บทที่ 4 คำตัดสิน

ด้านล่าง ซูอี้จินก้าวเท้าเข้าไปใกล้ขอบสระอีกก้าวหนึ่ง นางดึงผ้าเช็ดหน้าออก เผยให้เห็นดวงตาที่แดงเรื่อเล็กน้อย นางมองจ้องลงไปยังเฉินซิวหยวนและซูมู่เหยียนที่กำลังตกเป็นเป้าสายตาของทุกคน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่ดังก้องพอให้ทุกคนบริเวณนั้นได้ยินชัดเจน

"คุณชายเฉิน ขอบคุณสวรรค์ที่ท่านกระโดดลงไปช่วยเหลือน้องรองของข้าได้ทันท่วงที แม้การสัมผัสแนบชิดกลางสระน้ำเช่นนี้จะทำให้ชื่อเสียงของน้องรองต้องมัวหมอง แต่ในเมื่อท่านประกาศต่อหน้าผู้คนมากมายแล้วว่าจะรับผิดชอบนางด้วยการแต่งเป็นภรรยา ข้าในฐานะพี่สาวก็เบาใจ"

นางหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลงจับจ้องใบหน้าที่ขาวซีดสลับเขียวคล้ำของเฉินซิวหยวน

"ท่านช่างเป็นสุภาพบุรุษผู้กล้าหาญและรักษาสัจจะอย่างแท้จริง ตระกูลซูของพวกเราจะรอรับแม่สื่อจากท่านในเร็ววัน"

ฝูงชนพยักหน้าเห็นพ้อง ซูมู่เหยียนกรีดร้องในน้ำ ขณะที่เฉินซิวหยวนได้แต่มองซูอี้จินด้วยสายตาพรึงเพริด ร่างกายของเขาแข็งค้างกลางสระน้ำเย็นเฉียบ ไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำแก้ตัวใดๆ ออกมาได้แม้แต่ครึ่งคำ

**************

รถม้าตระกูลซูจอดสนิทหน้าประตูจวน บานประตูถูกเปิดออกอย่างเร่งร้อน บรรดาสาวใช้และบ่าวชายต่างวิ่งกรูเข้ามารับร่างที่เปียกปอนของซูมู่เหยียน นางถูกสาวใช้ประคองลงมา สภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยแนบลู่ไปกับผิว เส้นผมเปียกชื้นลู่ติดกรอบหน้า ซูมู่เหยียนไอสำลักน้ำออกมาอีกระลอก ร่างกายสั่นสะท้านอย่างน่าสมเพช

ซูอี้จินก้าวตามลงมาจากรถม้าด้วยท่วงท่าสงบนิ่ง แววตาไร้อารมณ์ใดๆ ขณะทอดมองร่างที่กำลังถูกประคองเข้าไปด้านใน

“นายหญิงผู้เฒ่ารออยู่ที่โถงใหญ่เจ้าค่ะ” บ่าวชราก้มหน้ากล่าวเสียงเครียดขณะเดินนำทาง

เมื่อก้าวข้ามธรณีประตูโถงใหญ่ ร่างของฮูหยินเฒ่าซูนั่งตระหง่านอยู่บนตั่งไม้ ไม้เท้าในมือกระแทกพื้นกระเบื้องดังปัง!

“มันเกิดเรื่องบัดซบอันใดขึ้น!” เสียงตวาดของหญิงชราดังก้องกังวาน

ซูมู่เหยียนที่ถูกประคองให้นั่งบนเก้าอี้ด้านข้าง ปล่อยโฮออกมาสุดเสียง นางยกมือขึ้นปิดหน้า น้ำตาผสมน้ำจากสระไหลอาบแก้ม

“ท่านย่า...ฮือ...ชื่อเสียงของข้าป่นปี้หมดแล้ว!”

