ตอน 8 เด็กใหม่วิศวะ

ตอน 7 นิสิตน้องใหม่

@มหาวิทยาลัยK

ถึงวันเปิดเทอมของภาคเรียนแรก เช้าวันที่ไอรีนเริ่มต้นเป็นนักศึกษาปีหนึ่งเต็มตัว เมื่อคืนตื่นเต้นกว่าใครเพื่อน ถึงขั้นเตรียมข้าวของไว้เรียบร้อย รีดเสื้อนักศึกษาอย่างเนี้ยบแขวนไว้หน้าตู้เสื้อผ้า ก่อนจะปิดไฟนอนยังยิ้มดีใจที่จะได้ใส่มัน แทนที่จะได้นอนพักผ่อนเต็มที่ กลับนอนไม่หลับซะงั้น

ลุกขึ้นกลางดึกเปิดตู้เย็นหาของกิน อิ่มจะได้ง่วงแล้วนอน ปรากฏว่าเธอนอนในห้องครัวข้างไอส์แลนด์กลางครัว หลับจริงจังกว่าอยู่ในห้องนอนซะอีก

ขุนเขาตื่นเช้าอยากจะยืดเส้นยืดสาย ต้องตกใจที่เห็นขาของไอรีนโผล่ออกมา ร่างสูงเดินย่องเบา ๆ มาดูว่าเธอเป็นอะไร พอเห็นสภาพกอดขวดน้ำแล้วส่ายหน้าเบา ๆ นอกจากไม่ปลุกแล้วปล่อยให้ตื่นเอง

ไอรีนมาถึงตึกอาคารเรียนกำลังใช้ดวงตากลมโตพิจารณาถึงหนุ่มในคณะตัวเอง คนอื่นต้องอยากหาเพื่อน แต่เธอไม่ใช่ เห็นชายหนุ่มเดินเกาะกลุ่มสี่คน ดูท่าแล้วต้องเป็นเด็กใหม่เหมือนเธอแน่นอน หน้าตาก็ว่าพอไปวัดไปวาได้

เชื่อเถอะ ตั้งแต่เช้านี้ที่เธอสตันท์กับความหล่อของขุนเขา คนอื่นดูหน้าธรรมดาไปเลย เธอนั่งกินมื้อเช้าที่ตัวเองเป็นคนทำ ไส้กรอกกับขนมปัง เพิ่มไข่ดาวสองฟอง ทำเผื่อรูมเมตคนเผด็จการด้วยแหละ อยู่ ๆ ก็เป็นจังหวะเดียวกันที่เขาออกมาจากห้องพอดี

มือที่จับส้อมจิ้มไส้กรอกอยู่อ่อนแรงลง เมื่อดาเมจความหล่อของเขาเล่นงาน ทุกวันเขาจะไม่เซตผมเลย ต่างจากวันนี้ ผมทรงแทรกกลางที่เผยเห็นหน้าผากนิดหน่อย กับแต่งตัวเต็มยศของวิศวะ ช็อปสีแดงช่างขัดผิวขาวของเขานั้นจริง ๆ

“เธอ!” ระหว่างที่ไอรีนกำลังเพ้อถึงรูมเมตตัวเอง ก็ได้มีคนมาสะกิดเรียกเธอ

“ฮะ” หันหลังกลับแล้วตอบกลับอย่างงุนงง เหมือนคนที่สติไม่ค่อยเต็ม

คนมาใหม่เป็นผู้หญิงผมสั้นสีเทาหม่น รูปร่างดี ส่วนสูงน่าจะไล่เลี่ยกัน ยิ้มเป็นมิตรส่งให้เธอ วันแรกใส่ผ้าใบแล้ว ส่วนไอรีนคัทชูเท่านั้น กลัวว่ามันจะผิดกฎระเบียบมหาลัย

“นั่งด้วยได้ไหม เรา ปาล์ม นะ” หญิงผมสั้นตรงหน้าแนะนำตัวสั้น ๆ วางกระเป๋าแล้วนั่งลงเก้าอี้ตรงข้าม “เธออะ ชื่ออะไร?” พอนั่งแล้วเงยหน้าถาม

“เรา ไอรีน เรียนโยธาด้วยป่ะ” เธอถามเผื่อจะเจอเพื่อนร่วมคลาส ตั้งแต่มาถึงยังไม่เจอเพื่อนผู้หญิงเลยด้วยซ้ำ มีแต่ผู้ชาย ทั้งเด็กใหม่และรุ่นพี่

