ตอนที่4

หยางซานตง ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่กำยำ อดีตนั้นเขาเป็นเด็กผู้ชายใบหน้าน่ารักน่าเอ็นดูที่ตาเฒ่าหยางกระเตงกลับมาเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน เดิมนั้นเฒ่าหยางเป็นทหารอยู่ในกองทัพ แต่เมื่อครั้งที่ไปรบพลาดพลั้งถูกศัตรูฟาดฟันจนเสียแขน จึงทำให้ต้องออกจากการเป็นทหาร แต่ตอนที่กลับมานั้นเขาได้พาเด็กชายตัวน้อยกลับมาด้วย เฒ่าหยางบอกกับทุกคนว่าเด็กชายนั้นเป็นบุตรของเขาเอง แม้จะไม่มีผู้ใดเชื่อเพราะเด็กน้อยนั้นหล่อเหลาราวกับเทพเซียน ผิวพรรณหรือก็ผุดผ่องนุ่มนิ่มราวกับซาลาเปา ส่วนเฒ่าหยางตัวดำเหมือนกับก้นกระทะ แต่ไม่เชื่อแล้วอย่างไร พวกเขาจะทำเช่นไรได้ในเมื่อไม่ใช่เรื่องของตน

เฒ่าหยางเมื่อกลับมาอยู่ในหมู่บ้านก็อาศัยอยู่ในผืนดินผืนเล็กท้ายหมู่บ้านซึ่งเป็นของบิดามารดาที่ทิ้งเอาไว้ให้ มีเพียงบ้านหลังเล็กให้พอได้อยู่อาศัย เก็บฟืนหาของป่าเลี้ยงตัวเองและบุตรชาย ต่อมาก็หันมาเผาถ่านขายเลี้ยงชีพ

วันเวลาผันผ่านเฒ่าหยางจากบุรุษในวัยฉกรรจ์ก็แก่ชราลง ส่วนเด็กชายตัวน้อยน่ารักน่าเอ็นดูในวันวาน ก็เติบโตขึ้นกลายเป็นหนุ่มน้อยหน้าตาหล่อเหลา จนกระทั่งเมื่อหลายปีก่อนเฒ่าหยางได้จบชีวิตลง ทิ้งผู้เป็นบุตรชายให้อยู่อย่างโดดเดี่ยว เดิมนั้นเขาเป็นคนที่ไม่ค่อยพูด เงียบขรึมและค่อนข้างเก็บตัว เมื่อสิ้นเฒ่าหยางก็ไม่สุงสิงกับผู้ใด ก้มหน้าก้มตาหาฟืนเผาถ่านขายเลี้ยงชีพไปวันๆ ปล่อยเนื้อปล่อยตัวจนหนวดเครายาวรุงรัง ปิดบังใบหน้าจนผู้คนหลงลืมว่าเขาเป็นชายหนุ่มที่รูปงามมากผู้หนึ่ง

ทุกๆ เดือนเขานั้นจะนำถ่านที่เผาไปส่งยังจวนของท่านนายอำเภอที่อยู่ในตัวอำเภอ ในวันหนึ่งเขาได้พบกับโฉมสะคราญนางหนึ่งนางงดงามมาก จนเขาเผลอจ้องมองนางอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน แต่นิสัยใจคอของนางช่างไม่เหมือนกับหน้าตาแม้แต่น้อย สตรีที่มีดีเพียงหน้าตา แต่จิตใจนั้นกระด้างหยาบช้า เขาจำสายตาเหยียดหยามของนางที่ใช้มองเขาได้เป็นอย่างดี และทุกครั้งที่ไปส่งถ่าน เขามักจะได้เห็นนางทุบตีบ่าวไพร่และกลั่นแกล้งเหล่าน้องสาวของนางอยู่เสมอ จนกลายเป็นภาพชินตา จากที่เคยชื่นชมในความงามของนาง เขากลับนึกรังเกียจสตรีผู้นี้เป็นอย่างมาก

