Masuk[Part มิลิน ]
@บนเวที
คาร์เตอร์ยืนอยู่บนเวทีร่วมกับเพื่อนสนิทอย่าง เซน และ ไบรอันต์ ที่ถือว่าเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ร่วมกับเขา ทำให้นักข่าวมากมายต่างรัวแฟลชกดชัตเตอร์ถ่ายรูป เก็บภาพประวัติศาสตร์กับงานเปิดตัวที่ยิ่งใหญ่ของนักธุรกิจหนุ่มหล่อ ไฟแรง ทั้งสามคน ที่ถูกจับตามองและได้รับความสนใจในเวลานี้ ทำให้สำนักข่าวใหญ่ทุกสำนักจึงมาร่วมกันอยู่ที่นี้
“รบกวนคุณมิลินไปยืนถ่ายรูปข้างนายด้วยครับ” ดีนเดินเข้าไปหามิลินที่ยืนทำหน้าที่อยู่ตรงโพเดียม
“คะ?”
“คุณคาร์เตอร์ ต้องการให้ถ่ายรูปรวมกับทุกคนที่อยู่บนเวทีนี้ครับ”
“แต่ฉันเป็นแค่พิธีกรนะคะ”
“แล้วคุณมิลินอยู่บนเวทีนี้ไหมครับ”
“เอ่อ..” ฉันชะงักไปกับคำถามของผู้ชายตรงหน้า…น่าจะเป็นลูกน้องของคุณคาร์เตอร์ เขาหน้าตาหล่อสะอาด ตี๋ ๆ ขาว ๆ ดูดีใช้ได้เลย แต่ความคิดนั้นก็ถูกไล่ออกไปทันที เพราะตอนนี้เขาทำให้ฉันหน้าแตกจนอยากจะจมดินซะเดี๋ยวนั้น
“ค่ะ”
ในที่สุดฉันก็หาเสียงของตัวเองเจอ ตอบตกลงผู้ชายตรงหน้า และเดินตามเขาไปยืนในตำแหน่งข้างกายคุณคาร์เตอร์แบบงงๆ
“อ๊ะ!”
ฉันสัมผัสได้ถึงมือใครบางคน ที่สอดเข้ามาที่เอวคอดของฉัน และวางบนสะโพกของฉัน จนมันทำให้ฉันต้องรีบหันไปมองยังมือปริศนานั้นทันที ก่อนจะพบว่านั้นคือมือของคุณคาร์เตอร์ แต่เอ๊ะ? ทำไมเขากับมีท่าทีปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หรือนี่จะเป็นเรื่องปกติเวลาที่คนรวยยืนรวมตัวถ่ายรูปกัน
“คุณมิลิน รบกวนหันมามองกล้องข้างหน้าหน่อยครับ”
เสียงนักข่าวเรียกฉันออกมาเสียงดัง เมื่อฉันเผลอมองหน้าคุณคาร์เตอร์อยู่นาน ฉันเลยจะต้องรีบหันกลับมายิ้มให้กับกล้องข้างหน้าอย่างสวยงามแทน
“อ๊ะ!!” ฉันรู้สึกตัวแข็งทื่อ แก้มค่อยๆเห่อร้อนขึ้นมาดื้อๆ เมื่อมือของผู้ชายข้างที่วางอยู่บนสะโพกของฉันเมื่อกี้ มันเลื่อนลงไปนวดคลึงที่ก้นงอนงามของฉันเบาๆ
..ฉันจะทำยังไงดี...ฉันอยากจะจับมือของเขาออกไปจากก้นของฉันตอนนี้จัง!
“คุณ...คาร์เตอร์คะ” ฉันตัดสินใจกระซิบเรียกชื่อเจ้าของมือปลาหมึกที่อยู่ข้างกายฉันทันที
“.......”
เงียบ..
