ตอน 9 คิดไม่ถึง

“รุ่นพี่นัดเข้ากิจกรรม นี่ได้เวลาละ”

พึ่งอ่านไลน์กลุ่มที่รุ่นพี่ส่งมาว่าให้มารวมตัวเรื่องรับน้องของปีหนึ่ง รายละเอียดยังไงให้ไปฟังอีกทีที่นั่น ฉันเคยอ่านและดูจากซีรีส์มาเรื่องรับน้องว่าสนุก ได้ทำกิจกรรมร่วมกัน กระชับความสัมพันธ์ด้วย

“ฉันตื่นเต้นว่ะแก ลุ้นว่าจะได้ใครเป็นพี่รหัส”

ปาล์มยิ้มร่า ตื่นเต้นตามที่บอกเลย ตอนนี้ไม่ได้หวังอะไรเลยนอกจากรู้ชื่อรูมเมตตัวเอง ค่อนข้างทำตัวลึกลับชอบกล แม้ว่าตัวเขาจะดูนิ่งและหยิ่งบ้างในบางครั้ง ช่วงนี้ทำตัวแปลกไปเจอฉันแล้วไม่ทัก ปกติก็ไม่ทักหรอกมีแค่ฉันที่ทักเขาก่อน

สักพักเรามาถึงลานกิจกรรมที่รุ่นพี่นัดไว้ ปีหนึ่งวิศวะรวมทุกสาขาเยอะเหมือนกัน แต่ผู้หญิงนับคนได้ ราวกับว่าเป็นของแรร์ไอเท็มหายาก

“เร็ว ๆ ทำเวลาหน่อยครับ!”

รุ่นพี่ผู้ชายตบมือเร่งปีหนึ่งให้เข้าเรียงแถว ทุกคนพร้อมกันแล้วรุ่นพี่แนะนำตัวทีละคน พร้อมบอกตำแหน่งหน้าที่ของตัวเอง พี่สตาฟฝ่ายสันทนาการดูหล่อ ใจดีมาก หากฉันโดนดุขอซบไหล่พี่คนหล่อนั้น แต่ใครจะกล้าเสียงเข้มตวาดทีมีสะดุ้ง แค่จะมองหน้ากันยังไม่ทำเลย

รุ่นพี่ปีสี่เข้าร่วมด้วย ฉันเห็นรูมเมตตัวเองที่ยืนอยู่ด้านหลังพี่ปีสอง แล้วพี่ผู้หญิงที่เหมือนจะสนิทกับเขา ออกมาแนะนำตัว ยิ้มต้อนรับแต่แววตาดุ เหมือนจะขี้เล่นแต่จริงจัง ชื่อว่าออม ผมยาวกลางหลังใส่แว่น อีกคนชื่อ องศา

เหมือนเวลาที่ฉันรอคอยมาถึงสักที หนุ่มหล่อกระชากใจฉันทุกเช้ากำลังจะแนะนำตัวตามคะยั้นคะยอ แล้วดูสาวที่เหลือน้อยในคณะวิศวะพากันมองตาไม่กะพริบ เช่นเดียวกับฉันที่ตั้งตารอ ยืนโดดเด่นสง่างามดั่งเทพบุตรจุติมายังโลก

“สวัสดีครับ พี่ชื่อ ขุนเขา ปี4 โยธา”

น้ำเสียงทุ้มต่ำกับบุคลิกเรียบนิ่งของเขา มันดึงความสนใจผู้คนในสถานที่นี้มากมาย ในที่สุดฉันก็ได้รู้สักทีว่าเขาชื่ออะไร รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้า กว่าจะได้รู้ชื่อจริงก็วันนี้ ขนาดโทรถามแม่ ท่านยังบอกว่าแม่ไม่รู้ชื่อ

แต่ถ้าดูไม่ผิดเหมือนพี่ขุนเขากำลังมองมาที่ฉัน หยักลึกมุมปากราวกับเสือร้าย ฉันยักคิ้วให้เขาเชิงว่า ในที่สุดฉันรู้ชื่อพี่แล้ว

“อย่างที่ทราบกันในไลน์กลุ่ม ทุกเย็นมีกิจกรรมรับน้องเราจะรวมตัวกันที่นี่ ห้ามมาสายสักนาทีเดียว ไม่งั้นจะโดนลงโทษ”

