LOGINหนังสือเล่มนั้นหนักในมือเธอ เป็นฉบับเก่าของ “อาชญากรรมและการลงโทษ” ที่ขอบหน้ากระดาษเหลืองตามกาลเวลา ห้องสมุดของวิทยาเขตเกือบว่างเปล่า ความเงียบถูกขัดจังหวะเพียงเสียงหึ่ง ๆ ดังไกลจากเครื่องฉายในห้องเรียนแห่งหนึ่ง
ขณะพลิกหน้าหนังสือ บิลเล็ตเล็ก ๆ ก็ร่วงลงไปที่ตักเธอ เป็นกระดาษพับที่มีลายมือที่เธอจำได้ทันที
“วันนี้ ห้อง 204 ล็อกประตู อย่าพูดอะไร”
หัวใจเธอเต้นแรงก่อนที่สมองจะประมวลผลความหมาย เขารู้ว่าเธอจะมา เขารู้ว่าเธอจะหยิบหนังสือเล่มนั้น
เธอมองไปรอบ ๆ ราวกับมีใครกำลังสังเกต แต่ทางเดินว่างเปล่า อย่างไรก็ตาม มือของเธอยังสั่นเมื่อยัดบิลเล็ตใส่กระเป๋ากางเกงยีนส์
ห้อง 204 อยู่ชั้นสองของตึกเก่าที่สุดในคณะ ที่ซึ่งไฟฟลูออเรสเซนต์กะพริบและกลิ่นชอล์กกับไม้ขัดเงาแทรกซึมอยู่ในอากาศ เธอขึ้นบันไดช้า ๆ เสียงฝีเท้าแต่ละก้าวสะท้อนเหมือนจังหวะหัวใจที่ถูกขยายเสียง
เมื่อเธอผลักประตูเข้าไป เห็นว่าห้องว่างเปล่า ผ้าม่านปิดครึ่งหนึ่งกรองแสงยามบ่ายปลายวัน ทาสีผนังด้วยสีส้มอบอุ่น
หัวใจเต้นระรัวในอกเมื่อเธอหมุนกุญแจในรูกุญแจ เสียงคลิกดังเด็ดขาด
ไม่มีเวลาคิด
ประตูด้านหลังเธอเปิดออก และก่อนที่เธอจะหันไป ร่างกายร้อนแรงก็กดเธอชิดกับพื้นผิวเย็นของกระดานดำ ข้อมือเธอถูกจับ มือของเธอประสานกับมือเขาในขณะที่เขาจับเธอไว้ไม่ให้ขยับ ลมหายใจของเขา ร้อนและเร็วรัว ไหม้ที่ต้นคอเธอ
“เธอมาแล้ว” เขากระซิบ เสียงแหบพร่า ราวกับรู้อยู่แล้วว่าเธอจะไม่ขัดขืน
เธอไม่ตอบ อย่าพูดอะไร
ริมฝีปากของเขาพบกับคอเธอ ฟันแหลมคมกัดลงบนผิวเนื้อนุ่ม และเธอโก่งตัวชิดเขา พร้อมกับเสียงครางที่ถูกกลั้นไว้ มือของเขาลูบไล้ร่างกายเธอด้วยความครอบครอง จับสะโพก ดึงเธอถอยหลังจนเธอรู้สึกถึงสิ่งที่เขาต้องการ
“เธอเปียกตั้งแต่ยังไม่ทันเข้ามาในห้องนี้ใช่ไหม?” เขากระซิบ มือลื่นไหลลงไปในกางเกง กดทับเนื้อผ้าที่ชุ่มชื้น
เธอกัดริมฝีปาก แต่ความสั่นสะท้านกลับทรยศเธอ
เขาหัวเราะ เสียงต่ำและมืดมิด
“ตอบมา”
“ใช่”
คำนั้นหลุดออกมาเหมือนคำสารภาพ
นั่นเพียงพอแล้ว
เขาหันเธอมาเผชิญหน้า มือหนักแน่นที่เอว แล้วยกเธอขึ้นราวกับเธอไร้น้ำหนัก หลังของเธอปะทะกับกระดานดำ การกระแทกนั้นถูกกลบด้วยร่างกายของเขาที่สอดแทรกระหว่างขาเธอ ริมฝีปากทั้งคู่ปะทะกันอย่างดุเดือด ลิ้นพันกัน ฟันกระทบกัน เขาควบคุมทุกการเคลื่อนไหว ทุกลมหายใจ และเธอยอมมอบตัว ปล่อยให้มือของเขาสำรวจ ปล่อยให้ปากของเขาอ้างสิทธิ์