“คุณคาร์เตอร์คะ!!” ฉันกระแทกเสียงเรียกชื่อคุณคาร์เตอร์ให้เขาได้ยินอีกครั้ง
“อะไร!? ”
“รบกวนคุณคาร์เตอร์ เอามือออกจากก้นของฉันด้วยค่ะ ตอนนี้คุณกำลังลวนลามฉันอยู่นะคะ!”
“เหรอ? ”
คาร์เตอร์ตอบหญิงสาวกลับมาหน้าตาเฉย และไม่ได้ทำตามอย่างที่เธอบอก แต่เขากลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้ามคือออกแรงมือบีบก้นของเธอมากขึ้น จนมันเหมือนจะแหลกคามือ
“นี่!” มิลินรู้สึกโกรธจัด เมื่อเขากลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้ามกับคำขอร้องของเธอ เธอจึงตัดสินใจปัดมือหนาของมาเฟียหนุ่มออกอย่างแรง และเดินลงไปหลังเวทีทันทีโดยที่ไม่สนใจเสียงนักข่าวที่เรียกชื่อเธออีกเลย
“ให้ตามไปไหมครับ” ดีนเดินเข้ามาถามผู้เป็นนาย เมื่อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างเจ้านายหนุ่มและพิธีกรสาวเมื่อครู่
“หึ ปล่อยไป” มาเฟียหนุ่มยกยิ้มมุมปาก รู้สึกชอบใจกับความกล้าของเธอ ที่คงไม่มีใครกล้าทำแบบนี้กับเขาได้ เพราะทุกคนที่กล้าลองดีกับเขา มักจะไม่มีลมหายใจอยู่บนโลกใบนี้แล้ว
ฉันวิ่งลงมาจากเวทีด้วยความโกรธ เมื่อคุณคาร์เตอร์ทำตัวไร้มารยาทกับฉัน ดีที่ฉันทำหน้าที่พิธีกรเสร็จแล้วพอดี และตอนนี้ฉันก็อยากจะกลับบ้านเต็มทน
“สาธุ...ขอให้เราอย่าได้เจอกันอีกเลยนะคะ”
ฉันพนมมือไหว้ขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ขอให้สิ้งที่ฉันพูดเป็นความจริง แต่ในความเป็นจริงฉันกับเขาเหมือนอยู่กันคนละโลกอยู่แล้ว ถ้างั้นก็ดี ต่อไปนี้ฉันก็คงจะไม่ได้เจอเขาอีกแล้วล่ะ
“สาธุ สาธุ”
หลังจากที่ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย และนั่งรอพี่ริชชี่ พี่สาวคนสวยอยู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว…คำพูดของพี่เขาที่เคยเตือนฉันว่า ‘อย่าทำอะไรขัดใจคุณคาร์เตอร์เด็ดขาด!’
“งื้อ..แล้วเขาจะฆ่าฉันไหมเนี่ย”
ฉันกัดริมฝีปากเล็กน้อย รู้สึกได้เลยว่าตัวเองต้องระวังตัวให้มากกว่าปกติ…เพราะกับคนแบบคาร์เตอร์ การทำพลาดแม้เพียงเล็กน้อยก็อาจทำให้เกิดเรื่องใหญ่ได้ทันที
“ไหนพี่ริชชี่บอกว่าคุณคาร์เตอร์เขาไม่ชอบให้ผู้หญิงเข้าใกล้ไง แล้วทำไมคุณคาร์เตอร์ที่ฉันเจอถึงไม่เห็นจะเป็นแบบนั้นล่ะ”
