LOGIN"ปัง!"
เสียงบานประตูกระแทกปิดสนิท เรือนเก่าท้ายจวนที่เคยเป็นของบิดาซูอี้จินทรุดโทรมและเต็มไปด้วยหยากไย่
"คุณหนูใหญ่ ฮูหยินเฒ่าสั่งให้ท่านสำนึกผิดอยู่แต่ในห้องนี้ ห้ามผู้ใดเข้าเยี่ยมโดยเด็ดขาดขอรับ"
เสียงพ่อบ้านหลิวตะโกนลอดช่องประตูเข้ามา น้ำเสียงแฝงความห่างเหินเย็นชาอย่างไม่ปิดบัง
"ข้าเข้าใจแล้ว"
ซูอี้จินตอบกลับผ่านบานประตูด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความตื่นตระหนกหรือโกรธเคือง
ในเวลาเดียวกันนั้น ที่เรือนหลักสกุลซู
บรรยากาศกลับตรงกันข้ามราวฟ้ากับเหว โคมไฟสว่างไสว บ่าวไพร่เดินขวักไขว่ถืออ่างน้ำร้อนและผ้าสะอาดเข้าออกห้องนอนของซูมู่เหยียนไม่ขาดสาย
"ท่านย่า หลานหนาวเหลือเกินเจ้าค่ะ" ซูมู่เหยียนนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ใบหน้าซีดเซียว นางสั่นสะท้านและซุกซบลงกับหมอน
"โธ่ เด็กดีของย่า ไม่ต้องกลัวนะ หมอฝังเข็มไล่ความเย็นให้เจ้าแล้ว"
ฮูหยินเฒ่าลูบผมหลานสาวคนรองด้วยความเวทนา ก่อนจะหันไปตวาดบ่าวไพร่ที่ยืนตัวสั่นอยู่มุมห้อง
"พวกเจ้าต้มยาเสร็จหรือยัง! หากมู่เหยียนเป็นอะไรไป ข้าจะสั่งโบยพวกเจ้าให้หลังลาย!"
ซูมู่เหยียนซ่อนใบหน้าใต้ผ้าห่ม นางช้อนตาที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาขึ้นมองหญิงชรา
"ท่านย่า อย่าไปตำหนิพี่หญิงเลยนะเจ้าคะ นางคงไม่ได้ตั้งใจ"
"พอ! เจ้ายังจะปกป้องนังเด็กใจจืดใจดำผู้นั้นอีกหรือ!" ฮูหยินเฒ่ากระแทกไม้เท้าลงบนพื้นหินอ่อน
"นางเถียงคำไม่ตกฟาก ปล่อยให้นางนอนหนาวตายคลุกฝุ่นอยู่ในห้องหนังสือเก่าท้ายจวนนั่นแหละ สมควรแล้ว!"
เรือนท้ายจวนอันโดดเดี่ยว
ซูอี้จินเพียงสะบัดมือ เทียนไขเล่มเล็กที่เหลือทิ้งไว้บนโต๊ะกลับติดไฟมีแสงสลัววูบวาบส่องให้เห็นสภาพห้องหนังสือเก่าของบิดา ฝุ่นหนาเตอะเกาะกุมทุกตารางนิ้ว หยากไย่ห้อยระย้าจากขื่อคา กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าลอยเข้าจมูกอย่างรุนแรง
นางไม่ได้ฟูมฟาย ไม่หลั่งน้ำตาเรียกร้องความยุติธรรม หญิงสาวเพียงแค่ถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก พับแขนเสื้อขึ้นอย่างทะมัดทะแมง คว้าไม้กวาดที่มุมห้องมาปัดหยากไย่และเริ่มกวาดพื้นอย่างเงียบเชียบ
ซูอี้จินออกแรงดันตู้หนังสือไม้ที่เอียงกระเท่เร่ให้เข้าที่ เสียงล้อไม้บดเบียดพื้นดังเอี๊ยดอ๊าด นางปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ก่อนจะขยับเข้าไปทำความสะอาดบริเวณใต้เตียงไม้เก่าคร่ำครึ
นางก้มตัวลงกวาดเศษฝุ่น ทว่าในจังหวะที่ลงน้ำหนักเท้า...
