08-หวง

เมื่อเราคุยหยอกล้อเล่นกัน ก็ทานอาหารไปด้วย จึงถึงเวลาที่ทุกคนแยกย้ายกันไปขึ้นชั้นเรียน ฉันก็แยกย้ายจากพวกที่เหนือ เขาดูเป็นคนดีพอสมควร อีโก้ไม่สูง เฟรนลี่และน่ารักเอามากๆๆ วันนี้พวกเรามีเรียนกันจนถึงแค่บ่าย3 ตกเย็นต้องมารูมกับพวกรุ่นพี่อีก ทำให้อาจารย์ปล่อยพวกเราเร็วกว่าปกติ เพื่อให้พวกเรามีเวลาว่างนั่งพักัน

เป็นอาจารย์ที่เข้าใจลูกศิษย์และน่ารักจริงๆเลย พวกเราลงมารอพวกรุ่นพี่อยู่ด้านล่าง ใต้ตึกของคณะ นั่งคุยพูดเล่นหยอกล้อกันไปมา

‘’ เออวันนี้เดี๋ยวกูกลับเองนะ ‘’ ฉันพูดขึ้นก่อนเพื่อนๆจะเริ่มโวยวาย

“ ทำไมอะ กลับกับกูก็ได้ จะกลับไปนอนบ้านหรอ “พอร์ชพูดถามขึ้น

“ เออ ไปนอนบ้านกูมั้ยละ มึงจะไปไหนวันนี้ “ คิวถามอย่างกระตือรือร้น ส่วนเสือได้แต่ยืนเงียบไปพูดอะไร พอมองไป กรามนี่กัดกันแน่นเชียว

“ เปล่า พอดีพี่ชายกูเขาซื้อคอนโดให้ใหม่ วันนี้เลยจะย้ายเข้าไปอยู่ พี่ก็ขนของไปให้เสร็จแล้วด้วย “ คำตอบของฉันทำเพื่อนๆโล่งใจ ก่อนจะยิงคำถามมาอีกรอบ

‘’ อยู่แถวไหน ตรงนั้นคนไว้ใจได้รึเปล่า “ พอร์ชพูดถามฉันด้วยความเป็นห่วง อิ้นที่มองพอร์ชอยู่ก็ถามขึ้นที่พอร์ชเอาแต่พ่นคำถามใส่ฉันมารัวๆ

“ เออ เดี๋ยวส่งโลเคชั่นให้หน่าาา ไม่ต้องเป็นห่วง” ฉันบอกเพื่อนๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจิ้มๆกดๆ และส่งโลเคชั่นคอนโดที่ฉันพักอยู่ลงกลุ่มเพื่อนๆ

‘ดีมากเดี๋ยวว่างๆ พวกกูไปหา “ คิวพูดตอบ พร้อมกับยิ้มอย่างขนลุก

“ ไปได้และ “เพื่อนๆที่เดินนำไปก่อนกวักมือเรียกก่อนที่ฉันจะบอกให้เพื่อนที่เหลือตามมา เมื่อมาถึง พวกรุ่นพี่ก็ยืนแถวหน้ากระดานกันเรียบร้อย พร้อมกับเพื่อนๆคนอื่นๆที่นั่งเป็นแถวตอนลึกอย่างเรียบร้อย

“ มากันครบแล้วนะครับ เรื่องที่ผมจะพูดวันนี้คือ เร่องของกิจกรรมในวันพรุ่งนี้ 10โมงตรง ผมต้องพบพวกคุณทุกคนที่นี่ ไม่มีข้อแม้แต่อย่างใด และในวันพรุ่งนี้ พวกคุณทุกคน จะต้องหา พี่รหัสของตัวเองให้เจอ ใครหาไม่เจอ คุณมีปัญหาแน่ เพราะถ้าคุณมีพี่รหัสคอยดูแล คุณก็จะได้ไปเที่ยวกับเพื่อนที่ทะเล อย่างอิสระ แต่ถ้าไม่ ก็ตัวใครตัวมันนะครับ “

