ไดโนที่ชอบอมยิ้ม 的作品

ครับ// เมื่อได้ยินเขาตอบเช่นนั้นฉันก็สบายใจขึ้นบ้าง แต่ในใจยังคงสับสนกับทุกสิ่ง งั้นก็ได้พูดมันออกมาแล้วเนาะ สบายใจแล้วรึยังละ ถ้าทั้งคู่สบายใจกันแล้วก็ไปอาบน้ำได้แล้วจะได้ลงไปกินข้าว// ฉันพูดจบ พร้อมกับไปยิบผ้าเช็ดตัวให้ทั้งคู่ก่อนที่ริช จะลุกขึ้นไปอาบน้ำอย่างว่าง่าย ฉันมองไปที่รัน เขาก็มองหน้าของฉันด้วยความสงสัย มีอะไรอยากพูดอีกมั้ยละ// ฉันถามเด็กตรงหน้าขึ้น พี่ชอบไอโก้มันจริงๆใช่มั้ย// เด็กตรงหน้าถามด้วยท่าทีที่จะร้องไห้ พี่ยังไม่แน่ใจเหมือนกันว่าแบบนี้มันคือความรักมั้ย// ฉันตอบไปพร่างก้มหน้า งั้นพี่เลิกยุ่งกับมันได้มั้ยถ้าพี่ไม่ได้ชอบมัน ให้พี่เลิกกับโก้แล้วมาคบกับรันหรอ ถ้าทำแบบนั้นริชกับโก้จะรู้สึกยังไง // ฉันถามรันด้วย อารมณ์ที่สับสน ก็ไม่ต้องรู้สึกยังไง ก็อยู่มันแบบนี้แหละ ผมพอใจแบบนี้ กับริชผมยอมได้ แต่คนอื่นผมยอมไม่ได้วะ // จังหวะนั้นความรู้สึกของฉันมันบอกว่า เหี้ยไรวะเนี๊ยะ โคตรสับสน โคตรงง โคตรวุ่นวาย อืม โอเคร สบายใจขึ้นรึยัง// ฉันถามรันขึ้นด้วยน้ำเสียงความเป็นห่วง สบายใจขึ้นเยอะแล้ว งั้นผมลงไปอาบน้ำข้างล่างก่อน ค่อยตามไปกินข้าว// เด็กหนุ่มพูดก่อนที่จะ

เออ กูมีไรจะถามอยู่พอดีเลย// เขตพูดขึ้น สรุป เมื่อคืนไปส่งไอส้มป่ะ// เมื่อเขตพูดจบ ทุกสายตาของเพื่อนๆจับจ้องมาที่ผม พร้อมจะเอาคำตอบ มึงก็ตอบๆไปดิ ไอโก้// รันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ขุ่นเคือง ไม่ได้ไปส่ง กูไปนอนห้องพี่เมล// คำตอบของผมทำเอาทุกคนประหลาดใจ เหี้ยย จริงดิ // เขตอุทานออกมาด้วยความตกใจ ทำไมวะ// ผมถามต่อ ก็อีส้มตัวร้ายมึงไง พูดกับใครๆไปทั่วละ ว่าไปกับมึง// รันพูดสวนทันที เชี่ยย ใครรู้ก็ได้นะเว้ย ที่ไม่ใช่พี่เมล แล้วงานเลี้ยงรุ่นก็จะเริ่มไวๆนี้ละ// ผมยิ่งกังวลเข้าไปอีก ไอสัส ไหนมึงบอกกูว่ามึงจริงจังกับพี่เขาไง แล้วทำไมมึงต้องทำแบบนั้นกับพี่เขาด้วยวะ// รันพูดด้วยอารมโมโหก่อนจะลุกเดินออกไปทำเอาคนอื่นงง ตามๆกัน ข้อความ เมล: โก้ เดี๋ยวพี่จะไม่อยู่ 3วันนะ โก้: เอ้า พี่จะไปไหน หรือว่าเป็นเพราะผม เมล: เปล่า พี่จะไปต่างจังหวัดนะ ไปงานศพของเพื่อนแม่ เขาเสีย พี่ต้องไปกับแม่กับเฮีย โก้: อ๋อครับ แล้วไม่บอกผมก่อน เมล: พี่ก็พึ่งรู้เหมือนกันคับ เลยพึ่งบอก เก็บของก่อนนะ ว่างๆจะโทรหา โก้: ครับ เดินทางปลอดภัยครับ เมื่อจบบทสนทนา ผมนึกในใจเล็กๆว่าเป็นเพราะการกระทำของ

