ep1 คนที่อยากเจอ

"พุดตาน!"

"อ๊ะ!"

แรงสะกิดต้นแขนและเสียงเรียกที่ดังใกล้หูทำให้เจ้าของชื่อสะดุ้งหลุดออกจากภวังค์ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกาแฟและชาตีรวมประกอบกับสายตาของเพื่อนร่วมงานสองคนทำให้คนเหม่อเพราะมีเรื่องให้คิดหนักเม้มปากก้มหน้าลงน้อยๆ 

"คิดอะไรอยู่ถึงได้เหม่อลอยขนาดนี้พี่เรียกตั้งนาน"

"น.. หนู..."

"เอาเถอะๆ มันเป็นเรื่องส่วนตัวของน้องถ้าไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไร แต่อย่าให้กระทบกับงานล่ะเดี๋ยวจะโดนดุเอา"

"ค่ะพี่ชมพู"

"อือๆ ไปเก็บแก้วไปลูกค้าลุกออกไปนานแล้ว"

พุดตานพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะเดินออกไปเก็บแก้วและจานด้านนอกร้าน เธอเพิ่งมาเริ่มงานที่ร้านกาแฟแห่งนี้ได้ราวประมาณสองเดือนก่อนจะเกิดเรื่องที่ทำให้ชีวิตประจำวันที่เคยสดใสเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ชีวิตเด็กสาวชวนบ้านธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่ได้มีความฝันอะไรมากมายนอกจากฝันอยากจะอยู่กับครอบครัวอย่างมีความสุขตลอดไป ใช้ชีวิตทั่วไปแบบคนอื่นๆ เช้าทำงานเย็นก็กลับบ้านไปอยู่กับครอบครัว ฟังดูแล้วเหมือนจะไม่มีอะไรมากจนกระทั่งเมื่อสามวันก่อนมีคนจำนวนหนึ่งบุกเข้ามาในบ้านในช่วงเวลาอาหารเย็นของครอบครัวพอดี 

ประโยคที่เหมือนกับเหวลึกที่ฉุดรั้งหัวใจดวงน้อยให้หล่นวูบลงไปพร้อมกับสีหน้าเกรี้ยวกราดที่ยังจำติดตาไม่เคยลืม

"เวลาหนึ่งอาทิตย์หวังว่าจะเห็นเงินก้อนนั้นตรงหน้ากู ไม่งั้นอย่าหาว่ากูใจร้าย"

ประโยคที่ยังวนอยู่ในหัวจนกระทั่งวันนี้... หลังจากได้ฟังในสิ่งที่พ่อให้สารภาพกับครอบครัวถึงต้นสายปลายเหตุของหนี้ที่มีจำนวนมากจนคิดว่าชาตินี้คงจะไม่มีปัญญาหามาชดใช้คืนเขาได้แน่ ชีวิตเธอก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือไปเลย

หนี้ก้อนเล็กที่ค่อยๆ สะสมเรื่อยๆ จนตอนนี้แม้แลกด้วยชีวิตก็ไม่รู้เขาจะยอมหรือเปล่า..

"เฮ้อ..."

เสียงถอนหายใจดังขึ้นราวกับคนที่กำลังเหน็ดเหนื่อย ดวงตากลมกวาดสายตามองรอบร้านที่ตอนนี้เหลือเพียงดวงไฟสองดวงที่ยังให้แสงสว่างอยู่เท่านั้น ก่อนจะกดปิดสวิตช์ไฟแล้วเดินออกมาจากร้านหลังตรวจเช็กรอบร้านเรียบร้อยแล้ว

"ไปกินชาบูด้านหน้าก่อนกลับกันไหม"

"พี่ชมพูชวนอีกแล้ว อาทิตย์นี้สามรอบแล้วนะ"

"เอาน่าก็อยากกินนี่นา"

"เฮ้อ... ก็เป็นแบบนี้ทุกที พุดตานไปด้วยกันไหม"

พุดตานระบายยิ้มน้อยๆ ส่ายหน้าแทนการตอบออกเสียงออกมา ก่อนทั้งสามจะแยกย้ายจากกันหน้าร้าน เธอมายืนรอแท็กซี่ส่วนพี่ร่วมงานอีกสองคนเดินข้ามถนนไปฝั่งตรงข้ามเพื่อเข้าร้านชาบูตามที่นัดชวนกันไว้