พี่ต้าพูดจบ ก็หยุดพูดเพื่อให้เพื่อนคนอื่นของเขาได้พูดเสริมขึ้นต่อ

‘มา ในวันพรุ่งนี้ พี่อนุโลมให้ใส่ชุดลำรองกันมาได้ เพราะอาจะต้องเปื้อนกันเยอะพอสมควร อีกเรื่องนะครับ ถ้าเป็นไปได้ พวกผมไม่ค่อยอยากให้ไปยุ่งกับไฟฟ้ามากเท่าไหร่ เพราะอาจจะเกิดปัญหากันในภายหลังได้ เรื่องที่ผมจะบอกมีแค่นี้ครับ ทุกคนแยกย้ายกันกลับบ้านได้ “ พี่กันพูดก่อนจะเดินลงเวทีไป

เพื่อนๆคนอื่นๆต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน พอร์ชและอิ้นก็กลับกันไปก่อนแล้ว ที่เหลืออยู่มีเพียงแค่ฉัน เสือ และคิว

“ มึงจะไม่ให้พวกกูไปส่งจริงๆหรอ ” คิวพูดขึ้นก่อนจะเดินมาจับมือฉัน แล้วทำหน้าออดอ้อน

“ ม่ายยยย มึงกลับไปได้แล้วไป๊ “ ฉันพูดไล่คิวก่อนจะดันตัวเขาให้ขึ้นรถไป

“ เสือก็กลับได้แล้ว ” ฉันจับแขนชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนที่เสือจะเลื่อนมือมาจับเข้ากับมือฉันไว้ ฉันเดินไปส่งเขาที่รถ ก่อนท่เราจะพูดคุยและแยกย้ายกันกลับไป

‘’ เดี๋ยวคืนนี้มาหานะ “ เสือพูดบอกขึ้น

“ อื้ม ถ้ามานอนค้างเอาเสื้อผ้ามาด้วยนะ อย่าลืมช็อปด้วยละ ” ฉันพูดเตือนเขา ก่อนที่เสือจะยิ้มให้และขับรถออกไป ไม่นานนัก รถที่ฉันเรียกไว้ก็มารับ

มาจนถึงคอนโดที่ฉันพักอาศัยอยู่ ค่อนข้าง จะอยู่ในย่านที่วุ่นวายพอสอมควร มีคลับบาร์เรียงกัน พวกนิสิตนักศึกษาที่บ้านพอมีฐานะอยู่บ้างต่างก็พากันมาอยู่แถวนี้จบหมด จนฉันรู้สึกว่า นี่ตัวเองคิดผิดหรือคิดถูกันแน่ที่ได้มาอยู่แถวนี้ ฉันเดินเข้าคอนโด กดลิฟต์ไปยังชั้น 6 เมื่อประตูเปิดออก ก็เดินตรงไปยังห้องของตนเอง 606 พอเปิดเข้าไปก็น่าพึ่งพอใจอยู่มา ภายในห้อง ที่ดูเรียบหรู่อยู่สบาย

ฉันเข้าแอพเพื่อสั่งอาหารเย็นมาไว้ทาน ก่อนที่ตัวเองจะเข้าห้องน้ำไปชำระล้างร่างกายจากคราบเหงื่อ ที่ร้อนมาทั้งวัน เมื่อทำทุกอย่างเสร็จก็มานั่ง จัดเรียงโมเดลสุดโปรที่พี่ชายเอามาให้จากบ้านของพ่อ เรียงไปยิ้มมีความสุขไป ฉันไม่ได้อยู่แบบนี้คนเดียวมานานเท่าไหร่แล้วนะ

ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูห้องฉันดังขึ้น ฉันมองส่องตาแมวแบบส่งๆ เห็นว่าคนๆนั้นถือาหารอยู่ จึงนึกว่าเป็นพนักงานส่งอาหารของตึก จึงเปิดประตูออกไป เพื่อจะไปรับ ของตรงหน้า