อ๋อ คนนี่เองหรอเมล// พี่กัสพูดขึ้นพร้อมทำหน้านิ่วคิ้วขมวด จนฉันกังวลใจเล็กน้อยจึงถามขึ้น มีอะไรรึเปล่าพี่ อ๋อไม่มีไร// พี่กัสหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มก่อนจะมองไปที่หน้าของส้มๆแบบตาจ้องตา จู่ๆ พนักงานก็เดินมาที่โต๊ะของฉันก่อนจะยื่น ดอกไม้ช่อโตให้ ทำเอาฉันแปลกใจอยู่มาก ส่วนโก้ที่นั่งอยู่ข้างๆก็แสดงอารมณ์ออกมาอย่างชัดเจนว่าไม่พอใจ ก่อนฉันจะยิ้มแห้งและยื่นดอกไม้ไปให้พี่กัส ของพี่อ่ะ// พร้อมยัดช่อดอกไม้ไปให้เธอทันที น่าจะของพี่กัส// ฉันหันไปพูดบอกโก้ อุ๊ยมีการ์ดด้วย// พี่กัสพูดขึ้น คุณสวยจังเลยครับ เป็นไปได้ไหมที่จะเดินมาชนแก้วกับโต๊ะผมหน่อย โต๊ะ 213 // เมื่อพี่กัสอ่านจบ ทุกคนก็มองไปที่โต๊ะนั้น มันคือโต๊ะชั้นสองที่อยู่ถัดไปจากโต๊ะของพวกโก้แค่ 2 ตัว กลุ่มชายที่ดูโตกว่า ในมาดมาเฟีย ทำเอาสาวๆโต๊ะฉันจ้องกันตาเป็นมัน ส่วนฉันไม่ได้สนใจแต่อย่างใด ไม่ต้องไปนะพี่เมล // โก้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดูร้อนรน ไม่ไปหรอก จะไปทำไม// ฉันพูดขึ้นก่อนจะยกแก้วในมือกระดกขึ้นดื่ม โห่พี่กินเหล้าดุจัง// ตินพูดขึ้น ฉันเพียงแค่ยิ้มแห้ง ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก ก่อนที่จะยกมาดื่มเข้าไปอีกรอบ เมลไม่ไปชนแก้วก

อย่าบอกนะว่ามึง….// รันถาม เออ// คำตอบของผมทำเอาทุกคนประหลาดใจ เชี่ยยย เอาดี// ตินตกใจมาก เมื่อได้ยินคำพูดของโก้ กินข้าวเสร็จก็กลับเข้าห้องกันนะ พี่มีแขกมาวันนี้// ฉันเดินมาพูดขัดจังหวะหนุ่มๆพอดี ทำเอาคนอื่นๆตกใจที่ฉันพูดขึ้น ใครมาหรอพี่// รันถาม พี่ชายพี่มาหน่ะ อ๋อครับ ทุกคนดูรีบกินข้าวมา คงเพราะความหิวหรือไม่ก็อาจจะกลัวฉันก็เป็นได้ ก่อนที่ฉันจะเข้าไปในห้องนอนเพื่อตรวจเช็คความเรียบร้อยก่อนว่ามีอะไรผิดปกติมั้ย จู่ๆ เสียงกริ่งห้องก็ดังขึ้น ทุกคนมองไปที่ประตูพร้อมกัน ก่อนฉันจะรีบเดินออกไปเปิดประตู เอ้าหนอน นี่มาแล้ว // ตะวันพูดขึ้นพร้อมโชว์เบียร์ที่ซื้อมาอีกตั้งหาก ทำไมมาไวจัง กลัวมาช้ากว่าเฮียแล้วจะโดนบ่น เข้ามาก่อนสิ// ฉันช่วยตะวันถือของเข้ามา เมื่อตะวันเดินเข้ามาภายในห้องของฉันบรรยากาศก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน เชี่ย ใครวะ โคตรหล่อ ขาวตี๋ชิบหาย// เขตพูดกระซิบกับพ้องเพื่อน นั้นดิ กูจำได้ว่าพี่ชายพี่เมลหน้าโหดๆเหมือนมาเฟียไม่ใช่หรอวะ//ตินพูดเสริมต่อ กูก็ไม่รู้// รันพูดขึ้น มึงรู้มั้ยวะไอโก้//รันหันไปถาม แต่โก้ทำหน้าคิ้วขมวดเข้าหากันแบบอารมณ์เสียสุดๆ เพื่อ

