LOGIN[Part มิลิน ]
@บนเวที
คาร์เตอร์ยืนอยู่บนเวทีร่วมกับเพื่อนสนิทอย่าง เซน และ ไบรอันต์ ที่ถือว่าเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ร่วมกับเขา ทำให้นักข่าวมากมายต่างรัวแฟลชกดชัตเตอร์ถ่ายรูป เก็บภาพประวัติศาสตร์กับงานเปิดตัวที่ยิ่งใหญ่ของนักธุรกิจหนุ่มหล่อ ไฟแรง ทั้งสามคน ที่ถูกจับตามองและได้รับความสนใจในเวลานี้ ทำให้สำนักข่าวใหญ่ทุกสำนักจึงมาร่วมกันอยู่ที่นี้
“รบกวนคุณมิลินไปยืนถ่ายรูปข้างนายด้วยครับ” ดีนเดินเข้าไปหามิลินที่ยืนทำหน้าที่อยู่ตรงโพเดียม
“คะ?”
“คุณคาร์เตอร์ ต้องการให้ถ่ายรูปรวมกับทุกคนที่อยู่บนเวทีนี้ครับ”
“แต่ฉันเป็นแค่พิธีกรนะคะ”
“แล้วคุณมิลินอยู่บนเวทีนี้ไหมครับ”
“เอ่อ..” ฉันชะงักไปกับคำถามของผู้ชายตรงหน้า…น่าจะเป็นลูกน้องของคุณคาร์เตอร์ เขาหน้าตาหล่อสะอาด ตี๋ ๆ ขาว ๆ ดูดีใช้ได้เลย แต่ความคิดนั้นก็ถูกไล่ออกไปทันที เพราะตอนนี้เขาทำให้ฉันหน้าแตกจนอยากจะจมดินซะเดี๋ยวนั้น
“ค่ะ”
ในที่สุดฉันก็หาเสียงของตัวเองเจอ ตอบตกลงผู้ชายตรงหน้า และเดินตามเขาไปยืนในตำแหน่งข้างกายคุณคาร์เตอร์แบบงงๆ
“อ๊ะ!”
ฉันสัมผัสได้ถึงมือใครบางคน ที่สอดเข้ามาที่เอวคอดของฉัน และวางบนสะโพกของฉัน จนมันทำให้ฉันต้องรีบหันไปมองยังมือปริศนานั้นทันที ก่อนจะพบว่านั้นคือมือของคุณคาร์เตอร์ แต่เอ๊ะ? ทำไมเขากับมีท่าทีปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หรือนี่จะเป็นเรื่องปกติเวลาที่คนรวยยืนรวมตัวถ่ายรูปกัน
“คุณมิลิน รบกวนหันมามองกล้องข้างหน้าหน่อยครับ”
เสียงนักข่าวเรียกฉันออกมาเสียงดัง เมื่อฉันเผลอมองหน้าคุณคาร์เตอร์อยู่นาน ฉันเลยจะต้องรีบหันกลับมายิ้มให้กับกล้องข้างหน้าอย่างสวยงามแทน
“อ๊ะ!!” ฉันรู้สึกตัวแข็งทื่อ แก้มค่อยๆเห่อร้อนขึ้นมาดื้อๆ เมื่อมือของผู้ชายข้างที่วางอยู่บนสะโพกของฉันเมื่อกี้ มันเลื่อนลงไปนวดคลึงที่ก้นงอนงามของฉันเบาๆ
..ฉันจะทำยังไงดี...ฉันอยากจะจับมือของเขาออกไปจากก้นของฉันตอนนี้จัง!
“คุณ...คาร์เตอร์คะ” ฉันตัดสินใจกระซิบเรียกชื่อเจ้าของมือปลาหมึกที่อยู่ข้างกายฉันทันที
“.......”
เงียบ..
“คุณคาร์เตอร์คะ!!” ฉันกระแทกเสียงเรียกชื่อคุณคาร์เตอร์ให้เขาได้ยินอีกครั้ง
“อะไร!? ”
“รบกวนคุณคาร์เตอร์ เอามือออกจากก้นของฉันด้วยค่ะ ตอนนี้คุณกำลังลวนลามฉันอยู่นะคะ!”