เมื่อเขาถอดกระดุมกางเกงยีนส์และดึงลงไปพร้อมกับกางเกงใน อากาศเย็นของห้องตัดกับผิวที่ร้อนผ่าว เขาจ้องมองเธอ สายตามืดมิดไล่ไปตามร่างกายที่ถูกเปิดเผย ก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปในผมแล้วดึง
“คุกเข่า”
เธอเชื่อฟัง เลื่อนตัวลงจากกระดานดำไปที่พื้น ระหว่างแถวเก้าอี้ว่างเปล่า เขาถอดเข็มขัดด้วยท่าทางช้า ๆ จงใจ ก่อนจะรูดซิป เมื่อเขาออกมาจากกางเกง มันแข็งตัวและกระหายอยู่แล้ว
“อ้าปาก”
เธอทำตาม ลิ้นยื่นออกมาเป็นเครื่องบูชา และเขาครางเมื่อเธอห่อริมฝีปากรอบเขา มือของเขาบีบผมแน่น นำจังหวะ และเธอยอม ปล่อยให้เขาใช้ปากของเธอ ปล่อยให้เขาบรรจุเต็ม ปล่อยให้เขาลดเธอให้เหลือเพียงสิ่งนี้—เพียงสิ่งนี้—เพียงเขา
แต่เขาต้องการมากกว่านั้น
เขาดึงเธอขึ้น หันหน้าเธอเข้าหากระดานดำ แล้วก้มตัวเธอไปข้างหน้า
“จับไว้”
เธอจับขอบกระดานดำ นิ้วขาวซีดจากการบีบแน่น เมื่อเขาผลักเข้าไปในตัวเธอด้วยการกระแทกเดียว เธอกรี๊ด เสียงถูกกลบด้วยแขนของเธอเอง ขณะที่เขาบรรจุเธอเต็มที่ ทุกเซนติเมตร ทุกส่วนโค้ง
“ทุกครั้ง—” เขาคำราม มืออยู่ที่สะโพก ดึงเธอถอยหลังตามแต่ละการกระแทก “—เธอจะแน่นขึ้น”
เธอคิดอะไรไม่ได้ เพียงแต่รู้สึก—ความร้อน ความกดดัน วิธีที่เขายืดเธอออก ราวกับอยากฝังลึกเข้าไปอีก ขาของเธอสั่น แต่เขไม่ยอมให้เธอล้ม จับเธอไว้แน่น ทิ้งรอยช้ำไว้บนผิวหนังในอนาคต
เมื่อนิ้วของเขาพบกับจุด敏感ของเธอ เธอคราง ร่างกายหดเกร็ง
“เธอจะเสร็จ” เขาสั่ง เสียงแหบพร่า “เดี๋ยวนี้”
และเธอเชื่อฟัง อย่างที่เธอเชื่อฟังเสมอ คลื่นแห่งความสุขระเบิดขึ้นในท้องน้อย พาเธอตกสู่เหวแห่งไฟบริสุทธิ์ เขาจับเธอไว้ขณะที่เธอสั่น แต่ไม่หยุด เคลื่อนไหวต่อไปในตัวเธอ แต่ละการเคลื่อนไหวรุนแรงขึ้น ลึกขึ้น จนกระทั่งร่างกายของเขาเองเกร็ง เขาซุกหน้าลงที่คอเธอ เสียงคำรามที่ถูกกลบกับผิวหนังเมื่อเขาถึงจุดสุดยอด
ชั่วขณะหนึ่ง มีเพียงลมหายใจหอบถี่และเสียงฝีเท้าดังไกลในทางเดิน
เขาถอยออกก่อน จัดเสื้อผ้าด้วยท่าทางแม่นยำ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอยังคงพิงกระดานดำ ขาอ่อนแรง ผิวหนังมีรอย
ตอนนั้นเองที่เขาหยิบกางเกงในของเธอจากพื้น พับอย่างระมัดระวัง แล้วเก็บใส่กระเป๋าเสื้อเชิ้ต
“อยากได้คืนไหม?” เขาถาม มีคำท้าในสายตา
เธอรู้คำตอบ รู้ว่าไม่
