Accueil / โรแมนติก / ขังรักน้องสาวในนาม / บทที่ 4 เหยียบย่ำหัวใจ

Partager

บทที่ 4 เหยียบย่ำหัวใจ

last update Date de publication: 2025-08-01 20:22:00

กว่าดาริกาจะกลับถึงบ้านก็เกือบสองทุ่ม ทันทีที่เดินเข้ามาภายในบ้านก็พบกับคนใจร้ายที่นั่งไขว่ห้างก้มหน้าเล่นมือถืออยู่บนโซฟาในห้องโถง

เธอนึกโกรธแต่ก็ทำได้แค่เก็บอาการเอาไว้รีบก้าวเท้าเดินให้พ้นจากเขาเร็ว ๆ เดินได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องชะงักกับเสียงห้วนกระด้างที่ดังตามหลังมา

"เดี๋ยว.." 

เธอลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองเจ้าของเสียงเรียก

"พะ.." ทำท่าจะเรียกแทนเขาว่าพี่เหมือนที่เคยเรียกในอดีต แต่ก็หยั่งปากได้ทัน

"คุณศรัณย์มีอะไรคะ" เรียกแทนว่าคุณออกไปแม้จะไม่ชินปากเท่าไรเพราะขืนเรียกเขาว่าพี่คงโดนต่อว่าเหมือนครั้งก่อน 

"ข้าวของของเธอฉันให้แม่บ้านย้ายไปไว้ที่ห้องพักแม่บ้านแล้ว หลังจากนี้ห้องของเธอคือห้องพักสำหรับแม่บ้านหลังตึกใหญ่เพราะห้องของเธอน้องแป้งว่าที่คู่หมั้นของฉันจะย้ายเข้ามาอยู่แทน"

ดวงตากลมที่กำลังจ้องมองใบหน้าคมเข้มพลันไหวระริกกับประโยคที่เขาเอื้อนเอ่ยออกมา ขอบตาร้อนผ่าวรู้สึกเจ็บและจุกในอกเหมือนมีใครเอามีดมากรีด

แค่เขาย้ายของเธอไปไว้ห้องพักแม่บ้านไม่ได้ทำให้เธอเจ็บปวดหรอก สำเนียตตัวเองเสมอว่าเธอเป็นแค่ลูกแม่บ้านที่ได้รับความเมตตาจากคุณหญิงลดาแม่ของชายหนุ่มผู้ล่วงลับไปแล้ว

แต่ที่เธอเจ็บปวดเพราะชายหนุ่มไล่เธอออกจากห้องด้วยเหตุผลว่าจะให้ว่าที่คู่หมั้นมาอยู่ เหมือนเขากำลังเหยียบย่ำหัวใจกันทั้งที่เมื่อก่อนเขาบอกว่ารักเธอ และจะแต่งงานกับเธอเพียงคนเดียวเท่านั้นจนถึงขั้นทะเลาะกับผู้เป็นพ่อเพราะเขาไม่ยอมหมั้นกับคุณแป้งผู้หญิงที่พ่อหาให้

"ไม่พอใจเหรอดาริกา" น้ำเสียงห้วนกระด้างเปล่งออกจากริมฝีปากหยักอีกครั้งพร้อมด้วยแววตาดุดัน 

แววตาที่เมื่อก่อนเคยมองเธอด้วยความอ่อนโยน และเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู แม้แต่น้ำเสียงที่พูดก็เปลี่ยนไปจนน่าใจหาย

เธอได้แต่เก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้ปฏิเสธไปด้วยน้ำเสียงเบาหวิว

"เปล่าค่ะ" 

หันหลังเดินออกจากตึกใหญ่พร้อมกับน้ำตาที่ค่อย ๆ รินไหลออกจากดวงตาอย่างกลั้นไม่อยู่ เธอเดินมาแอบหลบมุมร้องไห้หลังตึกใหญ่ระบายความเจ็บช้ำในอกจนรู้สึกดีขึ้นจึงเดินไปหาป้าสีนวลแม่บ้านอาวุโส

"ป้านวลคะ ห้องพักหนูคือห้องไหนคะ"