“เหรอ? ”
คาร์เตอร์ตอบหญิงสาวกลับมาหน้าตาเฉย และไม่ได้ทำตามอย่างที่เธอบอก แต่เขากลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้ามคือออกแรงมือบีบก้นของเธอมากขึ้น จนมันเหมือนจะแหลกคามือ
“นี่!” มิลินรู้สึกโกรธจัด เมื่อเขากลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้ามกับคำขอร้องของเธอ เธอจึงตัดสินใจปัดมือหนาของมาเฟียหนุ่มออกอย่างแรง และเดินลงไปหลังเวทีทันทีโดยที่ไม่สนใจเสียงนักข่าวที่เรียกชื่อเธออีกเลย
“ให้ตามไปไหมครับ” ดีนเดินเข้ามาถามผู้เป็นนาย เมื่อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างเจ้านายหนุ่มและพิธีกรสาวเมื่อครู่
“หึ ปล่อยไป” มาเฟียหนุ่มยกยิ้มมุมปาก รู้สึกชอบใจกับความกล้าของเธอ ที่คงไม่มีใครกล้าทำแบบนี้กับเขาได้ เพราะทุกคนที่กล้าลองดีกับเขา มักจะไม่มีลมหายใจอยู่บนโลกใบนี้แล้ว
ฉันวิ่งลงมาจากเวทีด้วยความโกรธ เมื่อคุณคาร์เตอร์ทำตัวไร้มารยาทกับฉัน ดีที่ฉันทำหน้าที่พิธีกรเสร็จแล้วพอดี และตอนนี้ฉันก็อยากจะกลับบ้านเต็มทน
“สาธุ...ขอให้เราอย่าได้เจอกันอีกเลยนะคะ”
ฉันพนมมือไหว้ขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ขอให้สิ้งที่ฉันพูดเป็นความจริง แต่ในความเป็นจริงฉันกับเขาเหมือนอยู่กันคนละโลกอยู่แล้ว ถ้างั้นก็ดี ต่อไปนี้ฉันก็คงจะไม่ได้เจอเขาอีกแล้วล่ะ
“สาธุ สาธุ”
หลังจากที่ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย และนั่งรอพี่ริชชี่ พี่สาวคนสวยอยู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว…คำพูดของพี่เขาที่เคยเตือนฉันว่า ‘อย่าทำอะไรขัดใจคุณคาร์เตอร์เด็ดขาด!’
“งื้อ..แล้วเขาจะฆ่าฉันไหมเนี่ย”
ฉันกัดริมฝีปากเล็กน้อย รู้สึกได้เลยว่าตัวเองต้องระวังตัวให้มากกว่าปกติ…เพราะกับคนแบบคาร์เตอร์ การทำพลาดแม้เพียงเล็กน้อยก็อาจทำให้เกิดเรื่องใหญ่ได้ทันที
“ไหนพี่ริชชี่บอกว่าคุณคาร์เตอร์เขาไม่ชอบให้ผู้หญิงเข้าใกล้ไง แล้วทำไมคุณคาร์เตอร์ที่ฉันเจอถึงไม่เห็นจะเป็นแบบนั้นล่ะ”
ฉันที่กำลังนั่งคิดเรื่องคุณคาร์เตอร์เพลินๆ พี่ริชชี่ก็เข้ามาหาฉันพอดี
“นั่งเหม่ออะไรลิน เหนื่อยเหรอ”
“ปะ..เปล่าค่ะ”
“นี่ขอบคุณมากนะที่วันนี้มาช่วยพี่ อะนี่ค่าตอบแทน” ริชชี่พูดเสร็จก็หยิบเช็คเงินสดให้กับฉัน
“พี่ริชชี่ค่ะ เช็คนี้กรอกตัวเลขผิดรึเปล่าคะ หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก อ๊ะ! นี่มันหกหลักเลยหรือคะ นี่มันมากเกินหลายเท่ากับค่าจ้างที่คุยกันไว้เลยนะคะ”
