Masuk@งานเปิดตัวบริษัท C 16.30 น.
เมื่อรถยนต์คันหรู จอดสนิทอยู่บริเวณโรงจอดรถ VIP ดีน ลูกน้องคนสนิทของคาร์เตอร์ ได้ลงจากลงและมาเปิดประตูให้กับผู้เป็นนาย
คาร์เตอร์ที่อยู่ในชุดสูทสีดำสนิท พร้อมกับผมที่ถูกจัดทรงไว้อย่างเป็นระเบียบ เพียงแค่นี้ก็ทำให้มาเฟียหนุ่มที่มีใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับเทพบุตรเป็นที่สะดุดตาของบรรดาไฮโซสาวในงานได้ไม่ยาก
เหล่าบรรดาไฮโซสาวที่มากันในวันนี้ส่วนมากก็หวังที่จะได้ทำความรู้จักกับเขา แต่คาร์เตอร์เองที่มองว่าเรื่องนี้ไร้สาระและน่ารำคาญมาก เขาไม่เคยเปิดโอกาสให้ผู้หญิงคนไหนได้เข้าใกล้ และเขาเองก็ไม่เคยมีข่าวกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน
มาเฟียหนุ่มลงจากรถและมุ่งหน้าเดินเข้าไปในงานพร้อมกับลูกน้องที่ติดตามมาอีกสี่คน สมศักดิ์ ผู้จัดการอาวุโสกึ่งเดินกึ่งวิ่งรีบเข้ามาต้อนรับคาร์เตอร์ด้วยความรวดเร็ว เพราะไม่คิดว่าเจ้านายหนุ่มจะเข้ามาในงานก่อนที่เวลาจะเริ่ม
“สวัสดีครับ คุณคาร์เตอร์”
“อืม”
คาร์เตอร์เพียงปรายตามองผู้จัดการอาวุโสเท่านั้น พนักงานทุกคนที่นี่ล้วนรู้ดีว่าเจ้านายหนุ่มของตัวเองเป็นคนยังไง ทุกคนเคยชินกับท่าทีเย็นชานี้ ที่รู้กันดีว่าคุณคาร์เตอร์ เป็นคนเงียบขรึมและน่ากลัวขนาดไหน
“เชิญครับ” ผู้จัดการอาวุโสผายมือไปยังด้านหน้าเดินนำเจ้านายหนุ่มไปนั่งยังโต๊ะVIP ประจำที่นั่งของประธานบริษัทฯ โดยที่ผู้จัดการอาวุโสเองก็เดินประกบข้างบริการเจ้านายหนุ่มอยู่ไม่ห่าง
ณ เวลา 17.00 น.
แสงไฟสปอตไลต์สาดแสงเป็นประกายไปบนเวที เมื่อพิธีกรสาวสวยเดินออกมาจากฉากหลังหรูหราอลังการ
“หูยย สวยยยย” จู่ๆ เสียงฮือฮาจากเหล่าผู้คนในงานดังขึ้น พร้อมกับเสียงของพิธีกรสาวที่เริ่มพูดขึ้นมาบนเวที
“สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับทุกท่าน เข้าสู่งานเปิดตัวรถรุ่น xx ของบริษัท C ในวันนี้...”
น้ำเสียงสดใสของมิลินที่เปล่งออกมาทางไมค์ ทำเอาคาร์เตอร์ชะงักไปชั่ววินาที เสียงนั้นมันใสจนสะดุดหูเขาโดยไม่ทันตั้งตัว จนใบหน้าหล่อคมต้องละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์อย่างหงุดหงิดปนสงสัย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองไปยังเวทีอย่างเลี่ยงไม่ได้
ทันทีที่สายตาของเขาปะทะกับใบหน้าหวานและรอยยิ้มสดใสของพิธีกรสาว—เจ้าของเสียงที่ทำให้เขาต้องเงยขึ้นมาดู คาร์เตอร์ถึงกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เหมือนโลกทั้งงานเงียบลงเหลือเพียงภาพของเธอคนเดียวที่อยู่กลางสายตาเขา…
วันนี้มิลินอยู่ในชุดราตรียาวสีขาวแต่งแต้มด้วยผ้าสีชมพู และมีเพชรประดับระยิบระยับ ชุดที่ถูกออกแบบมาหวานแต่แฝงไปด้วยความเซ็กซี่ เมื่อเกาะอกที่เธอสวมใส่ผ่าลงมากลางเนินอก เผยทำให้เห็นหน้าอกอวบใหญ่เกินขนาดโผล่พ้นออกมาล่อสายตาผู้ชายในงาน ประกอบกับกระโปรงที่ผ่าลากยาวมาถึงโคนขาอ่อนขาว ทำให้ผู้คนในงานเห็นขาเรียวสวย จนทำให้ผู้คนในงานต่างกันหยิบมือถือ และกล้องถ่ายรูปขึ้นมาเก็บภาพของเธอบนเวที
“ใคร...”
