LOGINShare
17
publish date:
2026-09-05 09:22:43
Latest chapter
ข้าคือคุณหนูผู้เพียบพร้อม... ซะเมื่อไหร่ 26
“ไม่มีทางเจ้าค่ะ” เสี่ยวหลิงรีบตอบ“ข้าจะกลับมากินฝีมือศิษย์พี่หญิงบ่อยๆ แน่นอน”“สรุปว่ากลับมาเพราะของกินสินะ”“ก็ต้องคิดถึงศิษย์พี่หญิงด้วยสิเจ้าคะ” เสียงหัวเราะกลับมาดังขึ้นอีกครั้งจ้าวหยวนเป่าและฮูหยินจ้าวเดินเข้ามาสมทบจ้าวหยวนเป่ามองเซี่ยจิ่นอันตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยความพึงพอใจ ก่อนตบไหล่ชายหนุ่มอย่างหนักแน่น“จิ่นอันเอ๋ย ข้ามอบลูกสาวคนเดียวและกิจการสำนักคุ้มภัยทั้งหมดไว้ในมือเจ้าแล้วนะ เจ้าหนุ่มหน้าตาดี วรยุทธ์ล้ำเลิศ แถมรูปร่างก็สมกับที่ลูกสาวข้าชมไว้ไม่มีผิด ฮ่า ๆ”“ท่านพ่อ” เสี่ยวหลิงรีบร้องห้าม ใบหน้าแดงก่ำอย่าพูดเรื่องซิกซ์แพ็กสิท่านพ่อ ข้าอุตส่าห์เขียนไปในจดหมายแบบส่วนตัวนะเจ้าคะเซี่ยจิ่นอันสำลักทันที“แค่ก!” จ้าวหยวนเป่าหัวเราะดังยิ่งกว่าเดิม ขณะที่ฮูหยินจ้าวยกแขนเสื้อขึ้นปิดรอยยิ้มเซี่ยจิ่นอันสูดลมหายใจลึก ก่อนคุกเข่าลงตรงหน้าบิดามารดาของเสี่ยวหลิง ประสานมือคารวะอย่างสง่างาม“ท่านลุง ท่านป้า ข้าเซี่ยจิ่นอันขอสาบานต่อฟ้าดิน จะใช้ทั้งชีวิตคอยปกป้อง ดูแล และตามใจเสี่ยวหลิง ไม่ให้นางต้องเหน็ดเหนื่อยหรือเสียน้ำตาเพราะข้าแม้แต่หยดเดียวขอรับ” จ้าวหยวนเป่าพยักหน้าด้วยค
ข้าคือคุณหนูผู้เพียบพร้อม... ซะเมื่อไหร่ 25
อวิ๋นจื่อที่ยืนอยู่ไม่ไกลยกพัดขึ้นบังครึ่งหน้า ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างขบขัน“จิ่นอัน หากจะกอดศิษย์น้องเล็กต่อ อาจารย์ไม่ว่า แต่บัวหิมะวิญญาณเก้ากลีบกำลังจะพ้นช่วงเบ่งบานแล้วนะ”เซี่ยจิ่นอันสะดุ้ง รีบคลายอ้อมแขนเล็กน้อย เสี่ยวหลิงกลับคว้าชายเสื้อเขาไว้“ศิษย์พี่ใหญ่”“หืม...”