Home / โรแมนติก / ข้อห้าม: พันธนาการและบาป / วิทยานิพนธ์ว่าด้วยความสุขทางกาย - บทที่ 5

Share

วิทยานิพนธ์ว่าด้วยความสุขทางกาย - บทที่ 5

last update Petsa ng paglalathala: 2026-04-02 04:36:37

ข้อความมาถึงตอนตีสามสิบเจ็ด

“เธอฝันถึงฉันวันนี้ไหม?”

เธอตื่นขึ้นด้วยเสียงแจ้งเตือน โทรศัพท์สว่างขึ้นในห้องมืด หัวใจเต้นแรงก่อนที่จะอ่านด้วยซ้ำ ไม่จำเป็นต้องเช็คผู้ส่ง ไม่มีใครส่งข้อความในเวลานี้ ไม่มีใครพูดกับเธอแบบนี้

เธอพิมพ์ตอบก่อนที่ความง่วงจะทำให้คิดได้ดี

“ใช่”

สามจุดโผล่ขึ้น หายไป โผล่ขึ้นอีก

“ฉันทำอะไรกับเธอในฝัน?”

นิ้วของเธอแข็งค้างบนหน้าจอ เพราะเขารู้ แน่นอนว่าเขารู้ ในฝัน เขาจับเธอติดมุมในห้องเก็บเอกสารของห้องสมุด มือข้างหนึ่งปิดปากเธอ ขณะที่อีกข้าง—

โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง

“พรุ่งนี้ ห้องเก็บเอกสาร เที่ยงคืน”

เธอไม่ตอบ ไม่จำเป็น

วันที่ถัดมาผ่านไปเหมือนภาพเบลอ เธอเดินผ่านชั่วโมงเรียนเหมือนผี ผิวหนังยัง sensitive ตรงจุดที่เขาทิ้งรอยไว้เมื่อวาน เมื่ออาจารย์วรรณกรรมพูดถึง “อาชญากรรมและการลงโทษ” เธอเกือบล้มเก้าอี้เพราะลุกขึ้นเร็วเกินไป

ตอน 23:55 วิทยาเขตว่างเปล่าแล้ว

ห้องสมุดปิดสิบโมง แต่เขาทิ้งประตูหลังไว้ไม่ล็อก เขาทำแบบนี้เสมอ เธอเดินเข้าไปเงียบ ๆ หัวใจเต้นแรงจนเจ็บ

ห้องเก็บเอกสารอยู่ชั้นใต้ดิน เป็นเขาวงกตของชั้นเหล็กและแฟ้มเก่าที่ปกคลุมด้วยฝุ่น แสงฉุกเฉินทาสีทุกอย่างเป็นสีแดงเลือด

เขารออยู่ตรงกลางห้อง นั่งบนโต๊ะไม้สีเข้ม แว่นตาสะท้อนแสงสลัว

“มาสาย” เขาพูด โดยไม่มองนาฬิกา

เธอหยุดห่างสองก้าว

“ตรงเที่ยงคืนพอดี”

เขายกสายตาขึ้นในที่สุด และรอยยิ้มที่เขาทำนั้นทำให้เธอหายใจไม่ออก

“ถอดเสื้อผ้า”

เธอใส่กระโปรงตามที่เขาสั่ง—สีดำ รัดรูป มีซิปด้านข้าง มือของเธอสั่นเมื่อรูดซิป

“ช้า ๆ” เขาสั่ง ถอดแว่นออกแล้วเช็ดเลนส์กับเนื้อผ้าเสื้อเชิ้ต “ฉันอยากเห็นเธอค่อย ๆ ถอด”

เธอหายใจลึกและเชื่อฟัง ปล่อยให้กระโปรงเลื่อนลงจากสะโพกไปกองที่พื้น กางเกงในเป็นตัวเดียวกับที่เขาคืนให้—ตัวที่เธอเอาไปในกระเป๋าเสื้อของเขา

เขาสังเกตทุกการเคลื่อนไหว สายตาดำมืดเหมือนมีด

“ตอนนี้เสื้อเชิ้ต”