เมื่อเธอออกจากห้อง ยังคงสั่น บิลเล็ตในกระเป๋ารู้สึกเหมือนกำลังลวกต้นขาเธอ
อย่าพูดอะไร
เธอไม่จำเป็นต้องพูด
เขาเข้าใจอยู่แล้ว
ทางเดินว่างเปล่าเมื่อเธอออกมา แสงยามบ่ายปลายวันตอนนี้เป็นสีทอง เกือบจะเศร้า สะท้อน เสียงฝีเท้าของเธอสะท้อนในความเงียบ และเธอกดต้นขาแนบกัน ยังคงรู้สึกถึงเขาในตัวเธอ เหมือนรอยประทับที่ลบไม่ออก
เขาไปแล้ว
เป็นอย่างนี้เสมอ—เขาหายไปหลังจากนั้น ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ราวกับเธอเป็นเพียงความลับระหว่างสี่ผนัง
เธอหายใจลึก ปรับเสื้อเชิ้ตและลูบริมฝีปากที่บวม ยังคงรู้สึกถึงรสชาติของเขา เค็มและรุนแรง ในปาก
โทรศัพท์สั่นในกระเป๋า
เธอลังเลก่อนจะดู รู้ดีว่าเป็นใคร
“ห้องสมุด เดี๋ยวนี้”
ข้อความไม่มีลายเซ็น แต่เธอไม่จำเป็นต้องมี ท้องของเธอปั่นป่วน แต่ขาของเธอพาเธอกลับไปโดยแทบไม่ต้องคิด
ห้องสมุดยิ่งว่างเปล่าขึ้นตอนนี้ นักศึกษาส่วนใหญ่กลับบ้านหรือไปบาร์ใกล้เคียงแล้ว ชั้นหนังสือสูงสร้างเงายาว และอากาศมีกลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่น
เขานั่งอยู่ที่โต๊ะตัวหนึ่งด้านในสุด หนังสือเปิดอยู่ตรงหน้า แว่นตาวางพาดบนสันจมูกเหมือนกำลังอ่านหนังสือ แต่เธอรู้จักสายตานั้น—เย็นชา คำนวณ—และรู้ว่าเขาไม่ได้อ่านอะไรเลย
เธอเดินเข้าไปเงียบ ๆ หยุดห่างจากโต๊ะไม่กี่เซนติเมตร
เขาไม่ยกสายตาขึ้น
“นั่ง”
เธอเชื่อฟัง เลื่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงหน้าเขา เข่าแตะกันใต้โต๊ะ และเธอเห็นมุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย
“ชอบไหม?” เขาถาม เสียงต่ำ เกือบจะเป็นวิชาการ ราวกับกำลัง讨论ปัญหาทางปรัชญา
เธอกลืนน้ำลายดัง
“คุณรู้ว่าฉันชอบ”
เขาหันมองเธอในที่สุด สายตาดำมืดลุกโหมอยู่ใต้เลนส์แว่น
“ฉันอยากได้ยินเธอพูด”
เธอรู้สึกร้อนวูบขึ้นที่คอ แต่ไม่ละสายตา
“ฉันชอบ”
เขายิ้ม ช้า ๆ ดุร้าย แล้วเลื่อนอะไรบางอย่างให้เธอผ่านโต๊ะ
เป็นกางเกงในของเธอ
“เก็บไว้”
เธอลังเล แต่หยิบผ้านุ่มที่ยังชื้นเล็กน้อย แล้วยัดใส่กระเป๋าโดยไม่ละสายตา
“ทำไมคุณถึงทำแบบนี้?” เธอกระซิบ
เขาก้มตัวไปข้างหน้า ใกล้จนเธอสัมผัสลมหายใจร้อนที่ริมฝีปาก
“เพราะเธอยอมให้ทำ”
แล้วเขาก็ถอยออก ปิดหนังสือและลุกขึ้น ราวกับการสนทนาจบลงแล้ว
“พรุ่งนี้ ห้อง 108” เขาปรับแว่น มองเธอเหมือนอาจารย์ที่มอบการบ้าน “และครั้งนี้ ใส่กระโปรงมา”
