บทที่ 2 คุณหนูใหญ่ตระกูลจาง 2/2

แต่อันที่จริง... ซู่มี่ผู้นี้ฉลาดในการเลี้ยงบ่าวไพร่ไว้เป็นหูเป็นตาจนทั่วเรือน แสดงว่าแม้แต่สาวใช้ในเรือนของนางเองก็ไม่อาจไว้ใจได้ เหม่ยหลานฟางรู้ดีว่ายามนี้นางยังไม่สามารถเอ่ยสิ่งใดให้มากความ เพราะเกรงว่าคนเหล่านั้นจะไหวตัวทันแล้ววางแผนที่แยบยลกว่าเดิมมาสังหารนางเสียก่อน

นี่เพียงฟื้นขึ้นมาไม่ถึงครึ่งวัน พวกมันก็คิดจะเล่นงานนางด้วยยาแรงเสียแล้ว ทั้งที่ก่อนหน้านี้เคยใช้วิธีวางยาพิษฤทธิ์อ่อนให้สะสมในร่างกายจนตับและม้ามทำงานผิดปกติ จนจางจื่ออี้ตัวจริงต้องตายไปอย่างทุกข์ทรมาน...

ไม่ได้... นางยังกำจัดสตรีนางนี้ตอนนี้ไม่ได้ นางต้องหาทางหลบไปจากขุมนรกแห่งนี้ เพื่อรักษาตัวให้แข็งแรงก่อน จนกระทั่ง...

“นายท่านขอรับ! นายท่านไป๋มาขอรับ!”

พ่อบ้านรีบเข้ามารายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ไม่กล้าชักช้าแม้แต่นิดเดียว เพราะ ไป๋ซื่อจวิน ผู้เป็นพ่อตานั้นมีบารมีล้นพ้น เมื่อทราบข่าวว่าหลานสาวที่เพิ่งสิ้นลมหายใจกลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง ท่านตาก็ไม่รั้งรอที่จะตะบึงม้ามายังจวนตระกูลจางทันที แม้พายุฝนยังคงกระหน่ำ

“ฮะ... เจ้าว่าอย่างไรนะ!” จางต้าลู่อุทานด้วยความตกใจ ใบหน้าเริ่มถอดสี

คำว่า ‘นายท่านไป๋’ ทำให้จางต้าลู่เสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันที เพราะเขาเคยรับปากเป็นมั่นเหมาะว่าจะดูแลอี้เอ๋อร์เป็นอย่างดี แต่ทว่าวันนี้เพียงแค่นางฟื้นขึ้นมา ก็มีเรื่องบ่าวรับใช้คิดวางยาเกิดขึ้นเสียแล้ว เรื่องงามหน้าเช่นนี้เขาจะให้คนนอกรู้ไม่ได้เด็ดขาด!

“นายท่าน... นังบ่าวชั่วนี่ให้ข้าจัดการเถอะเจ้าค่ะ” ซู่มี่รีบเสนอตัวทันที นางเห็นทางรอดอยู่รำไร เพราะหากส่งสาวใช้ผู้นี้ไปยังทางการ ย่อมมีการสอบสวนจนสาวมาถึงตัวนางแน่ ๆ

แต่ในขณะที่ซู่มี่กำลังจะพยักหน้าส่งสัญญาณให้บ่าวคนสนิทลากตัว ‘แพะรับบาป’ ออกไปจัดการ กลับมีน้ำเสียงทุ้มต่ำของผู้มาใหม่ดังแทรกขึ้นมาจนทำให้นางตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป

“ใต้เท้าจาง... พบกันอีกแล้วนะขอรับ”

จางต้าลู่ใบหน้าขาวซีดจนแทบจะเป็นสีเดียวกับกระดาษจื่อเฉียน... เมื่อแผนการที่จะปิดบังพ่อตาพังทลายลงไม่เป็นท่า เพราะเบื้องหน้าของเขาคือ หูอี้เทียน ผู้บัญชาการหน่วยจงกู่เว่ยที่เดินนำเข้ามาด้วยท่วงท่าน่าเกรงขาม โดยมี สี่จตุรเทพ เดินตามมาเบื้องหลังดั่งเงาสังหาร และที่สำคัญที่สุด... ข้างกายของเขาคือ ไป๋ซื่อจวิน ที่ยืนหน้าถมึงทึงจ้องมองมาอย่างเอาเรื่อง!