กระดุมใช้เวลานานกว่าที่ควร เมื่อผ้าตกลง เธอเหลือเพียงเสื้อใน ผิวหนังเกร็งกับอากาศเย็นของชั้นใต้ดิน

เขาลุกขึ้นตอนนั้น ก้าวปิดระยะห่างด้วยสองก้าวยาว นิ้วลากตามขอบเสื้อใน หยุดตรงกลางเนินอก

“เธอใส่สีดำ ดีมาก”

คำชมนั้นเผาไหม้มากกว่าการสัมผัสใด ๆ

เขาหมุนตัวเธอหันหลังด้วยการดึงแรง กดลำตัวเธอชิดโต๊ะ โลหะเย็นติดกับผิวเปลือยของเธอ

“นับถึงสิบ”

เธอกลืนน้ำลาย

“หนึ่ง”

เสียงตีแรกมาโดยไม่มีคำเตือน—แรง แม่นยำ ตรงส่วนโค้งขวาของก้น เธอกรี๊ด นิ้วเกาะขอบโต๊ะแน่น

“สอง”

เสียงตีที่สองแรงกว่า เธอรู้สึกผิวร้อนวูบ ความเจ็บปวดที่เสียวซ่านแผ่กระจาย

เมื่อนับถึงสิบ ขาของเธอสั่น และเธอเปียกมากจนไม่อาจแกล้งทำเป็นไม่ต้องการอีก

เขาหันเธออีกครั้ง สายตาสแกนใบหน้าที่บวมด้วยความเสียว

“ในฝัน ฉันเย็ดเธอจากด้านหลัง” เขากระซิบ มือพันรอบผม “แต่ตอนนี้…”

โต๊ะส่งเสียงดังเมื่อเขายกเธอนั่งบนขอบ ใช้เข่าแยกขาเธอออก

“ตอนนี้เธอจะได้เห็นฉัน”

เขาผลักเข้าไปในตัวเธอด้วยการกระแทกเดียว และเธอโก่งตัว นิ้วของเขาทิ้งรอยที่สะโพก แต่ละการเคลื่อนไหวถูกคำนวณมาเพื่อให้เจ็บ—เพื่อทิ้งความทรงจำ

เมื่อเธอเริ่มบิดตัว เขาดึงเธอไปที่ขอบโต๊ะ บังคับให้เธอคุกเข่าบนพื้นหยาบ

“อ้า”

เธอเชื่อฟัง ลิ้นยื่นออกมา และเขาครางเมื่อปล่อยตัวเองลงในปากเธอ เค็มและร้อน

เขาดึงเธอขึ้น ล้างปากเธอด้วยนิ้วโป้งก่อนจะจูบเธออย่างลึก

“ถึงตาเธอแล้ว”

นิ้วของเขาพบเธอร้อนและพร้อม และใช้เพียงสามสัมผัสก็ทำให้เธอทรุดลง กอดเขาเหมือนเขาเป็นจุดยึดเดียวในจักรวาล

เมื่อเขาช่วยเธอแต่งตัวหลังจากนั้น มือของเขาอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด

“พรุ่งนี้” เขาพูด สวมแว่นกลับเข้าไป เป็นอาจารย์ที่สมบูรณ์แบบอีกครั้ง

เธอรู้ว่านั่นไม่ใช่คำเชิญ

มันคือคำสั่ง

และอย่างที่เคยเป็นมา เธอตื่นเต้นที่จะเชื่อฟังอยู่แล้ว

แสงในทางเดินทำให้ตาบอดเมื่อเธอขึ้นจากชั้นใต้ดิน เสียงฝีเท้าสะท้อนในความเงียบของวิทยาเขต เสียงส้นเท้าแต่ละก้าวบนพื้นยางมะตอยเหมือนกำลังตีจังหวะหัวใจที่เต้นเร็วของเธอ กระโปรงตอนนี้ยับเล็กน้อย และซิปถูกดึงขึ้นสุด—ราวกับอยากปกปิดสิ่งที่เกิดขึ้นข้างล่าง