“ครับ?” ผู้จัดการอาวุโส งงกับคำถามของเจ้านายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าได้ไม่นาน ก็ต้องเข้าใจทันทีเมื่อมองเลยไปตามสายตาของคาร์เตอร์
“อ่อ...คุณมิลินครับ เธอมาเป็นพิธีกรแทนคุณเชอรี่ พอดีคุณเชอรี่เธอประสบอุบัติเหตุตกบันไดวันนี้ ผมต้องขออภัยที่ไม่ได้แจ้งการเปลี่ยนตัวพิธีกรให้คุณคาร์เตอร์ทราบก่อนนะครับ”
“เหรอ..”
“ครับ”
“..มิลิน..” คาร์เตอร์พึมพำชื่อเธอออกมาแทบไม่รู้ตัว ดวงตาคมยังคงมองพิธีกรสาวสวยแบบไม่ละสายตาแม้เขาเองก็ไม่เข้าใจว่ากำลังทำอะไรอยู่ รู้แค่ว่าสมองของเขาว่างเปล่าไปชั่วขณะ แต่ในความว่างเปล่านั้น…กลับมีบางอย่างที่ดึงสายตาเขาเอาไว้แน่นจนไม่สามารถหันหนีจากผู้หญิงคนนั้นได้เลย
ขณะที่มิลินกำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่บนเวทีอยู่นั้น เธอสัมผัสได้ถึงการจ้องมองของใครบางคนตลอดเวลา จนทำให้เธอต้องมองลงไปยังเวทีด้านล่าง ก่อนที่สายตาของมิลินและคาร์เตอร์จะสบตากัน
ตึกตึก...ตึกตึก...
..คาร์เตอร์..
มิลินรู้สึกหัวใจตัวเองเต้นไม่เป็นจังหวะ แวบแรกที่มิลินสบตาคมคู่นั้นเธอรู้สึกกลัว กลัวในแววตาคู่นั้นที่จ้องมองเธอออกมาอย่างเปิดเผย มันดูเยือกเย็นและไร้ความรู้สึก มันลึกลับจนยากที่จะค้นหา มันทำให้เขาดูอันตรายเหมือนที่ทุกคนพูดไว้ด้วยจริงๆ
มิลินรีบสลัดความคิดนั้นออกไปและกลับมาทำหน้าที่ของตัวเองต่อด้วยความคล่องแคล่วและมืออาชีพเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ถึงเวลาที่สำคัญแล้วนะคะ ขอเสียงปรบมือต้อนรับคุณคาร์เตอร์ขึ้นมาบนเวทีเพื่อเปิดงานได้เลยค่ะ”
เมื่อสิ้นสุดคำพูดของมิลินทุกคนในงานต่างร่วมกันปรบมือเสียงดังให้กับมาเฟียหนุ่ม
แต่ทว่า..
คาร์เตอร์ยังคงนั่งมองหน้าพิธีกรสาว ไม่ลุกขึ้นเดินตามคำเรียกเชิญของเธอ
“นายครับ…”
ดีน มือขวาคู่ใจของมาเฟียหนุ่มเอ่ยเรียกเมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติในท่าทางของเจ้านาย เขาหันตามสายตาคมกริบของคาร์เตอร์ไปยังเวทีทันที
พอเห็นว่าเจ้านายของตัวเองกำลังจ้องพิธีกรสาวอย่างไม่กะพริบ ดีนก็ไม่รู้สึกแปลกใจเท่าไร—เพราะแม้แต่เขาเองยังเผลอสะดุดกับความสวยหวานและรอยยิ้มสดใสเป็นธรรมชาตินั้น ความน่าดึงดูดของผู้หญิงคนนั้นมันชัดเจนจนไม่ว่าใครก็ต้องมองซ้ำ… และคาร์เตอร์ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้นในครั้งนี้
“.....”