"เอี๊ยด..."
ปลายเท้าของนางเหยียบลงบนแผ่นกระดานไม้กระดานหนึ่ง มันยุบตัวลงมากกว่าแผ่นอื่นพร้อมกับเสียงเสียดสีของเนื้อไม้ หญิงสาวชะงัก ถอยเท้ากลับและคุกเข่าลงบนพื้น เคาะข้อนิ้วลงบนแผ่นไม้นั้น
ก๊อก... ก๊อก...
เสียงสะท้อนกลับมาโปร่งกลวง บ่งบอกชัดเจนว่ามีพื้นที่ว่างซุกซ่อนอยู่เบื้องล่าง
ซูอี้จินหรี่ตาลง นางสอดปลายนิ้วเข้าในรอยแยกของแผ่นกระดาน ออกแรงงัดจนปลายนิ้วแดงก่ำ แผ่นไม้เก่าที่ผุกร่อนหลุดลอกออกมา เผยให้เห็นช่องลับสี่เหลี่ยมขนาดพอดีมือสอด นางล้วงมือลงไป สัมผัสได้ถึงพื้นผิวเรียบลื่นและเย็นเฉียบของโลหะ
หญิงสาวเกร็งแขน ออกแรงดึงวัตถุนั้นขึ้นมา
มันคือหีบไม้จันทน์เก่าแก่ขนาดเท่ากล่องเครื่องประดับ มุมหีบหุ้มด้วยทองเหลืองสลักลายเมฆา แม้จะถูกฝังลืมมานานนับสิบปีและมีฝุ่นเกาะหนาเตอะ แต่เนื้อไม้ยังคงส่งกลิ่นหอมจางๆ ฝาหีบมีตราประทับนูนต่ำเป็นรูปดอกเหมยล้อมรอบอักษรตัวหนึ่ง 'เสิ่น' สัญลักษณ์ประจำตัวของ 'เสิ่นหว่านชิว' มารดาผู้ล่วงลับของนาง!
มือของซูอี้จินสั่นสะท้านเล็กน้อยขณะลูบคลำรอยสลัก นางปัดฝุ่นออก คว้าที่ทับกระดาษบนโต๊ะขึ้นมา แล้วกระแทกลงบนแม่กุญแจทองเหลืองที่ขึ้นสนิมกรัง
แกร็ก!
กุญแจกระเด็นหลุดออกไป นางเปิดฝาหีบออก
ภายในบรรจุสิ่งของดูต่างหน้า ปิ่นปักผมหยกขาว ตำราแพทย์ปกเยิน และม้วนตำราปรัชญาเก่าๆ จากตระกูลฝั่งมารดา หญิงสาวหยิบข้าวของเหล่านั้นออกมาวางทีละชิ้น กระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับก้นหีบ
มีห่อผ้าไหมอย่างดีสีดำสนิทวางอยู่ นางดึงมันขึ้นมา แกะปมผ้าออก ชั่วขณะนั้นนัยน์ตาของซูอี้จินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
มันคือตำราหน้าปกสีดำสนิทจำนวนสี่ถึงห้าเล่ม ไร้ซึ่งชื่อเรื่องหรือลวดลายใดๆ บนหน้าปก นางหยิบเล่มบนสุดขึ้นมา กางหน้ากระดาษออกดู
ว่างเปล่า...
ไร้ชื่อเรื่อง ไร้อักษร…
หน้ากระดาษ ไม่มีรอยน้ำหมึกแม้แต่หยดเดียว นางพลิกดูหน้าต่อไปจนจบเล่ม ก็ยังคงเป็นกระดาษเปล่าทั้งเล่ม
"ตำราซ่อนอักษร?" นางพึมพำกับตนเอง พลิกหน้ากระดาษส่องประชันกับแสงเทียน ทว่าก็ยังไร้ร่องรอยของตัวอักษร
ขณะที่นางกำลังจะวางตำราเล่มนั้นลงบนโต๊ะ ความรู้สึกประหลาดก็บังเกิดขึ้น!
