บทที่ 4 บุรุษสวมหน้ากากกับท่าทางแปลกๆ ของเขา (1) (3/4)

            “แต่บ่าวอยากให้คุณหนูได้พักผ่อนนี่เจ้าคะ คุณหนูเอาแต่วาดภาพบุรุษขาย จนบางครั้งตอนกลางวันก็ไม่ยอมหยุดพักเพื่อกินข้าว” หากไม่ติดว่าตอนเช้าและเย็นต้องกินข้าวพร้อมคุณชายใหญ่ คุณหนูของนางก็คงไม่สนใจที่จะหยุดพักเป็นแน่

            “ช่วงนี้ราคาภาพวาดกำลังดี มีคุณหนูต้องการมากมาย ข้าจึงต้องเร่งมือ”

            สุดท้ายสาวใช้คนสนิทก็ไม่อาจห้ามคุณหนูของตนได้อีกจึงได้แต่นั่งพัดและรินน้ำชาให้อย่างเงียบๆ

            จางชิงหนี่ว์วาดภาพได้ตามจำนวนที่ต้องการจึงยอมหยุดพักแล้วไปเดินเล่นระหว่างรอภาพวาดแห้ง ส่วนจื่อรั่วก็ปล่อยให้เก็บอุปกรณ์วาดภาพไป

            “เริ่มหิวแล้วสิ แต่หากกินข้าวตอนนี้ แล้วพี่ใหญ่กลับมาข้าก็จะไม่หิวน่ะสิ” และเมื่อใดที่นางกินข้าวน้อยก็มักจะทำให้พี่ใหญ่ไม่สบายใจ

            ปึ้ก เสียงลูกอะไรบางอย่างตกลงบนพื้นดึงความสนใจนาง ก่อนที่ดวงหน้าหวานจะเผยยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่ามันคือผิงกั่ว[1]

            “แต่เอ๊ะ! แถวนี้ไม่มีต้นผิงกั่วนี่” นางคิดพลางใช้ชายอาภรณ์เช็ดถูเพื่อทำความสะอาดผลไม้สีแดงสดน่ากิน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหาต้นของมัน

            ‘บุรุษสวมหน้ากากที่เกือบจะฆ่าข้าในวันนั้น’ ดวงตาเมล็ดซิ่งเบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าถอยหนี

            พรึ่บ บุรุษที่นางไม่รู้จักแม้แต่ชื่อแซ่กระโดดลงมาตรงหน้านาง มือใหญ่คว้าข้อมือกลมกลึงเอาไว้ไม่ให้นางได้วิ่งหนี

            “ปล่อยข้านะเจ้าคะ ช่วย...” คุณหนูจางกำลังจะตะโกนเรียกผู้คุ้มกันที่เป็นลูกน้องเก่าของบิดาซึ่งคอยดูแลจวนแห่งนี้อยู่ให้มาช่วย แต่กลับถูกบุรุษผู้นั้นโอบกอดแล้วใช้มือข้างที่ว่างปิดปากนางเอาไว้ไม่ให้ส่งเสียง

            “ข้าไม่ได้จะมาทำร้ายเจ้า วันนี้เพียงแค่ผ่านมาเห็นจวนแห่งนี้ร่มรื่นดี จึงลองเข้ามาดู ไม่คิดว่าจะเจอเจ้า”

            ‘จวนข้าหาใช่ที่เดินเล่นของใคร’ บุรุษผู้นี้ปีนเข้าจวนนางโดยที่ท่านลุงท่านน้าทั้งหลายไม่รับรู้การมาเยือนได้อย่างไร หรือเป็นเพราะบุรุษผู้นี้วรยุทธ์สูงส่งจนสามารถหลบหูตาของผู้คุ้มกันได้

            “หากเจ้าอยากให้ข้าปล่อยเจ้า เจ้าต้องรับปากว่าจะไม่ส่งเสียงร้อง”

            “...” นางพยักหน้าตอบรับ

            “ที่ลานฝึกยุทธ์วันนั้นข้าต้องขอโทษด้วยที่ทำให้เจ้ากลัว” บุรุษสวมหน้ากากบอก นัยน์ตาดำจับจ้องมือของนางที่ยังคงพันผ้าปิดแผลไว้