ซูอี้จินยืนนิ่งอยู่กลางโถง สองมือประสานไว้เบื้องหน้า นางมองภาพการแสดงอันแนบเนียนของญาติผู้น้อง ภาพเบื้องหน้าซ้อนทับกับเศษเสี้ยวความทรงจำในอดีตชาติ

ในวันนั้น เป็นนางที่นอนหนาวสั่นอยู่บนพื้นโถงแห่งนี้ เป็นนางที่ตกน้ำและถูกเฉินซิวหยวนกอดรัด แสร้งทำเป็นสุภาพบุรุษออกหน้ารับผิดชอบ ความซาบซึ้งใจบังตาจนนางยอมแต่งงานกับบุตรชายอนุฐานะต่ำต้อยผู้นั้น แต่สิ่งที่รออยู่คือขุมนรก แม่สามีโขกสับเช้าเย็น สามีผู้เคยแสนดีกลับหมางเมิน รังเกียจเหยียดหยามเรือนร่างของนางด้วยถ้อยคำบาดลึก นางต้องทนกล้ำกลืน นำสินเดิมทั้งหมดไปกว้านซื้อตำแหน่งขุนนางหวังเอาใจเขา เพียงเพื่อพบว่าท้ายที่สุดเขาหลอกใช้และเหยียบย่ำนางจนตาย

สิบกว่าปีที่นางทุ่มเททุกสิ่ง เหยียบย่ำศักดิ์ศรีตนเองเพื่อใช้บารมีและเส้นสายของบิดา เป็นบันไดให้เฉินซิวหยวนเหยียบย่ำจากอดีตลูกอนุภรรยาคนที่สามที่มีฐานะต่ำต้อยในบ้านตระกูลเฉินขึ้นสู่ตำแหน่งเสนาบดี เบื้องหลังความรุ่งโรจน์ของเขาล้วนแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและสติปัญญาของนาง ทว่าผลตอบแทนที่สกุลเฉินมอบให้ กลับเป็นพิษร้ายที่ลอบผสมในอาหาร กัดกินร่างกายของนางจนทรุดโทรม แล้วผู้เป็นแม่สามีก็ฉวยโอกาสอ้างเรื่องสุขภาพและทายาทสืบสกุล บีบบังคับให้นางต้องกล้ำกลืนรับ 'ซูมู่เหยียน' เข้ามาเป็นฮูหยินรอง ความแค้นที่ถูกสูบเลือดสูบเนื้อนี้ ต่อให้ต้องลากพวกมันลงนรก นางก็ไม่เสียดาย!

ความทรงจำนั้นเป็นดั่งเชื้อไฟที่สุมอยู่ในอก แต่ซูอี้จินเพียงแค่กะพริบตา ขับไล่ภาพเหล่านั้นออกไป

“พี่หญิง เหตุใดท่านต้องทำกับข้าถึงเพียงนี้!” เสียงกรีดร้องของซูมู่เหยียนดึงนางกลับสู่ปัจจุบัน

ซูมู่เหยียนชี้หน้าซูอี้จิน นิ้วมือสั่นเทา “ข้าเพียงแค่หวังดีเดินเข้าไปหาท่าน แต่ท่านกลับผลักข้าตกลงไปในสระน้ำ ท่านจงใจทำลายข้า!”

คำกล่าวหานั้นทำให้บรรยากาศในโถงใหญ่เย็นเยียบลงฉับพลัน สาวใช้รอบด้านต่างก้มหน้ามองปลายเท้าตนเอง ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ฮูหยินเฒ่าซูเบิกตาโพลง ไม้เท้าในมือชี้ตรงมาที่ซูอี้จิน “นังหลานอกตัญญู! คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้!”

“ข้าไม่ผิด เหตุใดต้องคุกเข่า” ซูอี้จินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“เจ้ายังกล้าเถียง! มู่เหยียนเปียกปอนปางตายเช่นนี้ นางจะเอาชื่อเสียงของตนเองมาล้อเล่นเพื่อใส่ร้ายเจ้าหรืออย่างไร!” ฮูหยินเฒ่ากระแทกไม้เท้าซ้ำๆ

ซูอี้จินมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย นางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคง

“หากท่านย่าเชื่อคำกล่าวอ้างเลื่อนเปื้อนเพียงเพราะน้ำตาของนาง เช่นนั้นข้าก็มีหลักฐาน”

นางหันไปหาจื่อเซี่ย “ไปหยิบรองเท้าที่น้องรองสวมใส่เมื่อครู่นี้มา”