แต่เธอรู้ว่าไม่มีอะไรปกปิดได้

อากาศยามค่ำเย็นสดชื่น ตัดกับความร้อนที่ยังลุกไหม้ใต้ผิวหนัง เธอยกนิ้วขึ้นแตะคอ ตรงจุดที่ริมฝีปากของเขาเคยทิ้งรอยที่แน่นอนว่าจะเข้มขึ้นจนถึงวันพรุ่งนี้

“พรุ่งนี้เธอจะใส่ผ้าพันคอ”

คำสั่งนั้นไม่ได้พูดออกมา แต่เธอรู้ว่าเขาคาดหวังอย่างนั้น เหมือนที่เธอรู้ว่า ถ้าเธอไม่ใส่ เขาจะสังเกตเห็น แล้ว…

รอยยิ้มโดยไม่ตั้งใจโค้งขึ้นที่ริมฝีปากเธอ

แล้วเขาจะลงโทษ

โทรศัพท์สั่นในกระเป๋า และเธอไม่จำเป็นต้องดูเพื่อรู้ว่าข้อความเขียนอะไร

“ฉันอยากเห็นรอยพรุ่งนี้”

เธอหยุดกลางทาง นิ้วสั่นเล็กน้อยขณะพิมพ์

“คุณจะเห็น”

สามจุดโผล่ขึ้นแล้วหายไป เขาจะไม่ตอบอีก เขาไม่เคยตอบหลังจากที่เธอเชื่อฟัง

อพาร์ตเมนต์ของเธอห่างจากวิทยาเขตสิบห้านาที เป็นสตูดิโอเล็กและเงียบสงบ ที่ซึ่งไม่มีอะไรขัดจังหวะความคิดของเธอ—หรือความว่างเปล่าของมัน เธอล็อกประตูหลังจากนั้น ปล่อยกระเป๋าตกลงพื้นก่อนจะพิงผนัง

ลมหายใจยังเร็วอยู่

เธอหลับตาและทบทวนทุกช่วงเวลา: มือของเขาจับข้อมือเธอ โต๊ะเย็นชิดกับผิวเปลือย เสียงแหบพร่ากระซิบคำสั่งที่เธอจะทำตามโดยไม่ลังเล

เมื่อลืมตาอีกครั้ง ภาพสะท้อนในกระจกมองเธอ—ผมยุ่ง ริมฝีปากบวม ตาคมด้วยความต้องการที่ยังไม่ได้รับการเติมเต็ม

เธอลูบมือลงไปตามกระโปรง รู้สึกถึงการสั่นเล็กน้อยที่ต้นขา

“พรุ่งนี้”

คำนั้นก้องในใจเหมือนคำสัญญา

แต่เขาวางแผนอะไร? ห้องเรียน? ห้องสมุด? หรือห้องทำงานของเขา หลังจากที่ทุกคนจากไปแล้ว?

โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง

ครั้งนี้เป็นรูปภาพ

เพียงภาพมืด ๆ ไม่ชัดเจน… จนกระทั่งเธอตระหนักว่ามันคืออะไร

พื้นของชั้นใต้ดิน

ตรงที่เขาบังคับให้เธอคุกเข่า

ตรงที่เธอกลืนเขาเข้าไปทั้งหมด

แล้วตามด้วยข้อความ:

“เธอลืมถุงเท้าไว้ที่นั่น ต้องกลับไปเอา”

เธอมองเท้าตัวเอง—ตอนนี้เท้าเปล่า ถุงเท้าสีดำหายไปจริง ๆ

เขาถอดตอนไหน?

หัวใจเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง

เขาทำแบบนี้เสมอ เขาเคยทิ้งให้เธอขาดอะไรบางอย่างเสมอ สิ่งที่จะทำให้เธอต้องกลับมา หนังสือที่ลืมไว้ ชิ้นเสื้อผ้า ชิ้นส่วนของตัวเธอเอง

เธอตอบก่อนที่จะคิดให้ดี

“เมื่อไหร่?”