“นายครับ!” ดีนเรียกเจ้านายหนุ่มเสียงดังขึ้น พร้อมสะกิดแขนเขาเบา ๆ
“เออ..อืม” คาร์เตอร์พึมพำรับเพียงแค่เบา ๆ ก่อนจะได้สติ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กระชับเสื้อสูทให้เข้าที่อย่างเรียบร้อย แล้วก้าวขึ้นไปบนเวทีด้วยสีหน้าเรียบนิ่งไร้อารมณ์ ท่าทางสง่าทรงพลัง ทำให้ใครก็ตามที่มองอยู่รู้สึกเกรงขามราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย.
“อ้าวเฮีย...มาตามพราวเหรอคะ” ฉันมองสำรวจสามีหนุ่มทั้งสองคนที่วันนี้ พวกเขาใส่เสื้อเชิ้ตสีดำลายเสือ ปลดกระดุมสองสามเม็ดชวนให้มองเห็นกล้ามหน้าอกแกร่งขาวผ่อง “ใช่ เฮียคิดถึงเมีย....และก็คิดถึงลูกด้วย” ไบรอันต์ช้อนตัว ไบร์ทตันขึ้นมาแนบอก แอบหอมแก้มนวลของพริบพราวไปด้วย “บ้า~” “ลินหายมาอยู่ตรงนี้นี่เอง พี่ก็ตามหาหนูตั้งนาน” คาร์เตอร์ “ลินมาเฝ้าลูกค่ะ ลูกซื้อหนังสือมาให้ไบร์ทตัน คนเก่ง” มิลิน “อาเธอร์มาสอนหนังสอนน้องเหรอครับ” คาร์เตอร์ “คับ เธอร์มาสอนน้อง น้องเก่งมากเลยคับ” อาเธอร์ “หนูกลับเข้าไปในงานได้แล้ว เด็กๆ อยากกินเค้กกันแล้ว” เซนเอ่ยขึ้นขัดจังหวะแทนลูกชายตัวแสบ และสาวน้อยอาบิเกล ที่รบเร้าร้องแต่จะเป่าเทียนและกินเค้กไม่หยุด “อ้าวเด็กๆ อยากกินเค้กแล้วเหรอคะ คิก...คิก..ได้ค่ะ งั้นพวกเราไปเป่าเค้กกันดีกว่านะ / ไปกันยัยลิน” “เย้! ปัยเป่าเค้กกัน” ซอว์เยอร์ “ปัย ปัย เป่าเจ้กกัน เกลหิวววว~” อาบิเกล “ไปกันเลยเด็กๆ ไปเป่าเค้กกัน!” ฉันเดินนำทีมหน้าขบวนทุกคนโดยไม่ลืมคล้องแขนสา
“สบายตัวเลยสิมึง” มาร์โค กระแนะกระแหนขึ้นทันทีที่เห็น2มาเฟียหนุ่มเดินลงมาจากบันได ด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม ในขณะที่เขารับบทเป็นพี่เลี้ยงเล่นของเล่นกับลูกๆ ของเพื่อนรัก “เออ! สบายมากเลยแหละ” เซนตอบแบบไม่ยี่หระ เขาแทบไม่ได้สนใจหน้าตาขอมาร์โค ที่แสดงความไม่พอใจออกมา “เหอะ ไม่มึงควรทำหน้าแบบนี้ให้กูเห็นนะ” มาร์โค “กูว่ามึงมันขี้อิจฉานะ” ไบรอันต์ “เออ!” มาร์โค “แล้วเมียมึงไปไหน” เซน “อยู่ในครัว ช่วยทำอาหารอยู่” “อืม...” เซน “พ่อฮับ แม่ไปไหน~” ซอว์เยอร์วางหุ่นยนต์ในมือลง คิ้วเล็กขมวดยุ่ง เอ่ยถามเซนขึ้นมาอย่างขัดจังหวะ "....แม่ขอนอนหลับสักชั่วโมงนะครับ" เซนเดินเข้าไปรัก ย่อตัวลงนั่งที่พื้นตรงหน้าลูกชาย มือหนาลูบหัวทุยเล็กเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ซอว์เยอร์มักจะติดและคิดถึงแม่อยู่เสมอ “จำมัย ถึงน้อนฮับ” ซอว์เยอร์ยังคงเอ่ยถามตามประสาเด็กช่างพูด "......" เซน “หึ ก็เพราะว..ว่า....” มาร์โค “มาร์โค!” เป็นไบรอันต์ที่เอ่ยห้ามปรามเพื่อนสนิทที่กำลังจะตอบคำถามแทนเซนทิ่นิ่