“ใช่ ฉันกำลังหาเพื่อนอยู่พอดี นี่คิดว่าคงมีแค่ฉันละมั้งที่ลงเรียนเอกนี้”

“ฉันคิดเหมือนเธอนี่แหละ เลยว่าจะนั่งรอตรงนี้เผื่อเจอสักคน งั้นเรามาเมคเฟรนกันปะ”

"ได้ดิ แลกไลน์ด้วยเผื่อมีเรื่องคุย เออ งานก็ได้" ไอรีนรีบแก้ตัวทดสอบเพื่อนคนใหม่ ดูว่าจะเป็นพวกเดียวกับเธอรึเปล่า

"อย่าคุยแต่เรื่องงานดิ เรื่องอื่นฉันถนัดเหมือนกัน" ปาล์มยักคิ้วเป็นอันรู้เรื่อง ได้ไลน์มาแล้วส่งสติกเกอร์

ไอรีนกับปาล์มเริ่มคุยกันถูกคอ เยอะขึ้นตามประสาคนที่พึ่งรู้จัก และได้รู้ว่าเพื่อนผมสั้นที่มาทักเธอ พักหอใกล้มหาลัย ซึ่งเป็นที่เธอเคยบอกกับครอบครัว ถึงราคาถูกแต่ข้างในพอได้อยู่

“งั้นเราขึ้นห้องกันป่ะ” ไอรีนชวนเพื่อนใหม่ขึ้นห้องที่จะเรียนคาบแรก ตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูกว่าเป็นยังไง

ภายในห้องเรียนเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ เพื่อนในคลาสทยอยเข้ามาทีละกลุ่ม บางคนก็เข้ามาคนเดียว ส่วนใหญ่จะเป็นผู้ชายนั้นแหละที่เยอะ ผู้หญิงนับคนได้รวมแล้วไม่เกินห้าคน อีกอย่างสามคนนั้นน่าจะอยู่เป็นกลุ่มแล้ว

ระหว่างที่ไอรีนกับปาล์มตั้งตารออาจารย์ ได้มีหนุ่มคนหนึ่ง เข้ามาทำความรู้จัก เผอิญเธอทำปากกาตกไว้ เขาเลยเก็บให้และอยากเมคเฟรนด้วย ซึ่งเธอโอเค ปาล์มยินดี กลายเป็นว่ามาเรียนวันแรกก็ถือว่าดี ได้เพื่อน และทำความรู้จักกับคนในห้อง

พักเที่ยงไอรีนกับเพื่อนลงมาที่โรงอาหารคณะวิศวะ เฟรชชี่เด็กใหม่อย่างพวกเธอต้องตาตะลึงถึงผู้คนที่เดินขวักไขว่ มากหน้าหลายตาที่ไม่รู้ว่ามีแค่วิศวะอย่างเดียวรึเปล่า

“คนเยอะมาก แล้วกลุ่มนั้นอะหน้าตาสวยๆ สไตล์ลูกคุณหนูไม่บริหารก็นิเทศอะ” ปาล์มกระซิบกับไอรีน เพราะได้ยินคนพูดกันว่า กลุ่มผู้หญิงส่วนใหญ่มาจากคณะอื่น บางทีไม่ใช่แค่มาทานข้าว มาส่องหนุ่มวิศวะ หรือบางคนมีแฟน

“ข้ามเขตมานี่ทีเดียวเลย” ไม่น่าเชื่อว่ามันจะเยอะขนาดนี้ แต่ก็เข้าใจอาหารปากท้องต้องควบคู่กับอาหารตา

“เวหา”

“ว่า”

“จะเอาอะไร” ไอรีนต่อแถวซื้อข้าวถามเพื่อนหนุ่มที่พึ่งรู้จักหมาด ๆ เพราะแถวที่กำลังเรียงอยู่เต็มด้วยผู้หญิง เธอเลยเป็นคนอาสาซื้อให้เอง

“เอาแบบพวกเธอละกัน” เวหา หนุ่มตี๋ลูกครึ่งจีนตอบกลับ รูปร่างกำลังดี ผิวขาวและหล่อระดับหนึ่ง สะพายกระเป๋ายืนรอรับข้าว เด็กใหม่ปีแรกก็เงอะงะแบบนี้ ไว้ปรับตัวได้คงดี