นางชี้ไปยังบัวหิมะวิญญาณที่ชะง่อนผา“ท่านไปเก็บให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ”“เหตุใดต้องเป็นข้า” เสี่ยวหลิงยิ้มตาหยี“เพราะท่านเก่งที่สุดเจ้าค่ะ”แล้วข้าก็ขี้เกียจเดินไปตรงนั้นเองด้วยเซี่ยจิ่นอันหลับตาลงครู่หนึ่ง หลิวซวงซวงหลุดหัวเราะออกมาก่อน มู่หรงชิงเองก็ส่ายหน้าด้วยความเอ็นดูอวิ๋นจื่อหัวเราะหึ ๆ“ไปเถิดจิ่นอัน ศิษย์น้องเล็กของเจ้ารออยู่”เซี่ยจิ่นอันถอนหายใจอย่างจนใจ แต่รอยยิ้มตรงมุมปากกลับชัดเจนขึ้น“รออยู่ตรงนี้ อย่าเดินไปไหน”“เจ้าค่ะ”“ห้ามเข้าใกล้ริมหน้าผา”“เจ้าค่ะ”“แล้วก็อย่ากินเนื้อเค็มมากจนกระหายน้ำ”เสี่ยวหลิงก้มมองเนื้อเค็มในมือ ก่อนรีบกัดอีกคำ“รับทราบเจ้าค่ะ”พ่อคนขี้บ่น แต่หล่อ ให้อภัยเซี่ยจิ่นอันส่ายหน้า ก่อนใช้วิชาตัวเบาทะยานออกไปยังชะง่อนผาเพียงไม่นาน บัวหิมะวิญญาณเก้ากลีบก็ถูกเก็บใส่กล่องหยกอย่างสมบ
ข้าคือคุณหนูผู้เพียบพร้อม... ซะเมื่อไหร่ 24
ชิวเหมยในชุดคลุมดำขาดวิ่นทะยานออกจากเงามืด มือข้างหนึ่งซึ่งปกคลุมด้วยพลังมารสีม่วงคล้ำพุ่งตรงเข้าหาแผ่นหลังของเสี่ยวหลิงด้วยความเร็วสูง“ในเมื่อเจ้าไม่ยอมตกเหวไปเอง ข้าก็จะส่งเจ้าลงไปด้วยมือของข้าเอง จ้าวเสี่ยวหลิง”ชิวเหมยกรีดร้อง ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งเสี่ยวหลิงสะดุ้งเฮือก รีบก้มศีรษะหลบตามสัญชาตญาณว้าย! ผีเปรตชุดดำโผล่มาแล้ว ศิษย์พี่ใหญ่ช่วยด้วยเคล้ง!เสียงกระบี่ปะทะกับพลังมารดังกึกก้อง ประกายกระบี่สีฟ้าครามสว่างวาบตัดผ่านม่านหมอก เซี่ยจิ่นอันปรากฏตัวขึ้นขวางหน้าเสี่ยวหลิงในเสี้ยวพริบตา กระบี่เมฆาครามในมือรับการโจมตีของชิวเหมยไว้ได้อย่างแม่นยำ แรงสะท้อนจากพลังปราณบริสุทธิ์ซัดร่างของชิวเหมยกระเด็นไปกระแทกโขดหินริมหน้าผาอย่างแรงอั่ก!ชิวเหมยกระอักเลือดสีคล้ำออกมา นางพยายามยันกายลุกขึ้น มือกุมหน้าอกแน่นด้วยความเจ็บปวด“เซี่ยจิ่นอัน เจ้า... เจ้าทำลายค่ายกลลวงตาของข้าตั้งแต่เมื่อใด”“ค่ายกลชั้นต่ำเช่นนี้ มีหรือจะหลอกพวกเราได้”เสียงของหลิวซวงซวงดังขึ้นจากด้านข้าง หญิงสาวในชุดสีเขียวมรกตก้าวออกมาจากแนวป่าไผ่ พร้อมมู่หรงชิงที่ถือพัดจีบและขวดยาแก้พิษอยู่ในมือมู่หรงชิงมองช
ข้าคือคุณหนูผู้เพียบพร้อม... ซะเมื่อไหร่ 23