3ปีต่อมา..... @คฤหาสน์พริบพราว 11.30น. วันนี้เป็นวันเป็นเกิดของพริบพราว ที่ทุกคนลงความเห็นกันว่าจะทำการจัดงานเลี้ยงกันที่บ้านโดยเชิญเฉพาะผู้ใหญ่และคนสนิทมาเท่านั้น “ทำไมมาเร็วจังว่ะ” เซนเอ่ยถามทันทีที่เห็นมาร์โค เดินเข้ามาพร้อมหญิงสาวข้างกาย “บัวอยากมาเล่นกับลูกมึงไวๆ เลยขอกูมาก่อนเวลา” มาร์โค “สวัสดีค่ะ คุณเซน คุณไบรอันต์” ใบบัวยกมือพนมไหว้คนที่อายุมากกว่าที่นั่งกลางบ้านด้วยท่าทางที่น่าเกรงขาม ถึงจะเจอกันได้หลายครั้งแล้ว เธอก็ยังรู้สึกกลัวไม่ต่างจากครั้งแรกที่เจอ “อืม / อืม” ไบรอันต์ เซน “แล้วเมียมึง ลูกมึงอยู่ไหน” มาร์โค “อยู่บนห้องกับเมียกู คงกำลังจะลงกันมาแล้ว” ไบรอันต์เอ่ยตอบไม่ทันขาดคำ เสียงของคนที่พูดถึงก็ดังขึ้น “น้าใบบัวววววววววววววว~” ซอว์เยอร์ “เย้! น้าบัวมาแล้ว” ไบรท์ตัน เสียงเด็กชายตัวเล็กที่พึ่งลงมาจากบ้านพร้อมผู้เป็นแม่ ตะโกนดังลั่นเมื่อใบหน้าสวยของคนที่อยากเจอ “สวัสดีค่ะ พี่พราว” ใบบัวพนมมือไหว้เจ้าของบ้าน พร้อมย่อตัวลง นั่งอ้าแขนรอรับเด็กๆ ที
1ปีต่อมา..... @คฤหาสน์ “อุแว้ๆ / อุแว้ๆ” “อย่าร้อง...” ไบรอันต์ “อุแว้ๆ!! / อุแว้ๆ!!” เสียงเด็กเล็กตัวน้อยเพศชาย ชื่อ ไบร์ทตัน และ ซอว์เยอร์ ทั้งสองคนตะเบ็งเสียงร้องดังขึ้นมาผสานกันด้วยความสามัคคี ปลุกคุณแม่ยังสวยที่นอนหลับใหลด้วยความอ่อนเพลียให้ตื่นขึ้นมาอย่างง่ายดาย เธอพยายามลุกขึ้นนั่งปรือตามองเพ่งไปไปยังภาพเบื้องหน้าที่เห็นผู้ชายร่างใหญ่สองคนยืนอยู่รางๆ “ชู่...อย่าร้องนะลูก แม่หลับอยู่ หิวใช่ไหมครับเดี๋ยวพ่อป้อนนมให้” เซน ประคองกอดอุ้ม....เด็กชายตัวป้อมขึ้นมาแนบอกแกร่ง พลางส่ายตัวเบาๆ หวังปลอบประโลมด้วยความชำนาญจากการเข้าคอร์สฝึกเลี้ยงทารกแรกเกินมา “พ่อขอโทษที่เสียงดังนะครับ...ไม่ร้องนะครับ” เช่นเดียวกับไบรอันต์ที่อุ้มลูกรักขึ้นมาแนบออกย่างระมัดระวัง ปรับโทนเสียงให้นุ่มขึ้นเพื่อหวังให้ลูกน้อยหายร้องไห้ และหยิบถุงนมแม่ที่พริบพราวปั๊มทิ้งไว้ในขวดนมอย่างคล่องแคล่ว “ฮึก..ฮึก.../ ฮึก...ฮึก” เซนและไบรอันต์ยกยิ้มมุมปากอย่างพร้อมเพรียงกัน เพียงแค่จุกนมเล็กเข้าปากลูกรักทั้งสองคนก็มีท่าทีที่สงบ