นอนได้ พี่ก็นอนกับผมไง เตียงตั้งใหญ่// เขาพูดขึ้นทำเอาฉันหวั่นใจอยู่เล็กน้อย กลัวว่าเขาจะมีอะไรกับฉันแล้วทิ้งฉันไปเหมือนเด็กคนนั้น ไม่เป็นไรดีกว่า พี่นอนพื้นนี่แหละ// ฉันพูดพร้อมปูที่นอนต่อไป สักพักได้ยินเสียงสูดน้ำมูกเบาๆมาจากด้านบนของเตียง เอ้าโก้ร้องไห้ทำไม// ฉันตกใจที่เด็กหนุ่มตัวโตด้านหน้า ร้องไห้ออกมา พี่โกรธผมใช่มั้ย พี่เลยไปนอนด้านล่าง ไม่ชะ.. เรื่องนั้นผมไม่ได้ตั้งใจผมเมา แล้วน้องเค้าก็มาลูบตรงนั้นของผมอยู่ได้ ผะผม…// ฉันลุกขึ้นไปลูบแขนเขาเบาๆ ก่อนที่โก้จะกอดมาที่เอวของฉัน พี่ไม่ได้โกรธ พี่แค่ไม่ชินที่มีคนนอนด้วย แล้วก็กลัวโก้นอนไม่สบายตัว// ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบและใจเย็น ก่อนที่เด็กหนุ่มตรงหน้าจะหันขึ้นมามอง จริงนะ// โก้ถามฉัน ก่อนที่ฉันจะพยักหน้าตอบและเอามือปาดน้ำตาให้เขา งั้นพี่ก็ขึ้นมานอนกับผม ผมถึงจะเชื่อ // ไม่รู้เพราะอะไร ทุกครั้งที่เขาขออะไรจากฉันมักจะทำตามเสมอ ไม่เคยขัดใจแม้แต่น้อย รอบนี้ก็เช่นกัน อื้ม พี่เก็บฟูกก่อนนะ// ฉันพูดบอกเด็กหนุ่มตรงหน้าพร้อมแกะมือเขาออกจากเอวอย่างช้าๆ เมื่อเอาฟูกไปเก็บก็มานั่งอยู่ข้างเตียง การแต่งตัวของฉันคืนนี้ก็ด

แต่ว่า.. // คนอายุน้อยกว่าเริ่มทำหน้าตาเศร้าใส่ฉัน พี่มีอะไรจะถาม ครับ…// เขายังคงทำหน้าเศร้าและน้ำเสียงเชิงบันทอนอยู่ไม่น้อย โก้ชอบพี่หรอ// ทันทีที่ฉันพูดจบ ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าถึงกลับหันไปทันที ทำเหมือนจะตะโกนว่าเพื่อน ไอ..// ไม่ทันที่เขาจะได้พูดที ฉันจับหน้าเขาหันมาให้ตรงกับหน้าฉัน ก่อนที่จะก้มหน้าลงไปหา ริมฝีปากของฉันประกบเข้าหาริมฝีปากหนาของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า ทันทีที่ริมฝีปากแนบกัน ชายที่นั่งอยู่ก็รับริมฝีปากของฉันอย่างไม่ลดละ เขาฉุดตัวของฉันลงไปนั่งอยู่บนตักแกร่ง ก่อนที่มือทั้ง2ข้างของเขา ยังลูบไล้ไปทั้งตัวของฉันอย่างไม่เบามือ อย่างกับว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ได้เจอกัน โก้เริ่มเอามือมาสัมผัสที่หน้าอกอันอวบอิ่มของฉัน น้องชายของเขาเริ่มดันขึ้นมายังก้นของฉันที่นั่งทับมันเอาไว้อยู่ ทันทีที่รู้สึกถึงมันฉันก็ถอนจูบออกจากปากของเขา เพราะกลัวว่าเขาจะไปสายในครั้งนี้ และรันยังนั่งรออยู่ข้างนอก โก้ ไปกินข้าวนะเดี๋ยวสาย ไม่เอาครับ ผมไม่อยากไปแล้วผมอยากอยู่กับพี่// เด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า กอดฉันไม่ยอมปล่อย แถมยังทำตัวงอแงใส่อีกด้วย ทำเอาคนฟังถึงกับต้องหนักใจ ไปเถอะนะ

