บทที่ 1 รัชศกติงหยวนที่หนึ่ง 2/2

นางขยับกายอย่างยากลำบากท่ามกลางเสียงกรีดร้องรอบข้าง สายตาจ้องเขม็งไปยังทิศทางของตรอกใหญ่ซึ่งเป็นที่ตั้งของจวนตระกูลชิงที่เคยพรากเอาทุกอย่างไปจากนาง ริมฝีปากที่แตกแห้งจนห้อเลือดขยับเอ่ยคำสาบานด้วยน้ำเสียงแหบพร่าทว่ากังวานด้วยพลังอย่างน่าประหลาด

“ข้า...จะทวงชะตาคืนจากพวกคนสารเลวนี้...”

ประโยคนั้นสิ้นสุดเสียงแผ่วเบาจนกลืนหายไปกับเสียงฟ้าร้อง แต่มันกลับเป็นคำสบถสาบานครั้งใหญ่ที่ถูกตั้งเอาไว้ในห้วงวิญญาณของเหม่ยหลานฟางในร่างใหม่นี้อย่างสมบูรณ์แล้ว

...ข้ากลับมาแล้ว...เหม่ยหลานฟางกลับมาแล้ว...

บนชั้นสามของหอสุราที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมถนนใหญ่ในตลาดย่านการค้า หูอี้เทียนในวัยยี่สิบปีผู้มีใบหน้าคมเข้มดุจรูปสลัก ยืนเอามือไพล่หลังมองลงไปยังความโกลาหลเบื้องล่างด้วยสายตาที่ทวีความเข้มข้นขึ้น ท่ามกลางพายุฝนและกระดาษจื่อเฉียนที่ปลิวว่อน อาเพศแห่งดวงชะตาที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้หาได้ทำให้เขาสั่นคลอนไม่

เขาขยับมือโบกเพียงเล็กน้อย เงาร่างหนึ่งในสี่จตุรเทพแห่งหน่วยจงกู่เว่ย ก็ปรากฏกายขึ้นด้านหลังอย่างนิ่งเงียบเพื่อรายงานสถานการณ์สำคัญ

“เรียนท่านผู้บัญชาการ... คุณหนูใหญ่ตระกูลจางฟื้นคืนชีพแล้วขอรับ”

หูอี้เทียนนิ่งงันไปครู่หนึ่ง สายตายังคงจับจ้องไปที่ร่างเล็กในชุดสีฟ้าที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนพื้นดินเปียกแฉะ แม้ระยะทางจะไกลแต่เขากลับรู้สึกได้ถึงรังสีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเด็กสาวคนนั้น มุมปากหนายกขึ้นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น เป็นรอยยิ้มที่ลึกลับและเปี่ยมไปด้วยนัยสำคัญที่ไม่มีใครสามารถคาดเดาความคิดเบื้องลึกของเขาได้เลย

“อื้ม...รู้แล้ว”

ขณะที่ร่างเล็กของจางจื่ออี้นอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนพื้นดินที่เต็มไปด้วยโคลนเลนและเศษกระดาษจื่อเฉียน เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบฝ่าสายฝนก็ดังใกล้เข้ามา พร้อมกับเสียงอุทานที่สั่นเครือด้วยความเหลือเชื่อ

“จื่ออี้! ลูกรักของพ่อ!”

จางต้าลู่ถลันกายเข้ามากอดร่างที่ซีดเผือดของบุตรสาวไว้แนบอกอย่างไม่กลัวเปื้อนโคลน น้ำตาของผู้เป็นบิดาไหลพรากอาบแก้มเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่เริ่มกลับคืนมาในร่างกายที่เขาเพิ่งจะตัดใจว่าสูญเสียไปแล้ว ทว่าสตรีในร่างเด็กสาวกลับไม่ได้ซุกตัวเข้าหาอ้อมกอดนั้นด้วยความอ่อนแอ

สายตาของนางยังคงจับจ้องไปยังศพห่อเสื่อฟางของตนเองที่ค่อย ๆ ห่างออกไปท่ามกลางม่านฝน ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของจางต้าลู่ช่างห่างไกลจากความหนาวเหน็บที่นางได้รับจากตระกูลชิงเหลือเกิน นางกำหมัดแน่นพลางคิดในใจว่า...

