Home / โรแมนติก / ข้อห้าม: พันธนาการและบาป / วิทยานิพนธ์ว่าด้วยความสุขทางกาย - บทที่ 6

Share

วิทยานิพนธ์ว่าด้วยความสุขทางกาย - บทที่ 6

last update publish date: 2026-04-02 23:55:24

การรอคอยครั้งนี้เป็นการทรมานที่ถูกคำนวณมาแล้ว สามวัน เจ็ดสิบสองชั่วโมงแห่งการงดเว้นตามโปรแกรม สี่พันสามร้อยยี่สิบนาทีแห่งความเจ็บปวดโดยเจตนา เธอนับทุกนาที

อพาร์ตเมนต์ของเธอราวกับถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นห้องขัง ทุกสิ่งของธรรมดาๆ อย่างแปรงผมที่วางบนอ่างล้างหน้า ถ้วยกาแฟยามเช้า หรือเตียงที่ไม่ได้เก็บ ต่างก็ย้ำเตือนถึงการไม่อยู่ของเขา แม้แต่ความฝันของเธอก็กลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด นำพามาแต่ภาพเปียกชื้นที่ทำให้เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับผ้าปูที่นอนถูกขยี้ระหว่างขาและชื่อของเขาอยู่บนริมฝีปาก

เมื่อมือถือสั่นขึ้นบนโต๊ะข้างหัวเตียงตอนตี 2.47 เธอก็ตื่นอยู่แล้ว หัวใจเต้นแรงก่อนที่จะอ่านข้อความเสียอีก นิ้วของเธอสั่นตอนปลดล็อคหน้าจอ

“ห้องทำงาน เดี๋ยวนี้”

ไม่มีอะไรอีกแล้ว ไม่เคยมีมากกว่านี้ เขาไม่เคยเสียคำพูดเมื่อการกระทำจะสื่อความหมายได้มากกว่า

ตึกของมหาวิทยาลัยในเวลานั้นร้างผู้คน ทางเดินสว่างไสวด้วยไฟฉุกเฉินที่ทอดเงายาวไปตามผนัง เสียงฝีเท้าของเธอก้องกังวานในความเงียบ ส้นสูงเคาะลงบนพื้นหินอ่อนราวกับนาฬิกาถอยหลังไปสู่บางสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ประตูห้องทำงานของเขาเปิดอ้าไว้ คำเชิญชวน กับดัก สำหรับเธอแล้วมันคือสิ่งเดียวกัน

แสงสีเหลืองอำพันจากโคมไฟตั้งโต๊ะวาดเป็นสี่เหลี่ยมทองคำลงบนพื้น เขานั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะ ท่าทางเพอร์เฟคของคุณอาจารย์ แว่นตาวางอยู่บนสันจมูก นิ้วประสานกันใต้คาง ชุดที่ไร้ที่ติ เสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนเสื้อขึ้นถึงปลายแขนอย่างประณีต เสื้อกั๊กสีเทา เนคไทหลวมๆ ตรงกันข้ามกับสายตาที่จ้องเขมือบเธอทั้งเป็น

“ล็อคประตู” เขาสั่ง โดยไม่ต้องเพิ่มเสียง

เสียงคลิกของกลอนประตูดังก้องเหมือนเสียงปืนในความเงียบ นิ้วของเธอหยุดชะงักบนสลัก

“ใส่กุญแจด้วย”

โลหะเย็นเฉียบหมุนด้วยเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดครั้งสุดท้าย ตอนนี้พวกมันถูกขังไว้แล้ว ตามลำพัง อย่างที่เขาต้องการ

“ถอดเสื้อผ้า” เขาเอาแว่นตาออกอย่างจงใจ เช็ดเลนส์ด้วยผ้าของเสื้อกั๊ก “ช้าๆ ฉันอยากเห็นเธอเปลื้องผ้า”