ความร้อนปะทุขึ้นจากส่วนลึกในช่องท้อง มันไม่ได้เกิดจากอากาศหนาวเย็นภายนอกที่ปะทะผิว แต่เป็นความร้อนระอุที่ซุกซ่อนอยู่ในสายเลือด! 'ปราณอัคคี' ที่หลับใหลอยู่ในตัวนางมาตลอดชีวิตโดยที่นางไม่เคยล่วงรู้ กำลังเดือดพล่านตอบสนองต่อบางสิ่ง
เส้นเลือดที่หลังมือของนางปูดโปนขึ้นเล็กน้อย ไอร้อนไหลทะลักจากหน้าอก ผ่านหัวไหล่ ลามลงมาตามท่อนแขน ก่อนจะรวมศูนย์อยู่ที่ฝ่ามือซึ่งกำลังถือตำราเล่มนั้น!
ซูอี้จินสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ นางพยายามจะคลายมือออก แต่ทว่าตำราเล่มนั้นกลับดูดติดกับฝ่ามือราวกับมีชีวิต!
ความร้อนวูบวาบไหลเวียนภายในร่าง พุ่งทะยานไปตามเส้นลมปราณจนถึงปลายนิ้วที่แตะอยู่บนตำรา แสงสีแดงส้มสว่างวาบขึ้นในความมืด ตัวอักษรสีทองแดงที่เคยถูกซ่อนเร้นปรากฏขึ้นบนหน้ากระดาษ ทีละตัว ทีละบรรทัด ราวกับถูกไฟลน มันลุกลามไปทั่วทุกหน้า เปล่งประกายเจิดจ้าจนซูอี้จินต้องหรี่ตาลง
"คัมภีร์ปราณอัคคี... ตระกูลเสิ่น" นางอ่านออกเสียง ตัวอักษรบนหน้าปกที่เพิ่งปรากฏขึ้น
เพียงแค่นางเพ่งสายตามอง ตัวอักษรเหล่านั้นก็สลัดหลุดจากหน้ากระดาษ กลายเป็นลำแสงสีทองพุ่งเข้าสู่หว่างคิ้วของนางโดยตรง ซูอี้จินสะดุ้งเฮือก ร่างกายแข็งค้าง ข้อมูลมหาศาลไหลบ่าเข้าสู่สมองราวกับกระแสน้ำเชี่ยวกราก
"อึก!"
หญิงสาวหงายหลังล้มตึงลงบนพื้นกระดาน นัยน์ตาเบิกโพลงสะท้อนแสงสีทองแดงที่ลุกโชนอยู่ในห้องมืด
ความเจ็บปวดและประกายไฟแลบปลาบในโสตประสาท ตามมาด้วยความรู้มหาศาลที่หลั่งไหลเข้าสู่สมองราวกับเขื่อนแตก! กระบวนท่าหมัดมวย เคล็ดวิชาเดินลมปราณ จุดชีพจรทั้งร้อยแปด และคาถาควบคุมธาตุไฟ อักษรนับหมื่นตัวสลักลึกลงในความทรงจำ ผสมผสานเข้ากับกระแสเลือดของนางในเสี้ยววินาที
ภาพความจริงอันยิ่งใหญ่ปรากฏขึ้นในหัว... บรรพบุรุษตระกูลเสิ่นฝั่งมารดา ไม่ใช่คหบดีหรือแพทย์ชาวบ้านธรรมดาตามที่โลกภายนอกเข้าใจ แต่เป็นถึง 'นักพรตบำเพ็ญเพียร' ผู้ครอบครองสายเลือดธาตุไฟที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน! พวกเขาถอยห่างจากยุทธภพ ซ่อนเร้นกายเพื่อปกป้องสายเลือดอันบริสุทธิ์นี้ไว้
และบัดนี้ พลังอันเร้นลับนั้นได้ตื่นขึ้นในร่างของนางแล้ว!
เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่อาจทราบ แสงสีเพลิงในห้องหนังสือค่อยๆ ดับวูบลง เหลือเพียงแสงเทียนริบหรี่ที่สั่นไหวตามแรงลมลอดช่องหน้าต่าง
ซูอี้จินยันกายลุกขึ้นนั่ง หอบหายใจหนัก นางก้มลงมองตำราในมือ
หน้ากระดาษกลับกลายเป็นสีซีดขาวและว่างเปล่าเหมือนเก่าอีกครั้ง ไร้ซึ่งร่องรอยของตัวอักษร
ทว่าความรู้สึกร้อนผ่าวที่ไหลเวียนอยู่ตามจุดชีพจรทั่วร่างนั้นยังคงอยู่ และเคล็ดวิชาทั้งหมดในคัมภีร์ได้ฝังรากลึกลงในจิตวิญญาณของนางแล้ว!!!
ท้ายจดหมาย เฉินซิวหยวนยังทิ้งท้ายด้วยถ้อยคำที่ ทลายปราการความลังเลในใจ ของซูมู่เหยียนลงอย่างราบคาบ"บัดนี้ข้ารู้ซึ้งแล้วว่า ในโลกที่เต็มไปด้วยความหลอกลวงแห่งนี้ คงมีเพียงเจ้าผู้เดียวเท่านั้นที่จริงใจต่อข้าอย่างแท้จริง และย่อมต้องเป็นเจ้า... มู่เหยียนของข้าเพียงคนเดียวเท่านั้น ที่คู่ควรจะยืนเคียงข้างข้าในฐานะฮูหยินจอหงวน"และเฉินซิวหยวนยังบอกเป็นนัยว่าเขากำลังจะจัดงานเลี้ยงใหญ่เพื่อสานสัมพันธ์กับเหล่าขุนนาง และกำลังมองหาคฤหาสน์งดงามหลังหนึ่งเพื่อเป็นเรือนหอไว้แล้ว เหลือเพียงแค่จัดการเรื่องเงินให้เรียบร้อยเท่านั้น เขายังบอกอีกว่าอยากให้นางได้เป็นนายหญิงของคฤหาสน์หลังนั้นโดยเร็วที่สุดถ้อยคำเหล่านั้นมอมเมาสติปัญญาของซูมู่เหยียนเอาไว้จนหมดสิ้น ทำให้นางหลงคิดไปว่าตนเองคือสตรีเพียงหนึ่งเดียวที่เป็นดั่งผู้มีพระคุณและเป็นที่รักของเขาหญิงสาวกอดจดหมายฉบับนั้นแนบอก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความปลื้มปีติ ความลังเลผิดชอบชั่วดีที่จะลอบเข้าไปขโมยสมบัติในคลังมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่จะหาเงินก้อนใหญ่ไปประเคนให้ชายคนรักอีกครั้ง
“จัดงานเลี้ยงใหญ่งั้นหรือ” ซูอี้จินแค่นเสียงหัวเราะ"คุณหนู..." จื่อเซี่ยมองหน้านางอย่างเป็นกังวล"ทำเรื่องใหญ่โตปานนี้ ต้องใช้เงินมากมายมหาศาล เขาจะไปหาเงินมาจากที่ไหนกันเจ้าคะ ตระกูลเฉินเป็นเพียงตระกูลขุนนางเล็กๆ เท่านั้น""คนมักใหญ่ใฝ่สูงเช่นเขามีหรือจะยอมควักเงินตัวเอง" ซูอี้จินลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน"เขาต้องหาคนจ่ายให้... และคนที่ยอมทุ่มให้เขาได้ทุกอย่างโดยไม่เสียดาย ก็มีอยู่แค่คนเดียวในจวนแห่งนี้"จื่อเซี่ยเบิกตากว้าง "คุณหนูหมายถึง... คุณหนูรองซูมู่เหยียนหรือเจ้าคะ!""นอกเหนือจากนางแล้ว ยังจะมีใครโง่งมได้ถึงเพียงนี้อีก" แววตาของซูอี้จินฉายประกายเย็นเยียบ"หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาข้าปล่อยให้นางได้ใจ คิดว่าข้าไม่ระแคะระคายเรื่องใดๆ ตอนนี้นางคงกำลังกระวนกระวายใจ อยากจะหาเงินก้อนใหญ่ไปประเคนให้ชายในฝันเต็มแก่แล้ว"นางหันกลับมาหาจื่อเซี่ย "ถึงเวลาที่เราจะโยนเหยื่อล่อปลาแล้ว""คุณหนูจะทำอะไรเจ้าคะ""เจ้าไปเรียกเสี่ยวเชวี่ยเข้ามา"
