บทที่ 5 ความลับในหีบเก่า

"ปัง!"

เสียงบานประตูกระแทกปิดสนิท เรือนเก่าท้ายจวนที่เคยเป็นของบิดาซูอี้จินทรุดโทรมและเต็มไปด้วยหยากไย่ 

"คุณหนูใหญ่ ฮูหยินเฒ่าสั่งให้ท่านสำนึกผิดอยู่แต่ในห้องนี้ ห้ามผู้ใดเข้าเยี่ยมโดยเด็ดขาดขอรับ"

 เสียงพ่อบ้านหลิวตะโกนลอดช่องประตูเข้ามา น้ำเสียงแฝงความห่างเหินเย็นชาอย่างไม่ปิดบัง

"ข้าเข้าใจแล้ว"

 ซูอี้จินตอบกลับผ่านบานประตูด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความตื่นตระหนกหรือโกรธเคือง

ในเวลาเดียวกันนั้น ที่เรือนหลักสกุลซู

บรรยากาศกลับตรงกันข้ามราวฟ้ากับเหว โคมไฟสว่างไสว บ่าวไพร่เดินขวักไขว่ถืออ่างน้ำร้อนและผ้าสะอาดเข้าออกห้องนอนของซูมู่เหยียนไม่ขาดสาย

"ท่านย่า หลานหนาวเหลือเกินเจ้าค่ะ" ซูมู่เหยียนนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ใบหน้าซีดเซียว นางสั่นสะท้านและซุกซบลงกับหมอน

"โธ่ เด็กดีของย่า ไม่ต้องกลัวนะ หมอฝังเข็มไล่ความเย็นให้เจ้าแล้ว"

ฮูหยินเฒ่าลูบผมหลานสาวคนรองด้วยความเวทนา ก่อนจะหันไปตวาดบ่าวไพร่ที่ยืนตัวสั่นอยู่มุมห้อง

"พวกเจ้าต้มยาเสร็จหรือยัง! หากมู่เหยียนเป็นอะไรไป ข้าจะสั่งโบยพวกเจ้าให้หลังลาย!"

ซูมู่เหยียนซ่อนใบหน้าใต้ผ้าห่ม นางช้อนตาที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาขึ้นมองหญิงชรา

"ท่านย่า อย่าไปตำหนิพี่หญิงเลยนะเจ้าคะ นางคงไม่ได้ตั้งใจ"

"พอ! เจ้ายังจะปกป้องนังเด็กใจจืดใจดำผู้นั้นอีกหรือ!" ฮูหยินเฒ่ากระแทกไม้เท้าลงบนพื้นหินอ่อน

"นางเถียงคำไม่ตกฟาก ปล่อยให้นางนอนหนาวตายคลุกฝุ่นอยู่ในห้องหนังสือเก่าท้ายจวนนั่นแหละ สมควรแล้ว!"

เรือนท้ายจวนอันโดดเดี่ยว

ซูอี้จินเพียงสะบัดมือ เทียนไขเล่มเล็กที่เหลือทิ้งไว้บนโต๊ะกลับติดไฟมีแสงสลัววูบวาบส่องให้เห็นสภาพห้องหนังสือเก่าของบิดา ฝุ่นหนาเตอะเกาะกุมทุกตารางนิ้ว หยากไย่ห้อยระย้าจากขื่อคา กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าลอยเข้าจมูกอย่างรุนแรง

นางไม่ได้ฟูมฟาย ไม่หลั่งน้ำตาเรียกร้องความยุติธรรม หญิงสาวเพียงแค่ถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก พับแขนเสื้อขึ้นอย่างทะมัดทะแมง คว้าไม้กวาดที่มุมห้องมาปัดหยากไย่และเริ่มกวาดพื้นอย่างเงียบเชียบ

ซูอี้จินออกแรงดันตู้หนังสือไม้ที่เอียงกระเท่เร่ให้เข้าที่ เสียงล้อไม้บดเบียดพื้นดังเอี๊ยดอ๊าด นางปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ก่อนจะขยับเข้าไปทำความสะอาดบริเวณใต้เตียงไม้เก่าคร่ำครึ

นางก้มตัวลงกวาดเศษฝุ่น ทว่าในจังหวะที่ลงน้ำหนักเท้า...

"เอี๊ยด..."