ก่อนที่เปรมจะค่อยๆ ก้มหน้าลงมา ริมฝีปากของเราทั้งคู่ประกบเข้าหากันเปรมจูบฉันอย่างอ่อนโยนเขาประคองคอของฉันด้วยความนุ่มนวล ก่อนที่เราทั้งคู่จะถอนจูบออกจากกัน สายตาของเขา บ่งบอกว่าอยากทำมากๆ เขานิ่งไปสักครู่ก่อนที่จะ บรรเลงจูบที่เร้าร้อนใหม่กับฉัน เขาดันตัวฉันจนล้มใส่ที่นอน มือของเขาลูบไล้ตัวฉันไปทั่วเรือนร่าง ปลายจมูกโด่ง สูดดมไปทั่วพวงแก้มและซอกคอ “คิดถึงจังเลย กลิ่นที่คุ้นเคย” เขากระซิบพูดข้างหูของฉัน ด้วยความกระหาย ก่อนกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ลงคอ เขาจูบพรมไปทั่ว คอของฉัน มืออีกข้าง เปิดเสื้อฉันขึ้น และปลดกระโปรงของฉันออกอย่างชำนาญ บาร์ที่ใส่ถูกยกขึ้นมากองไว้ที่เนินอก “อะอ๊าส์” เสียงกระเส่าออกมาจากปากของฉันทันทีที่เปรม ดูดเลียไปที่ยอดปทุม เขาตวัดลิ้นไปมา ด้วยความชำนาญ ก่อนจะกางขาของฉันออกให้เป็นรูปตัวเอ็ม เขาแทรกมาอยู่ตรงกลางระหว่างตัวของฉัน นิ้วมือเรียวยาว ค่อยๆบดขยี้ จุดต้องห้าม เมื่อน้ำใสๆไหลออกมานองอยู่ที่รูทาเข้า เขาไม่รอช้าที่จะค่อยๆสอดนิ้วเข้าไป “อือ แน่นจัง” เขาถอนปากออกจากปทุมถัน ก่อนจะพูด และสบดปากลงอีกรอบ นิ้วของเขาสับเข้าออกอย่างช้า ความรู้สึกของฉันเสียวสะท้านไ

#มหาลัย เมื่อฉันมาถึงมหาลัย ก็ไม่ได้เดินไปนั่งตรงพวกเสือแต่อย่างใด เพราะเห็นว่า มีสาวๆนั่งอยู่ด้วย ฉันเดินไปหาขนมปัง และเพื่อนผู้ชายอีก2คน " อ่าวเฟย์ "ขนมปังกล่าวทักทายและโบกมือให้ ฉันยิ้มและเดินไปนั่งกับพวกเธอ " นี่ เจ นะ ส่วนนี่ มังกร" "เรียกกรเฉยๆก็ได้ " " อ๋อได้ ส่วนเราเฟย์นะ " " เฟย์เป็นรุ่นพี่หนิ" " แต่ตอนนี้อยู่ปี1หนิ ก็เพื่อนกัน" ฉันพูดและเอื้อมมือไปหยิบขวดน้ำทำให้เสื้อแขนยาวที่สวบอยู่มันล่นขึ้นมาเล็กน้อย " เฟย์สักด้วยหรอ "มังกรถาม " อ๋อใช่ " " น่ารักขนาดนี้ไม่คิดว่าจะสัก" เจพูด " นายก็อย่าดูคนที่ภายนอกนะ จริงๆแล้วฉันก็ไม่ใช่คนดีนะ พวกนายมองฉันที่ภายนอกแล้วคิดว่าฉันเป็นคนดีเอง ถ้าวันไหนฉันไปแกล้งหรือทำร้ายคนอื่นขึ้นมา เดี๋ยวก็ว่าฉันแบบนั้น แบบนี้อีก" ฉันพูดเชิงบ่นๆเพื่อนๆเอาแต่ยิ้มให้ “ ไหน ขอดูหน่อยสิ สักอะไร ” เจพูดต่อ “ ไม่ ยุ่งจริงๆ ” ฉันพูดแหย่เพื่อน ก่อนที่จะคุยกันเรื่องอื่น #ฝั่งของกลุ่มเสือ “ ทำไมไอตันไม่มานั่งกับเราวะ ” คิวที่มองฉันก่อนหันมาพูดกับเพื่อน “ เออนั้นดิ กูว่าไอตันมันแปลกไปป่าววะ” พอร์ช “ มันก็คงอยากอยู่กับเพื่อนใหม่นั่