"เดี๋ยวป้าพาไปจ้ะ" สีนวลมองหน้าเด็กสาวด้วยความสงสาร ก่อนจะเดินนำไปยังห้องพัก "นี่จ้ะห้องหนูดา"

"ค่ะ" ดาริกาฝืนยิ้มให้ป้าสีนวล แล้วเดินเข้าไปในห้องที่ความกว้างแค่เศษเสี้ยวของห้องบนตึกใหญ่ มีที่นอนเก่ากลางใหม่ โต๊ะเครื่องแป้ง และพัดลมหนึ่งตัวเท่านั้น

"อยู่ได้ใช่ไหม" เสียงของป้าสีนวลที่ยืนมองจากหน้าประตูดังขึ้นเธอจึงละสายตาจากการสำรวจห้องหันไปตอบ

"ได้ค่ะป้าสีนวล"

"งั้นป้าไปก่อนนะ"

"ค่ะ"

หลังจากป้าสีนวลหายหลังไปเธอก็ปิดประตู แล้วเริ่มจัดข้าวของเครื่องใช้ที่ถูกนำมาวางทิ้งสะเปะสะปะภายในห้อง

ดวงตากลมพลันไหวระริก รู้สึกเจ็บในอกขึ้นมาเมื่อเห็นตุ๊กตาหมีสีชมพูตัวใหญ่ ค่อย ๆ ก้มลงไปหยิบมันขึ้นมากอดแนบแน่นสมองย้อนคิดถึงวันที่ได้ตุ๊กตาหมีตัวนี้มา 

ห้าปีก่อน...

"น้องดาเก็บตุ๊กตาหมีตัวนี้ไว้ให้ดีนะครับมันเป็นตัวแทนของพี่ ยามที่น้องดาคิดถึงพี่ก็กอดตุ๊กตาหมีตัวนี้นะครับ" 

"พี่ศรัณย์ไม่ไปไม่ได้เหรอคะ" 

"ไม่ได้หรอกครับพี่ต้องไปเรียน" 

"พี่ศรัณย์ไปแล้วน้องดาจะเล่นกับใครคะ ใครจะปั่นจักรยานพาน้องดาไปเที่ยว ใครจะพาน้องดาไปกินไอติม แล้วใครจะคอยปกป้องน้องดาเมื่อถูกเพื่อนผู้ชายรังแก" 

"พี่รู้ว่าน้องดาเก่ง และเข้มแข็งมากเพราะฉะนั้นน้องดาต้องดูแลตัวเองให้ดีเพื่อรอพี่กลับมานะครับ" 

"ค่ะ"

"พี่มีความจริงบางอย่างจะสารภาพกับน้องดาครับ" 

"อะไรเหรอคะ"

"พี่ชอบน้องดาครับ แบบผู้ชายผู้หญิงชอบกันไม่ใช่ชอบหรือรักแบบน้องสาว"

"..." 

"พี่แค่อยากบอกน้องดาให้รู้ก่อนที่จะไปเรียนต่อ ส่วนน้องดาไม่ต้องตอบอะไรพี่ก่อนก็ได้ครับ ไว้พี่จะมาเอาคำตอบในวันที่พี่เรียนจบกลับมานะครับ" 

"ได้ค่ะ" 

"ระหว่างที่พี่ไปเรียนต่อน้องดาอย่าเพิ่งมีใครนะครับ รอพี่กลับมาก่อนหากวันนั้นหัวใจเราตรงกันจริง ๆ เราแต่งงานกันนะครับ" 

"ค่ะ..น้องดาจะไม่มีใคร น้องดาจะรอจนกว่าพี่ศรัณย์จะกลับมา"  

"มาเกี่ยวก้อยทำสัญญากันค่ะ"

"ครับ" 

"น้องดารักพี่ศรันย์นะคะ"

"พี่ก็รักน้องดาครับ"

ตอนนั้นเธออายุสิบสี่ปี ส่วนชายหนุ่มอายุสิบแปดปี

เขาต้องบินไปเรียนต่อระดับปริญญาตรีที่ประเทศอเมริกาจึงมอบตุ๊กตาหมีชมพูตัวนี้ให้เธอไว้ดูต่างหน้ายามคิดถึง 