ข้อมูลละเอียดถึงเพียงนี้ หากยังปล่อยให้ชิวเหมยทำสำเร็จ พวกเขาก็คงไม่มีหน้าเรียกตัวเองว่าศิษย์แห่งยอดเขาเมฆาเร้นอีกแล้วเซี่ยจิ่นอันส่งกระแสจิตหาทั้งสองทันทีซวงซวง มู่หรงชิง พวกเจ้าจงอ้อมไปทางป่าไผ่ทิศเหนือ ใช้โอสถแก้พิษลบล้างผงสลายวิญญาณรอบหน้าผาให้หมด จากนั้นวางค่ายกลกระบี่เมฆาครามล้อมรอบชะง่อนผาเอาไว้ อย่าให้ชิวเหมยรู้ตัวรับทราบเจ้าค่ะขอรับ ศิษย์พี่ใหญ่หลิวซวงซวงกับมู่หรงชิงจึงแสร้งทำเป็นเพิ่งมองเห็นสมุนไพรหายากอยู่อีกทาง“ศิษย์พี่ใหญ่ ข้ากับมู่หรงชิงจะไปดูสมุนไพรตรงป่าไผ่ด้านโน้นสักครู่” หลิวซวงซวงเอ่ยขึ้น“ไปเถิด ระวังตัวด้วย”“เจ้าค่ะ” ทั้งสองแยกออกไปอย่างแนบเนียน เมื่อเหลือเพียงเซี่ยจิ่นอันกับเสี่ยวหลิง ชายหนุ่มก็ลดสายตาลงมองคนตัวเล็กที่ยังคงเคี้ยวหมูแผ่นอย่างไม่ทุกข์ร้อนก่อนจะหยิบ ‘ขนมเปี๊ยะไส้หมูหย็องพริกเผา’ ชิ้นโตออกมาส่งให้“ศิษย์น้องเล็ก เดินมาไกลแล้ว กินขนมนี่รองท้องเสียก่อนเถิด”“ขนมเปี๊ยะหมูหย็องพริกเผา”เสี่ยวหลิงตาโต รีบรับมากัดคำใหญ่ทันที“อร่อยหรือไม่”“อร่อยมากเจ้าค่ะ” นางพยักหน้ารัวอื้อหือ... เผ็ดนิดๆ หวานเค็มกลมกล่อม หมูหย็องแน่นทะลัก ศิษย์พี่ใหญ่นี่รู้ใจข้
ข้าคือคุณหนูผู้เพียบพร้อม... ซะเมื่อไหร่ 22
บรรดาศิษย์จากยอดเขาต่างๆ ล้วนเตรียมพร้อมกันอย่างเคร่งเครียด บ้างตรวจดาบและกระบี่ บ้างจัดเตรียมยันต์สะกด อุปกรณ์วางค่ายกล รวมถึงเกราะอ่อนสำหรับป้องกันตัว สีหน้าของแต่ละคนจริงจังราวกับกำลังจะเดินทางไปออกรบในสมรภูมิใหญ่ทว่าพอตัดภาพมายังขบวนของยอดเขาเมฆาเร้น บรรยากาศกลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวจ้าวเสี่ยวหลิงยืนบิดขี้เกียจอยู่หน้าทางเข้าป่า นางสวมชุดผ้าไหมสีชมพูกลีบบัวเนื้อเบาสบาย กระโปรงพลิ้วไหวไปตามสายลม ไร้ซึ่งเกราะป้องกันใดๆ บนหลังไม่ได้สะพายกระบี่ หากแต่สะพายย่ามผ้าใบโตซึ่งอัดแน่นไปด้วย ‘หมูแผ่นอบน้ำผึ้ง’ ‘เนื้อเค็มแดดเดียว’ ‘ขนมเปี๊ยะไส้ทะลัก’ และ ‘กระบอกน้ำหวานแช่เย็น’ข้างกายนางมีเซี่ยจิ่นอัน ศิษย์พี่ใหญ่ในชุดทะมัดทะแมง ยืนถือร่มกระดาษน้ำมันคอยบังแสงแดดยามสายให้อย่างเอาใจใส่ ส่วนมืออีกข้างถือตะกร้าสานใบใหญ่ เตรียมไว้สำหรับใส่ของกินเล่นที่เก็บได้ระหว่างทางด้านหลังมีหลิวซวงซวงและมู่หรงชิงยืนอยู่ ทั้งสองเตรียมยากันแมลงวิญญาณ เบาะรองนั่งพับได้ รวมถึงผลไม้ที่ปอกเปลือกและหั่นเป็นชิ้นพร้อมกินมาอย่างครบครันเสี่ยวหลิงมองซ้ายทีขวาที ก่อนมุมปากจะกระตุกเล็กน้อยโอ้โห... นี่พวกเรากำลังจะไปเดิ