‘’ เท่าไหร่คะ “

“ เฟย์ ” ฉันมองตามเสียงเรียกปรากฏว่า คนนั้นคือพี่เหนือรุ่นพี่ปี3ที่เรียนอยู่คณะ วิศวะไฟฟ้า เค้ามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า เพราะไม่เคยเห็นฉันในชุดลำลองมาก่อน

“พี่ชื่อไรนะ “

“ อะไรกัน แค่นี้ก็จำกันไม่ได้และ ” ฉันยิ้มรับอย่างเขินๆ ที่พึ่งเจอกัน แต่จำชื่อคนตรงหน้าไม่ได้

“ พี่ชื่อเหนือ อะนี่ของเราใช่ป่ะ ” พี่เหนือยื่นถุงอาหารมาให้ฉัน

‘’ ใช่ ไปอยู่กับพี่ได้ไงอะ ”

“ เขาน่าจะมาส่งผิดอ่ะ พี่อยู่ห้อง 609 แต่เฟย์อยู่ 606 สินะ ” พี่เหนือยิ้มก่อนจะมองไปที่เลขหน้าห้องของฉัน

‘’ ขอบคุณนะ ว่าแต่ค่าอาหารเท่าไหร่หรอ ”

‘’ ไม่เป็นไร ถือว่าพี่เลี้ยงละกัน ”

“ พึ่งมาอยู่หรอ หรือว่าอยู่นานแล้ว แต่พี่ไม่เห็น ” พี่เหนือถามฉันขึ้นมา

‘’ อื้ม พึ่งมาอยู่วันแรก. งั้นหนูเข้าห้องก่อนนะ ’’ พูดจบฉันก็ยิ้มให้คนตรงหน้าเป็นมารยาท ก่อนจะค่อยๆปิดประตู แล้วล็อคทันที

‘ เชี่ยเอ้ยย เจ้ากรรมนายเวรกูจริงๆ กูต้องมาเจออะไรแบบนี้วะ เนี๊ยะ ‘ ฉันวุ่นวายในใจคนเดียว ก่อนจะนั่งกินข้าวและดูทีวีไปด้วย ที่ห้องนั่งเล่น แต่ความซวยมันยังไม่หมดไปเพราะ ไฟห้องนอนของฉันมันดัน กระพริบๆ เหมือนพี่จะมาหลอกเลยย น่ากลัวชิบหาย จะรอให้เสือมาทำให้ก็ไม่ได้ จะทำเองก็ไม่มีอุปกรณ์ ตัวก็เตี้ยอีกต่างหาก

ฉันจำใจ เดินไปเคาะประตูห้อง 609 เพื่อที่จะขอยืมอุปกรณ์ถ้าพี่เขาไม่มี ฉันค่อยลงไปหา ช่างประจำตึกที่อยู่ด้านล่าง

ก๊อกๆ ฉันเคาะประตูเรียกคนในห้องแบบกล้าๆกลัวๆ

‘’ เฟย์ มีไรรึเปล่า ’’ พี่เหนือถามด้วยความเป้นห่วงก่อนจะมองไปที่ทางเดินซ้ายขวา

“ พี่มีไม้เปลี่ยนหลอดไฟป่ะ ”

“ มีดิ ไฟเสียอหรอ ”

“ อืม มันกระพริบ ยืมหน่อยดิ เดี๋ยวเอามาคืน”

“ พี่เปลี่ยนให้มั้ย นี่ช่างไฟเลยนะ ”

“ ไม่เป็นไร นี่โยธา ”

“ พี่พูดเล่น ไม้มันสั้น ไม่ได้ยาวขนาดนั้น ตัวเราสั้นเปลี่ยนไม่ถึงหรอก ” คำพูดของพี่เหนือเหมือนเอามีด10ด้ามมาแทงอกฉันเลย คำว่าเตี้ยพูดเบาๆก็เจ็บ