จนกระทั่งวันที่จวนท่านนายอำเภอเฉินมีงานใหญ่ เขาต้องไปส่งถ่านถึงสองครั้งในเดือนนี้ แต่ในระหว่างที่เขาขนย้ายถ่านไปเก็บด้านหลังของจวนเหมือนอย่างทุกครั้ง สายตาก็หันไปเห็นบุรุษผู้หนึ่งทำตัวลับๆ ล่อๆ แอบเข้ามาในจวน ความจริงเขาไม่อยากสอดมือวุ่นวายกับเรื่องของผู้อื่น แต่สตรีที่เข้ามาพบชายผู้นั้นกลับเป็นสตรีที่เขาจำได้ดีว่าเป็นบ่าวที่อยู่ข้างกายของคุณหนูใหญ่เฉินหลี่เจินสตรีร้ายกาจนางนั้น ท่าทางไม่น่าไว้ใจของทั้งสองทำให้เขาคิดว่าสตรีร้ายกาจนางนั้นคงคิดที่จะให้ทั้งสองคนนี้ทำสิ่งไม่ดีอีกเป็นแน่ 

เขาจึงตัดสินใจที่จะตามไป อย่างน้อยคนดีๆ จะได้ไม่ถูกนางรังแก ภาพตรงหน้าคือสาวใช้นางนั้นกำลังจุดบางอย่างจนเกิดควันแล้วพัดให้เข้าไปในห้องห้องหนึ่ง เมื่อเขาแสดงตัว คนทั้งสองดูจะตกใจเป็นอย่างมาก ชายผู้นั้นเข้ามาหมายจะทำร้ายเขาในทันที จึงได้เกิดการต่อสู้ขึ้น เมื่อเห็นว่ามิอาจจะสู้เขาได้ชายผู้นั้นก็หลบหนีไป เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายได้หนีไปแล้วจึงคิดที่จะเข้าไปช่วยเหลือคนในเรือน แต่เพียงเขาย่างเท้าเข้าไปเท่านั้นกลิ่นของยาปลุกกำหนัดก็โชยเข้าจะจมูก แต่เมื่อคิดจะกลับออกไป เขาก็เห็นสาวใช้นางนั้นยืนอยู่ตรงประตู แล้วนางก็ปิดประตูลงทันที แม้จะพยายามเปิดมันออกแต่ก็ไม่อาจที่จะทำได้ จึงได้เกิดเรื่องราวเลวร้ายขึ้น แต่ไม่นึกเลยว่าสตรีที่โดนทำร้ายนางนั้นจะกลายเป็นคนที่เขาคิดว่านางจะทำร้ายผู้อื่นไปได้

สตรีร้ายกาจนางนั้นกลับกลายมาเป็นภรรยาของเขา สายตาที่นางใช้มองเขามันมีแต่ความรังเกียจและเกลียดชัง จนเขาไม่อาจที่จะทนฝืนมองสบดวงตาคู่นั้นได้ เขาทำได้แค่เพียงมองนางอยู่ห่างๆ เพียงเท่านั้น หากวันใดที่นางยอมรับในตัวเขา เขาก็พร้อมที่จะเป็นสามีที่ดีให้กับนาง

เวลาผ่านพ้นไปอยู่เช่นนั้น วันแล้ววันเล่า จนกระทั่งผ่านไปแรมเดือน ในวันหนึ่งเฉินหลี่เจินนางรู้สึกวิงเวียนศีรษะเป็นอย่างมาก นางลุกขึ้นมาด้วยความหิว อาจเพราะนางหิวมากจึงทำให้เป็นเช่นนี้ จึงพยายามพยุงกายออกมาจากเรือนนอนเพื่อไปกินอาหารที่ส่งกลิ่นหอมอยู่ด้านนอกแต่ยังไม่ทันที่จะไปถึงโต๊ะนางก็เป็นลมหมดสติไป

รู้สึกตัวขึ้นมาอีกทีก็ตอนที่มีหมอกำลังตรวจอาการนางอยู่ แต่เมื่อหมอแจ้งอาการป่วยของนางก็ทำให้นางแทบจะกระอักเลือด ภายในอกนั้นจุกแน่นไปหมด นางตั้งครรภ์ นางกำลังจะมีเด็ก ลูกของชายเก็บฟืนยากจนกำลังเติบโตอยู่ในตัวนาง เและนั่นหมายถึงนางจะหย่ากับอีกฝ่ายได้ยากยิ่งขึ้น เฉินหลี่เจินนางโศกเศร้าเสียใจเป็นอย่างมาก นางกลายเป็นหญิงอารมณ์ร้ายขึ้นโมโหง่ายขึ้น นางยิ่งเกลียดชังบิดาของเด็ก จนนางเกรี้ยวกราดและทำร้ายเขา เขาไม่ได้โต้ตอบนาง แต่ใช้สายตาที่น่ากลัวจ้องมองนาง จนนางไม่กล้าที่จะเข้าใกล้เขาอีก จึงได้แต่ระบายอารมณ์ด้วยการกรีดร้องออกมา แล้วนางก็ต้องหุบปากในฉับพลัน เมื่อเสียงทุ้มของอีกฝ่ายตวาดใส่นางดังลั่น

