บทที่ 2 คุณหนูใหญ่ตระกูลจาง 1/2

ภายในห้องนอนที่กว้างขวางจวนตระกูลจาง กลิ่นควันธูปจุดไล่สิ่งอัปมงคลและกลิ่นยาขมปี๋ตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้อง...ตั้งแต่กลับมากลิ่นพวกนี้เข้มข้นชวนให้แสบจมูก จนคิดว่าจุดไล่สิ่งอัปมงคลหรือไล่เจ้าของเรือนกันแน่

จางจื่ออี้ นอนนิ่งอยู่บนเตียงไม้แกะสลักลวดลายเมฆามงคล โดยมีท่านหมอชราพยายามตรวจชีพจรที่ยังคงเต้นระรัวสลับกับเบาแรง ดูอย่างไรก็ไม่มั่นคงของนาง ส่วนจางต้าลู่ยืนกระวนกระวายอยู่นอกม่านเตียง คอยถามอาการด้วยความห่วงใยเป็นระยะ

ทว่าภายใต้ใบหน้าซีดเผือดที่หลับตานิ่งอยู่นั้น ดวงวิญญาณของเหม่ยหลานฟางกลับกำลังล่องลอยอยู่ในกระแสธารแห่งความทรงจำของร่างเด็กสาวผู้นี้

ภาพเหตุการณ์ในอดีตค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้น... จางจื่ออี้ในวัยห้าขวบต้องสูญเสียมารดาไปอย่างกะทันหัน เด็กน้อยผู้โดดเดี่ยวได้รับการโอบอุ้มดูแลจาก ‘ซู่มี่’ สาวใช้คนสนิทของมารดาที่นางรักและไว้วางใจดั่งมารดาคนที่สอง จนกระทั่งสองปีต่อมา บิดาได้ยกสาวใช้ผู้นั้นขึ้นเป็นอนุ และในเรือนต่างให้ความเคารพนางและนั่นคือจุดเริ่มต้นของนรกที่ซ่อนอยู่ในคราบของความเมตตา

เด็กน้อยผู้บริสุทธิ์เริ่มป่วยกระเสาะกระแสนับแต่นั้น ร่างกายที่เคยแข็งแรงกลับซูบผอมและไร้เรี่ยวแรงลงทุกวัน

‘กินยาเสียนะเจ้าคะคุณหนูใหญ่ จะได้หายดี...’ 

น้ำเสียงที่แสนอ่อนหวานของอนุหรือซู่อี๋เหนียงในตอนนั้น ดังก้องขึ้นมาในหัวของจางจื่ออี้พร้อมกับความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง

เหม่ยหลานฟางที่ผ่านกลลวงอำนาจในตระกูลชิงมาอย่างโชกโชนเพียงพริบตาเดียวก็ปะติดปะต่อเรื่องราวได้ทั้งหมด...

เด็กน้อยผู้นี้หาได้ป่วยตามธรรมชาติไม่ ทว่ากำลังเป็นเหยื่อบนเส้นทางการปีนป่ายขึ้นที่สูงของใครบางคนที่หวังในอำนาจและฐานะภายในจวนตระกูลจางนี้ แผนการวางยาที่แยบยลและยาวนานนี้ ช่างคล้ายคลึงกับสิ่งที่นางเคยเจอมาเหลือเกิน!

ต่างก็เพียงแค่คนเหล่านั้นล่อลวงนางด้วยคำหวานและขโมยดวงชะตา ส่วนคนเหล่านี้ล่อลวงด้วยคำหวานเช่นกันแต่เพื่อช่วงชิงสมบัติและฐานะ...

จื่ออี้เอ๋ยจื่ออี้...ช่างน่าสงสารเสียจริง

เสียงนั้นพร่ำรำพันในใจก่อนจะเอ่ยขึ้นมา... “ท่านหมอข้าจะมีโอกาสหายหรือไม่ หรือข้าต้องไปพบท่านแม่ที่ปรโลกพร้อมกับเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับผู้เป็นเจ้าแห่งความตาย”

ถ้อยคำที่เอ่ยออกมาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังนั้น ทำให้ผู้เป็นบิดาอย่างจางต้าลู่ถึงกับเจ็บปวดใจ

“อี้เอ๋อร์ลูกพ่อ อย่าได้เอ่ยถึงเรื่องตายอีก...พ่อจะหาหมอเทวดามารักษาเจ้าเอง”