พวกนางสองแม่ลูก! กล้าดียังไง! กล้าดียังไงถึงได้ลอบนำสมบัติของตระกูลออกมาขายกินราวกับเป็นของของตัวเองเช่นนี้!!ทว่า...ความโกรธแค้นทั้งหมดที่ซูอี้จินรู้สึกในตอนนั้น กลับเทียบไม่ได้เลยแม้แต่เศษเสี้ยวกับสิ่งที่นางค้นพบในสมุดบัญชีเล่มสุดท้ายที่บันทึกรายการของปีล่าสุดดวงตาของนางเบิกกว้าง จ้องเขม็งไปยังสามรายการล่าสุดที่ถูกบันทึกไว้เมื่อไม่กี่เดือนก่อน...‘กิเลนหยกขาวแกะสลักจากหยกเขาเหอเถียนเนื้อดีที่สุด’‘ชุดแท่นฝนหมึกหินต้วนสือชั้นเลิศสลักลายมังกร’‘พู่กันขนหมาป่าหัวทองคำจากนอกด่าน’หัวใจของซูอี้จินราวกับถูกค้อนเหล็กนับพันทุบลงมาจนแหลกสลาย ของสามชิ้นนี้... นางจำมันได้อย่างแม่นยำ มันคือของขวัญที่ซูเจิ้นหนาน บิดาของนาง ประมูลมาได้ด้วยเงินมหาศาลในเมืองชายแดนและส่งกลับมาเป็นรางวัลให้นางกับซูจิ่งเหยียน พี่ชายของนาง เมื่อครั้งที่พี่ชายได้ตำแหน่งรองแม่ทัพเมื่อสามปีก่อน ท่านพ่อเขียนจดหมายกำกับมาอย่างชัดเจน ว่าของล้ำค่าเหล่านี้จะถูกเก็บไว้ใน เพื่อเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของซูเจิ้นหนาน และซูอี้จิน มิให้นำเข้าสู่คลังส่วนกลางของตร
ตรอกซอยอันซับซ้อนด้านหลังตลาดทิศตะวันตกทั้งคับแคบและอับชื้นกลิ่นสุราหมัก กลิ่นคาวเลือด และกลิ่นเหม็นเปรี้ยวของเศษอาหารที่ถูกทิ้งกองไว้ปะปนกันจนแทบอาเจียน ซูอี้จินในชุดบุรุษผ้าเนื้อหยาบสีเทาคล้ำ ใช้ผ้าโพกศีรษะปิดบังใบหน้าเกือบครึ่ง เดินนำหน้าจื่อเซี่ยที่แต่งกายเป็นเด็กรับใช้ชายร่างเล็กไปตามทางเดินที่มืดและเฉอะแฉะสายตาของนักเลงหัวไม้และขอทานที่จับเจ่าอยู่ตามมุมตึกมองมาอย่างไม่เป็นมิตร แต่เมื่อเห็นท่าทางการเดินที่มั่นคงและสายตาที่ไม่หวาดหวั่นของซูอี้จิน ก็ไม่มีใครกล้าพอที่จะก้าวเข้ามาหาเรื่องในที่สุด ทั้งสองก็มาหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้ซอมซ่อบานหนึ่งซึ่งไม่มีป้ายชื่อใดๆ บอก มีเพียงโคมกระดาษสีแดงคล้ำดวงเล็กที่แทบไม่ให้แสงสว่างห้อยอยู่เหนือประตู เป็นสัญลักษณ์ที่รู้กันในหมู่คนของโลกเบื้องหลัง ชายฉกรรจ์สองคนที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้ายืนกอดอกคุมเชิงอยู่หน้าประตู จ้องมองผู้มาเยือนด้วยสายตาประเมินค่า“ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับเดินเล่น พวกเจ้ามาทำอะไร” หนึ่งในนั้นถามด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้างและดูถูกซูอี้จินไม่เสียเวลาต่อปากต่อคำ นางเพียงหยิบป้า
