บทที่ 4 บุรุษสวมหน้ากากกับท่าทางแปลกๆ ของเขา (1) (4/4)

           

          “ช่างเถิดหากได้เจอกันอีกครั้งค่อยหาวิธีพิสูจน์” คุณหนูจางบอกกับตัวเองก่อนจะเดินกลับเรือนของตนเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์รอพี่ใหญ่กลับจวน

              ภาพวาดที่นางวาดโดยใช้เรือนร่างของจื่อเป่าเป็นต้นแบบถูกเถ้าแก่เนี้ยร้านขายภาพวาดรับซื้อเอาไว้หมด พร้อมทั้งสั่งเพิ่มอีกหลายๆ ภาพเท่าที่นางจะวาดไหว

            “มือก็หายแล้ว แต่จะไปหาบุรุษจากที่ใดมาวาดภาพเล่า” ลานฝึกยุทธ์ก็ไปไม่ได้ นางไม่กล้าเอาชีวิตน้อยๆ ของตนเองไปเสี่ยงอีก

            “คุณหนู ท่านอย่าออกไปวาดภาพบุรุษอีกเลยนะเจ้าคะ” คราวที่แล้วก็ได้บาดแผลมาจนต้องช่วยกันหาข้ออ้างโกหกคุณชายใหญ่

            “ไม่ได้! ข้าต้องไป มือข้าหายแล้วเจ้าไม่ต้องห่วง” แม้จะรู้ว่าจวนตนไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินทอง แต่ทว่าในนิยายที่นางเคยอ่านนั้นหลังจากที่นางถูกตัวร้ายสังหารเพื่อบูชาความรักที่ไม่มีวันสมหวังท่านปู่ ท่านลุง พี่ใหญ่ก็โดนใส่ร้ายจนต้องถูกเนรเทศไป ทรัพย์สินที่มีถูกยึดเข้าคลังหลวง

            แม้นางจะสามารถเปลี่ยนจุดจบของตนเองเอาตัวรอดได้ ทว่าเรื่องบางเรื่องมันอาจจะไม่สามารถเปลี่ยนได้ ดูอย่างเช่นเรื่องที่ชินอ๋องซื่อจื่อกับสวี่ลู่ฟาง ที่แม้จะไม่ได้ตกหลุมรักกันในงานเลี้ยงจวนหลิวดั่งในนิยาย แต่นางได้ยินจื่อรั่วกล่าวว่ามีเสียงเล่าลือว่าแท้จริงชินอ๋องซื่อจื่อนั้นตกหลุมรักคุณหนูสวี่ก่อนหน้านั้นแล้ว แต่ที่ทำตัวห่างเหินเพราะกำลังโกรธเคืองที่องค์รัชทายาทเสด็จไปส่งสตรีคนรักถึงจวนเป็นเหตุให้งานจิบชาชมดอกไม้ที่จวนหลิว เขามึนตึงใส่โฉมสะคราญอันดับหนึ่ง

            จำได้ว่าหลังจากฟังเรื่องนี้จบนางก็กินอะไรไม่รู้รสไปหลายวัน ช่างเป็นความรักที่งดงามจนน่าขนลุกจริงๆ

            พูดเรื่องคนอื่นไปไกล กลับมาที่เรื่องทรัพย์สมบัติหากสุดท้ายแล้วนางสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไป แต่บุรุษตระกูลจางก็ยังคงโดนใส่ร้ายต้องถูกเนรเทศ การไปอยู่ชายแดนโดยยังมีเงินที่นางหามาจะได้ไม่ลำบาก

            “บ่าวไม่ได้ห่วงเรื่องนั้นเจ้าค่ะ แต่บ่าวกลัวคุณหนูจะเจ็บตัวกลับมาอีก” หากเป็นเช่นนั้นบ่อยครั้งคุณชายใหญ่ต้องสงสัยเป็นแน่

            “ครั้งนี้ไม่ต้องห่วง ข้าไม่เข้าไปในเขตหวงห้ามแน่นอน” นางยิ้มอย่างมีเลศนัย

            “คุณหนูจะไปที่ใดเจ้าคะ บอกบ่าวได้หรือไม่” เมื่อเห็นรอยยิ้มของคุณหนู จื่อรั่วเริ่มรู้สึกไม่ไว้ใจ

            “ข้าไม่บอกเจ้าหรอก ประเดี๋ยวเจ้าก็บ่นข้า”

            “คุณหนู!”