ปลายเท้าของนางเหยียบลงบนแผ่นกระดานไม้กระดานหนึ่ง มันยุบตัวลงมากกว่าแผ่นอื่นพร้อมกับเสียงเสียดสีของเนื้อไม้ หญิงสาวชะงัก ถอยเท้ากลับและคุกเข่าลงบนพื้น เคาะข้อนิ้วลงบนแผ่นไม้นั้น

ก๊อก... ก๊อก...

เสียงสะท้อนกลับมาโปร่งกลวง บ่งบอกชัดเจนว่ามีพื้นที่ว่างซุกซ่อนอยู่เบื้องล่าง

ซูอี้จินหรี่ตาลง นางสอดปลายนิ้วเข้าในรอยแยกของแผ่นกระดาน ออกแรงงัดจนปลายนิ้วแดงก่ำ แผ่นไม้เก่าที่ผุกร่อนหลุดลอกออกมา เผยให้เห็นช่องลับสี่เหลี่ยมขนาดพอดีมือสอด นางล้วงมือลงไป สัมผัสได้ถึงพื้นผิวเรียบลื่นและเย็นเฉียบของโลหะ

หญิงสาวเกร็งแขน ออกแรงดึงวัตถุนั้นขึ้นมา

มันคือหีบไม้จันทน์เก่าแก่ขนาดเท่ากล่องเครื่องประดับ มุมหีบหุ้มด้วยทองเหลืองสลักลายเมฆา แม้จะถูกฝังลืมมานานนับสิบปีและมีฝุ่นเกาะหนาเตอะ แต่เนื้อไม้ยังคงส่งกลิ่นหอมจางๆ ฝาหีบมีตราประทับนูนต่ำเป็นรูปดอกเหมยล้อมรอบอักษรตัวหนึ่ง 'เสิ่น' สัญลักษณ์ประจำตัวของ 'เสิ่นหว่านชิว' มารดาผู้ล่วงลับของนาง!

มือของซูอี้จินสั่นสะท้านเล็กน้อยขณะลูบคลำรอยสลัก นางปัดฝุ่นออก คว้าที่ทับกระดาษบนโต๊ะขึ้นมา แล้วกระแทกลงบนแม่กุญแจทองเหลืองที่ขึ้นสนิมกรัง

แกร็ก!

กุญแจกระเด็นหลุดออกไป นางเปิดฝาหีบออก

ภายในบรรจุสิ่งของดูต่างหน้า ปิ่นปักผมหยกขาว ตำราแพทย์ปกเยิน และม้วนตำราปรัชญาเก่าๆ จากตระกูลฝั่งมารดา หญิงสาวหยิบข้าวของเหล่านั้นออกมาวางทีละชิ้น กระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับก้นหีบ

มีห่อผ้าไหมอย่างดีสีดำสนิทวางอยู่ นางดึงมันขึ้นมา แกะปมผ้าออก ชั่วขณะนั้นนัยน์ตาของซูอี้จินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

มันคือตำราหน้าปกสีดำสนิทจำนวนสี่ถึงห้าเล่ม ไร้ซึ่งชื่อเรื่องหรือลวดลายใดๆ บนหน้าปก นางหยิบเล่มบนสุดขึ้นมา กางหน้ากระดาษออกดู

ว่างเปล่า...

ไร้ชื่อเรื่อง ไร้อักษร…

หน้ากระดาษ ไม่มีรอยน้ำหมึกแม้แต่หยดเดียว นางพลิกดูหน้าต่อไปจนจบเล่ม ก็ยังคงเป็นกระดาษเปล่าทั้งเล่ม

"ตำราซ่อนอักษร?" นางพึมพำกับตนเอง พลิกหน้ากระดาษส่องประชันกับแสงเทียน ทว่าก็ยังไร้ร่องรอยของตัวอักษร

ขณะที่นางกำลังจะวางตำราเล่มนั้นลงบนโต๊ะ ความรู้สึกประหลาดก็บังเกิดขึ้น!