และวันนั้นเขายังสารภาพรักกับเธออีกด้วย แต่เธอไม่ได้ตอบรับหรือพูดอะไรเพราะยังเด็กเกินไปไม่ค่อยเข้าใจในความรู้สึกของตัวเองเท่าไร ที่ผ่านมาเธอมองเขาเป็นพี่ชายที่แสนดีมาตลอด 

ซึ่งเขาก็ไม่ได้คาดคั้นเอาคำตอบเพียงบอกให้เธอรอเขากลับมาอย่าเพิ่งมีใคร แน่นอนว่าเธอเชื่อฟังคำพูดของเขา

หลายปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยมีใครยังคงตั้งหน้าตั้งตารอเขาคนเดียว และถามตัวเองตลอดว่ารู้สึกยังไงกับเขาจนในที่สุดก็ได้คำตอบว่าเธอรักเขาแบบที่หนุ่มสาวรักกันไม่ใช่รักแบบพี่น้อง

เมื่อได้คำตอบเธอก็โทรบอกเขาทันที เขาดีใจมากสัญญากันเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าถ้าเธอเรียนจบจะแต่งงานสร้างครอบครัวที่แสนอบอุ่นด้วยกัน

ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอเหมือนจะเป็นไปด้วยดีกระทั่งเขามารู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างมารดากับพ่อของเขาหลังจากแม่ของเขาเสียชีวิตได้เพียงสองเดือน

"หนูดา"

เสียงเรียกจากด้านนอกทำให้เธอหลุดจากภวังค์ความคิด ลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะพาตุ๊กตาหมีไปวางบนที่นอน แล้วเดินไปเปิดประตู

"ป้าสีนวลมีอะไรคะ"

"คุณศรัณย์ให้มาตามจ้ะ"

"ค่ะ" 

เธอขานรับ จากนั้นก็ก้าวออกจากห้องทำการปิดประตูแล้วเดินไปยังตึกใหญ่ มาถึงก็เห็นชายหนุ่มยังนั่งไขว่ห้างอยู่ที่เดิม

"คุณศรัณย์มีอะไรจะใช้ฉันคะ" เดินไปหยุดตรงหน้าเขาแล้วถามไถ่

"พรุ่งนี้น้องแป้งจะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ ฉันจะให้เธอเป็นคนดูแลน้องแป้ง" ศรัณย์เอ่ยทั้งที่สายตายังจดจ่อกับหน้าจอมือถือ นาทีต่อมาจึงเงยขึ้นมองหน้าร่างบางที่ยืนอยู่ด้วยแววตาเย็นชาใบหน้าเรียบนิ่ง

ต่างจากดาริาที่ขอบตาร้อนผ่าวน้ำตาจะแตกอยู่ร่อมร่อ แต่ก็ต้องอดกลั้นเอาไว้ไม่อยากให้คนใจร้ายเห็นความอ่อนแอ

"ค่ะ" ฝืนตอบรับทั้งที่ใจกำลังแตกสลาย มองสบสายตาเย็นชาเสี้ยวนาทีก่อนเอ่ยต่อ "ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวนะคะ"

ไม่รอให้อีกคนอนุญาตรีบหันหลังเดินออกไปด้วยความเร็วก่อนที่น้ำตามันจะไหลออกมาประจานความอ่อนแอ

กลับมาถึงห้องเธอก็ล้มตัวลงนอนคว่ำหน้ากับที่นอนปล่อยโฮออกมาอย่างหนัก ก่อนหน้านี้ที่ถูกเขาพูดจาร้าย ๆ ใส่และถูกแกล้งเธอยังพอทนได้ แต่การที่เขาพาผู้หญิงคนอื่นเข้ามาในบ้านในห้องที่เธอเคยอยู่หัวใจเกินรับไหวจริง ๆ

นี่สินะศรัณย์เวอร์ชั่นที่เธอไม่เคยรู้จัก นี่สินะคือสิ่งที่เขาคิดจะทำ

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ขังรักน้องสาวในนาม   บทส่งท้าย