            “เมื่อคืนข้าเข้านอนดึกเกินไป เจ้าอยากไปทำอันใดก็ไปเถิดข้าขอนอนสักงีบ”

            “ได้เจ้าค่ะ” สาวใช้คนสนิทรับคำก่อนจะออกจากห้องไป

            ‘จื่อรั่วเจอเจ้าพอดี คุณหนูล่ะ’

            ‘คุณหนูกำลังจะนอนพักเจ้าค่ะพ่อบ้านเหยียน’

            ‘เช่นนั้นข้าฝากเจ้าแจ้งคุณหนูว่าวันนี้คุณชายติดงาน คงไม่กลับมารับมื้อเย็นกับคุณหนู’

            ‘ได้เจ้าค่ะข้าจะแจ้งคุณหนูให้’

            บทสนทนาของคนทั้งสองทำให้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้านาง

            สวรรค์ช่างเป็นใจ พี่ใหญ่ไม่อยู่เช่นนี้ นางจะได้ไม่ต้องพะว้าพะวัง มีสมาธิวาดภาพบุรุษได้มากหน่อย

            ต้องขอบคุณความห่วงใยที่นางมีต่อจื่อรั่วทำให้นางยอมทายาที่บุรุษสวมหน้ากากเอามาให้จนแผลหายดี ฝ่ามือกลับมาขาวเนียนราวกับไม่เคยมีบาดแผลมาก่อน

            โฉมสะคราญที่ไม่ใคร่จะรู้ตัวว่าตนเองงดงามจัดการผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ ด้วยความชำนาญในเวลาเพียงชั่วจิบชา จากแม่นางน้อยก็กลายเป็นบุรุษรูปงาม ในวันนี้นางเลือกที่จะมุดกำแพงที่ผุพังออกไปแทนการเรียกจื่อเป่ามา

            นางใช้เวลาไม่นานก็เดินทอดน่องไปถึงย่านเริงรมย์ที่มีหอชายงามและหอนางโลมตั้งอยู่สองข้างทาง ก่อนจะตัดสินใจเลือกหอชายงามที่ไม่ส่งบุรุษออกมาดึงรั้งผู้คนที่เดินผ่านไปมาให้เข้าไปเที่ยว ดูเป็นหอชายงามของชนชั้นสูง

            “คารวะคุณชายขอรับ มีอะไรให้ข้าน้อยรับใช้หรือไม่” ชายผู้หนึ่งที่น่าจะเป็นผู้ดูแลเดินตรงเข้ามาหานาง         

            “ที่นี่มีอี้จีหรือไม่” นางต้องการเพียงบุรุษที่ขายศาสตร์ไม่ต้องขายเรือนร่าง

            “มีขอรับ แต่ตอนนี้อี้จีดาวเด่นของเรากำลังรับแขกอยู่ ไม่ทราบว่าคุณชายพอจะเปลี่ยนเป็นคนอื่นแทนได้หรือไม่ขอรับ

            “ได้ๆ แต่ข้าขอเลือกก่อนได้หรือไม่ ข้าอยากได้บุรุษที่รูปงามสักสองสามคน” หากวาดเสร็จค่อยเรียกมาเพิ่ม

            “เช่นนั้นเชิญคุณชายตามข้าน้อยขึ้นไปด้านบนขอรับ” การมองคนเพียงแค่ภายนอกไม่สามารถคาดเดาได้เลย ดูอย่างคุณหนูผู้นี้ท่าทางดูเรียบร้อยอ่อนหวานกลับเรียกชายงามทีละสามคน ช่างเป็นสตรีที่ร้อนแรงนัก

            แม้จะมองออกตั้งแต่คราแรกว่าหนุ่มน้อยผู้นี้แท้จริงเป็นสตรีที่มีใบหน้างดงาม แต่เขาก็ยินดีที่จะหลับหูหลับตาทำเป็นมองว่าคุณหนูผู้นี้คือบุรุษ ขอแค่มีเงินตำลึงมอบให้

            “อืม” จางชิงหนี่ว์พยักหน้าตอบรับก่อนจะเดินตามผู้ดูแลขึ้นไปยังชั้นบน ดวงตาเมล็ดซิ่งมองดูไปรอบๆ จึงเห็นได้ว่าคนส่วนใหญ่ที่มาเที่ยวหอชายงามจะเป็นสตรีวัยประมาณยี่สิบห้าปี แต่ก็มีอีกส่วนที่เป็นบุรุษ ที่น่าจะมีความชื่นชอบหลงใหลในเรือนร่างบุรุษ