ข้าจะดูแลบิดาเจ้าเองตอบแทนที่ให้ยืมร่างเกิดใหม่

ภาพบุรุษคนหนึ่งที่เลี้ยงบุตรสาวตามลำพัง  ภาพวันที่เขาโชกเลือดกลับบ้านมา  ภาพที่เธอถูกคนกลั่นแกล้งต่างๆนาๆเป็นที่ระบายอารมณ์เสมอ  ภาพสุดท้ายเธอถูกถอดเสื้อผ้าตัวนอกออกและใส่ชุดตัวในเท่านั้น  บังคับให้แช่น้ำจนป่วยตาย 

ไป๋เจินเจินรับรู้ทั้งภาพอารมณ์ ความรู้สึกและสิ่งสุดท้ายเด็กคนนี้คว้ามือเธอเอาไว้แล้วฝากฝังบิดา    นี่ตอนนี้เธออยู่ในร่างคนอื่นเหมือนในนิยายที่เคยอ่านฆ่าเวลาใช่ไหม 

“ไป๋เจินเจิน...เธอวางใจใครที่ทำร้ายเธอกับพ่อ  ฉันจะให้พวกมันชดใช้ทุกคน  ขอบใจนะที่ให้ฉันได้มีชีวิตอีกครั้ง”

สายลมอุ่นๆพัดผ่านร่างบอบบาง  เสียงไอดังออกมาจากด้านในห้องนอนของบิดา  บ้านสกปรกเกินไป ไป๋จิ้งคนนี้ไม่ยอมให้บุตรสาวแตะต้องงานบ้านงานเรือนเลยเพราะกลัวว่านางจะมือหยาบมือกร้าน  ถึงเวลาออกเรือนสามีจะรังเกียจ 

“เฮ้อ  รักลูกผิดจริงๆเลย ไหนๆก็มาแล้วคงต้องเปลี่ยนแปลงบางอย่างแล้วล่ะ  ไม่มีเงินจะกินข้าว  ไม่มีเงินจะซื้อยา  หึ เรียนหนังสือหรือ ไปเรียนทุกวันแต่กลับไม่ได้อักษรสักตัว เพราะอาจารย์เหล่านั้นไม่ยอมสอนนางนะสิ ได้ๆไม่สอนก็ไม่อยากเรียนเหมือนกัน เอาเวลาไปหาเงินดีกว่า

ไป๋เจินเจินที่คิดตกแล้วก็ทนนอนในห้องอับๆจนกระทั่งเช้า  บิดาลุกออกมาต้มน้ำให้นางล้างหน้าบ้วนปาก  ไป๋เจินเจินเดินออกมาจากห้อง  ไป๋จิ้งเห็นบุตรสาวก็ดุ

“เพิ่งจะยามอิ๋นไปนอนต่อเถอะ  พ่อต้มน้ำเสร็จจะยกไปให้”

ไป่เจินเจินที่รู้สึกอบอุ่นมากนัก  ชาติก่อนมีกันแค่พ่อลูก  แต่พ่อจากไปเร็ว ชาตินี้มีพ่อกับเขาอีกครั้งเธอรู้สึกดีจริงๆก่อนจะเอ่ย

“ท่านพ่อ..ให้ข้าช่วยเถอะ ท่านเอาแต่กลัวว่าข้าจะมือหยาบกร้านหาสามีที่ดีไม่ได้ ท่านพ่อ  ท่านแต่งกับท่านแม่เพราะนางขยัน  งานบ้านงานเรือนล้วนแต่สะอาดหมดจดมิใช่หรือเจ้าคะ หากข้าไม่เอาไหนแต่งงานไปสามวันท่านไม่กลัวเขาเอาข้ามาคืนท่านหรอกหรือ”

ไป๋เจินเจินเอ่นออกมาด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า ไป๋จิ้งพยักหน้านางจึงเข้าครัวช่วยบิดาติดเตาต้มน้ำ  ในครัวๆไม่มีอะไรเลยนอกจากแป้งหนึ่งกำมือ  ไป๋เจินเจินจึงนำมานวดเล็กน้อย ไป๋จิ้งเห็นก็แปลกใจว่าบุตรสาวทำได้อย่างไร   ไป่เจินเจินรู้ว่าเขาสงสัยนางจึงเอ่ยลอยๆ

“เฮ้อ สำนักศึกษานี่ไม่ใช่ต้องเรียนหนังสืออย่างเดียวหรือเจ้าคะ  ไหนจะเย็บปัก ไหนจะทำอาหาร  ข้าอยากเรียนหนังสือกับต้องมานวดแป้งหุงต้ม” 