เดรสสีดำที่เธอเลือกเพราะรู้ว่าเขาต้องชอบ ร่วงหล่นจากไหล่ลงมาดั่งของเหลว เผยให้เห็นชุดชั้นในที่เขาสั่งให้เธอไปซื้อเมื่ออาทิตย์ก่อน กางเกงในลูกไม้สีดำนั้นแทบจะเป็นแค่ของตกแต่ง บางเสียจนแทบไม่ทำหน้าที่อะไรเลย เสื้อชั้นในเข้ากัน มีสายไขว้กันด้านหลังเหมือนใยแมงมุม

“หมุนสิ”

เธอเชื่อฟัง หมุนตัวช้าๆ ภายใต้สายตาที่คาดโทษของเขา เครื่องปรับอากาศทำให้หัวนมของเธอแข็งขึ้นภายใต้ผ้าที่บางเฉียบ

“ดีกว่าตอนที่ฉันฝัน” เขาพึมพำ ลุกขึ้นในที่สุด ฝีเท้าเงียบเชียบ ดุจนักล่า “เธอฝันถึงฉันไหม?”

“ไม่” เธอโกหก นิ้วบิดไปมาบริเวณต้นขา

เขาหัวเราะ ต่ำและแหบพร่า ขณะดึงมือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อกั๊ก หน้าจอแสดงประวัติการค้นหาของเธอ “สาเหตุของฝันเปียกบ่อย” “วิธีหยุดจินตนาการ” “ติดเซ็กส์อันตรายไหม?”

“คำโกหกที่น่าสมเพช” นิ้วเขาลากเส้นตามไรไหปลาร้าของเธอ หยุดที่จุดที่ชีพจรที่เต้นแรงกระเพื่อมอยู่ใต้ผิวหนัง “เธอกำลังเปียกโชกเพื่อฉันอยู่ใช่ไหม?”

เธอไม่ตอบ ไม่จำเป็น ร่างกายของเธอมักจะทรยศความลับของเธอได้ดีกว่าคำพูดใดๆ

ด้วยการเคลื่อนไหวอย่างรุนแรง เขาผลักเธอพิงโต๊ะ เอกสารปลิวว่อน ปากกาหนึ่งด้ามกลิ้งตกพื้นด้วยเสียงเคาะดังเมทัลลิก ไม้โต๊ะที่เย็นเฉียบราวกับแผดเผาผิวเปลือยของเธอ

“ก้มตัว”

เมื่อเธอโน้มตัวลง เขาก็ดึงลูกไม้ไปข้างหนึ่งด้วยนิ้วเดียว สบปากเบาๆ เมื่อพบความชุ่มชื้นที่เห็นได้ชัดของเธอ

“เปียกจนไหลลงขาเลยนะ” เขาสังเกต บรรจงใช้นิ้วลูบคลำเธอก่อนจะยกขึ้นมาชิม “รสชาติ... ยังชื่นใจเหมือนฉันเลย”

แรงตบแรกมาโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า แรง เป๊ะ ตรงรอยต่อระหว่างต้นขาและสะโพกพอดี เธอร้องลั่น นิ้วเกาะขอบโต๊ะอย่างเมามัน

“นับ”

“หนึ่ง” เธอคราง

ครั้งที่สองหนักกว่า ทำให้ผิวหนังร้อนระอุ

“สอง”

เมื่อมาถึงครั้งที่ห้า ขาของเธอสั่น พอถึงสิบ น้ำตาร้อนๆ ไหลอาบใบหน้าเธอ ปนเข้ากับลิปสติกสีแดงที่เขาชอบเหลือเกิน

“ดูซิว่าเธอทำอะไรกับฉันบ้าง” เขาคำราม จูงมือเธอไปสัมผัสส่วนที่แข็งตัวของเขาผ่านผ้ากางเกง “ความผิดของเธอทั้งนั้น”

เสียงซิปถูกดึงดังขึ้นราวกับถูกขยายในความเงียบของห้องทำงาน เมื่อเขาสอดใส่เธอในที่สุด มันก็มาเพียงครั้งเดียว รุนแรง ไร้การเตรียมการ กระชากเสียงกรีดร้องที่เขาปิดปากเธอด้วยฝ่ามือ