ก่อนที่เธอจะตอบ เขาก็เดินจากไปแล้ว เสียงฝีเท้าที่เงียบหายไประหว่างชั้นหนังสือ
เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น นิ้วบีบกางเกงในในกระเป๋าแน่น หัวใจเต้นแรงเกินไป
เธอรู้ว่าเธอจะไป
เธอไปเสมอ
ระเบียงบ้านของครอบครัวประดับประดาด้วยไฟประดับ สร้างบรรยากาศอบอุ่นเป็นกันเอง ขณะที่กลุ่มญาติๆ นั่งล้อมรอบโต๊ะไม้แบบเรียบง่าย ขวดเบียร์และแก้วไวน์เปล่าวางอยู่บนโต๊ะ และอากาศอบอวลไปด้วยพลังแห่งความไร้กังวลของค่ำคืนฤดูร้อนกาบีนั่งอยู่ท่ามกลางญาติๆ หัวเราะกับบางสิ่งบางอย่างที่เธอแทบไม่ได้สนใจ เพราะสายตาของเธอยังคงเหลือบไปมองราวีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ กำลังคุยกับผู้ชายคนอื่นๆ เขาใส่เสื้อยืดสีดำที่เน้นให้เห็นกล้ามแขน และท่าทางที่เขายกขวดเบียร์ขึ้นจิบทำให้เธอรู้สึกปากแห้ง"มาเล่นเกมทรูธแอนด์แดร์กันเถอะ!" ญาติคนหนึ่งเสนออย่างตื่นเต้นกาบีรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว *นี่แหละโอกาสของฉัน*คนอื่นๆ เห็นด้วย และไม่นานเกมก็เริ่มต้นด้วยคำถามโง่ๆ และการท้าทายที่ไม่เป็นอันตราย จนกระทั่งถึงตาของกาบีเธอมองตรงไปที่ราวี ริมฝีปากของเธอโค้งเป็นรอยยิ้มซุกซน"จริงหรือกล้า ราวี?"เขายกคิ้วขึ้น รู้สึกถึงความท้าทายในอากาศ "กล้า"กาบีกัดริมฝีปาก ดวงตาเป็นประกาย "ฉันท้าคุณ...ให้จูบฉัน"ความเงียบปกคลุมกลุ่มคนชั่วครู่ ก่อนที่เสียงหัวเราะและการล้อเลียนจะเริ่มต้นขึ้น"อ้อ มันเป็นการฝึกซ้อมสำหรับเดทพรุ่งนี้ของฉัน" กาบี
แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านใบไม้ สาดแสงสีทองลงบนพื้นป่า กาบีจัดกางเกงยีนส์ขาสั้นที่เน้นส่วนโค้งเว้าของต้นขาขณะเดินนำหน้าราวี โดยรู้ดีว่าเขาไม่อาจละสายตาไปได้“จำได้ไหมตอนที่เราเคยมาเล่นซ่อนหากันที่นี่?” เธอถามพลางเหลียวมองข้ามไหล่ราวีกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก “จำได้ แต่ตอนนั้นเธอไม่ได้ใส่กางเกงขาสั้นที่โชว์ก้นครึ่งท่อนแบบนี้นะ”“จำได้” เขาตอบ เสียงแหบกว่าที่เขาอยากให้เป็น “เธอซ่อนตัวอยู่ที่เดิมตลอดเลย”เธอหัวเราะเบาๆ อย่างยั่วยวน “แล้วเธอก็หาฉันเจอทุกครั้ง”บรรยากาศระหว่างพวกเขากลายเป็นอึดอัด กาบีหยุดกะทันหัน หันมาหาเขาพร้อมรอยยิ้มที่เย้ายวนใจ“ฉันพนันได้เลยว่าเธอยังจะหาฉันเจอ”ราวีรู้สึกเลือดสูบฉีดไปทั่วร่างกาย “งั้นเหรอ ลูกพี่ลูกน้อง?”