    หนึ่งปีต่อมา"แม่กับพ่อรออุ้มหลานคนที่สองอยู่นะเมื่อไรจะมาสักทีฮึ หรือแอบคุมกำเนิดกันลูกถึงยังไม่มา" "แค่ก ๆ"คำถามจากแม่ยายทำเอาศรัณย์ที่กำลังยกน้ำขึ้นดื่มหลังจากทานข้าวเสร็จถึงกับสำลักจนคนเป็นภรรยาอย่างดาริกาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ต้องยื่นมือไปลูบหลังให้ "เป็นอะไรรึเปล่าคะ"เขาส่ายหน้าให้ภรรยาสาวแทนคำตอบเหมือนกับว่าไม่เป็นอะไรทั้งที่ลึก ๆ แอบกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้มาตลอดว่าเขาอาจจะมีปัญหาอะไรบางอย่างเพราะผ่านมาหนึ่งปีแล้ว แต่ภรรยาสาวยังไม่ท้องสักทีทั้งที่เขาก็ทำการบ้านแทบจะทุกวันเพื่อนบางคนเริ่มแซวว่าเขาไร้น้ำยาเพราะเคยโอ้อวดเอาไว้ในงานแต่งว่าเพื่อน ๆ รออุ้มหลานได้เลย ทว่าผ่านมาหนึ่งปียังไร้แวว คำแซวเล่นจากเพื่อนกับแรงกดดันจากพ่อตาแม่ยายทำเขากลัดกลุ้มไม่น้อยจนถึงขั้นต้องแอบนัดตรวจร่างกายเงียบ ๆ เมื่อไม่กี่วันก่อน และได้ผลตรวจมาแล้วแต่เขายังไม่กล้าเปิด"ไม่ได้คุมอะไรเลยครับ แต่น้องคงยังไม่อยากมาเกิดเลยยังไม่ท้อง" เขาแอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนเปล่งเสียงตอบพ่อตาแม่ยายไปครั้นหายจากอาการสำลัก"ใช่ค่ะ" ดาริกาเอ่ยสมทบ เธอรู้จักกับคนเป็นสามีมาเนิ่นนานมีหรือจะอ่านใจ และเดาความคิดไม่ออกว่าเขากำล

  • ขังรักน้องสาวในนาม   บทที่ 83 เข้าหอ (จบ)

    งานแต่งจบลงในช่วงค่ำแขกเหรื่อเริ่มทยอยกันกลับจนหมดรวมถึงครอบครัวของทั้งสองฝ่าย และบุตรสาวที่ถูกคุณยายพากลับไปด้วยเพราะรู้ว่าคืนนี้บ่าวสาวต้องเข้าหอกันภายในงานจึงเหลือเพียงเพื่อนสนิทของทั้งสองฝ่ายที่ยังอยู่ฉลองกันต่อจนเวลาล่วงเลยถึงสามทุ่ม"เข้าหอได้แล้วไอ้รัณย์ เผื่อได้น้องให้น้องริสาสักคน" "ใช่ ๆ น้องริสาจะได้ไม่เหงา"เสียงพ้องเพื่อนของศรัณย์เอ่ยขึ้นทำดาริกาหน้าแดงระเรื่อ หันมองสามีป้ายแดงที่นั่งโอบเอวเธออยู่ด้วยความเขินอายศรัณย์มองสบดวงตากลมอย่างกรุ่มกริ่ม ก่อนจะหันไปยืดอกตอบเพื่อน ๆ "พวกมึงรอเลี้ยงหลานคนที่สองได้เลย""ฮิ้ววว..."สิ้นคำพูดของเขาทุกคนก็พากันโห่ร้องออกมา บ้างก็พูดแซวขำ ๆ ยิ่งทำให้ดาริกาเขอะเขินจนตัวแทบลอยใช้มือตีแขนคุณสามีขี้อวดไปหนึ่งที"คนบ้า.."แทนที่ศรัณย์จะเจ็บกลับกลั้วหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นยืนบอกกล่าวกับเพื่อน ๆ "เชิญตามสบายนะ กูกับเมียขอตัวก่อน"เอ่ยจบก็ช้อนร่างบอบบางขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว"ว้าย!"คนถูกอุ้มหลุดอุทานออกมา สองมือรีบตวัดคล้องลำคอแกร่งด้วยความตกใจ ขณะที่อีกคนมองหน้าแตกตื่นของเธอแล้วหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดูพลางก้าวเท้าเดินออก

