ตอนที่2

...เมืองซีโจว แคว้นต้าหยวน...

เมืองซีโจวนั้นเป็นเมืองขนาดใหญ่อยู่ห่างไกลจากเมืองหลวงของแคว้นหลายพันลี้ แต่ทว่ากลับคึกคักไปด้วยผู้คนมากมายเพราะเป็นเมืองหน้าด่านเป็นศูนย์รวมของการค้า มีพื้นที่อุมสมบูรณ์ ทิศหนึ่งนั้นติดแม่น้ำกว้างใหญ่ที่ไม่มีวันแห้งเหือดเป็นสายน้ำที่หล่อเลี้ยงชีวิตผู้คน และยังโอบล้อมไปด้วยภูเขาและป่าไม้ที่ยังคงอุดมสมบูรณ์ สิ่งปลูกสร้างต่างๆ เจริญรุ่งเรืองไม่แพ้กับเมืองหลวง

เมืองซีโจวนั้นยังประกอบไปด้วยอีกหลายอำเภอที่มีนายอำเภอมาจากตระกูลใหญ่ หนึ่งในนั้นคืออำเภอซีซา

อำเภอซีซา มีตระกูลเฉินปกครองมาหลายชั่วอายุคน

จวนตระกูลเฉิน ในค่ำคืนนี้นั้นดูครึกครื้นเป็นอย่างยิ่ง เพราะวันนี้นั้นเป็นวันเฉลิมฉลองครบรอบหกสิบปีของฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลเฉิน มารดาของท่านนายอำเภอ เฉินสวีคัง ซึ่งในปีนี้นั้นถูกจัดขึ้นอย่างใหญ่โต แขกเหรื่อที่มาร่วมอวยพรล้วนมาจากตระกูลใหญ่

ในขณะที่ทุกคนภายในงานนั้นกำลังชื่นชมการแสดงการร่ายรำของนางรำอันดับหนึ่ง ร่วมดื่มกินกันอย่างครื้นเครงนั้น แต่ภายในเรือนหลังหนึ่งกลับปรากฏร่างงดงามของสตรีนอนเปลือยกายบิดเร่าอยู่บนเตียงกว้างราวกับกำลังทรมาน

นางคือ เฉินหลี่เจิน คุณหนูใหญ่ของตระกูลเฉิน ที่เกิดจากฮูหยินเอกสตรีผู้เป็นที่รักของท่านนายอำเภอเฉินผู้ที่ได้สิ้นบุญไปตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อน จึงทำให้เฉินหลี่เจินได้รับความรักและเอ็นดูจากผู้เป็นบิดาเป็นอย่างมาก นั่นจึงเป็นสาเหตุให้สตรีนางนี้มีนิสัยเอาแต่ใจเป็นสตรีนิสัยร้ายกาจ นางจึงเป็นที่เกลียดชังของคนในจวน และเป็นหลานสาวที่ฮูหยินผู้เฒ่าเฉินชิงชังเพราะมารดาของนางเป็นเพียงหญิงชาวบ้านยากจนที่บุตรชายไปคว้ามาเท่านั้น

ท่านนายอำเภอเฉินนั้นมีภรรยาสี่นาง เมื่อสิ้นฮูหยินเอกผู้เป็นฮูหยินรองจึงได้ดำรงตำแหน่งฮูหยินเอกแทนมารดาของเฉินหลี่เจิน นางมีนามว่า มู่ตาน นางเป็นบุตรีคนรองของตระกูลซู ตระกูลของขุนนางถึงจะไม่ได้มีตำแหน่งใหญ่โตแต่ก็มีเส้นสายอยู่ไม่น้อย นางเป็นสะใภ้คนโปรดของฮูหยินผู้เฒ่าเฉิน ทั้งคู่มีบุตรชายหญิงด้วยกันสองคน คือคุณหนูรอง เฉินอวี่จู และ คุณชายใหญ่ เฉินอวี่หาน ยังมีอนุสาม อี้เหริน อนุสี่ อี้ฟาง ทั้งสองมาจากตระกูลหลิน เป็นตระกูลพ่อค้าที่ร่ำรวย อนุทั้งสองนางนั้นล้วนมีบุตรีคนละนาง คือคุณหนูสาม เฉินอี้ซิน และคุณหนูสี่ เฉินอี้หลาน

