LOGIN“เจ้าโกหก! ข้าไม่เคยทำเช่นนั้น ท่านพ่อต้องเชื่อลูกนะขอรับ” “พ่อเชื่อเจ้า พ่อเชื่อเจ้า พ่อไม่มีทางเชื่อไอ้ลูกอกตัญญูผู้นั้นแน่” กงเจิ้นหวนยกยิ้มมุมปาก “ท่านพ่อแน่ใจหรือว่าไม่เชื่อ หากท่านพ่อเชื่อแสดงว่าท่านพ่อตั้งใจปกป้องคนผิด หากเป็นเช่นนั้นฝ่าบาทคงไม่พอพระทัยเป็นแน่ สิ่งที่พี่ใหญ่ทำมีความผิดข้อหาหลอกลวงเบื้องสูงเชียวนะ” ได้ยินอย่างนั้นกงเถียนก็ถึงกับหน้าเจื่อนขึ้นมาทันที แม้จะมั่นใจในตัวบุตรชายแต่เรื่องนี้หากมันเป็นจริงขึ้นมาไม่เพียงกงอี้ที่จะซวยแต่คนทั้งตระกูลกงก็จะต้องซวยไปด้วย ถึงขั้นเจ้าหน้าที่ตรวจข้อสอบออกมาพูดด้วยตนเองเช่นนี้มันจะต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ คิดได้อย่างนั้นกงเถียนจึงหันไปมองบุตรชายด้วยแววตาระแวง “เจ้ามั่นใจหรือว่าไม่ได้โกงข้อสอบ&r
เมื่อแขกเหรื่อมากันจนครบแล้ว ท่านกั๋วกงก็เรียกตัวบุตรชายขึ้นมายืนเคียงข้างต่อหน้าทุกคนในงาน เซิ่นอวี่หยายืนยิ้มหน้าระรื่นกว่าผู้ใด วันนี้เป็นัวนที่รอคอยมานานย่อมทำให้นางมีความสุข ในตอนที่กงเถียนประกาศว่าบุตรชายของนางจะเป็นผู้สืบทอดบรรดาศักดิ์คนต่อไป กงเจิ้นหวนและเหวินเสี่ยวเหยาคงสิ้นใจตายในเปลวเพลิงไปแล้วอย่างแน่นอน “วันนี้บุตรชายข้าสอบจองหงวนได้อันดับหนึ่ง นับว่าเป็นเรื่องน่ายินดีที่สุดของจวนกงเรา วันนี้ข้าจึงเชิญทุกท่านมาร่วมเป็นพยานและร่วมแสดงความยินดี วันนี้กินดื่มให้เต็มที่ ขาดเหลืออะไรบอกบ่าวรับใช้ได้เลย” กงเถียนกล่าวด้วยรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจ “วันนี้ขอขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมแสดงความยินดีกับข้า หากมีโอกาสในวันหน้าข้าจะรับใช้ทุกท่านอย่างสุดความสามารถแน่นอน” สิ้นเสียงของกงอี้ก็มีเสียงปรบมือดังกระหึ่มไปทั่วทั้งจวน เซิ่นอวี่หยาใช้โอกาสนี้กระซิบถามผู้เป็นสามี เพื่อย้ำเตือนอีกครั้งว่ามีจุดประสงค์อะไร “ท่านพี่มีสิ่งใดจะบอกแขกทุกคนมิใช่หรือเจ้าคะ” “จริงสิข้าลืมไปเลย” เมื่อนึกขึ้นได้แล้วก็หันไปมองเบื้องหน้าด้วยรอยยิ