“เงียบ” เขาสั่งข้างหู “ฉันอยากได้ยินแค่เสียงครางที่ฉันยอมให้เธอทำ”

การสอดใส่ทุกครั้งคือการยืนยันความเป็นเจ้าของ เขาดึงเธอมาทางสะโพก เสียดสีเธอด้วยแรงพอที่จะขยับโต๊ะทีละเซ็นติเมตรทุกครั้งที่กระแทก ในกระจกด้านหน้า เธอเห็นภาพสะท้อนของตัวเอง หน้าแดงก่ำ ริมฝีปากบวมเป่ง ดวงตาพร่างพร่าด้วยความเสียวซ่าน

“เธอเป็นของฉัน” เขาคำราม มือหนึ่งพันไปที่ผมของเธอเพื่อดึงศรีษะเธอถอยหลัง “กระหรี่ของฉัน สาวติดยาของฉัน ผลงานสร้างของฉัน”

เธอตอบรับด้วยเสียงพึมพำไม่เป็นคำพูด เมื่อนิ้วของเขาหาเจอคลิตอริสของเธอ บรรจงเสียดสีด้วยแรงกดที่เพอร์เฟคที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้

“ถึงแล้ว” เขาสั่ง กัดไหล่เธอ “ถึงเดี๋ยวนี้”

จุดสุดยอดถาโถมเข้าใส่เธอราวกับสึนามิ พรากลมหายใจของเธอ ทำให้กล้ามเนื้อของเธอบีบรัดรอบตัวเขาดั่งถุงมือ เขาไม่หยุด ยังคงเคลื่อนไหวภายในเธอต่อไปขณะที่คลื่นแห่งความเสียวซ่านยังคงกระชากเธอ

“อีกรอบ” เขาสั่ง พลิกตัวเธอให้นั่งบนขอบโต๊ะ “อยากเห็นหน้าเธอตอนเธอแตก”

รอบนี้ช้าลง โหดร้ายกว่า ทุกๆ เซ็นติเมตรของการสอดใส่ถูกยืดเยื้อออกไปอย่างทรมาน เมื่อเธอมาถึงขีดจำกัดอีกครั้งในที่สุด เขาก็ดึงผมเธอถอยหลัง บังคับให้คอของเธอเหยียดตรง

“อ้าปาก”

เธออ้าปากอย่างว่าง่าย รับน้ำอุ่นทุกหยดบนลิ้นของเธอ กลืนลงไปอย่างเด็กดีที่เขาสร้างให้เธอเป็น

เมื่อเขาปล่อยเธอในที่สุด เธอก็ร่วงหล่นจากโต๊ะลงสู่พื้น หัวเข่าอ่อนแรง ร่างกายยังคงสั่นระริกจากแรงสั่นสะเทือนที่ตามมา

“ทีนี้เธออ้อนวอนได้แล้ว” เขาพูด ถอยห่างออกไปเพื่อจัดเตรียมตัวเองด้วยการเคลื่อนไหวที่แม่นยำ

และเธอก็ทำอย่างนั้น ด้วยคำพูดที่แหบพร่า ด้วยน้ำตาที่แผดเผาเป็นทางเค็มบนใบหน้าของเธอ ด้วยคำสัญญาที่เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีทางรักษาได้

เขาก็อุ้มเธอขึ้นจากพื้น พาเธอไปที่หน้าต่างที่เปิดออกซึ่งมองเห็นวิววิทยาเขตที่ว่างเปล่า เมื่อเขาสอดใส่เธออีกครั้ง ช้าๆ เกือบจะอ่อนโยน มันก็มาพร้อมกับเสียงกระซิบข้างคอของเธอ:

“พรุ่งนี้เธอก็กลับมา และมะรืนนี้ด้วย ไปจนถึงวันที่ฉันบอกว่า พอ”

และเธอก็รู้ ด้วยความมั่นใจอันมืดมนของผู้ที่พบยาเสพติดที่สมบูรณ์แบบของตัวเองแล้ว ว่าเขาจะไม่มีวันพูดคำนั้นหรอก

