ตอนที่3 แม้แต่สวรรค์ยังส่งเสริม 1/3

ตอนที่ 3 แม้แต่สวรรค์ยังส่งเสริม

สองพี่น้องถึงจะมีตั๋วเงินเก็บอยู่ในตัวถึงหนึ่งพันตำลึง ทว่ากลับยังคงไปรับจ้างตัดผักจากนั้นก็เข็นผักไปส่งให้แก่ร้านค้าทั้งหลายตามตลาดต่าง ๆ ในเมืองโยวโจวกับร้านอาหารตามโรงเตี๊ยม แล้วยังมีจวนสกุลใหญ่อีกหลายจวนกว่าจะเสร็จก็เข้าสู่บ่ายคล้อยดังเช่นทุกวัน จากนั้นจึงมุ่งหน้านำเงินกลับไปส่งคืนให้แก่เจ้าของสวนผักด้วยเงินที่ครบถ้วนมิขาดไปแม้เพียงหนึ่งเหวิน

“ขอบใจพวกเจ้ามากนะเสี่ยวจู เสี่ยวเจิน พวกข้าแก่ชราลงมากแล้ว หากไม่ได้พวกเจ้าสองพี่น้องข้าก็คงลำบากไม่น้อย” สวนผักสุดท้ายซึ่งเป็นของสองผู้เฒ่าสกุลเสิ่น ที่ลูกสาวนั้นแต่งงานออกไปเป็นอนุภรรยาสามปียังไม่เคยกลับมาเยี่ยมบ้านเลยสักเพียงหนึ่งครั้ง ส่วนบุตรชายคนโตไปเป็นทหารก็หายลับไม่กลับมา บุตรชายคนเล็กความหวังเดียวก็มาถูกงูกัดตายไปเมื่อปีก่อน

บัดนี้สองผู้เฒ่าสกุลเสิ่นจึงอยู่กันเพียงลำพัง ยังดีว่าสองพี่น้องสกุลหวังนั้นมารับจ้างทำงานทุกสิ่ง ตั้งแต่ขุดดินลงเมล็ดผัก เพาะปลูต้นกล้า แล้วย้ายต้นกล้าเหล่านั้นไปลงยังแปลงผัก ตลอดจนผสมปุ๋ยคอกก็ล้วนเป็นสองพี่น้องทั้งสิ้น พอช่วงนี้ได้เวลาตัดผักที่ปลูกไว้แล้ว สองพี่น้องก็หาร้านค้าและจวนใหญ่เพื่อนำผักที่ตัดสดใหม่ไปส่ง แล้วให้สองสามีภรรยาแซ่เสิ่นที่วัยนั้นก็ล่วงเลยมาถึงหกสิบปีแล้วนั่งรอรับเงินอยู่ที่จวนอย่างเดียวเลยก็ว่าได้

“วันนี้ได้มาทั้งหมดสองร้อยยี่สิบเจ็ดเหวินเจ้าค่ะ” หวังลี่จูกางบัญชีที่นางจดรายละเอียดมาว่าผักของสกุลเสิ่นนั้นส่งที่ร้านใด จวนใดบ้าง ก่อนที่นางจะทำการนับรวมยอดเงินให้ไปจนครบถ้วน นางนับอีกครั้งต่อหน้าสองผู้เฒ่าซึ่งพวกท่านต่างก็ดีใจมากล้น หากไม่ได้สองเด็กสาวกำพร้าคู่นี้ช่วยเหลือ ถึงจะเป็นการช่วยเหลือแลกค่าจ้าง แต่สองพี่น้องแซ่หวังไม่เคยโกงกินค่าผักเลยสักครั้ง หากเป็นคนอื่นคงได้เงินไม่ครบทุกเหวินเช่นนี้

“เอาละ ห้าสิบอีแปะนี้ให้เจ้านะเสี่ยวจู ส่วนห้าสิบอีแปะนี้ให้เจ้าเสี่ยวเจิน” สองผู้เฒ่าแซ่เสิ่นคิดถี่ถ้วนแล้วว่าตนเองมีเพียงที่ดินกับเมล็ดพันธุ์พืชผักเท่านั้น ส่วนการปลูก การดูแล ไปจนถึงการตัด และนำไปขายก็ล้วนเป็นสองสาวน้อยคู่นี้ พวกเขาจึงแบ่งให้สองพี่น้องแซ่หวังมากเช่นนี้