เด็กสาวทอดสายตามองตรงไปด้านหน้าแล้วถอนหายใจเบาๆ สีหน้าและแววตาเต็มไปด้วยความคิดไม่ตก จำนวนตัวเลขเงินเดือนในหัววิ่งวนไปมาราวกับเครื่องคิดเลขที่มีคนกดตัวเลขไม่ซ้ำกันวนไปมาตลอดเวลา

เมื่อคืนเธอคาดหวังว่าจะได้เจอกับเจ้าหนี้หวังว่าจะได้ขอโอกาสยืดเวลาการใช้หนี้ออกไปบ้างแต่ก็ต้องผิดหวัง หลังจากเดินตามคนที่คาดว่าน่าจะเป็นผู้จัดการคลับแห่งนั้นเข้าไปด้านในแล้วเขาก็ให้เธอยืนรออยู่ด้านหน้านานเกือบชั่วโมง ก่อนจะเดินออกมาบอกให้เธอกลับเพราะเจ้านายเขาไม่อยากเจอเวลานั้นความหวังอันริบหรี่เหมือนถูกมือซาตานในมุมมืดกระชากไปต่อหน้าต่อตา วันนี้เธอจึงคิดว่าจะไปที่นั่นอีก จะไปจนกว่าจะได้เจอกับเจ้าหนี้ที่แท้จริง

ร่างเล็กลงจากแท็กซี่เงยหน้าขึ้นมองป้ายชื่อคลับแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ เวลานี้กับเมื่อคืนเหมือนอยู่คนละสถานที่เลย อาจเพราะยังไม่มืดมากเท่าไหร่เลยสามารถมองเห็นรอบบริเวณโดยรอบได้ชัดเจน ไม่เหมือนเมื่อคืนที่มีเพียงแสงไฟสลัวคอยให้แสงสว่างโดยรอบเท่านั้น

"วันนี้มีนัดตรวจสินค้าก่อนส่งออกอีกสองวันที่ท่าเรือคุณคาลอสครับ"

เสียงพูดคุยของคนกลุ่มใหญ่ดึงสายตาของเด็กสาวให้หันความสนใจตาม กลุ่มคนชุดดำราวประมาณสิบคนได้กำลังเดินตามกันออกมาจากด้านใน เป็นภาพที่มองแล้วชวนหวาดหวั่นใจไม่น้อย

พุดตานเม้มริมฝีปากเบาๆ พยายามมองข้ามกลุ่มคนแปลกหน้าที่น่ากลัวโดยการหันสนใจทางอื่น แต่แล้วสายตาเธอก็เหลือบเห็นซีกหน้าที่เหมือนจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อนของหนึ่งในกลุ่มคนนั้นแต่ก็คิดไม่ออกว่าเคยเห็นเขาจากไหน

ในระหว่างที่กำลังรอคำตอบจากสมองสองเท้าก็ก้าวไปด้านหน้าโดยไม่รู้ตัว ได้สติอีกครั้งก็ตอนที่มายืนประจันหน้ากับกลุ่มคนร่างสูงใหญ่ สายตาที่มองมาแต่ละคนเหมือนกับสายตาของสัตว์ป่าอันตรายทั้งน่ากลัวและน่าเกรงขาม

"ใครปล่อยให้เด็กที่ไหนมาเดินเล่นเที่ยวนี้เวลานี้วะ"

เสียงเย็นทำลายความเงียบชั่วขณะหนึ่งดึงสายตาของเด็กสาวที่กำลังกวาดมองแต่ละคนด้วยเนื้อตัวสั่นเทาให้กลับมาอยู่กับตัวอีกครั้ง ริมฝีปากเคลือบด้วยลิปสติกสีชมพูหวานเม้มเข้าหากันด้วยใจสั่นรัว หยุดสายตาลงกับเจ้าของน้ำเสียงทีเล่นแต่กลับสั่นคลอนหัวใจดวงน้อยให้หวั่นกลัวได้ไม่ยาก