  • ขังรักน้องสาวในนาม   บทที่ 82 ตลอดไป

    หลังจากขอแต่งงานเสร็จหนึ่งอาทิตย์ต่อมางานแต่งของทั้งสองก็จัดขึ้นทันทีเสียงดนตรีคลาสสิกแผ่วเบาดังคลอไปกับเสียงคลื่นทะเลที่กระทบฝั่ง บนสนามหญ้าสีเขียวริมชายหาดสีขาวนวลถูกเนรมิตให้กลายเป็นงานแต่งงานในฝันของดาริกาผืนผ้าขาวพริ้วไหวตามแรงลม ผูกเป็นซุ้มโค้งเรียบง่ายแต่สง่างามประดับด้วยดอกไม้โทนสีพีช ครีม และชมพูอ่อน บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากดอกไม้นานาชนิดเคล้าด้วยกลิ่นอายจากทะเล แขกจำนวนไม่น้อยเริ่มทยอยกันมานั่งบนเก้าอี้ไม้ที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบท่ามกลางท้องฟ้าอันสดใสและแสงแดดนวลยามเย็นเสียงดนตรีคลาสสิกเงียบลงมีเสียงเปียโนบรรเลงเพลงรักสุดโรแมนติกขึ้นมาแทนเมื่อเจ้าสาวปรากฏกายขึ้นดาริกาในชุดเจ้าสาวลูกไม้สีขาวเปิดไหล่แขนยาวสไตล์ลักชูรี่เรียบหรูพอดีตัวโชว์ให้เห็นสวนโค้งเว้ากระโปรงยาวลากพื้นทรงผมมวยแบบแสกกลางปัดหน้าม้าไปด้านข้างเล็กน้อยแล้วเติมความหวานด้วยการใส่เทียร่า และเวลาสีขาวยาวลากพื้นใบหน้าแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางจากช่างแต่งหน้าฝีมือดีสวยจนทุกสายตาจับจ้องเดินจูงลูกสาวตัวน้อยในชุดเจ้าหญิงกระโปรงฟูฟ่องไปตามทางเดินที่โรยด้วยกลีบกุหลาบเวลสีขาวบริสุทธิ์ปลิวไหวตามสายลม ด

  • ขังรักน้องสาวในนาม   บทที่ 81 แต่งงานกันนะ

    วันต่อมาเขาก็ไปหาพ่อแม่ของหญิงสาวตามที่ได้พูดไว้ทันที มาถึงบ้านเกียรติกมลก็เห็นหญิงสาวยืนรออยู่หน้าบ้านแล้ว จากที่ใบหน้าเคร่งขรึมด้วยความกังวลพอเห็นหน้าเธอพอทำให้เขายิ้มออกมาได้บ้างรีบเปิดประตูลงจากรถเดินไปหาเธอ "คิดถึงจังเลยครับ""เพิ่งแยกกันเมื่อวานเอง มาคิดถึงอะไรกันคะ" ดาริกาแอบเบาะปากกับความเวอร์วังของชายหนุ่ม ทว่าในใจเธอก็คิดถึงเขาไม่ต่างกันเพราะจู่ ๆ ก็ต้องแยกกันทั้งที่ก่อนหน้านี้อยู่ด้วยกันแทบทุกเวลา"พี่พูดจริงนะครับ" เขาทำหน้าอ้อน แต่สายตากวาดมองไปทั่วเหมือนหาอะไรเธอจึงถามไถ่ "มองหาอะไรคะ""ลูกไปไหนครับ""ออกไปเที่ยวกับพี่กิจค่ะ""อ๋อ""เข้าบ้านกันเถอะค่ะ" เธอรีบชวนเขาเข้าบ้านเพราะพ่อกับแม่รออยู่ เมื่อเขาพยักหน้าจึงเดินนำเข้าไปในบ้านศรัณย์อดประหม่าไม่ได้เมื่อเผชิญหน้ากับว่าที่พ่อตาแม่ยายที่นั่งหน้าเคร่งขรึมอยู่บนโซฟาในห้องโถง หญิงสาวเหมือนจะรู้จึงแอบจับมือเขาแล้วบีบเบา ๆ เชิงให้กำลังใจ ก่อนจะคลายออก แล้วแนะนำเขากับพ่อแม่"พ่อคะ แม่คะนี่คุณศรัณย์ค่ะ""สวัสดีครับ" สิ้นเสียงแนะนำเขาก็ยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองด้วยท่าทางนอบน้อม"จ้ะ" แม่ของเธอยิ้มใหญ่เขา ต่างจากคนเป็นพ่อที่จ้องร