ฉันที่กำลังนั่งคิดเรื่องคุณคาร์เตอร์เพลินๆ พี่ริชชี่ก็เข้ามาหาฉันพอดี
“นั่งเหม่ออะไรลิน เหนื่อยเหรอ”
“ปะ..เปล่าค่ะ”
“นี่ขอบคุณมากนะที่วันนี้มาช่วยพี่ อะนี่ค่าตอบแทน” ริชชี่พูดเสร็จก็หยิบเช็คเงินสดให้กับฉัน
“พี่ริชชี่ค่ะ เช็คนี้กรอกตัวเลขผิดรึเปล่าคะ หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก อ๊ะ! นี่มันหกหลักเลยหรือคะ นี่มันมากเกินหลายเท่ากับค่าจ้างที่คุยกันไว้เลยนะคะ”
ฉันรู้สึกตาโตและตกใจกับตัวเลขค่าจ้างที่จ่ายมา ซึ่งมันเป็นจำนวนเงินทั้งหมดสองแสนบาท
“ไม่ผิดจ๊ะ ไม่ผิด ตอนแรกที่พี่เห็นตัวเลขในเช็ค พี่ก็ตกใจแบบลินนี่ล่ะ แต่คุณดีนลูกน้องของคุณคาร์เตอร์เป็นคนเอาเช็คนี้มาให้พี่เอง และ เป็นคนบอกกับพี่เองว่าจำนวนเงินที่เขียนมาถูกต้องแล้วค่ะ”
“แต่ลินว่ามันมากเกินไปรึเปล่าคะ”
“เอาน่าลิน นี่เขาเรียกว่าวิถีคนรวย แต่แปลกนะจ่ายเงินเยอะขนาดนี้ แสดงว่าคุณคาร์เตอร์ต้องถูกใจมิลินคนสวยของพี่แน่ๆเลย”
“.....” ฉันนิ่งอึ้งคำพูดของพี่ริชชี่ ทำให้ฉันคิดถึงเหตุการณ์บนเวทีที่แสนจะน่าเกียจและอึดอัดก่อนหน้านี้
“ถ้าคุณคาร์เตอร์ถูกใจลินจริงๆ จะเป็นแบบไหนนะ คิดไปแล้วพี่ก็ขนลุกเลยอะ ”
“ไม่พูดเล่นแบบนี้สิคะ พี่ริชชี่”
“ไม่ได้พูดเล่นสักหน่อย ลินก็ระวังตัวด้วยนะ ระวังโดนคุณคาร์เตอร์ฉุดไป ทำมิดีมิร้ายแบบในนิยายเอานะ ฮ่าๆๆ ”
ริชชี่หัวเราะชอบใจกับคำพูดของตัวเองและ ยิ่งเห็นสีหน้าที่ไม่พอใจของมิลินเธอก็ยิ่งรู้สึกชอบใจที่ได้กลั่นแกล้งน้องสาว ที่แสดงออกมาว่าเธอไม่ได้ชอบใจในสิ่งที่เธอพูดสักเท่าไหร่
“พี่ริชชี่หยุดเลยนะคะ ลินไม่ชอบเขาค่ะ” ยิ่งฉันแสดงใบหน้าบูดบึ้งมากกว่าเดิม พี่สาวคนสนิทก็ยิ่งหัวเราะไม่หยุด
“ทำไมอะ เขาทำอะไรให้ลินไม่ชอบ?”
ฉันไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่ส่งสายตามองพี่สาวตรงหน้านิ่งๆ
“อะ..อะ..พี่ไม่แกล้งแล้วก็ได้ พี่แค่ล้อเล่นเองนะ คิดจริงจังไปได้.... แล้วนี่ลินจะกลับเลยไหม”
“เดี๋ยวลินจะกลับเลยค่ะ”
“รถลินอยู่ไหนเดี๋ยวพี่เดินไปส่ง”
“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวลินไปเองดีกว่า”
“งั้นโอเค วันนี้พี่ขอบคุณมากนะ”
“ค่าา..”
