Masukระเบียงบ้านของครอบครัวประดับประดาด้วยไฟประดับ สร้างบรรยากาศอบอุ่นเป็นกันเอง ขณะที่กลุ่มญาติๆ นั่งล้อมรอบโต๊ะไม้แบบเรียบง่าย ขวดเบียร์และแก้วไวน์เปล่าวางอยู่บนโต๊ะ และอากาศอบอวลไปด้วยพลังแห่งความไร้กังวลของค่ำคืนฤดูร้อนกาบีนั่งอยู่ท่ามกลางญาติๆ หัวเราะกับบางสิ่งบางอย่างที่เธอแทบไม่ได้สนใจ เพราะสายตาของเธอยังคงเหลือบไปมองราวีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ กำลังคุยกับผู้ชายคนอื่นๆ เขาใส่เสื้อยืดสีดำที่เน้นให้เห็นกล้ามแขน และท่าทางที่เขายกขวดเบียร์ขึ้นจิบทำให้เธอรู้สึกปากแห้ง"มาเล่นเกมทรูธแอนด์แดร์กันเถอะ!" ญาติคนหนึ่งเสนออย่างตื่นเต้นกาบีรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว *นี่แหละโอกาสของฉัน*คนอื่นๆ เห็นด้วย และไม่นานเกมก็เริ่มต้นด้วยคำถามโง่ๆ และการท้าทายที่ไม่เป็นอันตราย จนกระทั่งถึงตาของกาบีเธอมองตรงไปที่ราวี ริมฝีปากของเธอโค้งเป็นรอยยิ้มซุกซน"จริงหรือกล้า ราวี?"เขายกคิ้วขึ้น รู้สึกถึงความท้าทายในอากาศ "กล้า"กาบีกัดริมฝีปาก ดวงตาเป็นประกาย "ฉันท้าคุณ...ให้จูบฉัน"ความเงียบปกคลุมกลุ่มคนชั่วครู่ ก่อนที่เสียงหัวเราะและการล้อเลียนจะเริ่มต้นขึ้น"อ้อ มันเป็นการฝึกซ้อมสำหรับเดทพรุ่งนี้ของฉัน" กาบี
แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านใบไม้ สาดแสงสีทองลงบนพื้นป่า กาบีจัดกางเกงยีนส์ขาสั้นที่เน้นส่วนโค้งเว้าของต้นขาขณะเดินนำหน้าราวี โดยรู้ดีว่าเขาไม่อาจละสายตาไปได้“จำได้ไหมตอนที่เราเคยมาเล่นซ่อนหากันที่นี่?” เธอถามพลางเหลียวมองข้ามไหล่ราวีกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก “จำได้ แต่ตอนนั้นเธอไม่ได้ใส่กางเกงขาสั้นที่โชว์ก้นครึ่งท่อนแบบนี้นะ”“จำได้” เขาตอบ เสียงแหบกว่าที่เขาอยากให้เป็น “เธอซ่อนตัวอยู่ที่เดิมตลอดเลย”เธอหัวเราะเบาๆ อย่างยั่วยวน “แล้วเธอก็หาฉันเจอทุกครั้ง”บรรยากาศระหว่างพวกเขากลายเป็นอึดอัด กาบีหยุดกะทันหัน หันมาหาเขาพร้อมรอยยิ้มที่เย้ายวนใจ“ฉันพนันได้เลยว่าเธอยังจะหาฉันเจอ”ราวีรู้สึกเลือดสูบฉีดไปทั่วร่างกาย “งั้นเหรอ ลูกพี่ลูกน้อง?”“มันก็แค่เรื่องตลก” เธอตอบ แต่สายตาของเธอบอกเป็นอย่างอื่นก่อนที่เขาจะตอบ กาบีก็หันหลังและหายไปในหมู่ต้นไม้ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมของเธอ กลิ่นหวานปนเย้ายวนที่ต้องห้ามราวีเริ่มนับถึงสามสิบ เหมือนในสมัยก่อน แต่ตอนนี้หัวใจของเขาเต้นด้วยเหตุผลที่แตกต่างออกไป เมื่อเขาคิดว่าถึงเวลาแล้ว เขาก็เริ่มมองหาเธอไม่นานนัก ผ้าสีชมพูชิ้นหนึ่งจากเสื้อของเธอปรากฏขึ้นหลัง
