ตอนที่2 สามีกับตั๋วเงิน ข้าเลือกตั๋วเงินเจ้าค่ะ 3/3

สองกายเล็กหันกลับมามองหญิงสูงวัยที่ยังดูสาวและดูงดงามกว่าวัยบนเตียงด้วยสายตาลังเล แต่สุดท้ายหากสตรีตรงหน้าจะตอบแทนพวกนางเป็นเงินก็สมควรรับมิใช่หรือไม่ พวกนางมิใช่จอมยุทธ์ต้องกินต้องใช้ และต้องเก็บเงินไปซื้อที่ดินสักผืนสร้างบ้านหลังน้อยอีกหนึ่งหลัง เช่นนั้นพวกนางย่อมไม่ปฏิเสธ ‘เงิน’ อยู่แล้ว

“หากท่านป้าหลิวสะดวกใจที่จะตอบแทนพวกเราสองพี่น้องเรื่องเมื่อวานนี้ล่ะก็ ข้ากับลี่เจินขอเป็นเงินก็แล้วกันเจ้าค่ะ แต่จะเป็นเท่าใดก็ตามที่ท่านป้าหลิวเห็นสมควรเถิด”

หวังลี่จูฉลาดมากพอที่จะไม่เป็นฝ่ายเอ่ยปากเรียกร้องจำนวนออกไป เพราะคนเรานั้นความคิดแตกต่าง คุณค่าของชีวิตก็เช่นกัน นางจะไม่เอาการช่วยชีวิตของอีกฝ่ายไปเรียกร้องให้มันสูงค่า เพราะหากทำเช่นนั้นนางเองจะต่างอันใดกับเจ้าโจรอ้วนและผอมในวันวานนี้กันเล่า

“เจ้าไม่ต้องการเป็นอย่างอื่นหรือ? ...อย่างเช่นแต่งงานมาเป็นสะใภ้ของข้า บุตรชายของข้าทั้งสองนั้นถึงผู้หนึ่งจะมีอนุภรรยามากสักหน่อยแต่เขาก็ยังมิได้แต่งฮูหยินเอก ซึ่งหากเจ้าไม่ชอบมีอนุภรรยามาก บุตรชายคนเล็กของข้านั้นยังไม่มีทั้งอนุภรรยาและสาวใช้อุ่นเตียง หากเจ้าพึงใจข้ายินดีแต่งเจ้าไปเป็นฮูหยินเอกของบุตรชายคนเล็กก็ได้นะลี่จู”

หลิวรุ่ยเซียงลองกล่าวอีกครั้ง เพราะคำว่าอนุภรรยานางจำได้ว่าคนเช่นหวังลี่จูนางไม่ยินดีจะแต่งงานออกไปเป็นเด็ดขาด เช่นนั้นเป็นฮูหยินเอกนางอาจไม่ปฏิเสธก็เป็นไปได้

“ต้องขออภัยที่ลี่จูคงต้องทำให้ท่านป้าหลิวผิดหวังแล้วเจ้าค่ะ หากเป็นเงินเป็นทองลี่จูยินดีน้อมรับ ทว่าสามีนั้นอย่างที่กล่าวแก่ท่านป้าไปนับจากเมื่อคืนว่ามีเอาไว้ก็มากเรื่องปวดศีรษะ หากท่านป้าหลิวจะตอบแทนด้วยสามีเห็นทีลี่จูคงต้องขอรับเอาไว้ด้วยใจแล้วเจ้าค่ะ”

เด็กสาวคนพี่โค้งกายลงต่ำจนศีรษะนั้นแทบโขกกับกรอบประตู อย่าได้กล่าวเลยว่าหลิวไทเฮานั้นอึ้ง ทว่าแม้แต่คนที่จะถูกยกให้เป็นของตอบแทน ‘บุญคุณ’ เช่นจ้าวจวินหลางที่มาถึงอารามไห่เหมี่ยวได้ครู่ใหญ่ และแอบอยู่บนหลังคานั้นก็สะดุ้งจนแทบพลัดตกจากหลังคาอารามเลยทีเดียว

...สตรีเสียสติอันใดเช่นนี้ให้เป็นสะใภ้คนรวยนางขอน้อมรับด้วยใจ!!!...

“นี่ก็สายมากแล้วเห็นทีคงต้องลาท่านป้าหลิวที่ตรงนี้นะเจ้าคะ” สองพี่น้องโค้งกายให้คนบนเตียงอีกครั้งอย่างเตรียมลาจากตรงไปยังสวนผักแล้วจริง ๆ ทว่า...

“เดี๋ยว!” หลิวไทเฮาเห็นว่าจะไม่ได้การแล้ว จึงเรียกทั้งสองเอาไว้แล้วเร่งก้าวลงจากเตียงเร็วไวด้วยกลัวว่าตนเองจะ ‘พลาด’ โอกาสสุดท้ายที่จะตอบแทนเด็กสาวทั้งสองไปเสีย

“ที่ตัวของข้ามีเพียงตั๋วเงินหนึ่งพันตำลึงเท่านั้น หากเจ้าไม่คิดมากช่วยรับเอาไว้ด้วยเถิดลี่จู อ้อ นี่ ๆ ยังมีกำไลหยก กับแหวนหยกนี้ ข้าให้กำไลแก่เจ้านะลี่จู ส่วนเจ้าลี่เจินเอาแหวนวงนี้ไป มันใหญ่ข้าจึงต้องใส่สร้อยคอสวมเอาไว้ รับไว้นะ...รับไว้...”