หลังจากร่ำลาพี่สาวเสร็จ ฉันก็หันหลังกลับ รีบก้าวเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว มุ่งตรงไปยังลานจอดรถโดยไม่หันมองใครอีก…หัวใจเต้นแรงทั้งจากความตื่นเต้นและความเร่งรีบราวกับกลัวว่าจะช้าไป
“อ้าวเฮีย...มาตามพราวเหรอคะ” ฉันมองสำรวจสามีหนุ่มทั้งสองคนที่วันนี้ พวกเขาใส่เสื้อเชิ้ตสีดำลายเสือ ปลดกระดุมสองสามเม็ดชวนให้มองเห็นกล้ามหน้าอกแกร่งขาวผ่อง “ใช่ เฮียคิดถึงเมีย....และก็คิดถึงลูกด้วย” ไบรอันต์ช้อนตัว ไบร์ทตันขึ้นมาแนบอก แอบหอมแก้มนวลของพริบพราวไปด้วย “บ้า~” “ลินหายมาอยู่ตรงนี้นี่เอง พี่ก็ตามหาหนูตั้งนาน” คาร์เตอร์ “ลินมาเฝ้าลูกค่ะ ลูกซื้อหนังสือมาให้ไบร์ทตัน คนเก่ง” มิลิน “อาเธอร์มาสอนหนังสอนน้องเหรอครับ” คาร์เตอร์ “คับ เธอร์มาสอนน้อง น้องเก่งมากเลยคับ” อาเธอร์ “หนูกลับเข้าไปในงานได้แล้ว เด็กๆ อยากกินเค้กกันแล้ว” เซนเอ่ยขึ้นขัดจังหวะแทนลูกชายตัวแสบ และสาวน้อยอาบิเกล ที่รบเร้าร้องแต่จะเป่าเทียนและกินเค้กไม่หยุด “อ้าวเด็กๆ อยากกินเค้กแล้วเหรอคะ คิก...คิก..ได้ค่ะ งั้นพวกเราไปเป่าเค้กกันดีกว่านะ / ไปกันยัยลิน” “เย้! ปัยเป่าเค้กกัน” ซอว์เยอร์ “ปัย ปัย เป่าเจ้กกัน เกลหิวววว~” อาบิเกล “ไปกันเลยเด็กๆ ไปเป่าเค้กกัน!” ฉันเดินนำทีมหน้าขบวนทุกคนโดยไม่ลืมคล้องแขนสา
“สบายตัวเลยสิมึง” มาร์โค กระแนะกระแหนขึ้นทันทีที่เห็น2มาเฟียหนุ่มเดินลงมาจากบันได ด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม ในขณะที่เขารับบทเป็นพี่เลี้ยงเล่นของเล่นกับลูกๆ ของเพื่อนรัก “เออ! สบายมากเลยแหละ” เซนตอบแบบไม่ยี่หระ เขาแทบไม่ได้สนใจหน้าตาขอมาร์โค ที่แสดงความไม่พอใจออกมา “เหอะ ไม่มึงควรทำหน้าแบบนี้ให้กูเห็นนะ” มาร์โค “กูว่ามึงมันขี้อิจฉานะ” ไบรอันต์ “เออ!” มาร์โค “แล้วเมียมึงไปไหน” เซน “อยู่ในครัว ช่วยทำอาหารอยู่” “อืม...” เซน “พ่อฮับ แม่ไปไหน~” ซอว์เยอร์วางหุ่นยนต์ในมือลง คิ้วเล็กขมวดยุ่ง เอ่ยถามเซนขึ้นมาอย่างขัดจังหวะ "....แม่ขอนอนหลับสักชั่วโมงนะครับ" เซนเดินเข้าไปรัก ย่อตัวลงนั่งที่พื้นตรงหน้าลูกชาย มือหนาลูบหัวทุยเล็กเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ซอว์เยอร์มักจะติดและคิดถึงแม่อยู่เสมอ “จำมัย ถึงน้อนฮับ” ซอว์เยอร์ยังคงเอ่ยถามตามประสาเด็กช่างพูด "......" เซน “หึ ก็เพราะว..ว่า....” มาร์โค “มาร์โค!” เป็นไบรอันต์ที่เอ่ยห้ามปรามเพื่อนสนิทที่กำลังจะตอบคำถามแทนเซนทิ่นิ่