ฉันรู้สึกตาโตและตกใจกับตัวเลขค่าจ้างที่จ่ายมา ซึ่งมันเป็นจำนวนเงินทั้งหมดสองแสนบาท
“ไม่ผิดจ๊ะ ไม่ผิด ตอนแรกที่พี่เห็นตัวเลขในเช็ค พี่ก็ตกใจแบบลินนี่ล่ะ แต่คุณดีนลูกน้องของคุณคาร์เตอร์เป็นคนเอาเช็คนี้มาให้พี่เอง และ เป็นคนบอกกับพี่เองว่าจำนวนเงินที่เขียนมาถูกต้องแล้วค่ะ”
“แต่ลินว่ามันมากเกินไปรึเปล่าคะ”
“เอาน่าลิน นี่เขาเรียกว่าวิถีคนรวย แต่แปลกนะจ่ายเงินเยอะขนาดนี้ แสดงว่าคุณคาร์เตอร์ต้องถูกใจมิลินคนสวยของพี่แน่ๆเลย”
“.....” ฉันนิ่งอึ้งคำพูดของพี่ริชชี่ ทำให้ฉันคิดถึงเหตุการณ์บนเวทีที่แสนจะน่าเกียจและอึดอัดก่อนหน้านี้
“ถ้าคุณคาร์เตอร์ถูกใจลินจริงๆ จะเป็นแบบไหนนะ คิดไปแล้วพี่ก็ขนลุกเลยอะ ”
“ไม่พูดเล่นแบบนี้สิคะ พี่ริชชี่”
“ไม่ได้พูดเล่นสักหน่อย ลินก็ระวังตัวด้วยนะ ระวังโดนคุณคาร์เตอร์ฉุดไป ทำมิดีมิร้ายแบบในนิยายเอานะ ฮ่าๆๆ ”
ริชชี่หัวเราะชอบใจกับคำพูดของตัวเองและ ยิ่งเห็นสีหน้าที่ไม่พอใจของมิลินเธอก็ยิ่งรู้สึกชอบใจที่ได้กลั่นแกล้งน้องสาว ที่แสดงออกมาว่าเธอไม่ได้ชอบใจในสิ่งที่เธอพูดสักเท่าไหร่
“พี่ริชชี่หยุดเลยนะคะ ลินไม่ชอบเขาค่ะ” ยิ่งฉันแสดงใบหน้าบูดบึ้งมากกว่าเดิม พี่สาวคนสนิทก็ยิ่งหัวเราะไม่หยุด
“ทำไมอะ เขาทำอะไรให้ลินไม่ชอบ?”
ฉันไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่ส่งสายตามองพี่สาวตรงหน้านิ่งๆ
“อะ..อะ..พี่ไม่แกล้งแล้วก็ได้ พี่แค่ล้อเล่นเองนะ คิดจริงจังไปได้.... แล้วนี่ลินจะกลับเลยไหม”
“เดี๋ยวลินจะกลับเลยค่ะ”
“รถลินอยู่ไหนเดี๋ยวพี่เดินไปส่ง”
“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวลินไปเองดีกว่า”
“งั้นโอเค วันนี้พี่ขอบคุณมากนะ”
“ค่าา..”
หลังจากร่ำลาพี่สาวเสร็จ ฉันก็หันหลังกลับ รีบก้าวเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว มุ่งตรงไปยังลานจอดรถโดยไม่หันมองใครอีก…หัวใจเต้นแรงทั้งจากความตื่นเต้นและความเร่งรีบราวกับกลัวว่าจะช้าไป