คำตอบมาแทบจะทันที

“เมื่อฉันต้องการ”

เธอปล่อยลมหายใจสั่น ๆ นิ้วบีบเนื้อผ้ากระโปรงแน่น

เพราะเธอรู้ว่ามันหมายถึงอะไร

เขาจะไม่เรียกเธอพรุ่งนี้

หรือวันถัดไป

เขาจะให้เธอรอ

จนกว่าความคิดถึงจะเจ็บปวดเกินไป

จนกว่าเธอจะอ้อนวอน

และเมื่อนั้น… เมื่อนั้นเท่านั้น…

เขาจึงจะยอมให้เธอกลับมา

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   บาปทั่วไป - บทที่ 3

    ระเบียงบ้านของครอบครัวประดับประดาด้วยไฟประดับ สร้างบรรยากาศอบอุ่นเป็นกันเอง ขณะที่กลุ่มญาติๆ นั่งล้อมรอบโต๊ะไม้แบบเรียบง่าย ขวดเบียร์และแก้วไวน์เปล่าวางอยู่บนโต๊ะ และอากาศอบอวลไปด้วยพลังแห่งความไร้กังวลของค่ำคืนฤดูร้อนกาบีนั่งอยู่ท่ามกลางญาติๆ หัวเราะกับบางสิ่งบางอย่างที่เธอแทบไม่ได้สนใจ เพราะสายตาของเธอยังคงเหลือบไปมองราวีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ กำลังคุยกับผู้ชายคนอื่นๆ เขาใส่เสื้อยืดสีดำที่เน้นให้เห็นกล้ามแขน และท่าทางที่เขายกขวดเบียร์ขึ้นจิบทำให้เธอรู้สึกปากแห้ง"มาเล่นเกมทรูธแอนด์แดร์กันเถอะ!" ญาติคนหนึ่งเสนออย่างตื่นเต้นกาบีรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว *นี่แหละโอกาสของฉัน*คนอื่นๆ เห็นด้วย และไม่นานเกมก็เริ่มต้นด้วยคำถามโง่ๆ และการท้าทายที่ไม่เป็นอันตราย จนกระทั่งถึงตาของกาบีเธอมองตรงไปที่ราวี ริมฝีปากของเธอโค้งเป็นรอยยิ้มซุกซน"จริงหรือกล้า ราวี?"เขายกคิ้วขึ้น รู้สึกถึงความท้าทายในอากาศ "กล้า"กาบีกัดริมฝีปาก ดวงตาเป็นประกาย "ฉันท้าคุณ...ให้จูบฉัน"ความเงียบปกคลุมกลุ่มคนชั่วครู่ ก่อนที่เสียงหัวเราะและการล้อเลียนจะเริ่มต้นขึ้น"อ้อ มันเป็นการฝึกซ้อมสำหรับเดทพรุ่งนี้ของฉัน" กาบี

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   บาปทั่วไป - บทที่ 2

    แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านใบไม้ สาดแสงสีทองลงบนพื้นป่า กาบีจัดกางเกงยีนส์ขาสั้นที่เน้นส่วนโค้งเว้าของต้นขาขณะเดินนำหน้าราวี โดยรู้ดีว่าเขาไม่อาจละสายตาไปได้“จำได้ไหมตอนที่เราเคยมาเล่นซ่อนหากันที่นี่?” เธอถามพลางเหลียวมองข้ามไหล่ราวีกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก “จำได้ แต่ตอนนั้นเธอไม่ได้ใส่กางเกงขาสั้นที่โชว์ก้นครึ่งท่อนแบบนี้นะ”“จำได้” เขาตอบ เสียงแหบกว่าที่เขาอยากให้เป็น “เธอซ่อนตัวอยู่ที่เดิมตลอดเลย”เธอหัวเราะเบาๆ อย่างยั่วยวน “แล้วเธอก็หาฉันเจอทุกครั้ง”บรรยากาศระหว่างพวกเขากลายเป็นอึดอัด กาบีหยุดกะทันหัน หันมาหาเขาพร้อมรอยยิ้มที่เย้ายวนใจ“ฉันพนันได้เลยว่าเธอยังจะหาฉันเจอ”ราวีรู้สึกเลือดสูบฉีดไปทั่วร่างกาย “งั้นเหรอ ลูกพี่ลูกน้อง?”“มันก็แค่เรื่องตลก” เธอตอบ แต่สายตาของเธอบอกเป็นอย่างอื่นก่อนที่เขาจะตอบ กาบีก็หันหลังและหายไปในหมู่ต้นไม้ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมของเธอ กลิ่นหวานปนเย้ายวนที่ต้องห้ามราวีเริ่มนับถึงสามสิบ เหมือนในสมัยก่อน แต่ตอนนี้หัวใจของเขาเต้นด้วยเหตุผลที่แตกต่างออกไป เมื่อเขาคิดว่าถึงเวลาแล้ว เขาก็เริ่มมองหาเธอไม่นานนัก ผ้าสีชมพูชิ้นหนึ่งจากเสื้อของเธอปรากฏขึ้นหลัง