สายตาของ ไป๋ซื่อจวิน ที่จ้องมองลูกเขยนั้นเต็มไปด้วยความผิดหวังและกรุ่นโกรธจนบรรยากาศรอบ ๆ เย็นเยียบยิ่งกว่าพายุฝนข้างนอก ท่านผู้เฒ่าแค่นเสียงเหอะในลำคอพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านด้วยโทสะ

“ใต้เท้าจาง... ข้าฝากแก้วตาดวงใจไว้ให้เจ้าดูแล แต่เจ้าทำนางตาย ตอนนี้หลานของข้าก้าวขาสู่ความตายไปแล้วกลับมีโอกาสฟื้นขึ้นมาได้ แต่เพียงวันแรกที่นางฟื้นจากความตาย แม้แต่บ่าวไพร่ชั้นต่ำก็ยังกล้ากำแหงวางยาพิษสังหารคุณหนูใหญ่ต่อหน้าต่อตาคนทั้งจวน เช่นนั้นข้าคงไม่อาจไว้วางใจให้เรื่องนี้จบลงเพียงง่าย ๆ แบบขอไปที รบกวนใต้เท้าหูช่วยจัดการต่อให้ความเป็นธรรมแก่หลานสาวข้าด้วย!”

เมื่อได้ยินดังนั้น ซู่อี๋เหนียง ถึงกับหน้าถอดสี แต่นางยังใจกล้าอาศัยจังหวะที่จางต้าลู่กำลังอ้ำอึ้ง รีบเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูนอบน้อมทว่าแฝงแววข่มขวัญ

“เรียนนายท่านไป๋ เรื่องนี้เป็นเรื่องภายในจวนตระกูลจาง บ่าวทำผิดควรถูกส่งตัวไปที่ศาลาว่าการตามกฎหมาย อีกอย่าง... หน่วยจงกู่เว่ยของใต้เท้าหูมีหน้าที่ตรวจสอบขุนนางกังฉินผู้ทุจริตต่อแผ่นดิน เรื่องเล็กน้อยในเรือนหลังเช่นนี้ อย่าได้ลำบากใต้เท้าหูให้ระคายมือเลยเจ้าค่ะ”

คำพูดของนางสื่อชัดเจนว่าหูอี้เทียนไม่ควรสอดมือมายุ่งเรื่องในบ้านคนอื่น ทว่าผู้บัญชาการหนุ่มกลับไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองแม้แต่น้อย เขายังคงยืนนิ่งสงบ ทว่ารังสีอำมหิตรอบกายกลับทวีความรุนแรงขึ้น หูอี้เทียนปรายตามองอนุผู้นั้นด้วยสายตาที่มองคนใกล้ตายเหยียดยิ้มนิด ๆ  ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าเฉียบขาด

“ข้าหูอี้เทียน... หากอยากจะสอดมือยุ่งเรื่องใด ย่อมไม่มีคำว่าลำบาก”

เขาสะบัดชายเสื้อเล็กน้อยก่อนจะหันไปสั่งการจตุรเทพร่างยักษ์ที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง

“เชียนซาน... ลากตัวนังบ่าวผู้นี้ไปสอบสวนที่หน่วยจงกู่เว่ย ข้าอยากรู้นักว่ายาพิษที่ตกค้างในร่างกายคุณหนูใหญ่มานานหลายปีจนเกือบสิ้นใจนั้น มีเบื้องลึกเบื้องหลังเกี่ยวข้องกับการสมคบคิดของใครในจงโจวนี้หรือไม่”

คำพูดของหูอี้เทียนทำเอาซู่อี๋เหนียงแทบสิ้นสติ เพราะเขาไม่ได้มองว่ามันเป็นแค่เรื่องวางยา แต่เขากำลังจะโยงมันเข้าสู่ข้อหาที่ทำให้จงโจววุ่นวาย ซึ่งอยู่ในอำนาจเต็มของหน่วยจงกู่เว่ยทันที!