“เหรอคะ”"ใช่ค่ะ" ใบบัวพยักหน้าตอบรับให้กับลูกสาวขี้สงสัย ยกมือขึ้นมาจับแก้มอ้วนลูกเบาๆ “มันคือการแสดงความรักของแด๊ดที่มีให้กับมัม แบบผู้ใหญ่ซึ่งโตไป จัสมินและเดซี่ ห้ามให้ใครมาทำแบบนี้โอเคไหม?” มาร์โคเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมยกนิ้วชี้ไปยังใบหน้าของลูกสาวทั้งสองคนสลับไปมา“คะ?” จัสมิน“โอเช” (โอเค) เดซี่“เยี่ยม” มาร์โคยกนิ้วโป้งขึ้นให้เดซี่ ลูกสาวคนเล็กที่มักจะเชื่อฟังคำของเขามากที่สุดในขณะที่จัสมินยังคงแสดงสีหน้าสงสัย แตกต่างจากเดซี่ ที่พยักหน้าตอบรับคำพูดของผู้เป็นพ่อโดยที่ไม่ได้รู้ความหมายจริงๆ เหมือนอย่างเคย“จัสมินว่ายังไงครับ น้องตอบรับแด๊ดว่าโอเคแล้วนะ”“โอเช โอเช โอเช” (โอเค โอเค โอเค) จัสมินมองท่าทางกระดี๊กระด๊าของน้องสาว ปากเล็กยังคงพูดเจื้อยแจ้วออกมาไม่หยุดก่อนที่เธอจะเลื่อนสายตาขึ้นไปสบตาผู้เป็นพ่อ“โอเคค่ะ จัสมินจะไม่ให้กัดปาก จัสมินกลัวเจ็บ”“หึดี...หนูต้องจำไว้นะ ว่ามันเจ็บห้ามให้ผู้ชายที่ไหนมาทำได้...” มาร์โคยกยิ้มด้วยความพอใจที่ลูกสาวทั้งสองคนเชื่อฟังในคำสอนของเขา ในขณะที่ใบบัวได้แต่ยิ้มและส่ายศีรษะน้อยๆ ยอมใจในความห่วงลูกสาวของสามีจริงๆ22.00 น.ห้องนอนหรูหร
หลายปีต่อมา....@คฤหาสน์มาร์โค“แด๊ดดี๊ทานด้วยกันไหมคะ”“ไม่ล่ะ”ใบบัวเดินตรงเข้าในห้องนั่งเล่นเอ่ยทักสามีพร้อมกับในมือที่ถือจานขนมปังมาด้วย เธอหย่อนตัวลงนั่งที่โซฟาข้างๆ สามีที่ตอนนี้กำลังสีหน้าเคร่งเครียดสายตาจ้องอยู่ที่หน้าจอไอแพด“งานมีปัญหาเหรอคะ แด๊ดดี๊ดูเครียดๆ” ใบบัวเอ่ยถามอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง“นิดหน่อยค่ะ มีต้องแก้ไขนิดหน่อย” เสียงทุ้มตอบกลับเสียงนุ่ม ที่คงจะมีแต่ภรรยาและลูกๆเท่านั้นที่จะได้ยินเสียงของเขาในโทนนี้“อ๋า...” ใบบัวพยักหน้าอย่างเข้าใจ จึงเลิกให้ความสนใจกับสามีหันกลับมาหยิบขนมปังที่โรยด้วยเนยน้ำตาลของโปรดของเธอขึ้นมากัดกินอย่างเอร็ดอร่อยมาร์โคละสายจากหน้าจอหันไปมองภรรยาสาวเมื่องานในมือนั้นเสร็จเรียบร้อย มุมปากหนาจะยกยิ้มขึ้นทันทีที่ใบบัวกำลังตั้งหน้าตาตั้งตาทานขนมคำใหญ่จนแก้มป่องเป็นท่าทางน่ารักๆ ที่เขานั้นเห็นเป็นประจำ“ปากเลอะหมดแล้ว” ตาคมจับจ้องที่ริมฝีปากอิ่ม ใช้นิ้วแกร่งแตะลงที่เศษขนมปังที่ติดอยู่ที่ริมฝีปาก ปลายนิ้วถูไถเบาๆ ราวกับทำความสะอาดก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาสบตาหวานด้วยแววตาที่แสนจะอบอุ่น“เด็กน้อย..” เสียงทุ้มนุ่มเปล่งออกมาเบาๆ พลางทำให้หัวใจดวงน้
