LOGINสามปีผ่านไป… แสงแดดยามบ่ายของเดือนสี่สาดส่องลงมาบนยอดหญ้าสีเขียวสด ลมเย็นพัดพากลิ่นหอมของดอกไม้ในสวนลอยอบอวลไปทั่วลานเรือนใต้ร่มเงาของต้นเหมยใหญ่ มีโต๊ะเตี้ยตัวหนึ่งตั้งวางอยู่ บนโต๊ะมีกระดาษ พู่กันขนาดเล็กสำหรับเด็ก และแท่นฝนหมึกวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ทว่ากระดาษแผ่นที่วางอยู่ตรงหน้ากลับมีเพียงรอยหมึกดำเป็นวงกลมก้อนหนึ่ง ยังไม่มีตัวอักษรถูกเขียนลงไปแม้แต่ตัวเดียวข้างโต๊ะตัวนั้น ลู่ฉางเยว่ในชุดลำลองสีน้ำเงินเข้มยืนเอามือไพล่หลัง ก้มมองบุตรชายวัยสามหนาวของตนเองด้วยสีหน้าเคร่งขรึมส่วนผู้ที่กำลังถูกบิดาจ้องมองอย่างคุณชายน้อยลู่สืออัน สวมชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนปักลายก้อนเงินตำลึงเล็กๆ ที่ชายเสื้อ ผมดำขลับถูกมัดรวบเป็นจุกกลมสองข้างประดับด้วยเชือกแดง พวงแก้มขาวอวบอิ่มเหมือนซาลาเปานึ่งสุกใหม่ๆแม้คิ้วเข้มและดวงตาของลู่สืออันจะถอดแบบความคมคายมาจากลู่ฉางเยว่ผู้เป็นบิดาถึงเจ็ดส่วน แต่นิสัยใจคอ ความฉลาดซุกซน และความรักในการนับเงินทองของเขากลับถอดแบบมาจากเวินซู่เหยาผู้เป็นมารดาไม่มีผิดเพี้ยนย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน ในวันจัดงานฉลองอายุครบหนึ่งหนาวของคุณชายน้อยแห่งจวนจิ้งอันโหวในพิธีเสี่ยงทายเ
สายฝนเดือนหกเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักตั้งแต่ช่วงบ่าย เสียงเม็ดฝนตกกระทบหลังคาเรือนดังไม่ขาดสาย ลมเย็นพัดพาเอากลิ่นดินและกลิ่นใบไม้เปียกชื้นลอยเข้ามาทางหน้าต่างที่แง้มไว้เพียงเล็กน้อยภายในห้องนอนของเรือนชุนฮุย เวินซู่เหยาในชุดเสื้อคลุมสีกลีบบัวนั่งเอนหลังพิงหมอนใบใหญ่อยู่บนเตียง ใบหน้าขาวผ่องที่ยามปกติมักจะเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มสดใส ในยามนี้กลับดูซีดเซียวและอ่อนเพลียลงเล็กน้อย บนโต๊ะเตี้ยข้างเตียงมีสมุดบัญชีของหอใบชาสกุลเวินและลูกคิดทองคำวางค้างอยู่เมื่อครึ่งชั่วยามก่อน ตอนที่เวินซู่เหยากำลังนั่งตรวจดูบัญชีร้านใบชาประจำเดือนอยู่ดีๆ นางก็เกิดอาการวิงเวียนศีรษะและเหม็นกลิ่นหมึกบนกระดาษขึ้นมาอย่างกะทันหัน จนต้องวางลูกคิดลงแล้วลุกไปอาเจียนที่กระโถนข้างห้อง ซูถงตกใจจนหน้าซีด รีบส่งคนไปตามหมอหลวงจ้าวและส่งข่าวไปบอกลู่ฉางเยว่ที่สำนักผู้ตรวจการทันทีลู่ฉางเยว่ที่รีบควบม้าฝ่าสายฝนกลับมาถึงจวน นั่งกุมมือภรรยาอยู่ริมขอบเตียงด้วยสีหน้าตื่นตระหนก คิ้วกระบี่ขมวดเข้าหากันแน่นขณะที่สายตาจับจ้องไปยังหมอหลวงจ้าวซึ่งกำลังวางนิ้วตรวจชีพจรข้อมืออีกข้างของเวินซู่เหยาภายในห้องได้ยินเพียงเสียงฝนตกด้านนอกและเสียง