ข้าคือคุณหนูผู้เพียบพร้อม... ซะเมื่อไหร่ 21
ทว่าจู่ ๆ ความทรงจำเกี่ยวกับเนื้อเรื่องช่วงต่อไปก็ผุดขึ้นมาในหัวของเสี่ยวหลิงจะว่าไป อีกไม่กี่เดือนข้างหน้าก็จะถึง ‘การทดสอบเข้าป่าอาถรรพ์’ ก่อนที่ข้าจะฝึกวิชาครบสามปีและต้องลงเขาแล้วสิเนี่ยกึก!มือที่กำลังโบกพัดของเซี่ยจิ่นอันชะงักเล็กน้อยชายหนุ่มไม่แสดงสีหน้าอะไร เพียงตั้งใจฟังมากขึ้นในนิยายเดิม การเข้าไปหา ‘บัวหิมะวิญญาณ’ ในป่าอาถรรพ์รอบนี้คือฉากไคลแมกซ์ใหญ่ของเรื่องเลยนี่นา ยัยชิวเหมยจะแอบหลบหนีออกจากเรือนขัง เพราะนางแอบไปฝึกวิชามารอะไรสักอย่างจนพลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วคอยสะกดรอยตามข้าเข้าไปในป่าแววตาของเซี่ยจิ่นอันค่อย ๆ เย็นลงพอนางสบโอกาสตอนที่ข้าพลัดหลงกับพวกศิษย์พี่ ยัยชิวเหมยก็จะใช้พลังมารสร้างภาพลวงตา ล่อให้ข้าถอยหลังไปเรื่อย ๆ จนพลัดตกลงใน ‘หุบเหวมรณะ’ หน้าผาไร้ก้นบึ้งที่เต็มไปด้วยหมอกพิษและกระแสลมปราณคมกริบราวใบมีด สุดท้ายตัวข้าก็ตายแบบไม่เหลือซากแกร๊ก!ด้ามพัดสานในมือของเซี่ยจิ่นอันหักออกเป็นสองท่อนเสี่ยวหลิงกะพริบตาปริบๆ หันมามอง“ศิษย์พี่ใหญ่ พัดหักหรือเจ้าคะ”“อืม... คงเก่าแล้ว”ชายหนุ่มตอบเรียบ ๆ ก่อนวางเศษพัดลงข้างตัวทว่าแววตาคมกลับดุดันจนผิดกับน้ำเสีย
You May Also Like
ท่านประธานของสามโอรสแห่งสวรรค์พาตัวกลับบ้าน
เจียงจื่อหยา145.3K viewsคนในใจเขากลับมา เลยต้องปิดเรื่องท้อง
ลั่วหูโยว290.8K viewsเสือร้ายพ่ายเมีย
ลำเจียก252.4K viewsคุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
หรงหรงจื่ออี109.1K viewsท่านประธานขา อย่าหยุดคลั่งรักฉัน
หอมกลิ่นอายฝน17 viewsสายบัวกับเพื่อนผัวทั้งสาม
กาสะลอง100 viewsกับดักรักพันธนาการหัวใจ
อัญธิญาน์165 viewsความผิดพลาดของอัลฟ่า
Desire steve72 views