ในเมื่อสวรรค์ประทานโอกาสนี้มาให้ ข้าจะใช้ฐานะ ‘คุณหนูใหญ่ตระกูลจาง’ นี้แหละ เป็นดาบที่จะกลับไปบั่นคอพวกมันทุกคน!

“บิดา...”

น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบของภูตผี ทว่ากลับดังก้องเข้าไปในหัวใจของจางต้าลู่ เขาชะงักไปครู่หนึ่งกับความรู้สึกประหลาดในน้ำเสียงของบุตรสาวที่ดูสุขุมเยือกเย็นจนน่าใจหาย แต่ความดีใจที่มีมากกว่าทำให้เขารีบแผดเสียงสั่งการบ่าวไพร่ที่กำลังแตกตื่น

“ร่ม! เอาร่มมากางเร็วเข้า! ใครก็ได้ไปตามหมอหลวงมา เดี๋ยวนี้!”

ขบวนศพที่เคยหม่นหมองบัดนี้กลับวุ่นวายขึ้นอีกครั้งหลังจากลมพายุหมุนวนทำเอาขบวนแตกกระเจิง บ่าวไพร่ต่างวิ่งกันวุ่นฝ่าสายฝนที่ยังคงโหมกระหน่ำ กระดาษจื่อเฉียนสีขาวปลิวว่อนบดบังทัศนวิสัย ทว่าท่ามกลางม่านฝนที่พร่ามัว กลับมีเงาร่างสูงโปร่งชุดดำสนิทเดินฝ่ากระแสลมเข้ามาอย่างมั่นคง ราวกับว่าพายุใหญ่ตรงหน้าไม่อาจสะเทือนร่างกายได้เลย

จางจื่ออี้เงยหน้าขึ้นเมื่อสายฝนไม่ได้หยดรดรินกายพลันเห็นเงาร่างสูงราวเจ็ดฉื่อมองเหลือบมาที่นาง

ร่มคันใหญ่ถูกยื่นออกมากางบังหยาดฝนให้สองพ่อลูกอย่างพอเหมาะพอเจาะ จางต้าลู่ที่กำลังตระหนกเงยหน้าขึ้นหวังจะขอบใจบ่าวที่รู้ความ ทว่าคำพูดเหล่านั้นกลับ    ติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่นิ่งลึกดุจมหาสมุทรไร้ก้นบึ้งของบุรุษผู้ถือร่ม

“ท่านผู้บัญชาการหู!” จางต้าลู่พรวดพราดอุทานออกมาด้วยความตกใจ

หูอี้เทียนไม่ได้เอ่ยตอบกลับ เขาเพียงแค่ลดสายตาลงมองเด็กสาวในอ้อมกอดของจางต้าลู่ แววตาของเขาเข้มขึ้นเมื่อเห็นว่าดวงตาของจางจื่ออี้นั้นไม่ได้ว่างเปล่าดั่งคนเพิ่งฟื้นจากความตาย แต่กลับเต็มไปด้วยไฟแค้นที่คุโชนสบประสานเข้ากับตาของเขาโดยไม่หลบเลี่ยง

มุมปากของผู้บัญชาการหนุ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มปริศนา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ได้ยินกันเพียงไม่กี่คน

“ดูท่า... เมืองหลวงจงโจวหลังจากนี้ คงมีเรื่องสนุกให้ข้าดูมากกว่าที่คิดเสียแล้ว”

เขาทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น พร้อมกับสายตาของจางจื่ออี้ที่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ราวกับจะบอกว่าความลับที่นางกุมไว้นั้น ยิ่งใหญ่พอจะสั่นคลอนทั่วทั้งแผ่นดิน และคล้ายกับคนผู้นี้กำลังตามหาบางสิ่ง