All Chapters of ข้านี่ล่ะฮูหยินอันดับหนึ่ง: Chapter 1 - Chapter 10

กลับมาถึงจวนแล้วก็ต้องเผชิญหน้ากับแม่เลี้ยงใจร้าย ฮูหยินใหญ่ผู้เคยเป็นอนุภรรยาของผู้เป็นบิดาของนาง และนางผู้นี้เป็นคนที่ทำให้มารดาของนางเสียชีวิต เมื่อตอนที่นางยังเป็นเด็ก มารดาของนางป่วยหนักโดยไม่ทราบสาเหตุ ครั้นจะเรียกหมอมาให้ตรวจรักษาแต่กลับโดนขัดขวางทุกวิถีทาง และนั่นก็ทำให้มารดาของนางเสียชีวิตหลังจากนั้นไม่กี่ชั่วยาม เหวินเสี่ยวเหยายังคงฝังใจกับเรื่องนี้มาโดยตลอด และคิดว่าสักวันนางจะต้องแก้แค้นให้มารดาให้ได้ แต่ปัญหาตอนนี้คือแม่เลี้ยงผู้นั้นพยายามจับนางแต่งงานกับคุณชายเสเพลของจวนกง นางรู้ว่าแม่เลี้ยงไม่ได้หวังดีกับนางเลย เพราะใครต่างก็รู้ว่าบุตรชายคนที่สามของจวนกงผู้นั้นไม่เอาถ่าน ไม่มีใครอยากจะส่งบุตรีไปเชื่อมสัมพันธ์ด้วย จะมีก็เพียงแม่เลี้ยงของเหวินเสี่ยวเหยาที่เสแสร้งแกล้งบอกว่าทุกอย่างล้วนเป็นข่าวลือ คุณชายสามกงไม่ได้เป็นเช่นนั้น “กลับมาแล้วรึ!” เดินผ่านประตูจวนเข้ามาก็เจอกับ ‘จางเซียวหยวน’ พร้อมกับบ่าวรับใช้ตัวท้วมสี่นาง สีหน้าของแต่ละคนมีเล่ห์เหลี่ยมราวกับมีแผนร้าย “คารวะท่านแม่” เหวินเสี่ยวเหยาทำการคารวะตามมารยาท แต่สีหน้าของนางไม่ได้มีค

รุ่งเช้าของอีกวัน เหวินเสี่ยวเหยาและหว่านซิงยังคงนอนหลับอยู่ในห้องไม่มีทีท่าว่าจะยอมตื่น แสงแดดสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาทำให้ห้องที่เคยมืดมิดกลับสว่างไสว หากเป็นจวนเหวินคงไม่มีผู้ใดมาสนใจพวกนาง จนกระทั่งแม่บ้านเก่าแก่ของจวนกงนามว่า ‘หลิวอี้’ กำลังพาคนมาบุกถึงถิ่น นางพังประตูเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจผู้ใดเพราะมีฮูหยินใหญ่หนุนหลัง ก่อนจะบุกเข้ามาในห้อง “สาดน้ำ!” ซ่า! “แค่ก ๆ” สตรีทั้งสองนางสำลักน้ำพลางลุกขึ้นนั่งด้วยความตกใจ มองไปก็เห็นหลิวอี้กับพรรคพวกกำลังยืนมองด้วยสีหน้าเอาเรื่อง เห็นอย่างนั้นเหวินเสี่ยวเหยาก็เกิดโทสะขึ้นมา เป็นแค่บ่าวรับใช้กล้าทำเช่นนี้กับนางได้อย่างไร “พวกเจ้าทำอันใด! กล้าดีอย่างไรมาสาดน้ำใส่ข้า!” “เป็นคำสั่งของฮูหยินใหญ่! สายป่านนี้แล้วเหตุใดฮูหยินน้อยสามถึงได้นอนหลับอยู่อีก!” “ข้าอยากจะนอนก็นอนไม่เห็นจะเกี่ยวกับพวกเจ้า!” “แต่ฮูหยินน้อยสามต้องไปคารวะฮูหยินใหญ่นะเจ้าคะ” “ฮูหยินใหญ่ของพวกเจ้าอยู่จวนทั้งวันมิใช่รึ จะไปตอนไหนก็ย่อมได้!”

