ตอนที่1

ร่างสูงโปร่งในชุดเดรสสีดำรัดรูปเดินทอดน่องไปตามทางเท้าที่ไร้ซึ่งผู้คน บนท้องถนนนั้นก็ดูโล่งจนน่าใจหาย ทั้งที่เมื่อไม่กี่เดือนก่อน รถลาบนท้องถนนนั้นแน่นขนัด ยิ่งเวลายามเย็นเช่นนี้ผู้คนที่เดินสัญจรบนทางเท้าแทบจะเดินชนกัน ดวงตาหมองเศร้าของหญิงสาวผู้นั้นกวาดมองไปรอบกายด้วยจิตใจที่เลื่อนลอย ใบหน้าซูบตอบของเธอมีสีดำเปรอะเปื้อนกระดำกระด่าง จากขอบตาจรดปลายคาง เธอร้องไห้ น้ำตาของเธอทำให้สีสันที่แต่งแต้มรอบดวงตานั้นไหลย้อยลงมา แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้ให้ความสนใจ กลับก้าวเดินไปเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย หากมีคนจ้องมองดีๆ ก็จะรู้ได้ว่าสตรีนางนี้ไม่ใช่หญิงแท้ แต่เป็นสาวสองที่คล้ายคลึงสตรีอยู่มาก เจ้าหล่อนเดินจนมาหยุดอยู่ตรงสะพานที่เบื้องล่างนั้นคือแม่น้ำเชี่ยวกราก ด้านล่างคือผืนน้ำ ด้านบนคือผืนฟ้าที่ดวงอาทิตย์กำลังลาลับช่างเป็นภาพที่สวยงามมาก

เคธี่ หรือ เมธี คือชื่อของเธอ เธอเป็นเจ้าของร้านเสริมสวยที่กำลังเป็นที่นิยมอย่างมาก กิจการของเธอกำลังไปได้ดีเพราะการบริการที่ดีมากและฝีมือที่โดดเด่นของเธอ เธอเป็นสาวประเภทสองที่มีความสามารถรอบด้าน เพื่อนๆ ของเธอต่างบอกว่าเธอนั้นเป็นคนเก่ง หยิบจับอะไรก็ล้วนแต่ออกมาดีเลิศไปเสียหมด เป็นสาวสองที่ผู้หญิงแท้ๆ ยังต้องอาย ไม่ว่าสิ่งใดที่สตรีที่ดีพร้อมสมควรจะมี เธอมีหมด งานบ้านงานเรือน เย็บปักถักร้อย เธอล้วนทำทุกอย่างอย่างตั้งใจ แต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอทุ่มเทนั้นเธอล้วนทำเพื่อชายคนรัก เธอเป็นคนที่ทุ่มเทให้กับความรักมาก เพียงแค่ชายคนรักเอ่ยปาก สิ่งใดที่เธอทำไม่เป็น เธอก็จะเรียนรู้และพยายามทำมันในทันที 

แต่ชีวิตที่กำลังโรยด้วยกลีบกุหลาบของเธอกลับต้องพังลง เมื่อเกิดโรคระบาดขึ้น ร้านเสริมสวยของเธอจำต้องปิดตัวลง การใช้ชีวิตในแต่ละวันเข้าสู่ยุคข้าวยากหมากแพง แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือบิดาที่รักยิ่งต้องมาจากไปเพราะโรคระบาด จนเธอรู้สึกเคว้งคว้างไปหมด และสิ่งที่ทำให้ชีวิตของเธอยิ่งมืดมน คือคนรักที่คิดพึ่งพิงให้ช่วยเยียวยาความเจ็บปวดที่สูญเสียบิดา กลับมาทอดทิ้งเธอในวันที่เธอหมดสิ้นทุกอย่าง โดยข้ออ้างที่ชายผู้นั้นใช้เพื่อจะทิ้งเธอไปคือการที่เธอมีลูกให้กับเขาไม่ได้

เธอรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก ท้อแท้ในชะตาชีวิตจนไม่รู้ว่าจะหันไปทางไหน เพราะอารมณ์ชั่ววูบจึงเลือกที่จะจบชีวิตตัวเองลง เธอมองผิวน้ำเบื้องล่างด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว ก่อนตายก็พร่ำภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์

หากเทพยาดามีจริง ชาติหน้าลูกขอให้เกิดมาเป็นหญิงแท้ มีบุรุษที่รักมั่น มีบุตรให้อุ้มชู

จากนี้ไปจบสิ้นกันทีความเจ็บปวดและผิดหวัง แต่ไม่นึกเลยว่าชีวิตหลังความตายจะทุกข์ทรมานถึงขนาดนี้ เธอรู้สึกเจ็บร้าวตามเนื้อตัวและที่หัวอย่างรุนแรง ส่วนลำคอนั้นก็แห้งผากจนรู้สึกทรมาน 