            “มิเป็นไรเจ้าค่ะ ข้าผิดเองที่ล่วงล้ำเข้าไปในที่แห่งนั้นโดยไม่ได้รับอนุญาต” คุณหนูจางกล่าวก่อนจะค่อยๆ ซ่อนมือตนเอาไว้ด้านหลัง

            “มือเจ้ายังไม่หายอีกหรือ”

            ‘ต่อให้เป็นจอมมารแผลก็ใช่ว่าจะสมานกันได้ภายในสองสามวัน’ ทำได้เพียงแค่คิดก่อนจะเอ่ยตอบออกไปด้วยท่าทางเจียมเนื้อเจียมตัว

            “ยังเจ้าค่ะ แต่ก็ดีขึ้นมากแล้ว”

            “นี่ยามอบให้เจ้า คราวหน้าหากข้าผ่านมาแล้วเห็นว่าแผลที่มือเจ้ายังไม่หาย มือของสาวใช้เจ้าอาจจะกลายเป็นแผลเช่นเดียวกับเจ้าไปด้วย” เขากล่าวพลางยื่นตลับยาให้นาง

            “ไม่เห็นต้องข่มขู่กันถึงเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ” นางกล่าวเสียงอ่อนพร้อมกับรับยามาแต่โดยดี

            ‘ตลับยาคล้ายกับที่ชินอ๋องซื่อจื่อให้มา หรือว่าจะมาจากบิดาสวี่ลู่ฟางเหมือนกัน’ ซึ่งยาที่ชินอ๋องให้มานางโยนทิ้งลงกองขยะไปแล้ว

            ใครจะไปกล้าใช้ยาที่ตัวซวยผู้นั้นมอบให้กันเล่า...

            “ข้าต้องไปแล้ว อย่าลืมทายาที่ข้าให้”

            พรึ่บ! บุรุษสวมหน้ากากกล่าวจบก็ใช้วิชาตัวเบากระโดดขึ้นต้นไม้ก่อนจะหายไปทิ้งให้นางงุนงงกับการปรากฏตัวของคนผู้นี้

            ‘นี่ข้าต้องหวาดกลัวคำข่มขู่ของเขาใช่หรือไม่’ คุณหนูจางคิดแล้วก้มมองตลับยาในมือตนอย่างไม่แน่ใจ

            คนผู้นี้เป็นใครกันแน่ หรือจะเป็นตัวร้ายผู้นั้น หากจำไม่ผิดในนิยายเคยบรรยายเอาไว้ว่า องค์รัชทายาทต่างแคว้นผู้นั้นมักจะชอบปลอมตัวเข้าไปท่องเที่ยวในแคว้นอื่นอยู่เสมอเพื่อจะได้เอาการบริหารบ้านเมืองของฮ่องเต้แต่ละแคว้นไปปรับใช้กับแคว้นตน ช่างเป็นองค์รัชทายาทที่ปรีชาสามารถ จนไม่น่าไปหลงใหลมารยาสตรีดอกบัวขาวอย่างสวี่ลู่ฟางได้

            วีรบุรุษไม่อาจผ่านด่านสาวงามได้ เป็นคำกล่าวที่ไม่เกินจริง

            ‘แต่ตัวร้ายน่าจะยังไม่ได้เจอนางเอกไม่ใช่หรือ’ ตอนนี้มันน่าจะเป็นช่วงเวลาที่พระเอกกับนางเอกกำลังจะรักกัน ส่วนตัวร้ายจะมาช่วงประมาณกลางเรื่อง แล้วตลับยานี่มาได้อย่างไร หรือว่ายาตัวนี้มีขายในร้านยาทั่วไป

            “ช่างเถิดหากได้เจอกันอีกครั้งค่อยหาวิธีพิสูจน์” คุณหนูจางบอกกับตัวเองก่อนจะเดินกลับเรือนของตนเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์รอพี่ใหญ่กลับจวน

[1] แอปเปิ้ล