ตอนที่3. พูดบ้า ๆ น่า

“พูดบ้า ๆ น่า แกไม่รู้หรือไงว่าบ้านเมืองข้าเป็นยังไง”

“แล้วมันเป็นปัญหาของข้าหรือไง อีกอย่างเรื่องที่เจ้าจะให้ข้าช่วยมันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ หรอกนะ คนอย่างข้าไม่ช่วยใครเปล่า ๆ” ลิโป้พูดหน้าตาเฉย โฮเซ่กำลังจะไปเอาเรื่อง แต่วีโต้ยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามเขาจึงต้องนั่งลง

“แล้วเจ้าต้องการอะไร” วีโต้ถามขึ้นมา ลิโป้มองไปที่แผนที่ อาณาจักรทั้งเจ็ดงั้นหรือ มันช่างดูยิ่งใหญ่ งดงาม เมื่อไม่มีบ้านให้กลับไปอีกแล้วก็สู้หาบ้านใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิมอยู่จะดีกว่า

“ข้าจะช่วยแต่เจ้าต้องยกอาณาจักรทั้งหมดให้กับข้า”

เมื่อได้ยินลิโป้พูดแบบนี้โฮเซ่ไม่ทนแล้ว เขาชักออกดาบมาและวิ่งเขาหาลิโป้ แต่ยอดขุนพลอย่างเขาไม่ใช่หมูที่จะให้ใครมาฆ่าง่าย ๆ เขาจับดาบและรับมือเจ้าชายโฮเซ่ โฮเซ่เข้าโจมตีด้วยเพลงดาบเน้นที่ความเร็วลิโป้ใช้ดาบปัดป้อง  ต้องรีบจบการต่อสู้โดยเร็วเขารวมพลังไปที่เท้าอีกครั้งแต่คราวนี้ไม่ใช้กระทืบพื้น แต่เป็นลูกถีบ

“เคลื่อนศิลา” ลูกถีบอันทรงพลังทำให้ร่างของโฮเซ่กระเด็น ความเจ็บปวดที่ได้รับไม่ใช่น้อย ๆ แต่เจ้าชายรีบตั้งตัวเขารวมพลัง แต่ว่า

“หยุดพอได้แล้ว” วีโต้ห้าม ทั้งสองหยุดต่อสู้กัน พ่อมดตาบอดถามขึ้นมาว่า

“สิ่งที่เจ้าขอมันยิ่งใหญ่มาก ข้าจะแน่ใจได้อย่างไรว่าเจ้าจะทำสำเร็จ” ลิโป้ยืนและพูดขึ้นมาว่า

“ข้าคือ ลิโป้ ผู้หนึ่งในใต้หล้า ต่อให้มันมีสามเศียรแปดกร ข้าก็จะจัดการมันด้วยมือคู่นี้” คำประกาศของลิโป้ทำให้พ่อมดตาบอดนิ่งคิดก่อนที่จะตอบว่า

“ก็ได้ตกลงตามนั้น” โฮเซ่ได้ยินก็ตะคอกใส่ชายชราทันที

“ท่านบ้าไปแล้วหรือไง อาณาจักรของข้าจะยกให้ใครส่งเดชได้ยังไงกัน อีกอย่างท่านพ่อก็ยังไม่รู้ว่าเป็นหรือตายท่านจะตัดสินใจแทนได้ไงกัน”

“เชื่อข้า” คำพูดสั้น ๆ ของชายแก่ตาบอดคนหนึ่ง ทำให้เขาไม่กล้าพูดอะไรต่อไปอีก แต่ยังไม่ลดอาวุธลง

“ท่านโฮเซ่ทำตามที่ท่านวีโต้บอกดีกว่านะ ข้าเชื่อใจท่านวีโต้”  เซน่าบอกกับโฮเซ่ตอนนี้เขาจนแต้มแล้ว เลยได้แต่ทำตาม เมื่อเจ้าชายวางอาวุธลง ลิโป้ก็พูดต่อไปว่า

“ข้าต้องการอาวุธกับชุดเกราะด้วย”

วีโต้สั่งให้ทหารไปนำมาให้ ลิโป้ลองใช้ดูหลายชิ้น แต่เขากลับไม่พอใจเลยสักชิ้น 

“ไม่ได้เรื่อง ข้าไม่ใช้อาวุธแบบนี้” เมื่อได้ยินแบบนี้อารมณ์ของโฮเซ่ยิ่งอารมณ์เสียหนักเข้าไปอีก

“อย่าเรื่องมาก” แต่ลิโป้เหมือนกับจะไม่ได้สนใจฟังเลย เขากลับบอกว่า

“ในสนามรบต้องเป็นของที่ถนัดสิ ถึงจะทำการรบได้อย่างไร้ที่ติ ขืนใช้อาวุธส่งเดชก็เหมือนส่งตัวเองไปตายนั่นล่ะ” โฮเซ่ถึงกับสะอึก เพราะว่าลิโป้พูดถูก วีโต้นิ่งไปสักพัก ก่อนจะพูดว่า

“ถ้างั้นเจ้าไปที่หมู่บ้านของพวกโดวาฟ[1]ก็แล้วกัน พวกนั้นคงจะมีอาวุธดี ๆ ที่เจ้าใช้ได้” ลิโป้เลิกคิ้วอย่างสงสัย