3ปีต่อมา..... @คฤหาสน์พริบพราว 11.30น. วันนี้เป็นวันเป็นเกิดของพริบพราว ที่ทุกคนลงความเห็นกันว่าจะทำการจัดงานเลี้ยงกันที่บ้านโดยเชิญเฉพาะผู้ใหญ่และคนสนิทมาเท่านั้น “ทำไมมาเร็วจังว่ะ” เซนเอ่ยถามทันทีที่เห็นมาร์โค เดินเข้ามาพร้อมหญิงสาวข้างกาย “บัวอยากมาเล่นกับลูกมึงไวๆ เลยขอกูมาก่อนเวลา” มาร์โค “สวัสดีค่ะ คุณเซน คุณไบรอันต์” ใบบัวยกมือพนมไหว้คนที่อายุมากกว่าที่นั่งกลางบ้านด้วยท่าทางที่น่าเกรงขาม ถึงจะเจอกันได้หลายครั้งแล้ว เธอก็ยังรู้สึกกลัวไม่ต่างจากครั้งแรกที่เจอ “อืม / อืม” ไบรอันต์ เซน “แล้วเมียมึง ลูกมึงอยู่ไหน” มาร์โค “อยู่บนห้องกับเมียกู คงกำลังจะลงกันมาแล้ว” ไบรอันต์เอ่ยตอบไม่ทันขาดคำ เสียงของคนที่พูดถึงก็ดังขึ้น “น้าใบบัวววววววววววววว~” ซอว์เยอร์ “เย้! น้าบัวมาแล้ว” ไบรท์ตัน เสียงเด็กชายตัวเล็กที่พึ่งลงมาจากบ้านพร้อมผู้เป็นแม่ ตะโกนดังลั่นเมื่อใบหน้าสวยของคนที่อยากเจอ “สวัสดีค่ะ พี่พราว” ใบบัวพนมมือไหว้เจ้าของบ้าน พร้อมย่อตัวลง นั่งอ้าแขนรอรับเด็กๆ ที
1ปีต่อมา..... @คฤหาสน์ “อุแว้ๆ / อุแว้ๆ” “อย่าร้อง...” ไบรอันต์ “อุแว้ๆ!! / อุแว้ๆ!!” เสียงเด็กเล็กตัวน้อยเพศชาย ชื่อ ไบร์ทตัน และ ซอว์เยอร์ ทั้งสองคนตะเบ็งเสียงร้องดังขึ้นมาผสานกันด้วยความสามัคคี ปลุกคุณแม่ยังสวยที่นอนหลับใหลด้วยความอ่อนเพลียให้ตื่นขึ้นมาอย่างง่ายดาย เธอพยายามลุกขึ้นนั่งปรือตามองเพ่งไปไปยังภาพเบื้องหน้าที่เห็นผู้ชายร่างใหญ่สองคนยืนอยู่รางๆ “ชู่...อย่าร้องนะลูก แม่หลับอยู่ หิวใช่ไหมครับเดี๋ยวพ่อป้อนนมให้” เซน ประคองกอดอุ้ม....เด็กชายตัวป้อมขึ้นมาแนบอกแกร่ง พลางส่ายตัวเบาๆ หวังปลอบประโลมด้วยความชำนาญจากการเข้าคอร์สฝึกเลี้ยงทารกแรกเกินมา “พ่อขอโทษที่เสียงดังนะครับ...ไม่ร้องนะครับ” เช่นเดียวกับไบรอันต์ที่อุ้มลูกรักขึ้นมาแนบออกย่างระมัดระวัง ปรับโทนเสียงให้นุ่มขึ้นเพื่อหวังให้ลูกน้อยหายร้องไห้ และหยิบถุงนมแม่ที่พริบพราวปั๊มทิ้งไว้ในขวดนมอย่างคล่องแคล่ว “ฮึก..ฮึก.../ ฮึก...ฮึก” เซนและไบรอันต์ยกยิ้มมุมปากอย่างพร้อมเพรียงกัน เพียงแค่จุกนมเล็กเข้าปากลูกรักทั้งสองคนก็มีท่าทีที่สงบ