ขบวนรถม้าบรรทุกใบชาชั้นเลิศจากเมืองหยางโจวเพิ่งจอดเทียบหน้าจวนจิ้งอันโหวได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เสียงโวยวายของคุณชายใหญ่เวินจิ่งอวี้ก็ดังลั่นไปถึงเรือนชุนฮุย“วางหีบพวกนั้นลงให้เบาๆ หน่อย ข้างในเป็นใบชาหลงจิ่งคัดพิเศษกับขนมที่ข้าซื้อมาฝากน้องสาวข้าทั้งนั้น หากแตกหักไปแม้แต่ชิ้นเดียว ข้าจะหักเบี้ยหวัดพวกเจ้าให้หมด!”เสียงห้าวหาญที่คุ้นเคยดังนำมาก่อน เวินซู่เหยาที่กำลังนั่งนับตั๋วเงินของขวัญขอขมาจากพวกผู้อาวุโสตระกูลลู่อยู่ในห้องโถงเรือนชุนฮุย ชะงักมือแล้วหันไปมองทางประตูเรือนด้วยความประหลาดใจหลังจากเสร็จสิ้นการประชุมที่โถงบรรพชนเมื่อวานนี้ เวินจิ่งอวี้บอกว่าจะออกไปตรวจดูคลังเก็บใบชาในเมืองหลวง และจะพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมของตระกูลเวินสักสองสามวันก่อนจะเดินทางกลับเมืองหยางโจว เหตุใดเช้าวันนี้พี่ชายของนางจึงยกขบวนหีบสัมภาระเข้ามาในจวนจิ้งอันโหวแต่เช้าตรู่เช่นนี้เล่าเวินซู่เหยาลุกขึ้นเดินออกไปที่ระเบียงหน้าเรือน ก็เห็นเวินจิ่งอวี้ในชุดสีฟ้าครามก้าวเดินผ่านซุ้มประตูเข้ามา โดยมีบ่าวรับใช้ตระกูลเวินสี่ห้าคนช่วยกันแบกหีบสัมภาระใบใหญ่เดินตามหลังมาติดๆ“พี่ใหญ่! ไหนเมื่อวานพี่ใหญ่บอกว่าจะพักอยู่ที่
เมื่อถึงเวลาฤกษ์ดี นายท่านเวินและเวินซู่เหยาก็ช่วยกันดึงผ้าแพรสีแดงออกจากป้ายชื่อร้าน ท่ามกลางเสียงปรบมือโห่ร้องแสดงความยินดีของชาวเมืองที่มามุงดูกันแน่นขนัดเวินจิ่งอวี้ล้วงหั่วเจ๋อจื่อออกมาจุดชนวนประทัดทั้งสิบพวงด้วยตนเอง เสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหวติดต่อกันยาวนาน พร้อมกับเศษกระดาษสีแดงที่ปลิวว่อนไปทั่วท้องฟ้าตลาดอวี้ฮวา เป็นนิมิตหมายอันรุ่งเรืองของการค้าขายทันทีที่เปิดประตูร้าน บรรดาลูกค้าทั้งคหบดีและฮูหยินตระกูลขุนนางต่างก็พากันหลั่งไหลเข้าไปเลือกซื้อใบชาหลงจิ่งชั้นเลิศกันอย่างคับคั่ง แม้แต่ฮูหยินหลี่และฮูหยินหวังที่เคยมีเรื่องบาดหมางกันในงานเทศกาลล่าสัตว์ วันนี้ก็ยังรีบส่งพ่อบ้านให้นำตั๋วเงินมาเหมาซื้อใบชาไปถึงคนละสิบหีบใหญ่ เพื่อหวังจะประจบเอาใจจิ้งอันโหวและฮูหยินโหวภายในโถงชั้นล่าง เวินซู่เหยานั่งดีดลูกคิดคำนวณราคาสินค้าอยู่หลังโต๊ะบัญชีอย่างคล่องแคล่ว โดยมีลู่ฉางเยว่ยืนอยู่ข้างกาย คอยช่วยหยิบสมุดบัญชี รินน้ำชาอุ่นๆ วางไว้ให้ และรับตั๋วเงินจากเสมียนมานับเรียงใส่กล่องให้ภรรยาอย่างชำนาญชาวบ้านและขุนนางที่เดินผ่านไปมาหน้าหอใบชา ต่างพากันชะโงกหน้ามองดูจิ้งอันโหวผู้สูงศักดิ์ที่กำ