ใบหน้าคมเข้มชัดเจน ดวงตาเรียวคมกริบรับกับสันจมูกโด่งและริมฝีปากบางเฉียบ รอยยิ้มที่ดูเหมือนใจดีแต่กลับน่ากลัวในสายตาของพุดตานไม่น้อย เขาหล่อ สูง ดูดีเหมือนพวกนายแบบในหน้านิตยสารที่เธอเคยอ่านเจอบ่อยๆ แต่มีอย่างเดียวที่ต่างกันคือ เขาดูน่ากลัวจนไม่สามารถจะเงยหน้าขึ้นสบตาได้

ศรัณย์กระตุกมุมปากขึ้นนิดๆ ก้าวขึ้นมาประชิดร่างเล็กที่กำลังยืนตัวสั่นหรี่ตามองใบหน้าสวยของเด็กสาวด้วยความนึกสนุก ยิ่งเห็นท่าทางหวาดกลัวที่เจ้าหล่อนแสดงออกมาก็ยิ่งอยากจะแกล้ง

"หลงทางกับพ่อเหรอเด็กน้อย แถวนี้อันตรายนะไม่รู้เหรอ"

"น.. หนู.. หนูมาหาเจ้าของที่นี่ค่ะ"

"มาหาเจ้าของที่นี่?" เอียงคอทวนประโยคที่ได้ยิน ดันลิ้นดุนมุมปากนิดๆ 

"..."

ริมฝีปากสวยถูกเจ้าของกัดเอาไว้พยักหน้ารัวๆ ตอบกลับ มือเล็กกระชับสายกระเป๋าสะพายแน่นพยายามหลบสายตาน่าอึดอัดชะโงกหน้าหาคนที่รู้สึกคุ้นหน้ามากที่สุดในกลุ่มคนเหล่านี้ซึ่งกำลังยืนทำหน้านิ่งอยู่ด้านหลังผู้ชายตรงหน้าอยู่

"หนูขอคุยด้วยได้หรือเปล่าคะ"

เสียงหวานเอ่ยลอดริมฝีปากแผ่วเบา สายตาอ้อนวอนขอร้องกำลังจดจ้องอยู่กับใบหน้าของเขตแดนทำคนที่เจ้าหล่อนบอกว่ามาหาแต่กลับชะโงกคุยข้ามหน้ากับลูกน้องด้านหลังเค้นเสียงหัวเราะเบาๆ อย่างเย้ยหยันออกมาผ่านลำคอ

พุดตานเหมือนลูกแมวตัวน้อยที่กำลังรอเจ้าของเดินเข้ามาอุ้มออกจากเสือตัวใหญ่ที่ยืนขวางหน้า จะเงยหน้าขึ้นมองก็กลัวดวงตาคมกริบคู่นั้น จะขยับเดินไปหาคนที่อยากจะคุยด้วยก็กลัวจนไม่กล้าขยับตัวไปไหนนอกจากชะโงกหน้าข้ามไหล่กว้างร่างแกร่งของคนตรงหน้าไปเท่านั้น

ไม่รู้ว่าตัวเองเผลอกลั้นหายใจไปตอนไหน สองมือที่กำสายกระเป๋าแน่นตอนนี้ชุ่มไปด้วยเหงื่อจนรู้สึกได้ ขมับบางมีเม็ดเหงื่อผุดซึมรำไรรู้สึกเย็นวูบเหมือนถูกน้ำแข็งเข้าประคบยามลมพัดผ่าน

"เด็กมันอยากคุยกับมึง มาสิ"

นานนับนาทีกว่าจะมีเสียงพูดลอดออกมา และก็ไม่ใช่ใครที่ไหนคือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านี่เอง

หลังเอ่ยบอกลูกน้องเสร็จร่างสูงก็เดินผ่านร่างเล็กของเด็กสาวมาทันทีโดยไม่ได้สนใจอะไร กระแสลมยามเดินผ่านพัดพากลิ่นหอมของน้ำหอมผู้ชายโชยเตะจมูกทำให้พุดตานเผลอสูดดมมันอย่างไม่ได้ตั้งใจ กลิ่นหอมอ่อนๆ ผสมกับบุรุษเพศทำหัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้วโลดแล่นทวีขึ้นราวกับมีคนจำนวนมากเข้ามาตีกลองในอกจนแทบกระดอนออกมาด้านนอก

