บทที่ 3 ฮวงจุ้ยจุดตาย 1/2

หลังจากร่างของบ่าวผู้โชคร้ายถูก เชียนซาน ลากออกไป ท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่ถูกกลืนหายไปกับความเด็ดขาดเมื่อมีผ้าถูกยัดเข้าปากบ่าวชั่ว ความเงียบงันที่ชวนให้อึดอัดก็เข้าปกคลุมห้องนอนของคุณหนูใหญ่อีกครั้ง ทว่าในความเงียบนั้น กลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นสม่ำเสมอ... เป็นเสียงการดีดปลายนิ้วเข้ากับข้อต่อบนฝ่ามืออย่างรวดเร็ว ด้วยเพราะเงียบมาก เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของทุกคนด้วยซ้ำ

หลิงอวี้ หนึ่งในสี่จตุรเทพผู้มีความรู้แตกฉานด้านดวงชะตาและผังเมือง ก้าวเดินสำรวจไปรอบห้องด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าคิ้วเรียวเข้มของเขากลับขมวดมุ่นนับนิ้วคำนวณไปมาพลางส่ายหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าสายตาของเขาจ้องมองไปยังทิศทางการตั้งเตียงและตำแหน่งหน้าต่าง ก่อนจะหยุดฝีเท้าลงแล้วเอ่ยเสียงเรียบแต่เย็นเฉียบ

“ฮวงจุ้ยคนตาย...จวนตระกูลจางช่างใจกล้านักที่สร้างเรือนตรงจุดนี้”

จางต้าลู่ที่กำลังเสียขวัญถึงกับหน้าถอดสีซ้ำสอง “ท่านหลิงอวี้เอ่ยเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?”

ไม่มีใครไม่รู้ว่าสี่จตุรเทพของหน่วยจงกู่เว่ยเชี่ยวชาญศาสตร์หลายแขนงแตกต่างกัน ท่านหลิงอวี้ย่อมเชี่ยวชาญกลยุทธ์ ค่ายกล การดูคน รวมทั้งการดูฮวงจุ้ยและวางผังเมือง อดีตฮ่องเต้ก่อนสิ้นพระชนม์ยังรับสั่งให้กรมโยธาปรึกษาด้านผังเมืองกับหน่วยจงกู่เว่ยทุกครั้ง และต้องมีตราประทับจึงจะสร้างได้

หลิงอวี้ไม่ตอบในทันที เขาใช้เท้ากดลงบนพื้นไม้ในตำแหน่งกึ่งกลางห้องเบา ๆ

“ทิศอสูรพิฆาตเล็งตรงมาที่ห้องนอนของคุณหนูใหญ่พอดี การวางผังเช่นนี้คือการกดเท้าลงหน้าอกเจ้าของเรือน ไม่เพียงแต่จะทำให้คนอาศัยป่วยไข้ไร้ทางรักษา หาสาเหตุไม่ได้ แต่ยังเป็นการทำลายวาสนาให้ดับสูญ... หากฝืนอยู่ต่อไป ไม่เพียงแต่คุณหนูใหญ่ที่จะไม่ได้ตายดี แต่คนทั้งจวนนี้จะต้องพบกับความวิบัติที่ฉิบหายยากจะแก้ไข”

คำพูดนั้นเปรียบเสมือนค้อนเหล็กที่ฟาดลงมากลางใจของจางต้าลู่ และทำให้ ซู่อี๋เหนียง ที่แอบฟังอยู่ถึงกับสั่นสะท้านไปทั้งร่างเพราะนางรู้ดีว่าใครเป็นผู้แนะนำให้ปรับปรุงเรือนหลังนี้เมื่อหลายปีก่อน!

ซู่มี่อยากรู้ว่าพ่อตาของสามีคิดจะทำอะไรกันแน่ ถึงได้พาคนมาอย่างเอิกเกริกในจวนผู้อื่นเช่นนี้ ยิ่งได้ยินคนที่รู้เรื่องดวงชะตาทำให้นางยกมือทาบอก

แม้ในใจของ ซู่อี๋เหนียง จะเต็มไปด้วยความตระหนกและอยากจะโต้แย้งเพียงใด ทว่าฐานะของนางในยามนี้เป็นเพียงอนุ จึงได้แต่ยืนฟังอยู่ด้านนอกไม่มีสิทธิ์เสนอหน้าเข้ามาในเขตม่านกั้นของผู้สูงศักดิ์ได้ นางได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความเจ็บใจที่แผนการทุกอย่างดูจะหลุดลอยเหมือนว่าวที่ขาดเชือกเหนือการควบคุมไปทุกที