“แด๊ดดี๊!” ใบบัวขึ้นเสียงดุจนมาร์โค เมินใบหน้าไปทางอื่นจำใจปล่อยร่างป้อมทันทีที่เป็นอิสระ จัสมินก็รีบเดินตรงปรี่ไปหาพริบพราว ให้คุณป้าแสนสวยกอดและอุ้มขึ้นมาบนหน้าตัก ส่วนพริบพราวเองรับร่างป้อมก้มลงหอมแก้มป่องในทันที“หอมจัง”“ขอบคุณคะ ป้าพราวแซนซวย~” (แสนสวย)“แสนสวยค่ะ แสนสวย” พริบพราวรีบพูดแก้แทบไม่ทัน“ฮ่าๆๆ” เซนระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดังไม่เกรงใจภรรยาเลยแม้แต่น้อย เขารู้สึกชอบใจเป็นอย่างมาก ไม่ต่างจากทุกคนที่นั่งอยู่ ต่างหัวเราะอมยิ้มกันเป็นแถวๆ“หึๆ ลูกแด๊ดก็ต้องแบบนี้สิ” มาร์โคยิ้มพร้อมยกนิ้วโป้งให้ลูกสาวทั้งสองมือ ....เองก็ยิ้มกลับให้กับผู้เป็นพ่ออย่างไร้เดียงสา“เอ่อ..น้องจัสมิน ยังพูดสอเสือยังไม่ค่อยชัดค่ะ พี่พราว” ใบบัวรีบพูดอธิบายเสริม กลัวพริบพราวจะรู้สึกไม่ดี“คิก..คิก...เหมือนอาบิเกล ตอนเด็กๆ เลยค่ะ” มิลินกลั้นขำไว้แทบไม่อยู่“ไม่เป็นไรค่ะ น้องบัว เมื่อก่อนสองแสบก็บอกว่าแม่ซวย แม่ซวยทั้งวันทั้งคืนเหมือนกัน / คิก..คิก..แต่น่ารักแบบนี้ป้าไม่โกรธหรอกนะคะ”“คิก..คิก..” จัสมินหัวเราะรวน เมื่อป้าพราวฟัดเข้าที่แก้มป่อง ๆ“แม่..” / “แม่!”ไบร์ทตัน และ ซอว์เยอร์ ตะโกนวิ่งมาแต่ไก
ตอนพิเศษ 41ปีต่อมา....“มาแล้วค่ะน้าบัว~” เสียงใสของอาบิเกล ดังมาแต่ไกลจนคนท้องแก่ที่นั่งรอนั้นได้ยิ้มและเผลอยิ้มออกมากว้าง“ค่อยๆ เดินค่ะ เดี๋ยวล้ม” ใบบัว“งื้อออออ” อาบิเกลไม่ได้สนใจเสียงใครแต่อย่างใด เธอยังคงรีบวิ่งแจ้นมาหยุดและใช้มือเล็กเกาะไว้ที่หัวเข่าของใบบัวมองท้องที่ใหญ่โตด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย พร้อมเอ่ยถามเสียงแจ๋ว“เมื่อไหร่น้องจะออกมาค่ะ”“ใกล้แล้วค่ะ น่าจะอีกไม่กี่วัน”“อาบิเกล เดินไม่รอแม่กับพ่อเลยนะ” มิลินที่พึ่งเดินมาถึงเอ็ดลูกสาวอย่างไม่จริงจังมากนัก“ใบบัวมองไปตามเสียงจากทางด้านหลังก่อนจะรีบยกมือไหว้คาร์เตอร์ และมิลินที่กำลังจูงมือลูกชายสุดหล่อ อย่างอาเธอร์มาด้วยวันนี้เป็นวันพิเศษอีกหนึ่งวันที่เหล่าแก๊งมาเฟียหนุ่มมาเฉลิมฉลอง ก่อนที่มาร์โค จะกลายเป็นคุณพ่อลูกสองเมื่อใบบัวที่ท้องแก่คลอดลูกสาวอีกคนออกมา คงจะวุ่นวายเลี้ยงทารกน้อยไปอีกสักพัก จะหาเวลามาร่วมสร้างกันแบบนี้อีกนาน“ไอ้ดีแลน กับน้องมึงจะมาไหม” คาร์เตอร์หย่อนกายลงที่โซฟาหรูฝั่งตรงข้ามของมาร์โค ตาคมกริบพลางมองไปยังรอบๆ บ้าน“ไม่มา ไอ้ดีแลนมันอยู่จีน ส่วนมาร์ตินกูไม่รู้”“อืม”“คิดถึง น้องจัสมินจังเลยครับ”อาบิ
