สายสัมพันธ์ต้องห้าม - บทที่ 1

ความร้อนในฤดูร้อนดูเหมือนจะเกาะอยู่ที่บ้านหลังนั้นตลอดกาล แอร์ที่พังมาหลายสัปดาห์เปลี่ยนทุกห้องให้กลายเป็นเรือนกระจกที่อบอ้าว และมาริน่า หญิงสาววัย 22 ไม่รู้จะทำอย่างไรให้ตัวเองเย็นขึ้นแล้ว เธอสวมแค่กางเกงขาสั้นตัวสั้นกับเสื้อกล้ามบางๆ ที่เปิดให้เห็นไหล่สีทองจากแสงแดดอย่างชัดเจน เธอยืดตัวลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น พยายามรับลมจากหน้าต่างที่เปิดไว้

นี่เป็นสัปดาห์ที่สองที่เธอกลับมาอยู่บ้านแม่หลังจากเลิกกับลูคัส ความสัมพันธ์สองปีต้องจบลงเมื่อเขาสารภาพว่าเขานอกใจเธอกับเพื่อนร่วมงาน มาริน่าสาบานว่าจะไม่ไว้ใจผู้ชายอีกต่อไป แต่ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา มีสายตาคู่หนึ่งที่ทำให้เธอเริ่มตั้งคำถามกับคำตัดสินใจนั้น

ริคาร์โด้ พ่อเลี้ยงของเธอ นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างๆ ทำเป็นอ่านหนังสือ เขาอายุ 45 ปี ร่างกายยังคงแข็งแรงเพราะไม่เคยทิ้งนิสัยยกน้ำหนักในโรงรถ และมีท่าทางสงบที่ทำให้เธอรู้สึกสบายใจมาตลอด ในห้าปีนับตั้งแต่เขาแต่งงานกับแม่ของเธอ มาริน่าไม่เคยมองเขาเกินกว่าบุคคลในบทบาทพ่อ จนถึงตอนนี้

เธอสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่แตกต่างไปในช่วงไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา สายตาที่จ้องนานขึ้นเมื่อเขาคิดว่าเธอไม่เห็น มือที่บีบนานกว่าปกติหนึ่งวินาที และที่สำคัญคือวิธีที่ดวงตาสีเข้มของเขาเลื่อนลงมาสำรวจร่างกายเธอตอนที่เธอใส่เสื้อผ้าที่สั้นกว่า ราวกับว่าเขาไม่สามารถควบคุมปฏิกิริยาของตัวเองได้

คืนนั้น ขณะที่เธอยืดตัวบนโซฟา เธอรู้สึกถึงน้ำหนักของสายตาเขา มาริน่าทำเป็นไม่สังเกต แต่ก็แอ่นหลังช้าๆ เหยียดแขนขึ้นเหนือหัว การเคลื่อนไหวนั้นดึงเสื้อกล้ามของเธอขึ้น เผยให้เห็นแผ่นผิวเนียนนุ่มเหนือเอวกางเกงขาสั้นเล็กน้อย

“ร้อนจัดเลยใช่ไหม?” เธอพึมพำ สะบัดผมไปด้านหลังแล้วหันหน้าไปทางเขา

ริคาร์โด้เหล่สายตาหนีเร็วเกินไป

“ใช่... ทนไม่ไหวจริงๆ” เขาปิดหนังสือเสียงดังแล้วลุกขึ้นเดินไปที่ครัว

มาริน่ายิ้มกับตัวเอง เขาหนีไป

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอทดสอบขีดจำกัด เมื่อวานตอนที่เขาเดินผ่านเธอในโถงทางเดิน ร่างกายเกือบจะชนกัน เธอปล่อยให้มือของเธอเลียดไปที่แขนเขาเล็กน้อย เขาหยุดอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง แต่ก็เดินต่อไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ตอนนี้ เมื่อได้ยินเสียงตู้เย็นเปิดในครัว เธอลุกขึ้นแล้วเดินไปที่นั่น ริคาร์โด้หันหลังให้ หยิบขวดน้ำ มาริน่าพิงกรอบประตู มองดูกล้ามเนื้อบนหลังของเขาที่ตึงเครียดภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ

“ขอฉันบ้างสิ?” เธอขอ โดยตั้งใจยืนให้ชิดเมื่อเขาหันมา

เขาลังเล แต่ก็ยื่นขวดน้ำให้ มาริน่าใช้มือของเธอโอบรอบขวด ปล่อยให้มือของพวกเขาแตะกันนานกว่าปกติ

“ขอบคุณ” เธอยกขวดขึ้นจิบช้าๆ รู้ดีว่าเขากำลังมองดูการเคลื่อนไหวของลำคอเธอ เมื่อเธอเสร็จ เธอเลียริมฝีปาก ทำเป็นไม่สังเกตว่าลมหายใจเขาหนักขึ้น

“มาริน่า...” เขาเริ่มต้น ด้วยน้ำเสียงเตือน

“หืม?” เธอเอียงศีรษะ ทำเป็นบริสุทธิ์ใจ

เขาดูเหมือนกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่าง ก่อนจะถอนหายใจ

“ไม่มีอะไร ฉันจะไปอาบน้ำ”

เธอเห็นเขาออกไปจากครัว สังเกตว่ามือของเขาเกร็งเล็กน้อย เขากำลังควบคุมตัวเอง ความคิดนั้นทำให้เธอตื่นเต้นมากกว่าที่ควร

เมื่อได้ยินเสียงฝักบัวเปิด มาริน่ากลับไปที่โซฟา แต่ครั้งนี้เธอนอนคว่ำ ปล่อยให้ขาแยกออกพอให้ถ้าเขากลับมา เขาจะได้เห็นส่วนโค้งของสะโพกเธอภายใต้กางเกงขาสั้นตัวเก่ง

เสียงน้ำไหลหยุดลงหลังจากนั้นไม่กี่นาที เธอจินตนาการถึงริคาร์โด้ในนั้น เปลือยกาย เช็ดตัว... บางทีอาจกำลังคิดถึงเธอ เธอขบต้นขา รู้สึกถึงความร้อนที่ต่างจากอากาศอบอ้าวแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

เมื่อเขาปรากฏตัวอีกครั้ง สวมแค่กางเกงขาสั้น เนื้อตัวยังชื้นอยู่ มาริน่าไม่ขยับ เธอรู้ว่าเขาสามารถเห็นทุกอย่าง รอยยางบราด้านหลังเธอ ผิวเนียนด้านในต้นขาของเธอ...

“มาริน่า” ครั้งนี้น้ำเสียงของเขามั่นคงขึ้น

เธอหันหน้าไปมองเขาข้ามไหล่

“คะ?”

เขาดูเหมือนติดอยู่ในความขัดแย้งภายใน แต่แล้วบางอย่างในสีหน้าก็เปลี่ยนไป แทนที่จะถอยกลับ เขากลับก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

“คุณรู้ใช่ไหมว่าคุณกำลังทำอะไร?” เขาถามเสียงเบา

เธอสบตาเขา ท้าทาย

“แล้วถ้ารู้ล่ะ?”

ความเงียบระหว่างพวกเขาหนักอึ้ง เต็มไปด้วยประจุ หนักอึ้งเหมือนอากาศชื้นในคืนฤดูร้อนนั้น ริคาร์โด้หายใจเข้าลึก รูจมูกบาน นิ้วมือเกร็งข้างลำตัวราวกับกำลังต่อสู้กับแรงกระตุ้นที่จะสัมผัสเธอ หน้าอกเขาขึ้นลงภายใต้เสื้อที่เปียกชื้นติดร่าง และมาริน่าแทบจะได้ยินเสียงเลือดสูบฉีดในขมับเขา