“เรียนไปถอะ..คนอื่นอยากเรียนยังไม่ได้เลยแต่เจ้าเข้าได้”

“หึ  ท่านพ่อท่านปกป้องรัชทายาทจนตัวเองบาดเจ็บ  ขาก็เกือบเป๋  แต่สิ่งที่ได้มาคือเงินเพียงสิบตำลึงกับการที่ให้ข้าได้เรียนที่โสโครกนั้น   ใครอยากเรียนกัน  เป็นถึงรัชทายาทกลับใจแคบ”

“อาเจิน  อย่าเอ่ยเช่นนี้อีก  อยากถูกตัดหัวหรืออย่างไร”

ไป๋เจินเจินขัดใจ  นางนวดแป้งเสร็จแล้วก็หั่นเป็นเส้นๆ ไม่มีเนื้อสัตว์มีแต่ไข่สองใบที่บิดาร่างเดิมซื้อมาบำรุงบุตรสาว  ยายหนูนี่วาสนาดีจริงๆ  บิดารักขนาดนี้เสียดายอายุสั้นไปหน่อย   เว่ยซูถิงเจ้าล้างคอรอข้าได้เลย 

บะหมี่สองชามกับไข่ต้มถูกใส่ในชามของพ่อลุกคนละชาม  ไม่มีวัตถุดินเครื่องปรุงใดๆ  แต่ดีกว่าไม่มีกิน  

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยไป่เจินเจินก็ไปสำนักศึกษา วันนี้ต้องได้เงินสักตำลึงครึ่งตำลึงสิน่า   ในครัวไม่มีของกินแล้ว  บิดาต้องกินยาฝังเข็ม เขาต้องรักษา  เมื่อเช้านางแสร้งทำน้ำร้อนกระเด็นใส่  เขาแสบและเจ็บ  แต่ยังบอกนางว่าไม่เป็นไร  แปลว่าขายังมีความรู้สึกอยู่มีโอกาสหาย  ในเมื่อเด็กคนนั้นเลือกเธอก็ต้องตอบแทนที่เธอเสียสละร่างกายให้ได้เริ่มชีวิตใหม่   

ไป๋เจินเจินที่เดินมาถึงสำนักศึกษาก็เห็นที่ลานด้านหน้ามีลูกศิษย์ของสำนักรวมตัวกัน   พอไป๋เจินเจินเดินมาทุกคนก็หัวเราะเยาะเรื่องเมื่อวาน จ้าวหย่งเฉิงที่ยืนดูอยู่ชั้นสองของเรือนพักอาจารย์ส่ายหน้า     มิใช่ว่าเขาบอกว่าให้พักผ่อนหรอกหรือเหมือนเมื่อวานนางจะมีไข้เพราะแช่น้ำนาน   ที่สำคัญเขาไปดูมาแล้ว  ผลการเรียนของนางก็แย่มากไม่ได้อะไรสักอย่างเลย

ลานด้านล่างเสียงของคุณหนูจวนเสนาบดีเอ่ยเยาะเย้ยขึ้นมา

“โย่ว...เมื่อวานนี้ใครช่วยเจ้าขึ้นมาเล่าไป๋เจินเจิน    นี่ๆเจ้าได้ไปขายตัวเพื่อซื้อยาให้บิดาขาเป๋ของเจ้าหรือไม่ได้เท่าไหร่กันเล่า”

“ฮ่าๆๆๆๆๆ”

ลูกคู่ของนางหัวเราะเยาะเย้ย นักเรียนทั้งหลายก็หัวเราะตาม แต่สิ่งที่ไป่เจินเจินเอ่ยออกมาทำเอาพวกเขาตกใจ เพราะปกตินางจะก้มหน้าร้องไห้อย่างเดียว   แม้แต่จ้าวหย่งเฉิงที่ยืนดูอยู่ไกลก็ได้ยินเช่นกัน

“คุณหนูเว่ย... ข้าไม่รู้ว่าเจ้าพูดเรื่องอะไร ที่ผ่านมาข้าเห็นเจ้าเอ่ยแต่เรื่องขายตัวๆ เจ้าดูชำนาญเอ่ยออกมาไม่กระดากปากสักเท่าไหร่  หรือว่าปกติเจ้าขายจนชิน   เอ๋...จวนเสนาบดีตกอับถึงกระทั่งเจ้าต้องไปขายตัวหาเลี้ยงพวกเขาเชียวหรือ”

“เจ้าๆๆๆ ไป๋เจินเจินกล้ายอกย้อนข้าหรือ พวกเจ้าจับนางเอาไว้ วันนี้ข้าจะสั่งสอนนางเอง”