วันนี้ที่จวนกงมีงานเลี้ยงฉลองอย่างยิ่งใหญ่ เมื่อคุณชายใหญ่ของจวนสอบจองหงวนได้อับดับหนึ่งของเมือง เป็นที่เชิดหน้าชูตาให้กับวงตระกูล อีกอย่างวันนี้ท่านกั๋วกงเตรียมตัวที่จะประกาศให้ทุกคนรับรู้ว่ากงอี้คือผู้ที่จะได้สืบทอดบรรดาศักดิ์ต่อจากบิดา เซิ่นอวี่หยาตื่นตั้งแต่เช้าเพื่อมาแต่งกายให้งดงามที่สุด เพื่อเป็นเกียรติให้กับบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนที่นางฟูมฟักมาตั้งแต่เกิด นางเคยเป็นอนุก็จริงแต่นางตั้งครรภ์ก่อนภรรยาเอกตั้งหลายปี กงอี้จึงได้รับการเอาอกเอาใจจากทุกคนในจวน คำว่าคุณชายใหญ่ที่ได้มาตั้งแต่เกิดสร้างความฮึกเหิมให้กับนางเป็นอย่างยิ่ง สิ่งที่นางตั้งใจทำมาตั้งแต่ต้นบัดนี้เริ่มได้เก็บดอกออกผลแล้ว ในที่สุดวันนี้บุตรชายของนางก็จะได้สืบทอดบรรดาศักดิ์แล้ว ไม่เสียแรงที่กำจัดอดีตฮูหยินไปให้พ้นทาง และตอนนี้ลูกชายของตนยังสามารถเอาชนะลูกชายของนางผู้นั้นได้ คงไม่มีเรื่องใดที่ทำให้นางมีความสุขได้มากเท่านี้แล้ว “แต่งกายให้ข้างามที่สุด วันนี้เป็นวันมงคลของลูกชายข้า” “เจ้าค่ะฮูหยิน” เซิ่นอวี่หยาจ้องมองความงดงามของตัวเองที่สะท้อนในคันฉ่องตรงหน้า มุ
เมื่อมีโอกาสนั่งมองหน้ากันในศาลาแปดเหลี่ยม บทสนทนาจึงเริ่มต้นขึ้น “เจ้ามีเรื่องใดจะเอ่ยกับข้าหรือ?” เหวินเสี่ยวเหยาถาม “ข้าอยากขอความร่วมมือกับเจ้า” “เรื่องใดหรือ?” “ข้ารู้ว่าเจ้ามิใช่สตรีอ่อนแอและยอมให้ผู้อื่นรังแกได้ง่าย ๆ ข้ารู้ว่าเจ้ามีสติปัญญาเหนือกว่าผู้ใด มีความกล้าที่จะสู้กับความอยุติธรรม อีกทั้งตอนนี้เราเป็นสามีภรรยากันแล้ว ลงเรือลำเดียวกันแล้ว เจ้ามีสุขข้าก็ย่อมมี ยามทุกข์เราก็ต้องแบกรับด้วยกันในจวนหลังนี้ ดังนั้นข้าอยากให้เจ้าร่วมมือกันเพื่อขึ้นไปสู่อำนาจสูงสุดของจวนหลังนี้” “ข้าตกลง” กงเจิ้นหวนถึงกับอึ้งไปชั่วขณะเมื่อเห็นนางตอบตกลงโดยทันทีแบบไม่ต้องคิด นางยิ้มให้เขา เป็นรอยยิ้มที่งดงามและจริงใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “เจ้าไม่คิดตรึกตรองเลยหรือ” “คิดสิ... ข้าคิดมาก่อนแล้ว ข้าเองก็มีความคิดเช่นเดียวกับเจ้า ข้าอยู่ในจวนที่มีแต่การแก่งแย่งชิงดี มารดาข้าต้องตายเพราะความริษยา ข้าเติบโตมาท่ามกลางความเกลียดชังจากคนในจวน ข้าคิดว่าคงชินชากับเรื่องเหล่านี้แล้ว แต่เมื่อแต่งเข้ามาในจวนนี้กลับเ