“ เออ ไปเปลี่ยนไป เร็วๆเลย ” ฉันพูดแบหงุดหงิดกับชายตรงหน้า ก่อนที่เขา จะเข้าไปหยิบไม้เปลี่ยนหลอดไฟออกมา และเดินไปยังห้องของฉันทันที ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ค่อยอยากให้เขาเข้ามาเท่าไหร่ แต่ก้ต้องจำใจยอมรับมันตรงนั้น ทำเอาหน้าฉันยู้จนไม่รู้จะเอาออกยังไงละ

“ เฟย์ ช่วยจับตัวพี่หน่อยสิ ทรงตัวไม่ค่อยได้ เตียงมีสปริง ” พี่เหนือที่ขึ้นไปยืนอยู่บนเตียงของฉันตัวโยกไปมาขอให้ฉันช่วยจับตัวเขา เพื่อที่เขาจะได้ทรงตัวอยู่ และทำการเปลี่ยนหลอดไฟ แต่ความชิบหายมันเกิดขึ้นหลังจากนี้

“ ตัน ” เสียงเรียกของเสือดังขึ้น พอหันไปเห็นหน้าเค้าที่ยืนมองฉันอยู่ ใจฉันนี่แทบจะหลุดออกมาดิ้นอยู่ข้างนอกเลย พี่เหนือก็เปลี่ยนไฟดสร็จพอดี เลยลงมาจากเตียงของฉัน

“ เสร็จพอดีเลย ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ล่อแหลมก่อนจะมองไปทางเสือ ฉันรู้สึกว่าท่าทางเริ่มไม่ดี เลยเดินไปจับมือเสือไว้

“ เออ ขอบใจมากนะพี่ วันหลังไม่รบกวน ”

‘ไม่เป็นไรพี่เต็มใจ “ เขาพูดทิ้งท้าย ก่อนที่จะหันมามองฉันอีกรอบ เสือขบกรามแน่น ไม่พูดอะไร ได้แต่มอง พี่เหนือเดินผ่านไป แววตาของเขาเหมือนจะขย้ำคนตรงหน้าให้ได้ ยังไงอย่างนั้น

‘’ ตัน อะไรวะ ‘’ เสือถามฉันขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดูโมโห ก่อนที่เขาจะนั่งลงบนเตียงของฉัน

‘’ ไม่ กูแค่ให้เขามาช่วยทำไฟเฉยๆ มันกระพริบๆกูกลัว ‘’ ฉันพูดตอบพราง กลัวคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า ดวงตของเสือแดงก่ำ ก่อนที่น้ำใสๆจะไหลลงอาบแก้ม

‘’ มึง ร้องไห้ทำไม “ ฉันพูดปลอบก่อนที่จะเดินเข้าไปกอดคนตรงหน้า รู้สึกทันทีว่าหน้าอกของฉันชุ่มไปด้วยคราบหน้าตาของคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า ตลอดระยะเวลาที่คบเป็นเพื่อนกันมา 10กว่าปี ฉันไม่เคยเห็นเสือร้องไห้ออกมาเลยสักครั้ง เขาเป็นคนที่ร้องไห้ยากมาก แต่ทำไมวันนี้ คนตรงหน้าถึงร้องไห้งอแงเป็นเด็กไปได้

‘’ กูกลัวว “. เสือพูดขึ้น

‘’ กลัวว่าจะเสียมึงไป ‘’ เขาเอาหน้าเช็ดไปมาที่หน้าอกของฉันก่อนจะเงยหน้าขึ้น สภาพดูไม่ได้เลยจริงๆ เหมือนหมาน้อยขี้งอแง

‘กูบบอกแล้วไง ว่าไม่มีอะไร มึงอย่าคิดมาก กูแค่ให้พี่เขามาช่วยทำไฟ แค่นั้นเอง “

“ จริงนะ ”

“ เออ กูจะโกหกมึงทำไม เลิกร้องไห้ได้แล้ว ” ฉันลูบหัวคนตัวโตกว่า สงสารก็สงสาร แต่ก็อดยิ้มขำไม่ได้ กว่าจะโอ๋เสือสำเร็จก็ใช้เวลาไปนานพอสมควร พวกเรามานั่งกินข้าวด้วยกัน ก่อนจะตกลงกันว่า จะเล่นเกมออนไลน์กับเพื่อนๆ