ท่ามกลางบรรยากาศที่หนักอึ้งด้วยคำพยากรณ์ของหลิงอวี้ เปลือกตาที่ปิดสนิทของคุณหนูใหญ่จางจื่ออี้ก็ค่อย ๆ ขยับไหว ก่อนจะลืมตาขึ้นมองไปยังท่านตาไป๋ซื่อ

จวินและใต้เท้าหูอี้เทียนอีกครั้ง

แววตาคู่นั้นดูพร่าเลือนทว่ากลับแฝงไปด้วยความรู้สึกประหลาด... ราวกับชีวิตนางกำลังมีมือที่มองไม่เห็นของใครบางคนยื่นเข้ามาเพื่อฉุดกระชากนางขึ้นจากขุมนรก

เหม่ยหลานฟางในร่างเด็กสาวสิบเอ็ดหนาวครุ่นคิดด้วยหัวใจที่เย็นเฉียบ ทุกอย่างช่างประจวบเหมาะไปหมด ทั้งการที่หูอี้เทียนปรากฏกายขึ้นขัดขวางการตัดตอนบ่าว และการที่คนของเขามองทะลุถึงฮวงจุ้ยจุดตายของเรือนหลังนี้

นางตระหนักได้ในทันทีว่า... แท้จริงแล้วการจะกำจัดสตรีที่มีชะตาสูงส่งเช่นนาง หรือแม้แต่จางจื่ออี้คนเดิมไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ง่าย ๆ เพียงแค่การวางยาพิษ หากไม่ใช้

ฮวงจุ้ยพิฆาตเพื่อกดดวงชะตาของผู้นั้นไว้เสียก่อน การจะฆ่าให้ตายฝืนลิขิตสวรรค์      นั้นย่อมยากเย็นแสนเข็ญนัก เพราะจะมีวิธีแก้ไขของเจ้าของชีวิตได้ทัน

เรื่องลึกซึ้งเช่นนี้นางรู้... ซู่มี่ย่อมต้องรู้ดีที่สุด เพราะในแคว้นจงโจวแห่งนี้ ความเชื่อเรื่องดวงชะตาและฮวงจุ้ยถือเป็นศาสตร์อันดับหนึ่งที่ผู้คนให้ความเคารพยำเกรงยิ่งกว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ใด

“ที่นี่... ไม่ใช่ที่ของข้า...”

น้ำเสียงแหบพร่าของจางจื่ออี้ดังขึ้นทำลายความเงียบ นางไม่ได้มองไปที่บิดาผู้ให้กำเนิด แต่กลับช้อนสายตามองไปยังท่านตาไป๋ซื่อจวินด้วยความเว้าวอนอย่างที่จางต้าลู่ได้เห็นแล้วเจ็บปวดใจ

“ท่านตา... หลานไม่อยากนอนอยู่ในสุสานที่ยังสร้างไม่เสร็จแห่งนี้อีกแล้วเจ้าค่ะ”

คำพูดนั้นเรียบง่ายทว่าปักลึกลงในใจของคนฟัง หูอี้เทียนที่ยืนนิ่งอยู่ไม่ไกลหรี่ตาลงเล็กน้อย สายตาที่เขามองเด็กสาวสิบเอ็ดหนาวเบื้องหน้าเริ่มเปลี่ยนไป... จากความสนใจในเรื่องแปลกประหลาด กลายเป็นความสงสัยที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม

‘เด็กสาวสิบเอ็ดหนาวเข้าใจชีวิตเช่นนี้ได้อย่างไร?’

“ไม่ได้! อี้เอ๋อร์เพิ่งฟื้นไข้ จะให้เดินทางไกลไปถึงบ้านท่านตาได้อย่างไร” จางต้าลู่ เอ่ยค้านเสียงแข็ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความอับอายและดื้อรั้นด้วยกลัวเสียหน้า หากคนภายนอกรู้ว่าเขาดูแลบุตรสาวไม่ได้จนต้องระเห็จไปอยู่บ้านเดิมของมารดาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

อีกอย่างเขาทั้งรับอนุและรับสาวใช้อุ่นเตียง แต่ทว่าไม่มีผู้ใดตั้งครรภ์สักคน มีเพียงอี้เอ๋อร์ที่เป็นทายาทสายตรงของเขา แน่นอนว่าจะไม่มีวันยอมให้บุตรสาวห่างหูห่างตาเด็ดขาด