หลายเดือนต่อมา.... @โรงพยาบาล ห้องพักVVIP วันนี้พริบพราวและสองมาเฟียหนุ่มอย่างไบรอันต์และเซน ได้เดินทางมาเยี่ยมเพื่อนรักของพวกเขาที่ห้องพักฟื้นพิเศษ เพราะวันนี้มิลินและคาร์เตอร์มีข่าวที่น่ายินดี เพราะมิลินได้ให้กำเนิดลูกๆ ที่น่ารักถึงสองคน นั่นก็คือเด็กน้อยตัวขาวอาเธอร์และอาบิเกล ฝาแฝดชายหญิง “ไม่วางเลยนะ น้าพราว” มิลินเอ่ยเหย้าแย่เพื่อนรักที่เอาแต่อุ้มเด็กน้อยอาเธอร์อยู่ในอ้อมกอดเป็นเวลานาน ปานกับเป็นลูกชายของตัวเอง “ก็ลูกแกมันน่ารักมากเลยนะ ยิ้มและเล่นกับฉันไม่หยุด เฮ้อ....ฉันคงหลงรักลูกแกให้แล้วสิ น่ามันเขี้ยวชะมัด!” “รักเด็กขนาดนั้น...ทำไมไม่มีเองไปเลยล่ะ นี่ก็เรียนจบจนฉันคลอดลูกแล้วนะ” “จริงๆ ฉันก็คิดเรื่องนี้แล้วนะ เพราะพวกเฮียๆ ก็พูดกรอกหูฉันเกือบทุกวัน” “แล้วแกเอาไง” “ฉันก็ว่าจะตามใจพวกเฮียแล้วล่ะ ตอนนี้ฉันเคลียร์ตัวเอง เคลียร์งานได้แล้ว แกก็รู้ว่าเฮียเซนเขาให้ฉันนั่งเก้าอี้ผู้บริหารบริษัทยาด้วย แล้วแบบคนโง่อย่างฉันก็ต้องตั้งใจมากกว่าคนอื่นเลยไง” “แต่แกดูจริงจังกับงานนี้มากเลยนะ” มิ
@เพนท์เฮ้าส์พริบพราว พอทั้งสามคนถึงที่พักสุดหรู พริบพราวก็เข้าไปอาบน้ำในทันที โดยมีไบรอันต์และเซนนั่งเคลียร์งานในไอแพดของพวกเขาอยู่ด้านนอก “เฮียค่ะ~” พริบพราวเอ่ยเสียงหวานเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนซีทรูคอลเลคชั่นใหม่สุดเซ็กซี่ และยิ่งชุดนี้ได้อยู่บนเรือนร่างที่ขาวผ่องของเธอ มันยิ่งขลับให้เธอดูเซ็กซี่เข้าไปอีก มุมปากหนายกยิ้มทันที เมื่อไบรอันต์และเซน ละสายตาจากงานในมือ และเงยหน้าขึ้นมองภรรยาสาวสวยสุดเซ็กซี่ ที่เดินนวยนายไปนั่งลงที่ปลายเตียงนอนใหญ่ “หอมจังเลยนะที่รัก” เซนพูดพร้อมวางไอแพดในมือลง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินไปตรงหน้าหญิงสาว พลางปลดกระดุมเสื้อของตัวเองลงที่ละเม็ด โดยที่ตาคมดุจราชสีห์ไม่ได้ละสายตาจากสาวรับใช้ที่จ้องมองตาเขากลับอย่างท้าทาย เช่นเดียวกับไบรอันต์ที่ลุกตามเพื่อนรักมาติดๆ “ก็พราวอาบน้ำมานี่คะ พวกเฮีย..ก็ไปอาบน้ำได้แล้วค่ะ” พริบพราวช้อนสายตามองเซนด้วยแววตาที่หวานฉ่ำ พานทำให้ตาคมเปล่งประกายมากขึ้นกว่าเดิม “เฮียยังไม่อยากอาบน้ำ ตอนนี้เฮียรู้สึกหิว....อยากกินเมียก่อน” เซน “งื้อออ ไม่เ






![DarkZ [II] TRILOGY](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