“มันก็แค่เรื่องตลก” เธอตอบ แต่สายตาของเธอบอกเป็นอย่างอื่นก่อนที่เขาจะตอบ กาบีก็หันหลังและหายไปในหมู่ต้นไม้ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมของเธอ กลิ่นหวานปนเย้ายวนที่ต้องห้ามราวีเริ่มนับถึงสามสิบ เหมือนในสมัยก่อน แต่ตอนนี้หัวใจของเขาเต้นด้วยเหตุผลที่แตกต่างออกไป เมื่อเขาคิดว่าถึงเวลาแล้ว เขาก็เริ่มมองหาเธอไม่นานนัก ผ้าสีชมพูชิ้นหนึ่งจากเสื้อของเธอปรากฏขึ้นหลัง
ห้องจัดเลี้ยงของฟาร์มครอบครัวอบอวลไปด้วยแสงไฟอบอุ่น เสียงเพลงสนุกสนาน และกลิ่นอาหารที่ปรุงเองที่บ้าน ลูกโป่งหลากสีสันลอยอยู่บนเพดาน และบนโต๊ะหลักมีเค้กก้อนใหญ่ประดับด้วยเทียนระยิบระยับเพื่อฉลองวันเกิดครบรอบ 80 ปีของคุณยายมาทิลเด ราวีซึ่งไม่ได้ไปร่วมงานรวมญาติมาเกือบ 5 ปี รู้สึกทั้งคิดถึงและไม่สบายใจขณะเดินผ่านประตู เขาจอดรถและจัดเสื้อให้เรียบร้อย รู้สึกถึงความร้อนชื้นของฤดูร้อนที่เกาะติดผิว เขาสำรวจห้องเพื่อมองหาใบหน้าที่คุ้นเคย จนกระทั่งเสียงหัวเราะดังไพเราะดึงดูดความสนใจของเขา กาบี เธอยืนอยู่ใกล้โต๊ะเครื่องดื่ม สวมชุดเดรสลายดอกไม้เข้ารูปที่เน้นส่วนโค้งเว้าของร่างกาย เธอโน้มตัวลงไปหยิบแก้ว ทำให้ผ้าเลื่อนขึ้นเล็กน้อยเหนือต้นขา และราวีก็รู้สึกจุกในท้องโดยไม่รู้ตัว *เธอเปลี่ยนไปแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?* ครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นเธอ เธอยังเป็นแค่เด็กสาววัยรุ่นผอมบาง ไม่ใช่ผู้หญิงคนนี้ที่มีผมหยิกสลวย ริมฝีปากอวบอิ่ม และสายตาที่ดูเหมือนจะรู้อะไรบางอย่างที่เขาไม่อยากยอมรับด้วยซ้ำ “—ราวี!” ลุงคาร์ลอสเรียกพลางยกขวดไวน์ขึ้น “—มานี่สิ เจ้าเด็กซน มาชนแก้วกัน!” เขายิ้มฝืนๆ แล้วเดินเข้าไปหาก
หกเดือนผ่านไปนับตั้งแต่มีการทำสัญญากัน หกเดือนแห่งการพบกันอย่างลับๆ ประตูที่ปิดสนิท และม่านที่ปิดลง หกเดือนที่อลิสซาได้เรียนรู้ทุกส่วนของร่างกายของซามูเอลและไคโอ ทุกเสียงคราง ทุกเสียงถอนหายใจ ทุกวิธีที่จะทำให้พวกเขาสูญเสียการควบคุมแต่มันยังไม่เพียงพออลิสซามองซามูเอลผ่านหน้าต่างสำนักงานขณะที่เขากำลังคุยกับลูกค้าฝั่งตรงข้ามถนน ชุดสูทสีเทาที่ไร้ที่ติ ท่าทางที่แข็งทื่อ รอยยิ้มแบบมืออาชีพ—ทั้งหมดนี้แตกต่างจากชายที่กดเธอไว้กับผนังห้องน้ำเมื่อคืนก่อน นิ้วของเขาสัมผัสผิวของเธอขณะที่ไคโอจูบเธอจนเธอแทบหายใจไม่ออก“คิดจะหนีไปกับเขาเหรอ?”