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   บาปทั่วไป - บทที่ 1

    ห้องจัดเลี้ยงของฟาร์มครอบครัวอบอวลไปด้วยแสงไฟอบอุ่น เสียงเพลงสนุกสนาน และกลิ่นอาหารที่ปรุงเองที่บ้าน ลูกโป่งหลากสีสันลอยอยู่บนเพดาน และบนโต๊ะหลักมีเค้กก้อนใหญ่ประดับด้วยเทียนระยิบระยับเพื่อฉลองวันเกิดครบรอบ 80 ปีของคุณยายมาทิลเด ราวีซึ่งไม่ได้ไปร่วมงานรวมญาติมาเกือบ 5 ปี รู้สึกทั้งคิดถึงและไม่สบายใจขณะเดินผ่านประตู เขาจอดรถและจัดเสื้อให้เรียบร้อย รู้สึกถึงความร้อนชื้นของฤดูร้อนที่เกาะติดผิว เขาสำรวจห้องเพื่อมองหาใบหน้าที่คุ้นเคย จนกระทั่งเสียงหัวเราะดังไพเราะดึงดูดความสนใจของเขา กาบี เธอยืนอยู่ใกล้โต๊ะเครื่องดื่ม สวมชุดเดรสลายดอกไม้เข้ารูปที่เน้นส่วนโค้งเว้าของร่างกาย เธอโน้มตัวลงไปหยิบแก้ว ทำให้ผ้าเลื่อนขึ้นเล็กน้อยเหนือต้นขา และราวีก็รู้สึกจุกในท้องโดยไม่รู้ตัว *เธอเปลี่ยนไปแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?* ครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นเธอ เธอยังเป็นแค่เด็กสาววัยรุ่นผอมบาง ไม่ใช่ผู้หญิงคนนี้ที่มีผมหยิกสลวย ริมฝีปากอวบอิ่ม และสายตาที่ดูเหมือนจะรู้อะไรบางอย่างที่เขาไม่อยากยอมรับด้วยซ้ำ “—ราวี!” ลุงคาร์ลอสเรียกพลางยกขวดไวน์ขึ้น “—มานี่สิ เจ้าเด็กซน มาชนแก้วกัน!” เขายิ้มฝืนๆ แล้วเดินเข้าไปหาก

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   สิ่งที่กลางคืนซ่อนไว้ – บทที่ 8

    หกเดือนผ่านไปนับตั้งแต่มีการทำสัญญากัน หกเดือนแห่งการพบกันอย่างลับๆ ประตูที่ปิดสนิท และม่านที่ปิดลง หกเดือนที่อลิสซาได้เรียนรู้ทุกส่วนของร่างกายของซามูเอลและไคโอ ทุกเสียงคราง ทุกเสียงถอนหายใจ ทุกวิธีที่จะทำให้พวกเขาสูญเสียการควบคุมแต่มันยังไม่เพียงพออลิสซามองซามูเอลผ่านหน้าต่างสำนักงานขณะที่เขากำลังคุยกับลูกค้าฝั่งตรงข้ามถนน ชุดสูทสีเทาที่ไร้ที่ติ ท่าทางที่แข็งทื่อ รอยยิ้มแบบมืออาชีพ—ทั้งหมดนี้แตกต่างจากชายที่กดเธอไว้กับผนังห้องน้ำเมื่อคืนก่อน นิ้วของเขาสัมผัสผิวของเธอขณะที่ไคโอจูบเธอจนเธอแทบหายใจไม่ออก“คิดจะหนีไปกับเขาเหรอ?”ไคโอปรากฏตัวด้านหลังเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาสัมผัสที่คอของเธอขณะที่มือของเขาลูบลงไปที่เอวของเธอ“คุณก็รู้ว่าฉันไม่คิดอย่างนั้น” เธอกระซิบ แต่ก็ไม่ได้ผล“แต่คุณต้องการมากกว่านั้น” ไคโอสังเกตเห็น นิ้วของเขากระชับที่สะโพกของเธอ คุณต้องการให้เขาครอบครองคุณอลิสสาไม่ตอบ เธอไม่จำเป็นต้องตอบ ไคโออ่านความเงียบของเธอได้ดีกว่าใครๆ“ระวังหน่อย เจ้าหญิง” เขาเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างไม่คาดคิด ซามูเอลจะไม่ยอมอ่อนข้อเรื่องนี้เธอหันมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยค

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   สิ่งที่กลางคืนซ่อนไว้ – บทที่ 7

    สามวันผ่านไปแล้วนับตั้งแต่ซามูเอลหนีไป อลิสซาเฝ้านับชั่วโมงนับนาที ขณะที่ไคโอเบี่ยงเบนความสนใจเธอด้วยเรื่องราวเร่าร้อนและการสัมผัสที่ทำให้ผิวเธอร้อนผ่าว—แต่ไม่เคยเลยเถิดไปมากกว่านั้น ราวกับว่าพวกเขาทั้งสองรู้ดีว่าการก้าวไปแม้แต่ก้าวเดียวโดยปราศจากซามูเอลจะเป็นการทรยศอย่างแท้จริงเมื่อประตูหน้าบ้านเปิดออกในคืนนั้น อลิสซาก็เตรียมพร้อมแล้ว“คุณไปไหนมา?” เธอปรากฏตัวในห้องโถงทางเข้าเหมือนผี ห่อหุ้มตัวเองด้วยชุดนอนโปร่งใสเท่านั้นซามูเอลหยุดอยู่กลางห้องโถง กระเป๋าเดินทางของเขาร่วงลงพื้นเสียงดังตุบ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น—ความเสียใจ?“งาน” เขาพึมพำ หลีกเลี่ยงการสบตาเธอ“โกหก” อลิสซาขยับเข้าไปใกล้จนเหลือระยะห่างเพียงหนึ่งนิ้ว กลิ่นวิสกี้และน้ำหอมราคาถูกโอบล้อมซามูเอลราวกับเสื้อคลุม “คุณหนีไป”ในที่สุดเขาก็มองเธอ ดวงตาสีเข้มของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความปรารถนา“เธออยากให้ฉันพูดอะไร อลิสซา? ว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีเหรอ?” เสียงของเขาแหบพร่าราวกับกระดาษทราย “เธอเป็นลูกเลี้ยงของฉันเว้ย!”“แล้วไงล่ะ?” เธอจิกเล็บลงบนฝ่ามือ “แม่ฉันตายแล้ว คุณไม่ได้เลี้ยงดูฉัน

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   สิ่งที่กลางคืนซ่อนไว้ – บทที่ 6