ดอกไม้งามกระดกตามนิ้วมือรัวๆ เมื่อเธอนั้นกำลังจะเสร็จ มาร์โคที่รับรู้ได้ถึงภายในที่กำลังตอดรัด ก็ใช้นิ้วร้ายหมุนควงเป็นวงกลมจนสมใจก่อนจะยัดนิ้วแกร่งให้ลึกและกระดกปลายนิ้วร้อนรัวๆ ขยับมือแรงๆ อีกครั้ง จนช่วงล่างนั้นสั่นสะเทือนเหมือนว่ามันกำลังจะพังราวกับมีแผ่นดินไหว“มะ..ไม่ไหวแล้ว! ระ..แรงๆ ขอแรงๆ!”“ปล่อยมันออกมา ซี๊ดดดด” มาร์โคพูดพลางขยับมือให้แรงขึ้น ส่วนมืออีกข้างก็จับมือเล็กให้มาสาวเข้าที่ท่อนเอ็นใหญ่แรงๆ“อ๊ายยยยยยย!!!”เสียงหวานร้องออกมาดังลั่น น้ำหวานที่เก็บไหวไหลกระฉูดออกมา จนสมองตอนนี้มันขาวโพลนหลับตาแน่นอย่างเปี่ยมสุข แต่ก็เพียงไม่นานดวงตาหวานก็ต้องเบิกตาโตกว้างอีกครั้ง ปั่กกกก!!!“กรี๊ดดดดดดดดด”เสียงหวานร้องดังลั่นมากกว่าเก่า มาร์โคอัดกระแทกมังกรยักษ์เข้ามาในช่องทางรักอย่างแรง แบบครั้งเดียวและสุดโคนความยาว โดยที่ไม่รอให้เธอนั้นได้ตั้งตัวเลย“จะ..จุก...”“ซี๊ดดด อย่ารัดเอ็นแด๊ดดี๊แน่นแบบนี้ แด๊ดดี๊จะแตก...ฟู่....”“บะ..บัว..มะ..เหมือนจะเสร็จอีกรอบเลยค่ะ...”“อ้าส์...ตั้งแต่มีลูก บัวก็มีความรู้สึกเร็วขึ้นมากกว่าเดิม แด๊ดดี๊ชอบ”ดวงตาคมมองใบหน้าสวยที่ขึ้นสีแดงจากฤทธิ์ของไฟแ
“เอ่อ..” ใบบัวได้แต่มองกลับไปอย่างงงๆ แต่ไม่ทันที่จะได้ถามต่อไปร่างของเธอจะถูกอุ้มออกไปจากห้องนั่งเล่นเสียก่อน โดยที่เท้าหนาเดินก้าวฉับๆ ตรงไปยังห้องนอนไม่ปล่อยให้ใบบัวได้ถามอะไรอีกเลยปัง...“แด๊ดดี๊จะทำอะไรคะ” ใบบัวเอ่ยถามขึ้นขณะที่กำลังนั่งอยู่ปลายเตียงนอนใหญ่ มองการกระทำของสามีที่กำลังเดินไปล็อกประตูห้องไว้อย่างแน่นหนา“แด๊ดดี๊อยากทำรัก” มาร์โคเอ่ยตอบกลับมาด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย พลางรีบถอดเสื้อเชิ้ตสีดำราคาแพง ตามด้วยกางเกงสีดำเข้าชุดปล่อยให้มันหล่นไปกองที่พื้นอย่างไม่ไยดี“ทะ..ทำรัก..ได้ไงคะ แขกอยู่เต็มบ้าน ลูกก็อยู่ด้านล่าง” เสียงหวานเอ่ยตะกุกตะกัก มองสีหน้าและแววตาที่คุกคามของสามี ก่อนที่จะต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เมื่อเลื่อนสายตาลงมามองเจ้ามังกรยักษ์ที่กำลังขยายตัวใหญ่ขึ้นกำลังเดินตรงมาหาเธอ“นั่นแหละ แขกเต็มบ้าน ลูกอยู่ข้างล่าง เราถึงจะทำรักกันได้”“บัวไม่เข้าใจ ว๊ายยยย” ร่างเล็กถูกกระชากตัวให้เข้าใกล้มังกรยักษ์ที่กำลังชี้มายังใบหน้าของเธอ จนมันปะทะเข้ากับริมฝีปากอิ่มจนได้กลิ่นของบุรุษชาย“เราก็แค่ฝากจัสมินให้เพื่อนๆ พี่ดูแล อย่างที่พวกมันชอบทำกับเราไง ฝากดูแลลูกสักสองชั่วโ