ดวงตากลมรีบหลุบลงแทบทันทีหลังดึงสติให้หลุดออกจากกลิ่นหอมสั่นคลอนหัวใจดวงน้อย รอจนกระทั่งกลุ่มคนร่างใหญ่เดินผ่านไปจนหมดแล้วถึงได้ค่อยๆ เงยหน้ากลับขึ้นมา และก็เป็นจังหวะเดียวกับที่เขตแดนเดินมาหยุดตรงหน้าพอดี

"มีอะไร"

"...หนูอยากขอเจอเจ้านายพี่สักครั้งได้หรือเปล่าคะ ให้หนูเจอเขาหน่อยนะคะหนูขอร้อง"

"..."

"จะให้หนูทำอะไรก็ได้ขอแค่ให้หนูเจอเขาหน่อยได้หรือเปล่าคะ หรือถ้าเขาไม่อยากเจอหนูพี่ช่วยขอเขาให้ยืดเวลาให้หนูหน่อยได้ไหมคะ"

"..."

"หนูรู้ว่าพี่ไม่ใช่คนนิสัยเลวร้ายเหมือนคนที่ไปที่บ้าน หนูขอร้องพี่นะคะช่วยพูดกับเขาให้หนูหน่อยนะคะ"

พุดตานยกมือพนมร้องขอคนอายุมากกว่าด้วยใจร้อนรน ยิ่งเห็นเขานิ่งความกระวนกระวายในใจก็ยิ่งเพิ่มพูน คาดเดาอะไรจากแววตาคู่นั้นไม่ได้เลย เธอแค่หวังว่าจะได้รับโอกาสหวังว่าจะได้ยืดเวลาให้นานกว่านี้ เงินก้อนนั้นแม้จะไปขอหยิบยืมจากคนรู้จักมาให้ก่อนก็ไม่รู้จะมีใครมีปัญญาให้ยืมหรือเปล่า

ความเงียบทำให้หัวใจที่กำลังร้อนรนเหมือนถูกแผดเผาด้วยไฟร้อนแรง ดวงตากลมจ้องใบหน้าหล่อเหลาของผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่ยอมละสายตาออก วอนขอทั้งสีหน้าแววตาและการกระทำหวังอยากได้รับโอกาสนั้นสักครั้ง

"ทำไมเมื่อกี้ถึงไม่ขอ"

"คะ?" หมายความว่าไงกัน คำพูดเขาหมายถึงอะไร

"คนที่พูดกับเธอเมื่อกี้คือคนที่เธออยากเจอ เจ้านายฉัน"

"..." หัวใจดวงน้อยหล่นวูบหลังได้รับคำอธิบาย บังคับฝืนกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก ผู้ชายคนนั้น... คือคนที่เธออยากเจองั้นเหรอ

"ฉันไม่ใช่คนดีอย่างที่เธอคิด แค่ไม่เห็นอย่าคิดว่าจะใช่"

พุดตานเม้มริมฝีปากแน่นมองเขตแดนเดินจากไปโดยที่ไม่สามารถเปล่งเสียงใดออกมาได้ เธอคิดมาโดยตลอดว่าคนที่เป็นเจ้าหนี้ของพ่อจะต้องเหมือนในละคร ตัวดำ พุงย้วย อ้วน ใส่ทองเส้นเท่าแขน แต่มันกลับไม่ใช่อย่างที่คิดไว้เลยเพราะเจ้าหนี้พ่อเธอไม่ได้เป็นแบบนั้นเลยสักนิด เขาดู.. น่ากลัวมากกว่านั้นเยอะเลย

เด็กสาวถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อไม่สามารถทำอะไรได้ โอกาสที่จะได้เจอกับเจ้าหนี้โดยแท้จริงหลุดลอยไปต่อหน้าต่อตาเพียงเพราะแค่ความกลัวของเธอเอง เพียงแค่เพราะอยากจะคุยกับคนที่เคยเห็นหน้ามาก่อนและรู้สึกคุ้นมากกว่าทำให้พลาดโอกาสนั้นไปจนได้

"เหลือเวลาแค่สองวัน.. ทำไมถึงไม่ดูให้ดีกว่านี้นะน่าจะมองออกว่าเขาไม่เหมือนคนอื่นด้วยซ้ำ"

---