ไคโอปรากฏตัวด้านหลังเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาสัมผัสที่คอของเธอขณะที่มือของเขาลูบลงไปที่เอวของเธอ“คุณก็รู้ว่าฉันไม่คิดอย่างนั้น” เธอกระซิบ แต่ก็ไม่ได้ผล“แต่คุณต้องการมากกว่านั้น” ไคโอสังเกตเห็น นิ้วของเขากระชับที่สะโพกของเธอ คุณต้องการให้เขาครอบครองคุณอลิสสาไม่ตอบ เธอไม่จำเป็นต้องตอบ ไคโออ่านความเงียบของเธอได้ดีกว่าใครๆ“ระวังหน่อย เจ้าหญิง” เขาเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างไม่คาดคิด ซามูเอลจะไม่ยอมอ่อนข้อเรื่องนี้เธอหันมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยค
สามวันผ่านไปแล้วนับตั้งแต่ซามูเอลหนีไป อลิสซาเฝ้านับชั่วโมงนับนาที ขณะที่ไคโอเบี่ยงเบนความสนใจเธอด้วยเรื่องราวเร่าร้อนและการสัมผัสที่ทำให้ผิวเธอร้อนผ่าว—แต่ไม่เคยเลยเถิดไปมากกว่านั้น ราวกับว่าพวกเขาทั้งสองรู้ดีว่าการก้าวไปแม้แต่ก้าวเดียวโดยปราศจากซามูเอลจะเป็นการทรยศอย่างแท้จริงเมื่อประตูหน้าบ้านเปิดออกในคืนนั้น อลิสซาก็เตรียมพร้อมแล้ว“คุณไปไหนมา?” เธอปรากฏตัวในห้องโถงทางเข้าเหมือนผี ห่อหุ้มตัวเองด้วยชุดนอนโปร่งใสเท่านั้นซามูเอลหยุดอยู่กลางห้องโถง กระเป๋าเดินทางของเขาร่วงลงพื้นเสียงดังตุบ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น—ความเสียใจ?“งาน” เขาพึมพำ หลีกเลี่ยงการสบตาเธอ“โกหก” อลิสซาขยับเข้าไปใกล้จนเหลือระยะห่างเพียงหนึ่งนิ้ว กลิ่นวิสกี้และน้ำหอมราคาถูกโอบล้อมซามูเอลราวกับเสื้อคลุม “คุณหนีไป”ในที่สุดเขาก็มองเธอ ดวงตาสีเข้มของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความปรารถนา“เธออยากให้ฉันพูดอะไร อลิสซา? ว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีเหรอ?” เสียงของเขาแหบพร่าราวกับกระดาษทราย “เธอเป็นลูกเลี้ยงของฉันเว้ย!”“แล้วไงล่ะ?” เธอจิกเล็บลงบนฝ่ามือ “แม่ฉันตายแล้ว คุณไม่ได้เลี้ยงดูฉัน
แสงเทียนริบหรี่บนผนังห้องนอน ทอดเงาเต้นระยิบระยับบนเรือนร่างที่พันเกี่ยวกันของพวกเขา อลิสซานอนอยู่บนผ้าปูที่นอนสีดำ ผิวสีทองของเธอตัดกับผ้าสีเข้ม ขณะที่ไคโอและซามูเอลมองเธอจากคนละฝั่งของเตียง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นของเซ็กส์และความปรารถนา ส่วนผสมที่เย้ายวนใจทำให้หัวใจของอลิสซาเต้นเร็วขึ้น“เธออยากเริ่มจากตรงไหน?” ไคโอถาม