            “เรื่องนี้จะต้องถึงท่านพี่ ข้าจะให้ท่านพี่ลงโทษพวกมันให้หนัก ๆ เลยคอยดู!”            ได้ยินอย่างนั้นบรรดาสตรีในเรือนน้ำชาต่างก็ยิ้มอย่างพอใจ ที่เป็นเช่นนั้นเพราะว่าทุกคนต่างก็รู้ว่ากงเจิ้นหวนเป็นเพียงคนเดียวที่กำเนิดจากฮูหยินใหญ่คนก่อน ผู้เป็นภรรยาพระราชทานจากฮ่องเต้ เป็นบุตรสายตรงเพียงคนเดียวที่มีสิทธิ์สืบทอดบรรดาศักดิ์ ‘กง’ อย่างถูกต้อง หากไม่มีกงเจิ้นหวนตำแหน่งนั้นก็จะตกมาอยู่กับลูกชายคนโตของนาง             เหวินเสี่ยวเหยาถูกคน(แกล้ง)เมาจูงมือออกมาจากเรือนน้ำชา เพียงไม่นานนางก็สลัดมืออีกฝ่ายออก มองหน้าเขาคนนั้นแล้วเอ่ยว่า            “เจ้าเลิกแสร้งทำเป็นเมาได้แล้ว เล่นไม่เนียนเอาเสียเลย”            “ถึงเรือนแล้วค่

กงเจิ้นหวนเดินเข้ามาหาช้า ๆ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอำมหิตผิดแปลกจากทุกครั้งที่เคยเห็น หลิวอี้รู้สึกเสียวสันหลังอย่างบอกไม่พูดเมื่อสบตาคู่คมนั้น นางถอยหลังทีละก้าวอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แต่ทว่าแผ่นหลังปะทะกับแผงอกของอาหลิวเข้าอย่างจัง            “คะ...คุณชายคิดจะทำอันใดเจ้าคะ”            “จับตัวมันไว้ให้ข้า!”            หลิวอี้รับคำสั่งมาแล้วก็จับแขนทั้งสองข้างของบ่าวเก่าแก่เอาไว้ให้มั่น หลังจากนั้นก็เป็นหน้าที่ของกงเจิ้นหวนที่จะสั่งสอนบ่าวปากดีให้หลาบจำ มือใหญ่ที่เคยจับเพียงกระบี่บัดนี้มันถูกใช้ฟาดไปที่แก้มของหญิงสูงวัยอย่างไม่ออมแรง หลายครั้งติดต่อกันจนใบหน้าของนางหลิวอี้ขึ้นสีแดงฉานอย่างเห็นได้ชัด            เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!            “บ่าวผิด

“รีบบอกมา ข้าอยากโดนจัดการจะแย่แล้ว หากไม่มีสิ่งใดแล้วเชิญออกไปจากเรือนข้า” เอ่ยพลางยิ้มเยาะเย้ยและผายมือเชิญให้ออกไปทางเดิม            เซิ่นอวี่หยาถลึงตามองด้วยความเกรี้ยวกราด ก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกไปพร้อมกับบ่าวรับใช้ เมื่อตัวปัญหาออกไปจากเรือนแล้วเหวินเสี่ยวเหยาก็ถอนหายใจอย่างรู้สึกโล่ง เดินเข้ามาหากงเจิ้นหวนอีกครั้ง            “เจ้าทำเช่นนี้ไม่กลัวว่านางจะหาเรื่องใหญ่กว่านี้มาให้หรือ”            “เหตุใดจะต้องกลัวด้วย”            “แต่เจ้าจะทำให้ข้าเดือดร้อนไปด้วยน่ะสิ”            “แต่ที่ข้าทำก็เพื่อปกป้องเจ้านี่นา ไม่ขอบคุณยังจะมีหน้ามาว่าข้าอีก”