ไป๋เจินเจินที่น่าสงสาร

แคว้นฮั่น

สำนักศึกษาเทียนจุน

บริเวณริมสระน้ำมีนักเรียนมากมายรุมล้อมสระน้ำอยู่ หนึ่งในนั้นคือเว่ยซูถิงหลานสาวเสนาบดีซูหยาง  เสียงเพื่อๆโห่สตรีอีกคนที่อยู่ในน้ำ   ไป๋เจินเจินที่ถุกเว่ยซูถิงถอดเสื้ออกไปแล้วผลักลงน้ำทำให้ไม่อาจขึ้นมายนผิวน้ำได้  ร่างกายนางบอบบางที่สำคัญเสื้อตัวในสีขาวยิ่งทำให้เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น  มีลุกศิษย์ชายต่างก็มาดูส่งเสียงโห่ร้อง พวกเขาอยากให้นางอับอายเพราะนางไม่ควรมาเรียนที่นี่แต่แรก  ไปเจินเจินที่ตอนนี้อ่อนแรงเต็มทีนาวอยู่ที่นี่มาหนึ่งชั่วยามแล้ว

“นี่ๆๆซูถิงให้นางขึ้นมาเถอะ เดี๋ยวมาตายกลายเป็นผีเฝ้าสำนักจะมาหลอกพวกเราได้นะ  ฮ่าๆๆๆ”

“ใช่ๆๆ  นี่ขึ้นมาสิไป๋เจินเจิน  จะอายอันใด เผื่อมีใครสักคนอยากได้เจ้าไปบำเรอจะได้มีเงินซื้อยาให้พ่อขาเป๋ของเจ้าไงฮ่าๆๆๆๆ”

ไป๋เจินเจินหนาวสั่นจนไม่ไหว  ไม่นานก็มีอาจารย์มาสามคน  ลูกศิษย์ต่างกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง  ไป๋เจินเจินหนาวจนปากสั่น  อาจารย์หญิงกล่าวออกมาต่อว่าเธอ

“ก่อเรื่องอะไรอีก  ทำไมไม่ขึ้นมา”

“อาจารย์ซู  คุณหนูเว่ยนางเอาเสื้อผ้าศิษย์ไปซ่อน  ศิษย์ไม่อาจขึ้นจากน้ำได้เจ้าค่ะ”

“คุณหนูเว่ยนางจะทำเรื่องแบบนั้นได้อย่างไร  เจ้าใส่ร้ายผู้อื่นหรือไป๋เจินเจิน  อาศัยเส้นสายมาเข้าเรียน  อีกทั้งเรียนไม่ได้เรื่องสักอย่าง  ยังจะหาใส่ร้ายผู้อื่นอีก”

ไป๋เจินเจินร้องไห้ออกมา ซูฉีตวาดนางเสียงดังก็เพื่อให้จ้าวหย่งเฉิงได้เห็นว่านางเข้มงวดกับลูกศิษย์แค่ไหน  เขาจะมาเป็นอาจารย์ที่นี่ในอีกสิบวันข้างหน้า

  ที่สำคัญเขารูปงามมากนักและยังไม่มีฮูหยิน   จ้าวหย่งเฉิงส่งเสื้อคลุมส่งให้คนในสระน้ำก่อนจะหันหลังให้ ไป๋เจินเจินรับมาก่อนจะค่อยๆขึ้นจากน้ำจากนั้นก็เอ่ยขอบคุณเขาเบาๆ

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

จ้างหย่งเฉิงหันมาก็เห็นเด็กสวาวที่หน้าตาสะสวยงดงามเพียงแต่นางดูซีดเซียวผ่ายผอมเกินไป  จากนั้นจึงเอ่ย

“เจ้ากลับบ้านไปพักผ่อนก่อน  หากป่วยไข้จะไม่ดี  แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาเรียน อาจารย์ซูลูกศิษย์ที่กลั่นแกล้งเพื่อนเช่นนี้มุ่งหมายเอาชีวิตนางด้วยซ้ำ  ท่านกลับมาเข้มงวดกับคนถูกกลั่นแกล้ง  เช่นนั้นสำนักศึกษานี้ก็ไม่ต้องการอาจารย์ที่ตัดสินถูกผิดไม่ได้มาสั่งสอนลูกศิษย์หรอก”

