสบๆคันๆตรงหลังคอก็ตามที มันอดใจเอาไว้ไม่ไหวจริงๆเมื่อได้กอด เขาคิดถึงสัมผัส คิดถึงทุกสัดส่วนบนร่างกายของดาริน

“เธอยังคงหอมเหมือนเดิมเลย กลิ่นกายของเธอหอมติดจมูกเหมือนคืนนั้นเลยดารินของฉัน” เสียงทุ้มงึมงำ ไม่มีอาการตะขิดตะขวงใจใดๆทั้งสิ้น ราวกับว่าสิ่งที่กำลังกระทำอยู่นั้นทำเป็นประจำกับคนในอ้อมแขนที่กกกอดเอาไว้แนบอก

“ปล่อย! อย่ามาแตะต้องร่างกายของฉันนะ! ฉันไม่ใช่ของสาธารณะที่คิดจะยุ่งด้วยเมื่อไหร่ก็ได้แล้วฉันก็ไม่ใช่ดารินของแกด้วย” ตวาดเสียงกร้าว ทั้งผลักทุบ ตีมาหมด แรงมีเท่าไหร่ก็ประเคนใส่ไม่ยั้ง คืนนั้นเธอทำอะไรเขาไม่ได้เพราะความเมาบวกสิ่งที่เขาทำมันส่งผลให้เรี่ยวแรงไม่มีเหลือมากพอที่จะช่วยตัวเองให้รอดพ้นจากน้ำมือคนเลวนี่ได้

“อยากทำอะไรกับร่างกายฉันก็ตามสบายเลยแต่รับรองว่าหลังจากนี้ฉันเอาคืนเธออย่างสาสมแน่ดาริน สินไพศาล ไม่เชื่อเธอก็ลองดูได้เลยเพราะฉันชอบความท้าทายอยู่แล้วด้วย ยิ่งดื้อมาก พยศมากแบบนี้ยิ่งชอบเข้าไปใหญ่ อยากปราบ็็” ชาร์ตันขู่จากนั้นก็ใช้ฟันขบเนื้ออ่อนตรงฐานคอแล้วใช้เคราหนวดจางๆถูจนแดงเถือกเพราะผิวตรงส่วนนั้นค่อนข้างบอบบาง ก่อนจะเคลื่อนย้ายจมูกมารุกรานแก้มเนียนทั้งสองข้างอย่างเอาเป็นเอาตาย

“ปล่อยฉันนะไอ้คนเฮงซวย ฉันไม่ใช่ผู้หญิงข้างถนนที่แกคิดจะทำยังไงกับฉันก็ได้นะไอ้บ้า ไอ้คนชั่วช้าสารเลวเอ๊ย! บอกว่าให้ปล่อยฉันไงฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอไอ้ผู้ชายบ้าหน้าด้านตัณหากลับ รังแกคนไม่มีทางสู้ตั้งแต่คืนนั้นมาจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ปรับปรุงนิสัยเลวๆของตัวเอง คิดว่ารวยแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ ไอ้คนนิสัยไม่ดี โอ๊ย! ฉันไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าแกแล้วนะ ฮึ่ย!” เสียงเขียวๆตะโกนดังลั่นจนแทบลืมหายใจ ฟึดฟัดฮึดฮัดอย่างคนหัวเสีย พลางออกแรงดิ้นรนขัดขืนเป็นพัลวันเพื่อหวังจะเอาตัวรอดจนเกิดอาการเหนื่อยหอบรุนแรง ความรู้สึกทั้งโกรธทั้งโมโหจนหน้าตาแดงก่ำที่ทำอะไรกำแพงหินยักษ์ไม่ได้เลยนอกจากเจ็บตัวเจ็บใจเสียเอง

“ปากคอเราะร้ายเหลือเกินนะแม่คุณ แต่ก็นะคำด่าของเธอฉันกลับไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้นนอกจากอยากเลียปากเธอ” บีบแก้มนุ่มแล้วยิ้มร้ายใส่นัยน์ตาวาววับแต่คนฤทธิ์เยอะก็สะบัดหน้าไปมาอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกันเลยกดริมฝีปากลงมาประกบเพื่อปิดกลั้นถ้อยคำต่างๆนานาที่เตรียมจะพ่นใส่หน้าเขาอีกระลอกใหญ่ ต้องสั่งสอนเสียหน่อยปล่อยให้ด่ามาพอสมควรแล้ว

“อื้อ อ่อย อั้น อ่อย” ดวงตากลมสีดำสนิทเบิกกว้างอย่างตื่นตระหนก พยายามจะพูดว่าปล่อยฉันนะ สองมือยันบ่าหนาไว้สุดกำลัง พลางเม้มปากแน่นเป็นส้นตรงเพื่อไม่ให้เรียวลิ้นหนาสอดแทรกเข้าไปรุกรานได้ แต่เทคนิคที่มีเหนือชั้นมากกว่าหลายเท่า เพียงหลอกล่อนิดหน่อยก็สามารถเข้าไปช่วงชิงความหวานล้ำปานน้ำผึ้งได้สำเร็จ เหมือนชัยชนะเล็กๆ

จูบนี้มันยาวนานจนลมหายใจติดขัดราวกับไปวิ่งมาหลายกิโล ใบหน้าเนียนแดงก่ำลามเลียลงมาตามลำคอระหงอย่างรวดเร็วในเวลาไม่ถึงนาที เล็บยาวทั้งสิบจิกเกร็งบนบ่าหนาที่มีเสื้อสูทสวมทับเอาไว้แน่น รอบริมฝีปากอวบอิ่มเปียกชื้นมันวาวที่เกิดจากน้ำลาย ปลายลิ้นเล็กถูกดูดดึงครั้งแล้วครั้งเล่าพลางถูกไล่ต้อนเก็บเกี่ยวความหวานในโพรงปากอย่างมีชั้นเชิงให้หลงมัวเมาสมองมึนเบลอชั่วคราว อานุภาพของมันช่างร้ายแรงจนควบคุมตัวเองไม่ยาก