“โดวาฟคืออะไร” คำถามของลิโป้ทำให้โฮเซ่หัวเราะอย่างขบขันก่อนที่จะพูดว่า

“พวกคนแคระไงเล่า” ลิโป้ยิ่งงงเข้าไปอีก

“แล้วไอ้พวกนี้จะช่วยข้าได้ยังไง” โฮเซ่ยิ่งหัวเราะหนักขึ้น ลิโป้เริ่มหงุดหงิด  

“โง่ได้สุดขั้วเลยนะแกเนี่ย พวกโดวาฟคือช่างที่เก่งสุดแล้ว อาวุธที่พวกมันสร้างล้วนแต่สุดยอดทั้งนั้น”โฮเซ่อธิบาย เมื่อได้ยินแบบนั้นลิโป้ก็ยิ้มออกมาได้

“ดีมากพาข้าไปเลย” แต่โฮเซ่และเหล่าทหารกลับนิ่งเฉย

“ไม่ข้าไม่ใช่คนใช้ของเจ้านะ อยากไปก็ไปเองสิ” วีโต้กำลังอ้าปากจะแย้งแต่ว่า โฮเซ่เหมือนจะรู้ทันเลยพูดสวนขึ้นมาก่อน

“ท่านไม่ต้องพูดอะไรแล้วมันเก่งนักให้มันหาทางไปเอง ข้าไม่เอาทหารของข้าไปเสี่ยงเพื่อไอ้หมอนี่หรอก”

ลิโป้ยืนอึ้งจริงอยู่เขาเป็นยอดขุนพลแต่ว่า ในยามที่เขาอยู่ในดินแดนที่ไม่รู้จักแบบนี้จะให้เดินทางโดยไม่มีคนนำทางย่อมจะเป็นไปไม่ได้ จะให้ขอร้องใครก็ไม่มีทางทำแน่

“ข้าจะนำทางให้ท่านเอง” เซน่าเสนอตัวขึ้นมา โฮเซ่กำลังจะห้ามแต่นางพูดสวนกลับมาก่อน

“ตอนนี้คิดถึงพ่อของท่านกับอาณาจักรก่อนเถอะ” เมื่อได้ยินแบบนี้โฮเซ่ก็พูดไม่ออกแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมร่วมทางกับลิโป้แน่

“ตามใจเจ้าก็แล้วกัน ข้าไม่มีทางยอมร่วมทางกับมันแน่ ๆ”

ลูน่าเด็กหญิงตัวน้อย ที่เอาหลบและนั่งตัวสั่นเมื่อเห็นเซน่า จะไปกับลิโป้ เธอก็เป็นห่วงพี่สาวไม่อยากให้ไปกับลิโป้เพียงลำพัง

“พี่เซน่าข้าขอไปด้วย” ลิโป้ได้ยินเขาหันมองเด็กหญิงด้วยแววตาดุดันและตวาดเสียงดังลั่น

“ไม่ใช่เรื่องของเด็ก อย่ามายุ่ง” เมื่อได้ยินเช่นนั้นเด็กหญิงก็น้ำตาไหลออกมาด้วยความกลัว

“เฮ้ย ! อย่ามาตวาดน้องข้านะ !” โฮเซ่เดินมาเหมือนจะเอาเรื่อง แต่เซน่ารีบห้ามเขาเอาไว้ก่อน

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ใช่เวลาที่จะมาทะเลาะกันเอง ลูน่าเจ้าตามพี่ไปไม่ได้หรอกมันอันตราย” เซน่าพูดพลางลูบหัวของน้องเป็นเชิงปลอบโยน ลูน่ากอดพี่สาวแล้วพูดว่า

“ข้าเสียแม่ไปแล้ว ท่านพ่อก็ถูกจับ ข้าไม่อยากให้พวกเราต้องแยกกันอีก ข้ากลัวว่าท่านจะไม่กลับมา” เมื่อยินแบบนี้เซน่าก็เริ่มรู้สึกไม่ดี เธอเริ่มลังเลแล้วว่าจะนำทางให้ลิโป้ดีมั้ย ลิโป้ก็ดูออกเขาต้องให้เธอช่วย

“ให้นางไปด้วยก็แล้วกัน แต่ว่าข้าไม่มีเวลาไปเป็นพี่เลี้ยงเด็กหรอกนะ” ได้ยินเช่นนั้นแล้วเซน่าก็ชูธนูให้ดูแล้วบอกว่า

“ข้าดูแลนางเองไม่ต้องห่วงหรอก”

น้องสาวทั้งสองคนของโฮเซ่กำลังจะเดินทางไปกับลิโป้ เขารู้ดีว่าห้ามเธอไม่ได้แน่ ๆ จึงอดห่วงไม่ได้ เพราะอย่างไรน้องก็เป็นหญิง และลิโป้เองก็เป็นผู้ชายที่เขาไม่ไว้ใจ ด้วยความเป็นห่วงน้องเลยต้องบอกว่า

[1] โดวาฟ หรือ เรียกในภาษาไทยคือ คนแคระ เป็นภูติจากเทพนิยายของทางยุโรปเหนือมีร่างกายที่เตี้ยเล็ก  เป็นเผ่าพันธุ์ที่เก่งด้านการทำเหมืองและเป็นช่างทำอาวุธที่เก่งที่สุด อย่างค้อนของทอร์ ก็เป็นผลงานของคนแคระ