    แสงเทียนริบหรี่บนผนังห้องนอน ทอดเงาเต้นระยิบระยับบนเรือนร่างที่พันเกี่ยวกันของพวกเขา อลิสซานอนอยู่บนผ้าปูที่นอนสีดำ ผิวสีทองของเธอตัดกับผ้าสีเข้ม ขณะที่ไคโอและซามูเอลมองเธอจากคนละฝั่งของเตียง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นของเซ็กส์และความปรารถนา ส่วนผสมที่เย้ายวนใจทำให้หัวใจของอลิสซาเต้นเร็วขึ้น“เธออยากเริ่มจากตรงไหน?” ไคโอถาม พลางใช้นิ้วลูบเป็นวงกลมช้าๆ บนต้นขาด้านในของอลิสซา ทำให้เธอตัวสั่นเธอมองไปที่ซามูเอล ผู้ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาสีเข้มของเขาเปล่งประกายด้วยความเข้มข้นที่เกือบทำให้เธอหวาดกลัว“ซามูเอล” เธอกระซิบพลางเอื้อมมือไปหาเขา “มานี่สิ”ครู่หนึ่ง เขาลังเล จากนั้นด้วยการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เขาเข้ามาใกล้เธอ จูบเธอที่ดูเหมือนจะเป็นการแสดงออกมากกว่าการขอร้อง มือใหญ่ของเขาประคองหน้าอกของเธอ บีบมันด้วยแรงที่เกือบจะทำให้เจ็บ แต่ยิ่งทำให้เอลิสซ่าตื่นเต้นมากขึ้นไคโอไม่ได้อยู่นิ่งเฉยนานนัก ปากของเขาจูบที่ต้นคอของเอลิสซ่า ฟันของเขาขบเบาๆ บนผิวที่บอบบาง ขณะที่มือของเขาลื่นลงไปตามร่างกายของเธอ สำรวจทุกส่วนโค้งเว้า"บ้าจริง เธอสมบูรณ์แบบ" ไคโอคำราม เสียงแหบพร่าด้วยความปรารถนาซามูเอลไม่ได

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   สิ่งที่กลางคืนซ่อนไว้ – บทที่ 4

    ไอระเหยจากห้องน้ำลอยออกมาทางช่องว่างใต้ประตูขณะที่ซามูเอลเดินขึ้นบันได ด้วยความเหนื่อยล้าหลังจากใช้เวลาทั้งวันพยายาม — และล้มเหลว — ในการไม่คิดถึงอลิสซา ทางเดินเงียบสงบ แสงสว่างมาจากโคมไฟเล็กๆ ที่ชานบันไดเพียงเล็กน้อยแล้วประตูห้องน้ำก็เปิดออกอลิสซาก้าวออกมาในเมฆไอร้อน ร่างกายยังเปียกชุ่ม ห่อหุ้มด

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   สายสัมพันธ์ต้องห้าม - บทที่ 1

    ความร้อนในฤดูร้อนดูเหมือนจะเกาะอยู่ที่บ้านหลังนั้นตลอดกาล แอร์ที่พังมาหลายสัปดาห์เปลี่ยนทุกห้องให้กลายเป็นเรือนกระจกที่อบอ้าว และมาริน่า หญิงสาววัย 22 ไม่รู้จะทำอย่างไรให้ตัวเองเย็นขึ้นแล้ว เธอสวมแค่กางเกงขาสั้นตัวสั้นกับเสื้อกล้ามบางๆ ที่เปิดให้เห็นไหล่สีทองจากแสงแดดอย่างชัดเจน เธอยืดตัวลงบนโซฟาใน

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   วิทยานิพนธ์ว่าด้วยความสุขทางกาย - บทที่ 6

    การรอคอยครั้งนี้เป็นการทรมานที่ถูกคำนวณมาแล้ว สามวัน เจ็ดสิบสองชั่วโมงแห่งการงดเว้นตามโปรแกรม สี่พันสามร้อยยี่สิบนาทีแห่งความเจ็บปวดโดยเจตนา เธอนับทุกนาทีอพาร์ตเมนต์ของเธอราวกับถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นห้องขัง ทุกสิ่งของธรรมดาๆ อย่างแปรงผมที่วางบนอ่างล้างหน้า ถ้วยกาแฟยามเช้า หรือเตียงที่ไม่ได้เก็บ ต่า

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   วิทยานิพนธ์ว่าด้วยความสุขทางกาย - บทที่ 4

    หนังสือเล่มนั้นหนักในมือเธอ เป็นฉบับเก่าของ “อาชญากรรมและการลงโทษ” ที่ขอบหน้ากระดาษเหลืองตามกาลเวลา ห้องสมุดของวิทยาเขตเกือบว่างเปล่า ความเงียบถูกขัดจังหวะเพียงเสียงหึ่ง ๆ ดังไกลจากเครื่องฉายในห้องเรียนแห่งหนึ่งขณะพลิกหน้าหนังสือ บิลเล็ตเล็ก ๆ ก็ร่วงลงไปที่ตักเธอ เป็นกระดาษพับที่มีลายมือที่เธอจำได

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status