  • ขังรักน้องสาวในนาม   บทที่ 80 ความสุข

    วันต่อมา-บ้านพิทักษ์ธรานนท์-ศรัณย์กลับมาถึงบ้านด้วยอารมณ์เหงาหงอยเพราะต้องแยกจากลูกเมีย หากไม่คิดว่ามันดูน่าเกลียดเกินไปเขาอยากจะไปคุยกับพ่อแม่ของดาริกาตั้งแต่กลับมาถึงกรุงเทพแล้วเขาอยากจะแต่งงานกับเธอวันนี้เดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำเพราะไม่อยากจะแยกกับทั้งสองแม้นาทีเดียว"ลูกหายไปไหนมาตั้งสองเดือนศรัณย์ รู้ไหมพ่อเป็นห่วงมาก" ทันทีที่เขาโผล่หน้าเข้าบ้านผู้เป็นพ่อก็พุ่งเข้ามาถามไถ่ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงเขาเหมือนจะคลายความโกรธจากท่านได้บ้างแล้ว แต่พอหันไปเห็นหน้าเกสรที่นั่งบนโซฟาในห้องโถงก็ไม่สบอารมณ์ขึ้นมา"ไปง้อลูกกับเมียมา" เปล่งน้ำเสียงห้วนกระด้างตอบท่าน"ลูกเมีย?" เกรียงศักดิ์คิ้วขมวดจนแทบจะชนกัน งงเป็นไก่ตาแตกกับคำตอบ บุตรชายไปมีลูกมีเมียตอนไหนกันก็เห็นจะเป็นจะตายกับการสูญเสียดาริกาอยู่ทุกวัน"พ่อคงยังไม่รู้ว่าน้องดายังไม่ตาย และยังกลับมาพร้อมลูกของผมด้วย" ศรัณย์จึงบอกให้ท่านหายสงสัย"ห๊ะ!"เกรียงศักดิ์หายสงสัย แต่กลายเป็นตกใจ และงุนงงแทน ไม่ต่างจากเกสรที่ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ"แต่วันนั้นทุกคนก็เห็นกับตาว่าหนูดาตายไปแล้วมันจะเป็นไปได้ยังไงที่หนูดายังมีชีวิตอยู่" "เ

  • ขังรักน้องสาวในนาม   บทที่ 79 เริ่มต้นใหม่

    ตกค่ำถึงเวลาพาลูกเข้านอนศรัณย์ก็พาลูกเข้านอนปกติ พอลูกหลับก็ลุกเดินออกไปไม่คิดแหกกฏแม้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับแม่ของลูกจะดีขึ้นมากแล้ว"เดี๋ยวก่อน"ทว่าเดินยังไม่พ้นประตูก็ถูกเรียกไว้ เขาหยุดเดินแล้วหันกลับไปมองร่างบางที่นั่งพิงหัวเตียงด้วยความสงสัย"น้องดามีอะไรรึเปล่าครับ""มานอนกับลูกสิ จะไปไหน" สิ้นคำบอกกล่าวของเธอใบหน้าคมเข้มก็ยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ ขณะเดียวกันก็ไม่อยากเชื่อหูตัวเองเท่าไรจึงถามย้ำให้แน่ใจว่าไม่ได้หูฝาดไป"น้องดาอนุญาตให้พี่นอนกับลูกเหรอครับ" "หรือจะไม่นอนคะ""นอนครับนอน" พอเธอตอบมาแบบนั้นก็รีบเดินกลับไปขึ้นเตียงทันที เขารอเวลานี้มาตั้งนานจะปล่อยให้หลุดลอยไปได้อย่างไร"ขอบคุณนะครับที่ยอมให้พี่นอนกับลูก" เขามองสบดวงตากลมด้วยความรู้สึกขอบคุณ เธอสบตาเขานิ่ง ๆ ไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบกลับ ก่อนจะยื่นมือไปปิดโคมไฟหัวเตียง แล้วล้มตัวลงนอน"พี่รักน้องดานะ ฝันดีนะครับ"เขาเอ่ยอีกครั้งพลางล้มตัวลงนอน ก่อนหลับตาลงเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างมีความสุข เฉกเช่นเดียวกับดาริกาที่หลับไปพร้อมกับรอยยิ้มวันต่อมาปกติศรัณย์จะตื่นก่อนใคร แต่วันนี้กลับกลายเป็นดาริกาที่ตื่นก่อน เธอยืนมองสอ