# 10:30น. “เฟย์ ไม่ไปเรียนหรอลูก” เสียงเรียกของพ่อฉันดังขึ้น “เรียน……ห๊ะ เรียน“ ฉันพูดก่อนจะดีดตัวขึ้นจากที่นอนรีบวิ่งไปอาบน้ำแต่งตัว แต่ก็ไม่ทันอยู่ดี สายจนได้ เลยตัดสินใจ ไปตอนบ่ายดีกว่า ”กินข้าวด้วยนะลูก“ ”ค่าาา“ เมื่อฉันทานอาหารเสร็จก็เป็นเวลา 12:30พอดี จึงขับรถธรรมดาออกมาจากบ้านทันที เพราะมีเรียนตอน13:00น “รถติดอะไรตอนนี้!!!” ฉันบ่นขึ้นมา เมื่อเห็นรถติดยาวเป็นแถว #14:15 น “ขออนุญาตค่ะอาจารย์” “รีบเข้ามาเลย จนจะเลิกเรียนอยู่แล้ว พึ่งจะมา วันแรกก็สายเลยนะหล่อน“ อาจารย์ดุฉันยกใหญ่ ก่อนฉันจะค่อยๆเดินหาที่นั่ง สุดท้าย ไปนั่งอยู่ท้ายแถว ”นี่ๆ เธอชื่ออะไรหรอ“ เสียงหญิงสาวน่าตาน่ารักดูสดใส พูดขึ้น ”ชื่อหนิง เอ่อไม่ใช่ เฟย์ตัน“ ฉันดันพูดติดปากไปซะได้ว่าชื่อหนิงเจิน ช่วงนี้ต้องปรับตัวอยู่มาก เพราะยังไม่ค่อยชินกับไทยเท่าไหร่นัก ”เราขนมปังน๊าาา ยินดีที่ได้รู้จัก“ เธอยิ้มอย่างสดใสให้ฉัน ”เรียกเราเฟย์เฉยๆก็ได้นะ“ ”โอเครเฟย์ น่ารักจัง“ ”ห๊ะ555“ ”เธอน่ารักจริงๆ ดูสิ มีแต่คนมอง“ ฉันเงยหน้าขึ้น ก่อนจะเห็นว่าคนอื่นทำท่าทางหลบสายตาย ”บอกแล้ว“ ”เธอก็น่ารักขนมปัง“ ”เรามาเป็น

# โรงพยาบาล ฉันตื่นขึ้นมา เสียงเครื่องบางอย่างดังปี๊ดๆอยู่ในหัว กลิ่นอายของยาคละคลุ้งไปทั่วห้องก่อนจะมองที่ตัวของฉันเอง มือที่มีสายน้ำเกลือพัวพันเต็มไปหมด ฉันค่อยๆจะลุกขึ้น แต่รู้สึกเจ็บแปล๊บขึ้นมาทันที่ ที่เองด้านหลัง มองไปรอบๆห้องไม่เห็นใคร ก่อนฉันจะมองหาโทรศัพท์ แกร๊ก เสียงเปิดประตู " เฟย์ ตื่นแล้วหรอ " ฉันหันไปมองชายตรงหน้า ก่อนจะเห็นว่า เขากำลังยืนร้องไห้อยู่ " ทำไมกูมาอยู่โรงบาลว่ะ เฟรม "ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง " ก็เฟย์โดนอริคุณหมิงยิงเข้า " ใช่ ตอนอยู่บนตึกฉันเห็นบุคคลน่าสงสัย และจังหวะที่ฉันขอกอดเค้า ไม่ใช่เพราะฉันอยากจะกอดเพียงแค่เอาตัวเองไปกำบังกระสุนแทนเจ้านาย ไม่รู้คิดได้ยังไง " นี่หลับไปกี่วันแล้วอ่ะ " " 3วัน เพราะเสียเลือดมาก แล้วก็ผ่าเอากระสุนออกอีก ใจพี่แทบไม่อยู่เฉยกับที่" " อือ ไม่เป็นไรแล้วเอาน้ำมาให้กินหน่อยสิ " # 1สัปดาห์ผ่านไปหลังจากตื่นขึ้น ฉันไม่เห้นวี่แววของเจ้านายสุดที่รักของฉันเลย พอกลับไปถึงบ้านของเค้า ฉันที่เห้นเค้านั่งอยู่ เขารีบวิ่งมาพยุงตัวฉันจากพี่ชายของฉันก่อนจะมองเค้าด้วยสีหน้าที่ไม่เป็นมิตรและไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก " ไปได้แล้ว