พี่ปีสองพูดเสียงดังฟังชัด ห้าโมงหลังจากนี้เป็นกิจกรรมรับน้องและตามล่าลายเซ็นรุ่นพี่ให้ครบทุกคน หากไม่ครบจะโดนทำโทษ เหมือนจะง่ายแต่บางคนเดาจากหน้าตาไม่ได้หรอก โดยเฉพาะพี่ขุนเขา…

ชื่อเพราะขนาดนี้อุปส์ไว้ได้ไง จากนั้นลงชื่อรับป้ายชื่อห้อยคอตอนเข้าช่วงรับน้อง ต้องรักษาเท่าชีวิต หากหายหรือขาดต้องโดนลงโทษ

ในระหว่างที่รุ่นพี่กำลังชี้แจงรายละเอียด มีเสียงซุบซิบคุยกัน จนพี่จับได้และให้ออกมาข้างหน้า ลงโทษให้เต้นต่อหน้าเพื่อนทุกคน ต่อให้อายขนาดไหนต้องทำ โชคดีที่ฉันสงบปาก ปาล์มสะกิดก็ไม่หัน ไม่อยากสร้างตำนาน

พอมีตัวอย่างโดนทำโทษแล้ว ตอนนี้เงียบกริบ นั่งนิ่งแทบจะกลั้นหายใจ ซึ่งสร้างความพึงพอใจให้กับรุ่นพี่อย่างมาก พอพี่สั่งเลิกแถว ฉันสามคนเดินหน้าขอลายเซ็นต์ เริ่มจากคนที่ดูเข้าง่ายก่อน

“นายไปขอพี่ผู้หญิงกลุ่มนั้น ดูดิว่ายากไหม”

“ทำไมฉันต้องไปคนเดียว”

“แกเป็นผู้ชายนี่ เผื่อพี่ผู้หญิงจะเซ็นให้ง่าย ๆ”

ปาล์มยั่วยุให้เวหาเข้าหากลุ่มรุ่นพี่ผู้หญิงก่อน ซึ่งนั่งอยู่ตรงม้านั่งประมาณสี่คน งานเข้าทางเพื่อนหนุ่มคนเดียวของเราแล้ว จากประเมินสถานการณ์ตอนนี้พวกรุ่นพี่กำลังทำอะไรสักอย่าง

“งั้นเราไปด้วยกันดิ อย่าแบ่งแยกแค่ฉันเป็นผู้ชายดิวะ” เวหาไม่ยอม ร่างก็ไม่เล็กนะทำไมถึงได้ไม่กล้า ความลับบางอย่างที่เรารู้คือ เวหาเป็นเกย์ (รับ) ถึงตัวจะดูแมนแต่อ่อนข้างใน

“แกเขินเหรอเวย์” ดูเจ้าปาล์มพูดสิ แซวจนเวหาเขินจนหูแดงหมดแล้ว

“นั่นสิเวย์”

“พวกแกแกล้งฉันใช่ปะ งั้นเอางี้แกไปล่าลายเซ็นต์กลุ่มพี่ปีสองคนที่ตวาดลั่นเมื่อกี้ ส่วนแกไอรีนกลุ่มพี่ขุนเขาคนมาดนิ่ง ตาคมดุ ส่วนพี่ปีสามฉันรับเอง”

มันจะบังคับให้ฉันไปล่าลายเซ็นพี่ปีสี่ไม่ว่าหรอก เจาะจงเป็นพี่ขุนเขาคนแรกซะงั้น งานยากหรืองานหยาบไอรีนคนนี้ยังไม่รู้เลย สมุดรายชื่อที่อยู่ในมือตอนนี้รักษายิ่งชีพด้วยสิ เวหายกยิ้มมุมปากแสดงว่าเอาจริง

“แกไม่น่าเลยปาล์ม”

“กลัวอะไร แค่นี้สบายมาก”

“จ้า ๆ งั้นแยกย้ายกันตรงนี้เลยละกัน”