ความร้อนปะทุขึ้นจากส่วนลึกในช่องท้อง มันไม่ได้เกิดจากอากาศหนาวเย็นภายนอกที่ปะทะผิว แต่เป็นความร้อนระอุที่ซุกซ่อนอยู่ในสายเลือด! 'ปราณอัคคี' ที่หลับใหลอยู่ในตัวนางมาตลอดชีวิตโดยที่นางไม่เคยล่วงรู้ กำลังเดือดพล่านตอบสนองต่อบางสิ่ง

เส้นเลือดที่หลังมือของนางปูดโปนขึ้นเล็กน้อย ไอร้อนไหลทะลักจากหน้าอก ผ่านหัวไหล่ ลามลงมาตามท่อนแขน ก่อนจะรวมศูนย์อยู่ที่ฝ่ามือซึ่งกำลังถือตำราเล่มนั้น!

ซูอี้จินสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ นางพยายามจะคลายมือออก แต่ทว่าตำราเล่มนั้นกลับดูดติดกับฝ่ามือราวกับมีชีวิต!

ความร้อนวูบวาบไหลเวียนภายในร่าง พุ่งทะยานไปตามเส้นลมปราณจนถึงปลายนิ้วที่แตะอยู่บนตำรา แสงสีแดงส้มสว่างวาบขึ้นในความมืด ตัวอักษรสีทองแดงที่เคยถูกซ่อนเร้นปรากฏขึ้นบนหน้ากระดาษ ทีละตัว ทีละบรรทัด ราวกับถูกไฟลน มันลุกลามไปทั่วทุกหน้า เปล่งประกายเจิดจ้าจนซูอี้จินต้องหรี่ตาลง

"คัมภีร์ปราณอัคคี... ตระกูลเสิ่น" นางอ่านออกเสียง ตัวอักษรบนหน้าปกที่เพิ่งปรากฏขึ้น

เพียงแค่นางเพ่งสายตามอง ตัวอักษรเหล่านั้นก็สลัดหลุดจากหน้ากระดาษ กลายเป็นลำแสงสีทองพุ่งเข้าสู่หว่างคิ้วของนางโดยตรง ซูอี้จินสะดุ้งเฮือก ร่างกายแข็งค้าง ข้อมูลมหาศาลไหลบ่าเข้าสู่สมองราวกับกระแสน้ำเชี่ยวกราก

"อึก!"

หญิงสาวหงายหลังล้มตึงลงบนพื้นกระดาน นัยน์ตาเบิกโพลงสะท้อนแสงสีทองแดงที่ลุกโชนอยู่ในห้องมืด

ความเจ็บปวดและประกายไฟแลบปลาบในโสตประสาท ตามมาด้วยความรู้มหาศาลที่หลั่งไหลเข้าสู่สมองราวกับเขื่อนแตก! กระบวนท่าหมัดมวย เคล็ดวิชาเดินลมปราณ จุดชีพจรทั้งร้อยแปด และคาถาควบคุมธาตุไฟ อักษรนับหมื่นตัวสลักลึกลงในความทรงจำ ผสมผสานเข้ากับกระแสเลือดของนางในเสี้ยววินาที

ภาพความจริงอันยิ่งใหญ่ปรากฏขึ้นในหัว... บรรพบุรุษตระกูลเสิ่นฝั่งมารดา ไม่ใช่คหบดีหรือแพทย์ชาวบ้านธรรมดาตามที่โลกภายนอกเข้าใจ แต่เป็นถึง 'นักพรตบำเพ็ญเพียร' ผู้ครอบครองสายเลือดธาตุไฟที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน! พวกเขาถอยห่างจากยุทธภพ ซ่อนเร้นกายเพื่อปกป้องสายเลือดอันบริสุทธิ์นี้ไว้

และบัดนี้ พลังอันเร้นลับนั้นได้ตื่นขึ้นในร่างของนางแล้ว!

เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่อาจทราบ แสงสีเพลิงในห้องหนังสือค่อยๆ ดับวูบลง เหลือเพียงแสงเทียนริบหรี่ที่สั่นไหวตามแรงลมลอดช่องหน้าต่าง

ซูอี้จินยันกายลุกขึ้นนั่ง หอบหายใจหนัก นางก้มลงมองตำราในมือ

หน้ากระดาษกลับกลายเป็นสีซีดขาวและว่างเปล่าเหมือนเก่าอีกครั้ง ไร้ซึ่งร่องรอยของตัวอักษร

ทว่าความรู้สึกร้อนผ่าวที่ไหลเวียนอยู่ตามจุดชีพจรทั่วร่างนั้นยังคงอยู่ และเคล็ดวิชาทั้งหมดในคัมภีร์ได้ฝังรากลึกลงในจิตวิญญาณของนางแล้ว!!!