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   บาปทั่วไป - บทที่ 3

    ระเบียงบ้านของครอบครัวประดับประดาด้วยไฟประดับ สร้างบรรยากาศอบอุ่นเป็นกันเอง ขณะที่กลุ่มญาติๆ นั่งล้อมรอบโต๊ะไม้แบบเรียบง่าย ขวดเบียร์และแก้วไวน์เปล่าวางอยู่บนโต๊ะ และอากาศอบอวลไปด้วยพลังแห่งความไร้กังวลของค่ำคืนฤดูร้อนกาบีนั่งอยู่ท่ามกลางญาติๆ หัวเราะกับบางสิ่งบางอย่างที่เธอแทบไม่ได้สนใจ เพราะสายตาของเธอยังคงเหลือบไปมองราวีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ กำลังคุยกับผู้ชายคนอื่นๆ เขาใส่เสื้อยืดสีดำที่เน้นให้เห็นกล้ามแขน และท่าทางที่เขายกขวดเบียร์ขึ้นจิบทำให้เธอรู้สึกปากแห้ง"มาเล่นเกมทรูธแอนด์แดร์กันเถอะ!" ญาติคนหนึ่งเสนออย่างตื่นเต้นกาบีรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว *นี่แหละโอกาสของฉัน*คนอื่นๆ เห็นด้วย และไม่นานเกมก็เริ่มต้นด้วยคำถามโง่ๆ และการท้าทายที่ไม่เป็นอันตราย จนกระทั่งถึงตาของกาบีเธอมองตรงไปที่ราวี ริมฝีปากของเธอโค้งเป็นรอยยิ้มซุกซน"จริงหรือกล้า ราวี?"เขายกคิ้วขึ้น รู้สึกถึงความท้าทายในอากาศ "กล้า"กาบีกัดริมฝีปาก ดวงตาเป็นประกาย "ฉันท้าคุณ...ให้จูบฉัน"ความเงียบปกคลุมกลุ่มคนชั่วครู่ ก่อนที่เสียงหัวเราะและการล้อเลียนจะเริ่มต้นขึ้น"อ้อ มันเป็นการฝึกซ้อมสำหรับเดทพรุ่งนี้ของฉัน" กาบี

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   บาปทั่วไป - บทที่ 2

    แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านใบไม้ สาดแสงสีทองลงบนพื้นป่า กาบีจัดกางเกงยีนส์ขาสั้นที่เน้นส่วนโค้งเว้าของต้นขาขณะเดินนำหน้าราวี โดยรู้ดีว่าเขาไม่อาจละสายตาไปได้“จำได้ไหมตอนที่เราเคยมาเล่นซ่อนหากันที่นี่?” เธอถามพลางเหลียวมองข้ามไหล่ราวีกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก “จำได้ แต่ตอนนั้นเธอไม่ได้ใส่กางเกงขาสั้นที่โชว์ก้นครึ่งท่อนแบบนี้นะ”“จำได้” เขาตอบ เสียงแหบกว่าที่เขาอยากให้เป็น “เธอซ่อนตัวอยู่ที่เดิมตลอดเลย”เธอหัวเราะเบาๆ อย่างยั่วยวน “แล้วเธอก็หาฉันเจอทุกครั้ง”บรรยากาศระหว่างพวกเขากลายเป็นอึดอัด กาบีหยุดกะทันหัน หันมาหาเขาพร้อมรอยยิ้มที่เย้ายวนใจ“ฉันพนันได้เลยว่าเธอยังจะหาฉันเจอ”ราวีรู้สึกเลือดสูบฉีดไปทั่วร่างกาย “งั้นเหรอ ลูกพี่ลูกน้อง?”“มันก็แค่เรื่องตลก” เธอตอบ แต่สายตาของเธอบอกเป็นอย่างอื่นก่อนที่เขาจะตอบ กาบีก็หันหลังและหายไปในหมู่ต้นไม้ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมของเธอ กลิ่นหวานปนเย้ายวนที่ต้องห้ามราวีเริ่มนับถึงสามสิบ เหมือนในสมัยก่อน แต่ตอนนี้หัวใจของเขาเต้นด้วยเหตุผลที่แตกต่างออกไป เมื่อเขาคิดว่าถึงเวลาแล้ว เขาก็เริ่มมองหาเธอไม่นานนัก ผ้าสีชมพูชิ้นหนึ่งจากเสื้อของเธอปรากฏขึ้นหลัง