ห้องจัดเลี้ยงของฟาร์มครอบครัวอบอวลไปด้วยแสงไฟอบอุ่น เสียงเพลงสนุกสนาน และกลิ่นอาหารที่ปรุงเองที่บ้าน ลูกโป่งหลากสีสันลอยอยู่บนเพดาน และบนโต๊ะหลักมีเค้กก้อนใหญ่ประดับด้วยเทียนระยิบระยับเพื่อฉลองวันเกิดครบรอบ 80 ปีของคุณยายมาทิลเด ราวีซึ่งไม่ได้ไปร่วมงานรวมญาติมาเกือบ 5 ปี รู้สึกทั้งคิดถึงและไม่สบายใจขณะเดินผ่านประตู เขาจอดรถและจัดเสื้อให้เรียบร้อย รู้สึกถึงความร้อนชื้นของฤดูร้อนที่เกาะติดผิว เขาสำรวจห้องเพื่อมองหาใบหน้าที่คุ้นเคย จนกระทั่งเสียงหัวเราะดังไพเราะดึงดูดความสนใจของเขา กาบี เธอยืนอยู่ใกล้โต๊ะเครื่องดื่ม สวมชุดเดรสลายดอกไม้เข้ารูปที่เน้นส่วนโค้งเว้าของร่างกาย เธอโน้มตัวลงไปหยิบแก้ว ทำให้ผ้าเลื่อนขึ้นเล็กน้อยเหนือต้นขา และราวีก็รู้สึกจุกในท้องโดยไม่รู้ตัว *เธอเปลี่ยนไปแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?* ครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นเธอ เธอยังเป็นแค่เด็กสาววัยรุ่นผอมบาง ไม่ใช่ผู้หญิงคนนี้ที่มีผมหยิกสลวย ริมฝีปากอวบอิ่ม และสายตาที่ดูเหมือนจะรู้อะไรบางอย่างที่เขาไม่อยากยอมรับด้วยซ้ำ “—ราวี!” ลุงคาร์ลอสเรียกพลางยกขวดไวน์ขึ้น “—มานี่สิ เจ้าเด็กซน มาชนแก้วกัน!” เขายิ้มฝืนๆ แล้วเดินเข้าไปหาก
หกเดือนผ่านไปนับตั้งแต่มีการทำสัญญากัน หกเดือนแห่งการพบกันอย่างลับๆ ประตูที่ปิดสนิท และม่านที่ปิดลง หกเดือนที่อลิสซาได้เรียนรู้ทุกส่วนของร่างกายของซามูเอลและไคโอ ทุกเสียงคราง ทุกเสียงถอนหายใจ ทุกวิธีที่จะทำให้พวกเขาสูญเสียการควบคุมแต่มันยังไม่เพียงพออลิสซามองซามูเอลผ่านหน้าต่างสำนักงานขณะที่เขากำลังคุยกับลูกค้าฝั่งตรงข้ามถนน ชุดสูทสีเทาที่ไร้ที่ติ ท่าทางที่แข็งทื่อ รอยยิ้มแบบมืออาชีพ—ทั้งหมดนี้แตกต่างจากชายที่กดเธอไว้กับผนังห้องน้ำเมื่อคืนก่อน นิ้วของเขาสัมผัสผิวของเธอขณะที่ไคโอจูบเธอจนเธอแทบหายใจไม่ออก“คิดจะหนีไปกับเขาเหรอ?”