พวกเราสามคนแยกย้ายกัน ฉันเดินเลี่ยงลานเกียร์ไปหาที่อื่น เพราะตรงนี้เป็นของเวหา ดูท่ามันจะเข้าถึงเป้าหมายแล้ว ท่าทางเรียบร้อยยิ้มหวานส่งให้พี่นั้น ถ้ามันเป็นชายแมนคงโดนตกแล้ว ยกเว้นฉันที่ปักใจอยู่กับพี่ขุนเขา

ฉันชักชอบเขาแล้วสิ อยากได้เป็นแฟน… อ๊ายเขิน~

ตามม้านั่งที่ฉันปรายตามองไม่เจอกลุ่มพี่ขุนเลย ไหนจะโต๊ะข้างตึก ตรงนี้มีห้องสโมสรด้วยนี่ ประตูเปิดพอดี งั้นขออนุญาตเข้าเลยนะคะ ฉันแง้มหัวสำรวจดูก่อนจะเจอกลุ่มรุ่นพี่ ซึ่งฉันไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเป็นปีไหน เพราะนั่งหันหลัง

ฉันพาตัวเองเข้ามาสำเร็จและปิดประตูเบา ๆ เป่าลมออกจากปากอย่างแรก หูได้ยินเสียงสนทนาดังแต่ไกล ทั้งขำและร้องโห่ครบรสในห้องนี้

พอฉันเดินเข้าใกล้กลับประหม่าขึ้นอย่างไรอย่างงั้น เสียงห้าวของพี่ผู้ชายเอ่ยแซวเพื่อนอีกคนที่กำลังคุยหวานกับแฟน ไม่ได้ตั้งใจเสือก แต่ได้ยินชัดเต็มสองรูหู

“ไอ้ออมโคตรแย่เลยว่ะมึง คุยหวานต่อหน้าพวกกูอยู่ได้”

“ไม่มีแฟนก็หุบปากดิ คนกำลังอินเลิฟ”

“ฮึ มึงว่ากูไม่สามารถเลียนแบบมึงเหรอ ได้มึงเจอกู จะหวานให้มดกัดตูดมึงเลย” ฉันต้องขำกับพี่เขาด้วยไหมเนี่ย งอนเพื่อนได้น่าเอ็นดูเชียว

“ตะเอง เค้าอยากกินไอติมอะ พาเค้าไปหน่อยได้ไหมคะ”

เชื่อไหมว่าคำต่อมาฉันตกใจสุดขีด เบิกตากว้างสุด เผลอทำปากกาตกพื้นเรียกความสนใจของรุ่นพี่กลุ่มนั้นหันขวับมองพร้อมกัน ยกเว้นคนที่พี่ตัวโตซบไหล่เลียนเสียงหวานเมื่อกี้ พูดธรรมดาไม่ทำท่าทางฉันโอเคอยู่ พอทำท่าทางเอาหัวคลอเคลียไหล่ แล้วกอดแขนเบียดกันอีก

“ขอโทษค่ะ” รีบก้มเก็บปากกาขึ้นทันที กอดสมุดรายชื่อที่ต้องล่าลายเซ็นแน่นจนยับ

“น้องเข้ามาได้ไง?”

“ไอเห็นประตูเปิดอยู่ เลยเข้ามาค่ะ ไม่คิดว่าพวกพี่กำลังสวีทกัน” ฉันยกมือปิดหน้า กางนิ้วเปิดให้เห็นแค่ดวงตา จำไม่ผิดผู้หญิงคนที่กำลังถือโทรศัพท์คือ พี่ออม เพื่อนผู้หญิงของพี่ขุน

“เฮ้ย ๆ ไม่ใช่” พี่ผู้ชายที่แนะนำตัวตอนเข้าแถวชื่อ องศารีบผละออกแล้วแก้ตัวรวดเร็ว “อย่าพึ่งเข้าใจผิด พี่ไม่ได้เป็นเหมือนที่น้องเห็น”

อย่าบอกนะว่าผู้ชายที่นั่งหันหลังอีกคนคือพี่ขุนเขา อมก. คนหล่อของฉันเป็นเกย์เหรอเนี่ย? ฉันไม่ได้ตอบอะไรแค่ยิ้มบาง ๆ ส่งให้ ก่อนที่คนร่างสูงลงจากโต๊ะแล้วเอี้ยวตัวเผชิญหน้ากับฉัน

“พี่ขุน”