‘’ ฮัลโหล ได้ยินป่าวๆ” เสียงคิวพูดผ่านไมโทรศัพท์

“ ได้ยินน ”

‘’ เออ ได้ยิน “. พอร์ชพูดตอบ ส่วนเสือกับอิ้นแค่พิมพ์ตอบโต้

‘’. กูเริ่มเกมละนะ ‘’ คิวพูดขึ้น ก่อนเพื่อนๆจะตอบรับไป

ฉันนอนเล่นเกมไปสักพัก เริ่มหงุดหงิดได้แต่ลุกๆนั่งๆ ทำเอาเสือเหมือนจะรู้สึกรำคาญใจ เลยอุ้มฉันมานั่ง ระหว่างกลางตัวเขา มือทั้งสองข้างของเขา โอบอ้อมมาที่เอวของฉันก่อนที่จะเล่นเกมไปด้วย ทำเอาฉันเขินจนแทบทำตัวไม่ถูก

‘’ ตันๆ มาช่วยกูดิ “ เสียงพอร์ชเรียกฉันขึ้น ปกติเวลาฉันเล่นเกมจะปิดไมตลอด จะเปิดเฉพาะตอนที่พูด เพื่อนๆตั้งกฏขึ้นมา ไม่อย่างนั้นพูดแทรกกันฟังไม่รู้เรื่อง

‘’ กำลังไป “ฉันที่จดจ่อกับเกมอย่างเอาเป็นเอาตาย

‘’ ตัน ‘’

‘’ ว่า ‘’

‘’ ต่อไปนี้มึงไม่ต้องให้ใครเข้ามาในห้องมึงได้มั้ย “

“ พวกคิวอะ ”

“ ได้ กูแค่ไม่อยากให้ใครเข้ามา ถ้าไม่ใช่เพื่อนเรา กูหวง” ได้ยินดังนั้น ฉันหันไปมองคนข้างหลังก่อนจะยิ้มหวานให้แล้วหันกลับมาเล่นเกมต่อ

“ หวงอะไร มีอะไรให้หวง ”

“ ก็กูหวงแฟนกูไง ไม่ได้หรอวะ ”

“ ได้สิ วันหลังไม่ให้ใครเข้ามาแล้ว สัญญา ” ฉันพูดก่อนจะยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวกับคนด้านหลัง

“ พวกกูเข้าไปได้ป่าววะ 55555 ” คิวพูดแซวขึ้นทำเอาฉันตกใจไม่น้อย

“ เอ้า กูลืมปิดไมอ๋อ ” ฉันหันไปมองเสือ ดูเขายิ้มพอใจอย่างมาก ที่เพื่อนๆรู้เรื่องของเราทั้งคู่สักที

“ กูหวง แหวะกูจะอ้วก ” พอร์ชพูดแซวอีกรอบ

“ กูไม่เล่นละ แม่งง ” ฉันพูดอย่างเขินอาย เมื่อเล่นจบเกมก็เลิกเล่นทันที

‘’ เสือออออ “ ฉันหันไปมองคนด้านหลังที่ยิ้มกรุบกริบอยู่

“ เสืออะ จงใจใช่มั้ย ”

“ ไม่ใช่เลย ตัวเองนั้นแหละ ลืมปิดไมค์เอง ”

“ ไม่ต้องเลย ” ฉันพูดจบก็พลิกตัวหันหน้าเข้ากับเสือที่นั่งหลังพิงหัวเตียงอยู่ ก่อนที่จะแกล้งจั๊กจี้คนตัวโตกว่า ให้ขำจนหมดแรง แต่เขาไม่บ้าจี้เลย แต่ฉันโดนโจมตีกลับ เสือทำฉันคืนบ้าง ฉันขำตลกสุดๆก่อนจะทรงตัวไม่อยู่และล้มทับตัวเขาไป…..