เว่ยชางหลางหัวเราะออกมาเสียงเย็น“การสอบขุนนาง... ใช่แล้ว การสอบขุนาง! มิน่าเล่า! ข้าถึงว่ามันแปลกๆ มาตั้งแต่แรก!”เว่ยชางหลางหันกลับมาจ้ององครักษ์ด้วยดวงตาที่ลุกโชน“สวะอย่างเฉินซิวหยวน บุตรอนุที่วันๆ เอาแต่สร้างภาพเป็นสุถาพบุรุษรูปงาม ไม่เคยมีชื่อเสียงด้านการศึกษาแม้แต่น้อย แต่กลับป็นผู้ชนะในการประชันบทกวีของสำนักศึกษาอวิ๋นลู่ในปีล่าสุด และกลับสามารถพลิกโผสอบได้ตำแหน่งจอหงวนอย่างเหลือเชื่อ! เรื่องตลกสิ้นดี!”โม่เฉินเบิกตากว้าง“สกุลเซวียของฮองเฮาไม่ได้เพียงแค่ต้องการเงินและกำลังทหาร แต่กำลังวางรากฐานอำนาจที่ลึกกว่านั้น! พวกมันกำลังแทรกซึมคนของตัวเองเข้าไปในทุกส่วนของราชสำนักผ่านการสอบขุนนาง!”บัณฑิตที่สอบเข้ารับราชการได้คืออนาคตของแคว้น คือขุนนางที่จะเติบโตขึ้นไปมีอำนาจในอีกสิบยี่สิบปีข้างหน้า หากคนเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่สกุลเซวียจัดฉากส่งเข้ามา... เครือข่ายอำนาจที่มองไม่เห็นนี้จะกัดกินบัลลังก์มังกรจากภายในอย่างช้าๆ จนสุดท้ายทั้งแผ่นดินก็จะตกอยู่ในกำมือของพวกมันโดยที่ไม่มีใครรู้ตัว มันน่ากลัวยิ่งกว่าการก่อกบฏซึ่งหน้าเสียอีก
“เพราะที่ซ่อนของมันไม่ได้อยู่ในที่ที่เราจะนึกถึง” เว่ยชางหลางเริ่มเล่า“ข้าจึงต้องไปด้วยตนเองในคืนนี้ เดิมทีตั้งใจจะเข้าไปค้นหาและสับเปลี่ยนบัญชีด้วยตัวเองให้สิ้นเรื่อง”บรรยากาศในห้องพลันกดดันขึ้นทันที การที่เว่ยอ๋องต้องลงมือด้วยตนเองย่อมหมายความว่าเรื่องนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งยวด“ข้าพบมันซ่อนอยู่ในช่องลับหลังกำแพงใต้ม้วนภาพวาดภูเขา หลังโต๊ะหนังสือของใต้เท้าเฉิน กลไกที่ใช้เปิดซับซ้อนและเชื่อมต่อกันหลายชั้น ต้องอาศัยทั้งความจำและการคำนวณที่แม่นยำเพื่อไขรหัส” เขากล่าวต่อ“ทว่าในจังหวะที่ข้ากำลังจะไขรหัสเปิดกลไกชั้นสุดท้าย...ก็มีคนชุดดำบุกรุกเข้ามา”คิ้วของโม่เฉินขมวดเข้าหากัน “คนของสกุลเฉินหรือขอรับ?”“เปล่า” เว่ยชางหลางส่ายหน้าช้าๆ“เป็นนาง... ซูอี้จิน”โม่เฉินเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความตกใจ “คุณหนูใหญ่ซู!?”“อืม” เว่ยชางหลางพยักหน้า“นางสวมชุดดำรัดกุม ปิดบังใบหน้ามิดชิด แต่ข้าจำกลิ่นกายของนางได้... กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ติดตัวนางอยู่เสมอ”เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังนึกถึงสัมผัสร้อนผ่าวในโรงเตี๊ยม ก่อนจะกล่า