สาวใช้นำรองเท้าผ้าปักลายดอกมู่หลานที่ชุ่มน้ำมาวางบนพื้นกลางโถง

ซูอี้จินชี้ปลายขอบรองเท้า “ทุกท่านลองเบิกตาดูให้ชัดเจน หากข้าเป็นคนผลักนางจากด้านหลังตามที่นางกล่าวอ้าง รอยไถลย่อมต้องเกิดที่ส้นรองเท้า แต่นี่ รอยตะไคร่น้ำสีเขียวครึ้มกลับเปื้อนอยู่บริเวณหัวรองเท้าและปลายเท้าอย่างชัดเจน อีกทั้งยังมีรอยครูดไปด้านหน้า”

นางหมุนตัวกลับมาสบตากับซูมู่เหยียนที่บัดนี้หน้าซีดเผือด

“น้องรอง รอยเหล่านี้บ่งบอกชัดเจนว่าเจ้าพุ่งทะยานเข้ามาหาข้าด้วยความเร็ว และลื่นตะไคร่น้ำตรงขอบสระจนหัวคะมำตกลงไปเอง ข้าที่ยืนอยู่เฉยๆ จะเอาแรงที่ใดไปผลักเจ้าในมุมนั้นได้?”

ซูมู่เหยียนเบิกตากว้าง ริมฝีปากสั่นระริก นางพยายามเถียง

“ข้า...ข้า...ไม่จริงนะท่านย่า ฮือๆ” นางกำหมัดแน่นใต้แขนเสื้อ กัดฟันกรอดแต่ไม่อาจหาคำแก้ตัวได้ทัน

ฮูหยินเฒ่าซูมองหลักฐานบนพื้น ใบหน้าเหี่ยวย่นตึงเครียด แม้หลักฐานจะประจักษ์ชัด แต่นางก็ไม่เคยโปรดปรานหลานสาวคนโตที่อยู่ๆ ก็ลุกขึ้นมาทำนิสัยแข็งกร้าวผู้นี้เลยแม้แต่น้อย

ในใจของหญิงชรานั้นมีความลำเอียงฝังรากลึกมาเนิ่นนาน 'ซูมู่เหยียน' คือสายเลือดของบุตรชายคนรองที่นางรักใคร่ทะนุถนอมและคอยอยู่ปรนนิบัติข้างกายในเมืองหลวงมาตลอด ต่างจาก 'ซูอี้จิน' ที่เป็นบุตรีของบุตรชายคนโตผู้ผละจากอกไปเป็นทหารชายแดนตั้งแต่ยังหนุ่ม ครอบครัวสายหลักล้วนลงหลักปักฐานอยู่ชายแดนที่ห่างไกล ซูอี้จินเองก็เพิ่งจะเดินทางจากชายแดนกลับมาอาศัยอยู่ในจวนเมืองหลวงได้ไม่ถึงปี ย่าหลานคู่นี้จึงห่างเหินและจืดจางไร้ซึ่งความผูกพันใดๆ

ดังนั้น เมื่อต้องมาเห็นท่าทีเย่อหยิ่งทระนง ไม่ยอมโอนอ่อนก้มหัวให้ผู้ใดของซูอี้จินในยามนี้ อคติและความชิงชังในใจของฮูหยินเฒ่าก็ยิ่งปะทุรุนแรงขึ้น

“พอได้แล้ว!” ฮูหยินเฒ่าตวาดลั่น ตัดบทอย่างดื้อดึง

“ไม่ว่าความจริงจะเป็นเช่นไร พี่น้องทะเลาะเบาะแว้งจนเกิดเรื่องงามหน้าต่อหน้าผู้คน ย่อมเป็นความผิดของเจ้าที่เป็นพี่สาวที่ไม่รู้จักดูแลน้อง! ซูอี้จิน เจ้าช่างมีจิตใจคับแคบนัก ข้าจะกักบริเวณเจ้า!”

“กักบริเวณ?” ซูอี้จินเลิกคิ้ว

“ใช่! ส่งตัวคุณหนูใหญ่ไปกักบริเวณที่เรือนเก่าของบิดานางท้ายจวน ห้ามผู้ใดเข้าเยี่ยมเด็ดขาดจนกว่าข้าจะสั่ง!!!