แต่เหนือสิ่งอื่นใด คือร่างกายของเธอนั้นเหม็นมาก ทั้งที่พึ่งจะตายแต่เหตุใดร่างของเธอกลับส่งกลิ่นเหม็นราวกับตายมาแล้วหลายวัน เธอเข้าใจมาตลอดว่าเมื่อตายไปแล้วร่างกายจะไม่รับรู้สิ่งใดอีก แต่กลับตรงกันข้าม เธอยังเจ็บ ยังรู้สึก และยังได้กลิ่น รอบกายนั้นยังมีกลิ่นเหม็นฉุนอบอวลในอากาศจนรู้สึกคลื่นเหียน เหตุใดในปรโลกถึงได้มีกลิ่นที่ไม่น่าพิสมัยเช่นนี้

สัมผัสเย็นๆ ที่แตะต้องใบหน้าทำให้เธอชะงัก ดึงสติออกจากกลิ่นที่วนอยู่รอบกาย พยายามฝืนลืมตาที่หนักอึ้งจ้องมองภาพตรงหน้า

มือเล็กๆ คู่หนึ่งที่...สกปรกมาก นิ้วสั้นๆ นั้นกำผ้าผืนสีมอซอคล้ายดังผ้าขี้ริ้วมันเปียกโชกจนมีหยดน้ำหยดไปตามลำคอของเธอ ปลายนิ้วเล็กๆ นั้นมีเล็บที่ยาวมากและยังมีขี้เล็บสีดำปิ๊ดปี๋อยู่เต็มซอกเล็บ กำผ้าผืนนั้นแล้วเช็ดมาบนใบหน้าของเธอ เธอมองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึง รู้สึกพะอืดพะอมจนอยากจะอาเจียน จึงยกมือที่ไร้เรี่ยวแรงผลักมือเล็กนั้นออก แต่ไม่รู้ว่าเธอออกแรงมากเกินไปหรือไม่เจ้าของมือนั้นจึงล้มลงก้นกระแทกพื้นจนได้ยินเสียงเล็กๆ ราวลูกแมวน้อยร้องออกมา

เธอจ้องมองร่างเล็กที่นั่งก้นจ้ำเบ้าอยู่บนพื้นสกปรก ดวงตากลมโตจ้องมองเธออย่างหวาดกลัวมีหยาดน้ำเอ่อคลออยู่เต็มหน่วยตา

ลูกแมวจรจัดที่ไหนกัน

ภาพเด็กชายตัวเล็กตัวผอมบางเบื้องหน้าทำให้เธอชันกายลุกขึ้นนั่ง จ้องมองร่างเล็กที่กระถดกายถอยหลังอย่างหวาดกลัว ซุกกายที่สั่นเทาอยู่ตรงมุมห้องจ้องมองเธอด้วยแววตาโศกเศร้า

เธอกวาดตามองรอบกายปรากฏว่าเธอนอนอยู่บนฟูกเก่าๆ ขาดๆ ในห้องเล็กๆ ห้องหนึ่งที่สกปรกมาก มีฝุ่นและหยากไย่เต็มไปหมด กลิ่นเหม็นที่ได้กลิ่นในตอนแรกโชยออกมาจากตัวของเธอและมันตลบอบอวลอยู่ในห้องนี้

นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้หาคำตอบก็มีหนูตัวโตวิ่งออกมาจากกองผ้าเน่าตรงมุมห้อง เธอหวีดร้องออกมาอย่างตกใจก่อนที่สติจะดับวูบ เธอหมดสติในทันที

ในตอนที่เธอหมดสติไปกลับมีความทรงจำมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัวของเธอ ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าตัวเองได้เข้ามาอยู่ในร่างของเฉินหลี่เจิน คุณหนูอารมณ์ร้ายจอมเหวี่ยงวีน เรื่องราวของเจ้าของร่างทำให้เธอแทบหลั่งน้ำตา

สวรรค์เหตุใดจึงได้ใจร้ายกับเธอนัก นี่ใช่หรือไม่ที่คนเขากล่าวว่าการฆ่าตัวตายนั้นเป็นบาปมหันต์ เธอจึงต้องมารับชะตากรรมอันน่าเศร้าเช่นนี้ เธอแทบอยากจะกัดลิ้นตายอีกครั้ง แต่หากคิดจบชีวิตตัวเองอีกครั้ง สวรรค์คงส่งให้เธอไปรับกรรมที่หนักหนากว่านี้ ไม่จบไม่สิ้น ไม่สู้เธอก้มหน้าก้มตารับกรรมในที่แห่งนี้ให้จบๆ กันไป