และทั้งหมดคือศัตรูของเฉินหลี่เจินที่ต่อสู้ชิงดีชิงเด่นกันมานานหลายปี

วันนี้เป็นงานฉลองของท่านย่าและยังเป็นวันที่บุตรสาวตระกูลเฉินที่ถึงวัยออกเรือนจะได้คัดเลือกคู่ครองของตัวเอง เฉินหลี่เจินนางหมายมั่นว่านางจะต้องโดดเด่นที่สุดในงานวันนี้ ว่าที่สามีของนางจะต้องเป็นบุรุษที่ดีที่สุด อาภรณ์และเครื่องประดับที่ถูกคัดสรรมาจึงล้วนดีเยี่ยม แต่ขณะที่นางกำลังอาบน้ำชำระกายกลับรู้สึกวิงเวียนศีรษะอย่างรุนแรง หลูปี้ บ่าวรับใช้คนสนิทของนางจึงเสนอให้นางนั้นนอนพักผ่อนเสียก่อน เพราะกว่างานจะเริ่มนั้นอีกหลายชั่วยาม ซึ่งนางก็เห็นดีด้วยเพราะหากจะให้ฝืนทนคงจักไม่ไหว แต่ก็ไม่วายเอ่ยย้ำกับบ่าวคนสนิทให้ปลุกนางเมื่อถึงเวลา

แต่เมื่อนางรู้สึกตัวขึ้นมาอีกทีก็เลยเวลาไปหลายชั่วยามแล้ว นั่นทำให้นางรู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก สายตาหวานคมที่ทอประกายเกรี้ยวกราดมองหาตัวผู้เป็นบ่าวของตน เมื่อไม่เห็นอีกฝ่ายใบหน้างดงามกลับยิ่งบิดเบี้ยว แต่ยังมิทันที่นางจะทันได้ลุกออกจากเตียง เพื่อสั่งสอนนังบ่าวไม่รู้ความ ร่างกายของนางกลับไร้เรี่ยวแรง นางเห็นว่ามีกลุ่มควันที่มีกลิ่นหอมประหลาดถูกปล่อยเข้ามาในห้องของนาง จนเกิดความรู้สึกร้อนรุ่มไปทั่วกาย โดยเฉพาะจุดกลางร่างที่รู้สึกร้อนวูบวาบ

มีคนเล่นสกปรกกับนาง

และการที่คนพวกนั้นจะเล่นงานนางได้ถึงขนาดนี้ย่อมต้องมีคนในที่รู้เห็น ซึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้ หลูปี้ นังบ่าวทรยศ

รู้ตัวในตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว เมื่อเบื้องหน้าของนางกลับปรากฏเงาร่างของบุรุษรูปร่างสูงใหญ่ กำลังก้าวเข้ามาหานางที่นอนบิดเร่าอยู่บนเตียงอย่างช้าๆ แม้ใจของนางจะต่อต้าน แต่ร่างกายกลับโหยหาจนรู้สึกเจ็บปวดทรมาน สายตาของนางนั้นพร่าเลือน มิอาจรู้ได้ว่าชายที่กำลังเข้ามาใกล้นางนั้นคือผู้ใด รู้เพียงใบหน้านั้นช่างน่ากลัว มันปกคลุมไปด้วยหนวดเครายาวเฟื้อยและดวงตาคมดุนั้นแดงก่ำจนน่ากลัว นางรู้สึกหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทั้งหวาดกลัวและขยะแขยง ปลายเล็บแหลมคมจิกลงบนฝ่ามือบอบบางจนบาดลึกผิวเนื้อ เลือดสีแดงไหลซึม แต่นางกลับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย มีเพียงความแค้นที่อัดแน่นอยู่ในอก เงาร่างใหญ่ของชายชั่วผู้นั้นคืบคลานเข้ามาใกล้จนร่างบอบบางของนางนั้นสั่นสะท้าน เฉินหลี่เจินจ้องมองร่างกายกำยำที่เข้ามาคร่อมทับตัวนางนัยน์ตาของนางแดงก่ำด้วยความคับแค้นที่ไม่อาจทำสิ่งใดได้

ฟันขาวราวกับไข่มุกเรียงตัวสวยเป็นระเบียบกัดลงบนเรียวปากอวบอิ่มจนสัมผัสถึงรสฝาดของเลือด เมื่อกลางกายสาวที่หวงแหนมาตลอดสิบหกหนาวถูกล่วงล้ำอย่างไร้ความปรานี แม้จะเจ็บปวดแทบขาดใจแต่กลับไม่มีเสียงร้องหลุดจากริมฝีปากอวบอิ่มแม้แต่น้อย

ความอัปยศในครั้งนี้ นางจะเอาคืนอย่างสาสม เฉินหลี่เจินนางหลับตาลงไม่อาจมองภาพน่าอดสูนั้นได้ สัมผัสรุนแรงจากมือหยาบกร้านคู่นั้นกำลังบีบเคล้นเนื้อตัวจนรู้สึกเจ็บ 

กว่าช่วงเวลาอันเลวทรามจะจบลงนางรู้สึกเจ็บปวดทั้งกายและใจจนแทบจะกระอักเลือดออกมา ทั้งเกลียดชังและขยะแขยงชายชั่วผู้นี้ราวกับจะฆ่าให้ตาย แต่นางกลับไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะขยับ ได้แต่นอนแน่นิ่งปล่อยให้น้ำตาแห่งความชิงชังและเจ็บแค้นหลั่งไหลออกมาเงียบๆ