อีกฝั่งหนึ่ง...ขุนเขากับกลุ่มเพื่อนสองคน องศา และ ออม ผู้หญิงคนเดียวที่เพื่อนให้ความสำคัญ แต่ก็ไม่เชิงว่าปรนนิบัติดั่งเจ้าหญิง ที่อยู่กันได้เพราะหญิงสาวไม่ได้มีนิสัยงี่เง่า ออกจะห้าวท้าทาย ไม่อ่อนแอ ซึ่งถ้าเป็นแบบนุ่มนิ่ม พวกเขาคงได้ปวดหัวมากกว่านี้

องศา เพื่อนสนิทขุนเขา มีโครงหน้าเรียวได้รูป รับกับคิ้วดกดำจัดทรงสวย ผมแหวกกลางแต่ตั้งใจทำให้ดูยุ่ง ๆ สไตล์หนุ่มเกาหลี จมูกโด่งรับกับปากได้รูป เป็นคนพูดเพราะของกลุ่ม คะ ขา เอาใจเก่ง แต่ไม่เจ้าชู้ตอนมีแฟน

ตอนโสดยักคิ้วทักทายหมด ซึ่งตอนนี้โสดอยู่นั่นแหละ

ออม เพื่อนสาวหุ่นดี เกือบได้เป็นดาวคณะ แต่เพราะลำเอียงของรุ่นพี่ตอนนั้น ทำให้เธอไม่ได้เข้ารอบ เหตุผลที่ว่าเธอหน้าตาไม่โดดเด่น แค่ใส่แว่นตาบังอาจว่าเธอไม่สวย แต่ใครจะคิดว่าหลังจากวันนั้นเธอได้เข้ากลุ่มขุนเขา ทำให้คนอิจฉาตาขาวจนซุบซิบเรื่องเธอไปทางไม่ดี ว่าอ่อยบ้างละถึงเข้ากลุ่มกับคนดังมหาลัยได้ แต่ใครแคร์

เพราะขุนเขากับองศารู้ดีที่สุดว่าเป็นยังไง

ซึ่งกำลังอยู่ในช่วงมีความรักกับเด็กรุ่นน้อง

“ออม กูเห็นมึงยิ้มใส่โทรศัพท์นานละนะ มีอะไรจะเล่าให้พวกกู?”

องศาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความยิ้มเขินของเพื่อนสาวคนเดียว ท่าทียิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับโทรศัพท์นี้ เขาสังเกตนานละ เปิดเทอมปกติไม่เคยมีโมเม้นท์แบบนี้ ส่วนใหญ่ไม่หาเรื่องเขาก็ส่งสายตาเต๊าะหนุ่ม

“กูต้องเล่าให้มึงทุกเรื่องปะ”

“ยัยนี่ วันหลังโดนแก้งานอย่าขอให้กูช่วย”

“กูไม่ง้อมึงก็ได้ ขุนเก่งกว่ามึงอีก ใช่ไหมขุน” ออมหันไปขอความเห็นจากเพื่อนหนุ่มสุดหล่อในบรรดา ซึ่งเขาทำหน้านิ่งไม่รู้ร้อนรู้หนาว ดวงตาคมกริบเปรยมองข้างหน้าที่เป็นโต๊ะของเด็กใหม่ ซึ่งเพื่อนเธอคนนี้ไม่เคยให้สำคัญกับหญิงใดมาก่อน

“องศา”

“ไม่ต้องมาเรียกกู” ชายร่างใหญ่ทำงอน เมินเพื่อนสาวที่สะกิดเรียก ทำให้ออมทำหน้านิ่งใส่อีกคน

“เดี๋ยวก็ตบเข้าให้”

“อย่าทำตัวโหดกับกู”

กลายเป็นว่าจากที่จะปรึกษาเป็นชวนตีกัน ขุนเขาไม่ได้สนใจเพื่อนแต่น้อย ยังคงจับตาดูกลุ่มไอรีน ซึ่งตอนนี้มีผู้ชายที่เป็นรุ่นเดียวกันวอแวใกล้ ๆ เช่นเดียวกับคนร่างบางหันยิ้มสวยให้ กับเขาแทบจะแยกเขี้ยวใส่

ช่างไม่ยุติธรรม!