เข้าสู่เดือนสาม หิมะในเมืองหลวงฉางเล่อละลายไปจนหมดสิ้น ลมหนาวพัดผ่านพ้นไป ดอกท้อริมระเบียงทางเดินเรือนชุนฮุยเริ่มผลิบานรับสายลมอุ่นแสงแดดยามสายสาดส่องผ่านหน้าต่างห้องนอนเข้ามา เวินซู่เหยาขยับตัวพลิกกายใต้ผ้าห่ม ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความเมื่อยขบไปทั้งตัวนับตั้งแต่วันที่ลู่ฉางเยว่เปิดสมุดบันทึกปกสีน้ำเงินเพื่อทวงถามคำโกหกของนางเมื่อสามเดือนก่อน เวินซู่เหยาก็ไม่เคยได้นอนหลับก่อนยามจื่ออีกเลย สามีที่เมื่อก่อนเคยเคร่งขรึมเย็นชา พอได้เผยความในใจต่อกันแล้วกลับช่างเอาอกเอาใจและคอยคลอเคลียนางไม่ห่างเพื่อชดเชยช่วงเวลาหนึ่งปีที่เสียไป ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล่นซ่อนหารอบฉากกั้น หรือเรื่องอาบน้ำในถังเดียวกัน เขาล้วนออดอ้อนให้นางทำตามที่เคยพูดไว้จนครบทุกข้อ“ฮูหยินตื่นแล้วหรือเจ้าคะ รีบล้างหน้าแต่งตัวเถิดเจ้าค่ะ วันนี้เป็นวันเปิดหอใบชาวันแรก นายท่านเวินกับคุณชายใหญ่เดินทางไปรอที่ตลาดอวี้ฮวาตั้งแต่เช้าแล้วนะเจ้าคะ”เสียงของซูถงดังขึ้นพร้อมกับยกอ่างน้ำอุ่นเข้ามาวางข้างเตียงเวินซู่เหยาได้ยินดังนั้นก็รีบลุกขึ้นนั่งทันที ความง่วงงุนหายไปในพริบตา “จริงด้วย! วันนี้เป็นวันเปิดหอใบชาสกุลเวินวันแรก
ลู่ฉางเยว่ก้มหน้าลงมองภรรยาที่กำลังหอบหายใจพวงแก้มขาวผ่องแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตช้อนมองเขาด้วยความตื่นตระหนกปนเขินอาย“ไหนเมื่อครู่เจ้าบอกว่าปวดท้องจนเดินแทบไม่ไหวอย่างไรเล่า เหตุใดพอจะแย่งสมุดบันทึก จึงวิ่งกระโดดได้คล่องแคล่วปานนั้น” ลู่ฉางเยว่เอ่ยถามพลางเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเวินซู่เหยาเม้มริมฝีปากแน่น รู้ตัวว่าแผนแกล้งปวดท้องของตนเองพังไม่เป็นท่าเสียแล้ว นางจึงเปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงออดอ้อนต่อรองตามนิสัยแม่ค้าทันที“ท่านพี่ เหยาเหยายอมแพ้แล้วเจ้าค่ะ สมุดเล่มนั้นท่านพี่ขายต่อให้ข้าเถิดนะเจ้าคะ ข้ายอมจ่ายให้ท่านพี่ห้าร้อยตำลึง... ไม่สิ หนึ่งพันตำลึงเลยก็ได้! ท่านพี่ขายสมุดเล่มนั้นให้ข้าเอาไปเผาไฟทิ้งเถิดนะเจ้าคะ”ลู่ฉางเยว่ส่ายหน้าช้าๆ เส้นผมสีดำขลับตกลงมาคลอเคลียข้างแก้มของนาง “เงินในคลังเรือนชุนฮุยทั้งหมดล้วนเป็นของเจ้า ข้าจะเอาตั๋วเงินหนึ่งพันตำลึงไปทำไมกัน สิ่งที่ข้าต้องการในคืนนี้ไม่ใช่เงินทอง แต่เป็นการทำให้คำพูดทุกข้อในสมุดเล่มนั้นของเจ้า กลายเป็นความจริงขึ้นมาต่างหาก”ลู่ฉางเยว่คลายมือที่รวบข้อมือของนางออก แล้วเลื่อนฝ่ามืออุ่นร้อนลงมาประคองใบหน้านวลเนียนของเวินซู่เหยาไว้ด้วยความทะ