เสียงนั้นไม่ได้ทำให้วิญญาณเหม่ยหลานฟางในร่างเด็กน้อยดีใจแทนนางสักนิด กลับกันเพียงแสยะยิ้มขื่นในโชคชะตาของเราทั้งคู่

‘พวกเราก็แค่ขวางเส้นทางของใครบางคน จึงต้องตาย’

“ท่านพ่อ...ลูกไม่หวังสิ่งใดหรอกเจ้าค่ะ ท่านแม่ก็เจ็บกระเสาะกระแสะเช่นนี้ก่อนตาย ลูกเองก็เช่นกัน ระยะเวลาที่ป่วยตายก็พอกัน ยาพิษนี้ร้ายกาจยิ่ง ท่านหมอมากฝีมือเพียงใดก็ตรวจไม่พบ”

เพล้ง...!

เสียงถ้วยยาที่แตกกระจายตรงหน้าประตูเรือนคุณหนูใหญ่ พร้อมกับควันฟองฟู่ที่ผุดขึ้นมาอย่างน่าสยดสยองบนพื้นหิน ทำให้ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ถูกเปิดโปงออกมาอย่างไม่อาจปฏิเสธได้ จางต้าลู่คำรามด้วยโทสะที่ยากจะระงับ เขาไม่เคยระแคะระคายว่าในเรือนจะมีคนร้าย จนกระทั่งบุตรสาวไร้เดียงสาและอ่อนต่อโลกได้เอ่ยออกมา

“จับตัวนังบ่าวชั่ว... คิดวางยาลูกข้า!”

ทว่าก่อนที่องครักษ์ในจวนจะเข้าถึงตัวบ่าวรับใช้ผู้โชคร้ายคนนั้น เงาร่างอ่อนช้อยในชุดผ้าไหมสีหวานก็ถลันเข้ามาตัดหน้าเสียก่อน ซู่อี๋เหนียง หรือซู่มี่นั่นเอง นางรีบก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนกและนองไปด้วยน้ำตา ก่อนจะเงื้อมือขึ้นตบหน้าบ่าวของตนเองอย่างสุดแรงจนหน้าหัน

“เพียะ!”

“นังบ่าวสารเลว! ข้าใช้ให้เจ้ายกยาบำรุงมาให้คุณหนูใหญ่ด้วยความห่วงใย แต่เจ้ากลับใจคออำมหิตกล้าวางยาพิษลงไปในถ้วยยาหรือ! เจ้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร!” ซู่อี๋เหนียงแผดเสียงร้องดั่งใบหน้าสั่นด้วยโทสะอย่างรุนแรง พลางทรุดกายลงคุกเข่าต่อหน้าจางต้าลู่ที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความโกรธ

“นายท่าน... เป็นความผิดของข้าเองที่อบรมคนไม่ดี ข้าเห็นว่าอี้เอ๋อร์ฟื้นขึ้นมาก็ดีใจจนรีบให้คนจัดยามาให้ ไม่คิดเลยว่านังบ่าวคนนี้จะมีใจคิดคด ข้า... ข้าไม่มีหน้าจะสู้หน้าท่านและวิญญาณของฮูหยินผู้ล่วงลับแล้ว!”

ซู่อี๋เหนียงสะอึกสะอื้นพรรณนาด้วยท่าทางที่น่าเวทนาถึงขีดสุด หวังจะโยนความผิดทั้งหมดไปที่บ่าวรับใช้เพื่อตัดตอนไม่ให้สาวถึงตัว

ทว่าภายใต้ผ้าม่านที่บดบังอยู่นั้น จางจื่ออี้กลับเพียงนอนนิ่ง มุมปากที่แห้งผากยกขึ้นเล็กน้อยอย่างเย็นชา แววตาของนางจ้องมองเงาร่างของซู่อี๋เหนียงผ่านช่องว่างของม่านด้วยสายตาที่รู้เท่าทัน

‘งิ้วโรงนี้... ช่างเล่นได้สมบทบาทเสียจริงซู่อี๋เหนียง’ 

เหม่ยหลานฟางรำพันอยู่ในใจด้วยความเวทนา แผนการกำจัดบ่าวเพื่อรักษาตำแหน่งของตนเองนั้นช่างตื้นเขินนักในสายตาของนาง ไม่รู้ว่าบิดาผู้นี้หูหนวกหรือตาบอดกันแน่ถึงมองไม่เห็นความอำมหิตที่ซ่อนอยู่ภายใต้น้ำตาของสตรีนางนี้