  • ขังรักน้องสาวในนาม   บทที่ 34 ชีวิตที่เลือกไม่ได้1

    ดาริการ้องไห้จนตาบวมปูดและรู้สึกปวดหัวแทบจะระเบิด เธอลุกจากเตียงเดินไปล้างหน้าหน้าตาในห้องน้ำ จากนั้นก็ลงไปชั้นล่างเพื่อหายาทานแม้ไม่พร้อมจะเจอหน้าใครก็ตามแต่หากทนต่อไปก็ไม่ไหว สองเท้าเล็กที่กำลังก้าวลงบันไดชะงักเล็กน้อยเมื่อมองไปเห็นผู้ชายใจร้ายนั่งอยู่ที่ห้องโถง สองมือกำกางเกงแน่นพยายามข่มความรู

  • ขังรักน้องสาวในนาม   บทที่ 32 บุตรบุญธรรม2

    "อื้อ.."ศรัณย์กดจูบเรียวปากอิ่มไม่ให้เธอพูดอะไรออกมาได้อีก ขณะที่มือถลกชายเสื้อยืดบนร่างบอบบางขึ้นไปกองบนเนินอก ก่อนจะเค้นคลึงก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นผ่านบราเซียลูกไม้สีเนื้อหนักสลับเบาตามแรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในกาย"อื้อ" ดาริกาไม่ได้ยินยอมดิ้นขลุกขลักอยู่ภายใต้อาณัติคนใจร้ายแม้รู้ว่าพยายามไปก็เปล่าประ

  • ขังรักน้องสาวในนาม   บทที่ 27 ปิดหูปิดตา1

    และแล้ววันที่ดาริกาตั้งตาคอยก็มาถึง วันนี้แม่ของเธอกลับมาจากต่างประเทศเธอลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวตั้งแต่เช้าแล้วเดินไปช่วยงานที่บ้านใหญ่เหมือนเช่นทุกวันหากไม่มีเรียนตอนเช้า "น้องดาคุณเจซเรียกจ้ะ" เสียงบอกกล่าวของเจี๊ยบทำให้ดาริกาที่กำลังหั่นผักชะงักเงยขึ้นมองหน้าเจี๊ยบ สองคิ้วสวยขมวดยุ่ง "คุณเจซเรียก

  • ขังรักน้องสาวในนาม   บทที่ 26 เพื่อนเธอ เมียฉัน2

    ตุ้บ!ดาริกาถูกคนตัวโตอุ้มมาจับยัดใส่ตรงเบาะด้านหลังของรถหรูอย่างไร้ความอ่อนโยน ยังไม่ทันที่เธอจะได้ทำอะไรเขาก็ตามเข้ามา ก่อนจะกดเธอนอนราบบนเบาะแล้วขึ้นคร่อม"คุณจะทำอะไร" เอ่ยถามไปด้วยสีหน้าแตกตื่น สองมือยกขึ้นดันอกแกร่งพยายามผลักเขาออก "ออกไปนะ"ดวงตากลมมองใบหน้าคมเข้มด้วยความหวาดระแวง หัวใจเต้น

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status