กลับมาถึงจวนแล้วเหวินเสี่ยวเหยาก็เอาแต่นั่งคิดสิ่งใดบางอย่าง วินาทีที่กงเจิ้นหวนจรดริมฝีปากลงบนหน้าผากของนางนั้นมีความรู้สึกแปลก ๆ ในใจ เหตุใดหัวใจของนางจึงได้เต้นแรงไม่เป็นจังหวะเช่นนี้ เมื่อพินิจมองในระยะประชิดแล้วชายผู้นั้นก็รูปงามไม่น้อย มุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว “เจ้ามันบ้าไปแล้ว เจ้าเล่ห์นัก” กล่าวจบแล้วก็ได้ยินเสียงใครบางคนเปิดประตู เมื่อเห็นว่าหว่านซิงกำลังเดินมาด้วยท่าทีแปลก ๆ นางก็ขมวดคิ้วมองด้วยความเอะใจ นางเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าบ่าวรับใช้ผู้นี้หายตัวไปตั้งแต่ออกมาจากหออวี้ฟงแล้ว “หว่านซิงเจ้าไปที่ใดมาหรือ?” “บ่าว...ไปกับอาหลิวมาเจ้าค่ะ” นางก้มหน้าเอ่ยอย่างมีพิรุธ “ไปทำอะไรที่ไหน เหตุใดจึงกลับมาช้าเช่นนี้ ท่าทางเจ้าดูแปลกไปนะ” “ไม่แปลกเลยเจ้าค่ะ อาหลิวพาบ่าวไป...ไปกินข้าวที่โรงเตี๊ยมแถวนั้นเจ้าค่ะ” “จริงหรือ?” เหวินเสี่ยวเหยามองด้วยสายตาจับผิด “จริงเจ้าค่ะ” “ช่างเถิด เจ้ากลับมาก็ดีแล้ว” “แล้วฮูหยินน้อยกลับมานานหรือยังเจ้าคะ” “สักคร
เมื่อขึ้นมาบนรถม้าแล้วเหวินเสี่ยวเหยาก็รีบขยับตัวหนีไปนั่งอีกฝั่ง ผ้าผืนบางยังคงปกปิดใบหน้าเอาไว้ นางยังคงคิดว่ากงเจิ้นหวนจับตัวมาเพราะคำสัญญาก่อนหน้าในหออวี้ฟง หารู้ไม่ว่าแท้ที่จริงแล้วเขารู้ว่านางคือใคร กงเจิ้นหวนมองมายังเนินอกของนางด้วยสายตากระหายกามารมณ์ เห็นอย่างนั้นนางจึงรีบเอามือปกปิดเอาไว้ทันที “เจ้ามองอะไร!” “ก็มองเจ้าอย่างใดเล่า สัญญาอะไรกับข้าไว้จำมิได้แล้วหรือ?” “ข้า...จำมิได้แล้ว” นางทำหน้าเลิ่กลั่ก กำลังคิดหาทางลงไปจากรถม้าคันนี้ให้ได้ เพราะหากอีกฝ่ายรู้ความจริงว่านางเป็นใคร กงเจิ้นหวนคงไม่ไว้ใจนางอีกแล้ว “แต่ข้าจำได้ จำได้ดีด้วย” เอ่ยแล้วกงเจิ้นหวนก็ส่งมามือเพื่อจะปลดผ้าคลุมหน้าออกแต่นางปัดมือเขาออก กงเจิ้นหวนยิ้มอ่อนเมื่อเห็นท่าทีของนาง จากตอนแรกไม่ได้สนใจแต่ตอนนี้เขาเริ่มสนใจนางแล้ว อยากจะแกล้ง อยากจะหยอกเย้า เห็นสีหน้าอันงองุ้มนี้แล้วก็รู้สึกเอ็นดูยิ่งนัก “ปล่อยข้าลงไปเถิด ป่านนี้คณะนางรำคงตามหาข้าทั่วทั้งเมืองแล้ว หากข้าหายไปรับรองว่าคงเป็นเรื่องใหญ่แน่” “เจ้ามีความสำคัญถึงเพียงนั้นเ