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   บาปทั่วไป - บทที่ 1

    ห้องจัดเลี้ยงของฟาร์มครอบครัวอบอวลไปด้วยแสงไฟอบอุ่น เสียงเพลงสนุกสนาน และกลิ่นอาหารที่ปรุงเองที่บ้าน ลูกโป่งหลากสีสันลอยอยู่บนเพดาน และบนโต๊ะหลักมีเค้กก้อนใหญ่ประดับด้วยเทียนระยิบระยับเพื่อฉลองวันเกิดครบรอบ 80 ปีของคุณยายมาทิลเด ราวีซึ่งไม่ได้ไปร่วมงานรวมญาติมาเกือบ 5 ปี รู้สึกทั้งคิดถึงและไม่สบายใจขณะเดินผ่านประตู เขาจอดรถและจัดเสื้อให้เรียบร้อย รู้สึกถึงความร้อนชื้นของฤดูร้อนที่เกาะติดผิว เขาสำรวจห้องเพื่อมองหาใบหน้าที่คุ้นเคย จนกระทั่งเสียงหัวเราะดังไพเราะดึงดูดความสนใจของเขา กาบี เธอยืนอยู่ใกล้โต๊ะเครื่องดื่ม สวมชุดเดรสลายดอกไม้เข้ารูปที่เน้นส่วนโค้งเว้าของร่างกาย เธอโน้มตัวลงไปหยิบแก้ว ทำให้ผ้าเลื่อนขึ้นเล็กน้อยเหนือต้นขา และราวีก็รู้สึกจุกในท้องโดยไม่รู้ตัว *เธอเปลี่ยนไปแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?* ครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นเธอ เธอยังเป็นแค่เด็กสาววัยรุ่นผอมบาง ไม่ใช่ผู้หญิงคนนี้ที่มีผมหยิกสลวย ริมฝีปากอวบอิ่ม และสายตาที่ดูเหมือนจะรู้อะไรบางอย่างที่เขาไม่อยากยอมรับด้วยซ้ำ “—ราวี!” ลุงคาร์ลอสเรียกพลางยกขวดไวน์ขึ้น “—มานี่สิ เจ้าเด็กซน มาชนแก้วกัน!” เขายิ้มฝืนๆ แล้วเดินเข้าไปหาก

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   สิ่งที่กลางคืนซ่อนไว้ – บทที่ 8

    หกเดือนผ่านไปนับตั้งแต่มีการทำสัญญากัน หกเดือนแห่งการพบกันอย่างลับๆ ประตูที่ปิดสนิท และม่านที่ปิดลง หกเดือนที่อลิสซาได้เรียนรู้ทุกส่วนของร่างกายของซามูเอลและไคโอ ทุกเสียงคราง ทุกเสียงถอนหายใจ ทุกวิธีที่จะทำให้พวกเขาสูญเสียการควบคุมแต่มันยังไม่เพียงพออลิสซามองซามูเอลผ่านหน้าต่างสำนักงานขณะที่เขากำลังคุยกับลูกค้าฝั่งตรงข้ามถนน ชุดสูทสีเทาที่ไร้ที่ติ ท่าทางที่แข็งทื่อ รอยยิ้มแบบมืออาชีพ—ทั้งหมดนี้แตกต่างจากชายที่กดเธอไว้กับผนังห้องน้ำเมื่อคืนก่อน นิ้วของเขาสัมผัสผิวของเธอขณะที่ไคโอจูบเธอจนเธอแทบหายใจไม่ออก“คิดจะหนีไปกับเขาเหรอ?”ไคโอปรากฏตัวด้านหลังเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาสัมผัสที่คอของเธอขณะที่มือของเขาลูบลงไปที่เอวของเธอ“คุณก็รู้ว่าฉันไม่คิดอย่างนั้น” เธอกระซิบ แต่ก็ไม่ได้ผล“แต่คุณต้องการมากกว่านั้น” ไคโอสังเกตเห็น นิ้วของเขากระชับที่สะโพกของเธอ คุณต้องการให้เขาครอบครองคุณอลิสสาไม่ตอบ เธอไม่จำเป็นต้องตอบ ไคโออ่านความเงียบของเธอได้ดีกว่าใครๆ“ระวังหน่อย เจ้าหญิง” เขาเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างไม่คาดคิด ซามูเอลจะไม่ยอมอ่อนข้อเรื่องนี้เธอหันมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยค

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   สิ่งที่กลางคืนซ่อนไว้ – บทที่ 7

    สามวันผ่านไปแล้วนับตั้งแต่ซามูเอลหนีไป อลิสซาเฝ้านับชั่วโมงนับนาที ขณะที่ไคโอเบี่ยงเบนความสนใจเธอด้วยเรื่องราวเร่าร้อนและการสัมผัสที่ทำให้ผิวเธอร้อนผ่าว—แต่ไม่เคยเลยเถิดไปมากกว่านั้น ราวกับว่าพวกเขาทั้งสองรู้ดีว่าการก้าวไปแม้แต่ก้าวเดียวโดยปราศจากซามูเอลจะเป็นการทรยศอย่างแท้จริงเมื่อประตูหน้าบ้านเปิดออกในคืนนั้น อลิสซาก็เตรียมพร้อมแล้ว“คุณไปไหนมา?” เธอปรากฏตัวในห้องโถงทางเข้าเหมือนผี ห่อหุ้มตัวเองด้วยชุดนอนโปร่งใสเท่านั้นซามูเอลหยุดอยู่กลางห้องโถง กระเป๋าเดินทางของเขาร่วงลงพื้นเสียงดังตุบ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น—ความเสียใจ?“งาน” เขาพึมพำ หลีกเลี่ยงการสบตาเธอ“โกหก” อลิสซาขยับเข้าไปใกล้จนเหลือระยะห่างเพียงหนึ่งนิ้ว กลิ่นวิสกี้และน้ำหอมราคาถูกโอบล้อมซามูเอลราวกับเสื้อคลุม “คุณหนีไป”ในที่สุดเขาก็มองเธอ ดวงตาสีเข้มของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความปรารถนา“เธออยากให้ฉันพูดอะไร อลิสซา? ว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีเหรอ?” เสียงของเขาแหบพร่าราวกับกระดาษทราย “เธอเป็นลูกเลี้ยงของฉันเว้ย!”“แล้วไงล่ะ?” เธอจิกเล็บลงบนฝ่ามือ “แม่ฉันตายแล้ว คุณไม่ได้เลี้ยงดูฉัน

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   สิ่งที่กลางคืนซ่อนไว้ – บทที่ 6

    แสงเทียนริบหรี่บนผนังห้องนอน ทอดเงาเต้นระยิบระยับบนเรือนร่างที่พันเกี่ยวกันของพวกเขา อลิสซานอนอยู่บนผ้าปูที่นอนสีดำ ผิวสีทองของเธอตัดกับผ้าสีเข้ม ขณะที่ไคโอและซามูเอลมองเธอจากคนละฝั่งของเตียง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นของเซ็กส์และความปรารถนา ส่วนผสมที่เย้ายวนใจทำให้หัวใจของอลิสซาเต้นเร็วขึ้น“เธออยากเริ่มจากตรงไหน?” ไคโอถาม พลางใช้นิ้วลูบเป็นวงกลมช้าๆ บนต้นขาด้านในของอลิสซา ทำให้เธอตัวสั่นเธอมองไปที่ซามูเอล ผู้ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาสีเข้มของเขาเปล่งประกายด้วยความเข้มข้นที่เกือบทำให้เธอหวาดกลัว“ซามูเอล” เธอกระซิบพลางเอื้อมมือไปหาเขา “มานี่สิ”ครู่หนึ่ง เขาลังเล จากนั้นด้วยการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เขาเข้ามาใกล้เธอ จูบเธอที่ดูเหมือนจะเป็นการแสดงออกมากกว่าการขอร้อง มือใหญ่ของเขาประคองหน้าอกของเธอ บีบมันด้วยแรงที่เกือบจะทำให้เจ็บ แต่ยิ่งทำให้เอลิสซ่าตื่นเต้นมากขึ้นไคโอไม่ได้อยู่นิ่งเฉยนานนัก ปากของเขาจูบที่ต้นคอของเอลิสซ่า ฟันของเขาขบเบาๆ บนผิวที่บอบบาง ขณะที่มือของเขาลื่นลงไปตามร่างกายของเธอ สำรวจทุกส่วนโค้งเว้า"บ้าจริง เธอสมบูรณ์แบบ" ไคโอคำราม เสียงแหบพร่าด้วยความปรารถนาซามูเอลไม่ได