" ฉันไม่เป็นอะไร " " กินข้าวมารึยัง " ฉันหันไปถามเสือ ก่อนที่เขาจะส่ายหน้า " ออกมากินข้าวนี่ นั่งอะไรอยู่ตรงนั่น " เสือเดินออกมาจากเตียงอย่างว่าง่าย ปลายจมูกแดง หูและขอบตาของเขาแดงไปหมด ทำให้ฉันมองแล้วเอ็นดูเขาอยู่ไม่น้อย เปรมเพียงแต่มองเสือแล้วขบกรามแน่น " กินเข้าไป จะได้หายบ้า " เสือก้มหน้าก้มตากินอาหาร เมื่อกินเสร็จเสือกับเปรมก็เก็บของบนโต๊ะ จนเรียบร้อย ฉันเพียงเดินไปนอนอยู่บนที่นอนแล้วเปิดหนังดู " อะไรที่มันเป็นของกู ยังไงมันก็จะกลับมาหากูอยู่แล้ว " เสือพูดขึ้นขนาดที่กำลังล้างจานอยู่ " เรื่องของมึงเถอะ บ้าๆแบบมึงเดี๋ยวเขาก็ทิ้งมาหากูเอง " ทั้งสองคนเถียงกันไปมาจนเริ่มมีเสียงดังขึ้น " ถ้ายังทะเลาะกันอีกนะ "ฉันพูดขู่ออกไป ทำให้ทั้งสองเสียงเงียบลง ไม่นานนักพวกเขาก็กลับเข้ามาภายยในห้องและนั่งดูหนังไปพร้อมกับฉัน มีแวะตีกันบ้างเล็กน้อย ชิงดีชิงเด่น ตกเย็น เพื่อนๆของฉันแวะมาหาที่บ้านของเปรม เพื่อพูดเรื่องที่ฉันเงียบหายไปทั้งคืน กลับกลายเป็นว่า ฉันเป็นฝ่ายผิดที่ไม่ยอมรับโทรศัพท์จนคนอื่นเป็นห่วง " ปิดเทอมทำไรกันอ่ะ " พอชพูดถาม "ไปเที่ยวมั้ย " คิวเสนอไอเดีย " กูไม่ว่างต้องไ

เมื่อเธอพูดจบฉันก็เดินฝ่าวงล้อมออกไปทันที ไม่สนใจว่าเธอจะพูดยังไงต่อ เพราะความรำคาญเลยอยากจะออกมาให้พ้นจากตรงนั้นมากกว่า “ไปนานจัง”ทันทีที่เดินมาถึง เสือก็ถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง“คนเยอะ” ฉันตอบแบบขอไปที ก่อนจะนั่งลง“เห้ย ไอเสือ นั่นนาโนป่าววะ” พอชถามเพื่อนที่นั่งข้างๆ“ไม่รู้” เสือตอบด้วยความหงุดหงิด“ ใช่จริงด้วยวะ ” คิวหันมาบอกทุกคน“มึงไม่ต้องไปสนใจมันหรอก ” เสือพูดอย่างไม่สบอารมณ์ มีเพียงฉันที่เงียบและ หยิบเหล้ามากรอกใส่ปาก อย่างไม่พักมือ“ตันเบาหน่อย เดี๋ยวเมานะมึง ” อิ้นเตือนฉันด้วยความหวังดี“วันนี้มาสนุกกันหนิ เราก็ต้องเต็มที” ฉันที่ยกไปหลายแก้ว จนทำให้อาการเริ่มมา เริ่มสนุกกับแสงสีเสียงที่อยู่ตรงหน้า ลุกขึ้นเต้นอย่างยั่วยวน เพื่อนคนอื่นที่นั่ง ทั้งมองทั้งขำฉัน“พี่เสือออ” เสียงเรียกคุ้นหูทำเอาทุกคนเสียวสันหลัง“พี่เสือออทำไมไม่ตอบไลน์นาโนเลยคะ” เสียงยั่วยวนออดอ้อน ออดมาจากปาก สาวชุดเดรสสีแดง “ออกไปก่อน” เสือพูดบอกให้เด็กชงเหล้า ออกไปจากตัวเค้าและคนอื่นๆ”นาโนนั่งด้วยนะคะ“ เธอพูดจบก็นั่งลง ไม่รอให้คนอื่นอนุญาตก่อน เพื่อนๆของเธออีก3คนก็นั่งลงด้วยเช่นกัน”มาทำไม“ เสือถามด้วย