พลางใช้นิ้วลูบเป็นวงกลมช้าๆ บนต้นขาด้านในของอลิสซา ทำให้เธอตัวสั่นเธอมองไปที่ซามูเอล ผู้ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาสีเข้มของเขาเปล่งประกายด้วยความเข้มข้นที่เกือบทำให้เธอหวาดกลัว“ซามูเอล” เธอกระซิบพลางเอื้อมมือไปหาเขา “มานี่สิ”ครู่หนึ่ง เขาลังเล จากนั้นด้วยการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เขาเข้ามาใกล้เธอ จูบเธอที่ดูเหมือนจะเป็นการแสดงออกมากกว่าการขอร้อง มือใหญ่ของเขาประคองหน้าอกของเธอ บีบมันด้วยแรงที่เกือบจะทำให้เจ็บ แต่ยิ่งทำให้เอลิสซ่าตื่นเต้นมากขึ้นไคโอไม่ได้อยู่นิ่งเฉยนานนัก ปากของเขาจูบที่ต้นคอของเอลิสซ่า ฟันของเขาขบเบาๆ บนผิวที่บอบบาง ขณะที่มือของเขาลื่นลงไปตามร่างกายของเธอ สำรวจทุกส่วนโค้งเว้า"บ้าจริง เธอสมบูรณ์แบบ" ไคโอคำราม เสียงแหบพร่าด้วยความปรารถนาซามูเอลไม่ได
ไอระเหยจากห้องน้ำลอยออกมาทางช่องว่างใต้ประตูขณะที่ซามูเอลเดินขึ้นบันได ด้วยความเหนื่อยล้าหลังจากใช้เวลาทั้งวันพยายาม — และล้มเหลว — ในการไม่คิดถึงอลิสซา ทางเดินเงียบสงบ แสงสว่างมาจากโคมไฟเล็กๆ ที่ชานบันไดเพียงเล็กน้อยแล้วประตูห้องน้ำก็เปิดออกอลิสซาก้าวออกมาในเมฆไอร้อน ร่างกายยังเปียกชุ่ม ห่อหุ้มด
ความร้อนในฤดูร้อนดูเหมือนจะเกาะอยู่ที่บ้านหลังนั้นตลอดกาล แอร์ที่พังมาหลายสัปดาห์เปลี่ยนทุกห้องให้กลายเป็นเรือนกระจกที่อบอ้าว และมาริน่า หญิงสาววัย 22 ไม่รู้จะทำอย่างไรให้ตัวเองเย็นขึ้นแล้ว เธอสวมแค่กางเกงขาสั้นตัวสั้นกับเสื้อกล้ามบางๆ ที่เปิดให้เห็นไหล่สีทองจากแสงแดดอย่างชัดเจน เธอยืดตัวลงบนโซฟาใน
การรอคอยครั้งนี้เป็นการทรมานที่ถูกคำนวณมาแล้ว สามวัน เจ็ดสิบสองชั่วโมงแห่งการงดเว้นตามโปรแกรม สี่พันสามร้อยยี่สิบนาทีแห่งความเจ็บปวดโดยเจตนา เธอนับทุกนาทีอพาร์ตเมนต์ของเธอราวกับถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นห้องขัง ทุกสิ่งของธรรมดาๆ อย่างแปรงผมที่วางบนอ่างล้างหน้า ถ้วยกาแฟยามเช้า หรือเตียงที่ไม่ได้เก็บ ต่า
ข้อความมาถึงตอนตีสามสิบเจ็ด“เธอฝันถึงฉันวันนี้ไหม?”เธอตื่นขึ้นด้วยเสียงแจ้งเตือน โทรศัพท์สว่างขึ้นในห้องมืด หัวใจเต้นแรงก่อนที่จะอ่านด้วยซ้ำ ไม่จำเป็นต้องเช็คผู้ส่ง ไม่มีใครส่งข้อความในเวลานี้ ไม่มีใครพูดกับเธอแบบนี้เธอพิมพ์ตอบก่อนที่ความง่วงจะทำให้คิดได้ดี“ใช่”สามจุดโผล่ขึ้น หายไป โผล่ขึ้นอีก