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   สิ่งที่กลางคืนซ่อนไว้ – บทที่ 4

    ไอระเหยจากห้องน้ำลอยออกมาทางช่องว่างใต้ประตูขณะที่ซามูเอลเดินขึ้นบันได ด้วยความเหนื่อยล้าหลังจากใช้เวลาทั้งวันพยายาม — และล้มเหลว — ในการไม่คิดถึงอลิสซา ทางเดินเงียบสงบ แสงสว่างมาจากโคมไฟเล็กๆ ที่ชานบันไดเพียงเล็กน้อยแล้วประตูห้องน้ำก็เปิดออกอลิสซาก้าวออกมาในเมฆไอร้อน ร่างกายยังเปียกชุ่ม ห่อหุ้มด

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   สายสัมพันธ์ต้องห้าม - บทที่ 1

    ความร้อนในฤดูร้อนดูเหมือนจะเกาะอยู่ที่บ้านหลังนั้นตลอดกาล แอร์ที่พังมาหลายสัปดาห์เปลี่ยนทุกห้องให้กลายเป็นเรือนกระจกที่อบอ้าว และมาริน่า หญิงสาววัย 22 ไม่รู้จะทำอย่างไรให้ตัวเองเย็นขึ้นแล้ว เธอสวมแค่กางเกงขาสั้นตัวสั้นกับเสื้อกล้ามบางๆ ที่เปิดให้เห็นไหล่สีทองจากแสงแดดอย่างชัดเจน เธอยืดตัวลงบนโซฟาใน

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   วิทยานิพนธ์ว่าด้วยความสุขทางกาย - บทที่ 5

    ข้อความมาถึงตอนตีสามสิบเจ็ด“เธอฝันถึงฉันวันนี้ไหม?”เธอตื่นขึ้นด้วยเสียงแจ้งเตือน โทรศัพท์สว่างขึ้นในห้องมืด หัวใจเต้นแรงก่อนที่จะอ่านด้วยซ้ำ ไม่จำเป็นต้องเช็คผู้ส่ง ไม่มีใครส่งข้อความในเวลานี้ ไม่มีใครพูดกับเธอแบบนี้เธอพิมพ์ตอบก่อนที่ความง่วงจะทำให้คิดได้ดี“ใช่”สามจุดโผล่ขึ้น หายไป โผล่ขึ้นอีก

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   วิทยานิพนธ์ว่าด้วยความสุขทางกาย - บทที่ 4

    หนังสือเล่มนั้นหนักในมือเธอ เป็นฉบับเก่าของ “อาชญากรรมและการลงโทษ” ที่ขอบหน้ากระดาษเหลืองตามกาลเวลา ห้องสมุดของวิทยาเขตเกือบว่างเปล่า ความเงียบถูกขัดจังหวะเพียงเสียงหึ่ง ๆ ดังไกลจากเครื่องฉายในห้องเรียนแห่งหนึ่งขณะพลิกหน้าหนังสือ บิลเล็ตเล็ก ๆ ก็ร่วงลงไปที่ตักเธอ เป็นกระดาษพับที่มีลายมือที่เธอจำได

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status