หวังลี่จูกับหวังลี่เจินหันมองหน้ากัน แต่เงินตั้งพันตำลึง เพียงเท่านี้พวกนางก็มีเงินมากพอจะไปซื้อที่ดินซึ่งหมายตาเอาไว้ได้แล้ว ไม่รับย่อมโง่เขลายิ่งกว่าลาเท่านั้น!

“ขอบคุณท่านป้าหลิวเจ้าค่ะ อันที่จริงเพียงตั๋วเงินหนึ่งพันตำลึงนี้ก็มากเกินพอแล้วนะเจ้าคะ กำไลหยกกับแหวนหยกนี้ไม่ต้องแล้วก็ได้เจ้าค่ะ”

หวังลี่จูกล่าวออกไปจากใจ เพราะชีวิตหญิงสาวที่เรียกได้ว่าเป็นคนชั้นต่ำของแผ่นดินโยวโจวแล้วตั๋วเงินพันตำลึงเงินนี้พวกนางสองพี่น้องทำงานเก็บออมไปอีกยี่สิบปีก็อาจจะไม่มีวันได้จับก็เป็นไปได้ แล้วยังมาให้กำไลหยกสีชมพูกับแหวนหยกสีดำนั่นอีกราคาคงหลายพันตำลึง พวกนางไม่กล้าสวมเด็ดขาดเพราะกลัวจะถูกทุบศีรษะชิงทรัพย์เอาเท่านั้น

“นี่มิได้มากมายเลยสำหรับชีวิตทั้งสี่ของพวกข้า ขอให้พวกเจ้าสองพี่น้องจงรับเอาไปเถิด หากมีโอกาสข้าได้ขึ้นมาไหว้พระขอพรอีก แล้วจะมาหาพวกเจ้าอีกนะลี่จู ลี่เจิน”

สามคนด้านล่างล่ำลากันด้วยความซาบซึ้งใจ ทว่าคนที่แอบซุ่มดูเหตุการณ์ทุกสิ่งแล้วยังได้เห็นและได้ยินทุกคำนั้นแค้นจนแทบกระอักออกมาเป็นโลหิตเลยทีเดียว เพราะตั๋วเงินหนึ่งพันตำลึงหญิงสาวผู้นั้นกลับยอมรับด้วยกิริยามือไม้สั่น

ทว่าในยามที่มารดาของเขาเสนอฐานะฮูหยินเอกของบุตรชายคนเล็กซึ่งแน่นอนว่าย่อมเป็นเขา นางกลับกล่าวออกมาอย่างไม่ละอายปากสักนิดว่าขอรับเอาไว้ด้วยใจ

...นี่ข้าเป็นถึงชินอ๋องแห่งเป่ยหนิงเชียวนะ มิใช่คนล่าสัตว์ตัดฟืนที่ใด!!!...

ยังไม่ทันได้เห็นใบหน้าเขาก็บังเกิดความไม่ชอบใจนางไปถึงแปดส่วนแล้ว เป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านสิ้นบิดาไร้มารดาบ้าน ซ้ำก็ยังต้องมาอาศัยที่ของอารามไห่เหมี่ยวอยู่กลับบังอาจมาปฏิเสธเขาด้วยน้ำเสียงเช่นนั้นหึ!...

ความงามของนางจะได้สักปลายเล็บเท้าของหลวนจิ้งอวี่สตรีที่เขาพึงใจหรือไม่ อย่าได้กล่าวถึงตำแหน่งชินหวางเฟยแห่งเป่ยหนิงเลย เป็นเพียงนางกำนัลเทกระโถนขับถ่ายเขายังต้องขอคิดดูก่อนหากจะรับนางเข้าจวนจวินหลางที่เป่ยหญิงของตนเอง

“เสด็จแม่ ท่องเที่ยวสนุกพอแล้วหรือไม่ หากพอแล้วก็กลับวังกันเถิด” พอสองพี่น้องแซ่หวังนั้นจากไปจ้าวจวินหลางก็พลิ้วกายลงมาจากหลังคาที่อาศัยนั่งรอมารดาตื่นมาร่วมหนึ่งชั่วยาม ซึ่งยังดีว่าจ้าวจวินหลางนั้นได้ยินเพียงประโยคยอมรับฐานะ ‘สะใภ้เล็ก’ ด้วยใจของนางเท่านั้น เกรงว่าหากเขาได้ยินความคิดความอ่านที่หวังลี่จูกล่าวแก่หลิวไทเฮาทั้งหมด บุรุษหนุ่มวัยยี่สิบห้าปีคงกระอักออกมาเป็นโลหิตจริงแท้...

“ข้าจะไปสวดมนต์ยังหอพระสักสามถึงสี่ชั่วยาม เจ้ารอได้ก็รอ หากรอไม่ได้ก็ลงเขาไปเถิด หญิงชราเช่นข้าหรือจะสำคัญเท่าสตรีสาวงดงามเช่นหลวนจิ้งอวี่!”

กล่าวแล้วหลิวไทเฮาก็สะบัดใบหน้าซึ่งยังงดงามเดินตรงไปยังเรือนพักของหัวหน้าแม่ชีเหยียน ฝ่ายของจ้าวจวินหลางนั้นถึงกับยืนเซ่อเพราะยังไม่ทันได้พูดจากันกี่คำตนเองก็ถูกมารดานั้นแสดงกิริยาแง่งอนใส่กันเสียยิ่งกว่าดรุณีน้อย จนเขาต้องหันไปหาองครักษ์คนสนิทเช่น ‘ลู่เจิง’ คล้ายอยากจะถามว่าตนเองไปทำสิ่งใดผิดเข้ามารดาจึงแง่งอนใส่กันเช่นนี้

“ข้าผิดอันใดลู่เจิง?”

“อาจทรงลงมาจากหลังคาผิดจังหวะพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง”

“???”