“ไม่นะเจ้าคะ  อาจารย์จ้าว ใต้เท้าจ้าวคือว่าข้าๆ”

จ้างหย่งเฉิงไม่ฟังเขาหันหลังจากไปทันที  ไป๋เจินเจินพาร่างเปียกโชกกลับบ้าน  เสียงบิดาไอออกมา  นางเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะไปหาข้าวให้บิดา  ทั้งคู่อยู่บ้านเช่าหลังเล็กๆในตรอก  วันนี้นางมีระดูและแช่น้ำนานจึงเริ่มมีไข้ 

บิดาเห็นบุตรสาวหน้าซีดก็ถามด้วยความห่วงใย

“อาเจิน  วันนี้ลูกเรียนเป็นอย่างไรบ้าง  อืม แค่กๆ”

“ท่านพ่อเจ้าคะ  ข้าไม่อยากเรียนแล้ว อาการท่านแย่ลงข้าอยากเก็บเงินรักษาขาท่านเจ้าค่ะ”

“อาเจินเอ๊ย..พ่ออายุปูนนี้แล้วก็เหมือนไม้ผุๆ  แต่เจ้ายังต้องเติบโต  ตั้งใจเรียนล่ะ  จะได้แต่งงานกับคนดีๆ  มีชีวิตที่ดี”

“ท่านพ่อ  ท่านนอนเถอะเจ้าค่ะ  ดึกมากแล้ว”

ไป๋จิ้งยอมฟังบุตรสาวและเข้านอน  ไป๋เจินเจินที่ตกดึกก็มีไข้สูง  ใบหน้าขอบตาร้อนผ่าว  ลำคอแห้งเป็นผง  นางเริ่มหายใจไม่ออกดวงตาพร่าเลือน  น้ำตาไหลออกมาเป็นทาง   บิดาเล่าจะอยู่อย่างไร  เธอไม่ได้อยากทิ้งท่านพ่อไป

 แต่ดูเหมือนเธอใกล้ตายแล้วจริงๆ ไป๋เจินเจินค่อยๆหลับตาลงอย่างยอมรับในชะตา   พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นวิญญาณอีกดวงที่กำลังหาทางไปหมุนเคว้งคว้าง ไป๋เจินเจินยื่นมือไปคว้ามือของวิญญาณดวงนั้นก่อนจะเอ่ย

“แม่นางท่านอย่าไปไหนเลยเจ้าค่ะ   ร่างกายของข้าขอมอบให้ท่าน  ฝากบิดาข้าด้วยนะแม่นาง”

ไป๋เจินเจินงุนงงอยู่ เธอรู้แค่เครื่องตกและตอนนี้เธอล่องลอยมาหลายวันแล้ว  แม้แต่งานศพตัวเองเธอก็ไปมาแล้ว เด็กคนนั้นบอกฝากบิดาของเธอด้วยจากนั้นก็จากไป  ไป๋เจินเจินที่งงอยู่ได้ไม่นานก็ถูกดูดย่างแรง

ร่างบางที่หลับใหลอยู่บนเตียงได้จากไปแล้ว  นางได้ฉุดเอาวิญญาณอีกดวงให้เข้ามา  ไป่เจินเจินค่อยๆลืมตา  ภาพตรงหน้าคือสภาพบ้านโทรมๆหลังหนึ่ง  ผ้าห่มที่เก่าจนเหม็นอับ  เตียงแข็งจนเจ็บหลัง 

“นี่มันที่ไหนกัน  แล้วฉันตายแล้วไม่ใช่เหรอ  หรือว่าที่นี่คือนรก  เหม็นอับชื้นขนาดนี้เลยหรือ  แล้วทำไมไม่มีผีตัวอื่น  มีแต่เจ๊วะ โอ๊ยยย  ปวด  ปวดๆหัว อื้อ”

ไป๋เจินเจินนั่งลงบนเตียง  มือสองข้างบีบขมับตนเอง เธอปวดหัวจะระเบิดก่อนจะมีภาพบางอย่างเข้ามาในหัว