“พวกเราขอรับไว้เพียงห้าสิบอีแปะก็พอเจ้าค่ะท่านตาท่านยาย เพราะกว่าผักจะตัดได้ก็ต้องใช้เวลาเพาะปลูกอยู่นานราวหกสิบถึงเก้าสิบวัน ท่านตากับท่านยายยังต้องซื้อข้าวสาร ไหนจะยังมีค่าสมุนไพรที่พวกท่านต้องกินประจำอีก”

สองพี่น้องแซ่หวังถึงจะยากจน ถึงจะชอบเงินชอบทอง แต่ให้เอารัดเอาเปรียบคนแก่ชราพวกนางทำไม่ลงคอหรอก จึงรับเงินมาเพียงรวมกันแล้วห้าสิบอีแปะซึ่งก็ไม่ได้มากแต่ก็ไม่น้อย จากนั้นสองสาวน้อยจึงขอตัวกลับขึ้นเขาไห่เหมี่ยวเช่นเดิม

“หวังว่าวันนี้พวกเราจะไม่ต้องทำตนเป็นบุรุษช่วยโฉมงามอีกแล้วนะพี่สาว”

เจ้าตัวเล็กพูดจาทะเล้น ใบหน้ามอมแมมนั่นสดใสมากมายไปด้วยความสุข ทำให้หวังลี่จูเองก็อดจะยิ้มแย้มตามไปด้วยอีกคนมิได้ คนเราก็เท่านี้เหนื่อยงานหนักหนาคงไม่ทุกข์ยากเท่าเหนื่อยหัวใจ พวกนางสองพี่น้องหิวก็เพียงหาของกินใส่ปากใส่ท้องจนอิ่ม ง่วงก็นอน เรื่องปวดหัวอย่างอื่นกล่าวกันตามจริงตั้งแต่ข้ามภพมาอยู่ในร่างของหวังลี่จู แล้วขึ้นมาอาศัยอารามหรือเรียกภาษาที่นางเข้าใจง่ายก็คือ ‘วัด’ นี่เองก็ไม่เคยทุกข์ใจอันใด มีเพียงทุกข์ทางกายเท่านั้น

“ขึ้นเขาอย่ากล่าวถึงโจร เข้าป่าอย่าได้เอ่ยถึงสัตว์ร้ายรู้หรือไม่”

หวังลี่จูเดินขึ้นไปจนตีคู่กันอาศัยที่ตนเองสูงกว่าน้องสาวเล็กน้อยขยี้จนมวยจุกสองข้างของหวังลี่เจินหลุดเส้นผมฟูฟ่อง เด็กสาวกรีดร้องที่ถูกพี่สาวรังแกจึงหันมาใช้นิ้วพิฆาตจิ้มไปที่เอวอรชรของคนเป็นพี่สาวบ้าง คราวนี้กลับเป็นหวังลี่จูบ้างที่หัวเราะจนสะท้อนก้องไปทั่วทั้งภูเขา นกกาพากันบินหนีดูวุ่นวายเพราะสองพี่น้องหยอกล้อเล่นกัน

จนกลับถึงเรือนนอนในส่วนของตนเอง ท้องฟ้ายังไม่มืดสองพี่น้องแอบประสานสายตากันแล้วก็แอบยกยิ้มเจ้าเล่ห์ให้แก่กัน นานมากแล้วที่พวกนางกินเพียงผัดผักต้ม ผักนึ่งกับมันเทศเผา วันนี้พวกนางจะกินปลาเผาบ้างจึงนัดแนะซุกซ่อนเบ็ดคิดจะไปตกปลากันที่ลำธารซึ่งกั้นกลางระหว่างภูเขาของไต้ซือหรือก็คือพระจีน บางคนก็เรียกหลวงจีนออกจากภูเขาฟากฝั่งที่เป็นของซือไท่หรือฝ่ายอารามแม่ชีอย่างชัดเจนเอาไว้

“เบ็ดมันช้า เรามาใช้ไม้แหลมนี่กันเถอะ”

เพราะหวังลี่เจินเกิดและเติบโตมาจากดินแดนแห่งนี้ ส่วนหวังลี่จูนั้นเป็นวิญญาณข้ามภพมาย่อมมีความสามารถแตกต่างกัน หวังลี่เจินนั้นแทงปลาด้วยไม้ไผ่ที่เหลาจนแหลมได้เก่งกว่าคนเป็นพี่ ส่วนหวังลี่จูนั้นยืนตกปลาจนเจ้าตัวแสบนั้นแทงปลาอวบอ้วนมาได้ถึงสี่ตัว คนทำบาปไม่ขึ้นเลยต้องยอมแพ้