"หุบปากของเจ้าเสีย"

นางจ้องมองเจ้าของคำพูดนั้นด้วยความเกลียดชังเหลือแสน เขามีสิทธิ์อันใดมาตวาดนางกัน จากนั้นก็เริ่มที่จะด่าทอเขา

"ไอ้โจรชั่ว ไอ้คนถ่อย ไอ้..."

"หุบปาก"

น้ำเสียงกดต่ำของชายร่างสูงใหญ่ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเคราจ้องมองนาง นางคล้ายจะเห็นความเจ็บปวดในดวงตาคู่นั้น แต่เพียงครู่เดียวมันก็จางหายไปเหลือเพียงความเย็นชาและว่างเปล่าดังเดิม ร่างสูงมีใบหน้ามืดครึ้มจนนางรู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจทำให้นางหยุดวาจาหยาบคายทันที แม้จะอยากฆ่าคนตรงหน้าเพียงใดแต่นางก็ไม่อาจที่จะทำสิ่งใดได้ เขาดูน่ากลัวและอันตรายเกินไป

แม้ภายหลังชายผู้นั้นจะตัดหนวดตัดเครากลายเป็นบุรุษที่หล่อเหลาและดูสง่างามจนไม่อยากจะเชื่อสายตา แต่ก็ไม่อาจลบล้างเรื่องที่เขาเป็นเพียงชายเก็บฟืนได้

จนเมื่อเวลาล่วงเลยผ่านไป นางโดนอีกฝ่ายขู่เข็ญและบังคับสารพัดเพื่อให้นางดูแลตัวเอง เขาทำทุกอย่างให้นางโดยที่นางไม่ต้องหยิบจับสิ่งใดเลย จนนางได้ให้กำเนิดเด็กชายหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู หยางซานตงให้เขาชื่อว่า หยางเป่าเป้ย ผู้เป็นสิ่งล้ำค่าของเขา แต่ร่างกายของเด็กชายนั้นกลับอ่อนแอเป็นอย่างมาก เด็กทารกน้อยเมื่อคลอดออกมาก็อยู่ในความดูแลของบิดา เมื่อผู้เป็นมารดาไม่แม้จะมองหน้า ไม่ยอมให้ดื่มน้ำนมจากอก ผู้เป็นบิดาทำได้เพียงหาซื้อนมวัวมาอุ่นแล้วให้เขาดื่มบรรเทาความหิวเท่านั้น แต่กลับทำให้เด็กทารกน้อยไม่สบายตัวจนป่วยไข้ร้องไห้จ้าอย่างน่าสงสาร

เฉินหลี่เจินใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยอารมณ์ขุ่นมัว เสียงเด็กน้อยนั้นร้องไห้เสียงดังด้วยความหิวโหยจนน่ารำคาญ และเต้าทรวงของนางก็เจ็บมากๆ

หยางซานตงจ้องมองนางด้วยสายตาเย็นชา ในครั้งนี้ดวงตาของเขาแดงก่ำ ดูน่ากลัวกว่าครั้งไหนๆ เขาบีบบังคับให้นางให้นมเด็ก สายตาที่จ้องมองมาคล้ายจะฉีกร่างนางออกเป็นชิ้นๆ ด้วยความหวาดกลัวนางจึงยอมที่จะรีดน้ำนมใส่โถมอบให้บิดาของเด็กไป และเมื่อน้ำนมได้ระบายออกนางจึงได้รู้ว่าการรีดน้ำนมออกทำให้รู้สึกสบายตัวขึ้น จึงบอกให้ชายผู้นั้นนำโถมาวางเอาไว้แล้วนางจะนำน้ำนมให้เอง