“เรื่องนี้เกิดขึ้นไม่ได้” เขาพูดซ้ำ แต่เสียงของเขาไม่มั่นคงเหมือนเดิมอีกต่อไป มันเป็นเสียงกระซิบแหบห้าว เหมือนคำขอร้องมากกว่าคำปฏิเสธ

มาริน่านั่งขึ้นช้าๆ อย่างตั้งใจ ทำให้โซฟาครางภายใต้น้ำหนักเธอ เธอปล่อยให้ขาแยกออกอีกเพียงเล็กน้อย พอให้ผ้าบางๆ ของกางเกงขาสั้นแทบจะเผยทุกสิ่ง หัวเข่าของเธอตอนนี้แนบชิดกับต้นขาเขา เขายังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ถูกขังอยู่ระหว่างหน้าที่และความปรารถนา

“ทำไมล่ะ?” เธอกระซิบ โน้มตัวไปข้างหน้า ชุดเดรสคอต่ำของเธอยุบลงเล็กน้อย เผยให้เห็นเงาระหว่างหน้าอกของเธอ

ริคาร์โด้กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ดวงตาสีเข้มเหมือนกาแฟเข้มของเขาเลื่อนลงมาที่ปากเธอ แล้วก็ต่ำกว่านั้น ทรยศต่อการต่อสู้ภายใน เคราที่ไม่โกนของเขาสากคางเมื่อเขาขบฟันแน่น ราวกับพยายามควบคุมตัวเอง แต่เมื่อมาริน่ายกมือขึ้นแตะที่แขนเขา กล้ามเนื้อของเขาก็สั่นเทาภายใต้ผิวสีแทน

“คุณก็รู้ว่าทำไม” ในที่สุดเขาก็ตอบ แต่มันเป็นคำโกหกที่เปราะบาง เสียงของเขาหยาบและผิดปกติ และมาริน่ารู้สึกถึงชัยชนะอย่างบาปเมื่อสังเกตเห็นส่วนนูนที่กางเกงขาสั้นเขา

เธอเลื่อนนิ้วลงมาที่ข้อมือเขา สัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นเร็วขึ้น

“ฉันคิดว่าคุณก็อยากได้เหมือนกับฉัน”

เขาไม่ตอบ แค่จ้องมอง และเป็นครั้งแรกที่ไม่มีหน้ากาก ไม่มีความละอาย มีเพียงความปรารถนาดิบๆ เหมือนสัตว์ สายตาที่ทำให้ท้องของมาริน่าบิดเกร็งด้วยความคาดหวัง ริมฝีปากของเธอแยกออกเล็กน้อย และเธอจินตนาการว่าการได้สัมผัสปากนั่นบนตัวเธอ จะร้อนรนและใจร้อนแค่ไหน

ความตึงเครียดในอากาศอึดอัด ประจุไฟฟ้า สายใยที่ใกล้จะขาด

แล้วเสียงฝีเท้าที่สนามหลังบ้านก็สาดใส่พวกเขาราวกับน้ำเย็นจัด แม่ของมาริน่า ฮัมเพลงเบาๆ ลากรองเท้าแตะมาที่ระเบียง

พวกเขาแยกจากกันอย่างกับอาชญากร ริคาร์โด้ถอยหลังสองก้าว เอามือลูบหน้าเหมือนพยายามลบรอยผิดประเวณี มาริน่า ช้ากว่า ปรับเสื้อกล้ามด้วยนิ้วที่สั่นน้อยๆ

แต่เมื่อเขาหันหลังจะออกจากห้องนั่งเล่น สายตาที่เขาส่งมาเหนือไหล่ของเขาบอกทุกอย่าง:

เรื่องนี้ยังไม่จบ

และในความเงียบที่ตามมา มาริน่ายิ้มเพียงลำพัง ดื่มด่ำกับคำสัญญาที่ไม่ได้พูดออกไป