ไคโอปรากฏตัวด้านหลังเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาสัมผัสที่คอของเธอขณะที่มือของเขาลูบลงไปที่เอวของเธอ“คุณก็รู้ว่าฉันไม่คิดอย่างนั้น” เธอกระซิบ แต่ก็ไม่ได้ผล“แต่คุณต้องการมากกว่านั้น” ไคโอสังเกตเห็น นิ้วของเขากระชับที่สะโพกของเธอ คุณต้องการให้เขาครอบครองคุณอลิสสาไม่ตอบ เธอไม่จำเป็นต้องตอบ ไคโออ่านความเงียบของเธอได้ดีกว่าใครๆ“ระวังหน่อย เจ้าหญิง” เขาเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างไม่คาดคิด ซามูเอลจะไม่ยอมอ่อนข้อเรื่องนี้เธอหันมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยค
สามวันผ่านไปแล้วนับตั้งแต่ซามูเอลหนีไป อลิสซาเฝ้านับชั่วโมงนับนาที ขณะที่ไคโอเบี่ยงเบนความสนใจเธอด้วยเรื่องราวเร่าร้อนและการสัมผัสที่ทำให้ผิวเธอร้อนผ่าว—แต่ไม่เคยเลยเถิดไปมากกว่านั้น ราวกับว่าพวกเขาทั้งสองรู้ดีว่าการก้าวไปแม้แต่ก้าวเดียวโดยปราศจากซามูเอลจะเป็นการทรยศอย่างแท้จริงเมื่อประตูหน้าบ้านเปิดออกในคืนนั้น อลิสซาก็เตรียมพร้อมแล้ว“คุณไปไหนมา?” เธอปรากฏตัวในห้องโถงทางเข้าเหมือนผี ห่อหุ้มตัวเองด้วยชุดนอนโปร่งใสเท่านั้นซามูเอลหยุดอยู่กลางห้องโถง กระเป๋าเดินทางของเขาร่วงลงพื้นเสียงดังตุบ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น—ความเสียใจ?“งาน” เขาพึมพำ หลีกเลี่ยงการสบตาเธอ“โกหก” อลิสซาขยับเข้าไปใกล้จนเหลือระยะห่างเพียงหนึ่งนิ้ว กลิ่นวิสกี้และน้ำหอมราคาถูกโอบล้อมซามูเอลราวกับเสื้อคลุม “คุณหนีไป”ในที่สุดเขาก็มองเธอ ดวงตาสีเข้มของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความปรารถนา“เธออยากให้ฉันพูดอะไร อลิสซา? ว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีเหรอ?” เสียงของเขาแหบพร่าราวกับกระดาษทราย “เธอเป็นลูกเลี้ยงของฉันเว้ย!”“แล้วไงล่ะ?” เธอจิกเล็บลงบนฝ่ามือ “แม่ฉันตายแล้ว คุณไม่ได้เลี้ยงดูฉัน
แสงเทียนริบหรี่บนผนังห้องนอน ทอดเงาเต้นระยิบระยับบนเรือนร่างที่พันเกี่ยวกันของพวกเขา อลิสซานอนอยู่บนผ้าปูที่นอนสีดำ ผิวสีทองของเธอตัดกับผ้าสีเข้ม ขณะที่ไคโอและซามูเอลมองเธอจากคนละฝั่งของเตียง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นของเซ็กส์และความปรารถนา ส่วนผสมที่เย้ายวนใจทำให้หัวใจของอลิสซาเต้นเร็วขึ้น“เธออยากเริ่มจากตรงไหน?” ไคโอถาม พลางใช้นิ้วลูบเป็นวงกลมช้าๆ บนต้นขาด้านในของอลิสซา ทำให้เธอตัวสั่นเธอมองไปที่ซามูเอล ผู้ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาสีเข้มของเขาเปล่งประกายด้วยความเข้มข้นที่เกือบทำให้เธอหวาดกลัว“ซามูเอล” เธอกระซิบพลางเอื้อมมือไปหาเขา “มานี่สิ”ครู่หนึ่ง เขาลังเล จากนั้นด้วยการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เขาเข้ามาใกล้เธอ จูบเธอที่ดูเหมือนจะเป็นการแสดงออกมากกว่าการขอร้อง มือใหญ่ของเขาประคองหน้าอกของเธอ บีบมันด้วยแรงที่เกือบจะทำให้เจ็บ แต่ยิ่งทำให้เอลิสซ่าตื่นเต้นมากขึ้นไคโอไม่ได้อยู่นิ่งเฉยนานนัก ปากของเขาจูบที่ต้นคอของเอลิสซ่า ฟันของเขาขบเบาๆ บนผิวที่บอบบาง ขณะที่มือของเขาลื่นลงไปตามร่างกายของเธอ สำรวจทุกส่วนโค้งเว้า"บ้าจริง เธอสมบูรณ์แบบ" ไคโอคำราม เสียงแหบพร่าด้วยความปรารถนาซามูเอลไม่ได
ความร้อนในฤดูร้อนดูเหมือนจะเกาะอยู่ที่บ้านหลังนั้นตลอดกาล แอร์ที่พังมาหลายสัปดาห์เปลี่ยนทุกห้องให้กลายเป็นเรือนกระจกที่อบอ้าว และมาริน่า หญิงสาววัย 22 ไม่รู้จะทำอย่างไรให้ตัวเองเย็นขึ้นแล้ว เธอสวมแค่กางเกงขาสั้นตัวสั้นกับเสื้อกล้ามบางๆ ที่เปิดให้เห็นไหล่สีทองจากแสงแดดอย่างชัดเจน เธอยืดตัวลงบนโซฟาใน
ไอระเหยจากห้องน้ำลอยออกมาทางช่องว่างใต้ประตูขณะที่ซามูเอลเดินขึ้นบันได ด้วยความเหนื่อยล้าหลังจากใช้เวลาทั้งวันพยายาม — และล้มเหลว — ในการไม่คิดถึงอลิสซา ทางเดินเงียบสงบ แสงสว่างมาจากโคมไฟเล็กๆ ที่ชานบันไดเพียงเล็กน้อยแล้วประตูห้องน้ำก็เปิดออกอลิสซาก้าวออกมาในเมฆไอร้อน ร่างกายยังเปียกชุ่ม ห่อหุ้มด
การรอคอยครั้งนี้เป็นการทรมานที่ถูกคำนวณมาแล้ว สามวัน เจ็ดสิบสองชั่วโมงแห่งการงดเว้นตามโปรแกรม สี่พันสามร้อยยี่สิบนาทีแห่งความเจ็บปวดโดยเจตนา เธอนับทุกนาทีอพาร์ตเมนต์ของเธอราวกับถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นห้องขัง ทุกสิ่งของธรรมดาๆ อย่างแปรงผมที่วางบนอ่างล้างหน้า ถ้วยกาแฟยามเช้า หรือเตียงที่ไม่ได้เก็บ ต่า
ข้อความมาถึงตอนตีสามสิบเจ็ด“เธอฝันถึงฉันวันนี้ไหม?”เธอตื่นขึ้นด้วยเสียงแจ้งเตือน โทรศัพท์สว่างขึ้นในห้องมืด หัวใจเต้นแรงก่อนที่จะอ่านด้วยซ้ำ ไม่จำเป็นต้องเช็คผู้ส่ง ไม่มีใครส่งข้อความในเวลานี้ ไม่มีใครพูดกับเธอแบบนี้เธอพิมพ์ตอบก่อนที่ความง่วงจะทำให้คิดได้ดี“ใช่”สามจุดโผล่ขึ้น หายไป โผล่ขึ้นอีก





![บ่วงรักรอยบาป [NC-20+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

![คุณเลขากับสามีทิพย์ [ Comedy 18++]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)