หลายเดือนต่อมา.... @โรงพยาบาล ห้องพักVVIP วันนี้พริบพราวและสองมาเฟียหนุ่มอย่างไบรอันต์และเซน ได้เดินทางมาเยี่ยมเพื่อนรักของพวกเขาที่ห้องพักฟื้นพิเศษ เพราะวันนี้มิลินและคาร์เตอร์มีข่าวที่น่ายินดี เพราะมิลินได้ให้กำเนิดลูกๆ ที่น่ารักถึงสองคน นั่นก็คือเด็กน้อยตัวขาวอาเธอร์และอาบิเกล ฝาแฝดชายหญิง “ไม่วางเลยนะ น้าพราว” มิลินเอ่ยเหย้าแย่เพื่อนรักที่เอาแต่อุ้มเด็กน้อยอาเธอร์อยู่ในอ้อมกอดเป็นเวลานาน ปานกับเป็นลูกชายของตัวเอง “ก็ลูกแกมันน่ารักมากเลยนะ ยิ้มและเล่นกับฉันไม่หยุด เฮ้อ....ฉันคงหลงรักลูกแกให้แล้วสิ น่ามันเขี้ยวชะมัด!” “รักเด็กขนาดนั้น...ทำไมไม่มีเองไปเลยล่ะ นี่ก็เรียนจบจนฉันคลอดลูกแล้วนะ” “จริงๆ ฉันก็คิดเรื่องนี้แล้วนะ เพราะพวกเฮียๆ ก็พูดกรอกหูฉันเกือบทุกวัน” “แล้วแกเอาไง” “ฉันก็ว่าจะตามใจพวกเฮียแล้วล่ะ ตอนนี้ฉันเคลียร์ตัวเอง เคลียร์งานได้แล้ว แกก็รู้ว่าเฮียเซนเขาให้ฉันนั่งเก้าอี้ผู้บริหารบริษัทยาด้วย แล้วแบบคนโง่อย่างฉันก็ต้องตั้งใจมากกว่าคนอื่นเลยไง” “แต่แกดูจริงจังกับงานนี้มากเลยนะ” มิ
@เพนท์เฮ้าส์พริบพราว พอทั้งสามคนถึงที่พักสุดหรู พริบพราวก็เข้าไปอาบน้ำในทันที โดยมีไบรอันต์และเซนนั่งเคลียร์งานในไอแพดของพวกเขาอยู่ด้านนอก “เฮียค่ะ~” พริบพราวเอ่ยเสียงหวานเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนซีทรูคอลเลคชั่นใหม่สุดเซ็กซี่ และยิ่งชุดนี้ได้อยู่บนเรือนร่างที่ขาวผ่องของเธอ มันยิ่งขลับให้เธอดูเซ็กซี่เข้าไปอีก มุมปากหนายกยิ้มทันที เมื่อไบรอันต์และเซน ละสายตาจากงานในมือ และเงยหน้าขึ้นมองภรรยาสาวสวยสุดเซ็กซี่ ที่เดินนวยนายไปนั่งลงที่ปลายเตียงนอนใหญ่ “หอมจังเลยนะที่รัก” เซนพูดพร้อมวางไอแพดในมือลง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินไปตรงหน้าหญิงสาว พลางปลดกระดุมเสื้อของตัวเองลงที่ละเม็ด โดยที่ตาคมดุจราชสีห์ไม่ได้ละสายตาจากสาวรับใช้ที่จ้องมองตาเขากลับอย่างท้าทาย เช่นเดียวกับไบรอันต์ที่ลุกตามเพื่อนรักมาติดๆ “ก็พราวอาบน้ำมานี่คะ พวกเฮีย..ก็ไปอาบน้ำได้แล้วค่ะ” พริบพราวช้อนสายตามองเซนด้วยแววตาที่หวานฉ่ำ พานทำให้ตาคมเปล่งประกายมากขึ้นกว่าเดิม “เฮียยังไม่อยากอาบน้ำ ตอนนี้เฮียรู้สึกหิว....อยากกินเมียก่อน” เซน “งื้อออ ไม่เ







