สามีของข้าเป็นบุรุษอัปลักษณ์

สามีของข้าเป็นบุรุษอัปลักษณ์

last updateLast Updated : 2025-08-05
By:  เฟยฮวาOngoing
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
6
2 ratings. 2 reviews
36Chapters
5.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

งานแต่งไม่ยอมเข้าหอหนีไปกอดจูบภาพวาดของสตรีอื่น สตรีคนนั้นตกน้ำไปเอง เขาโทษว่านางเป็นคนทำแล้วผลักนางตกน้ำสั่งห้ามใครช่วย นางทิ้งหนังสือหย่าไว้แล้วจากไป " เหยียนเอ๋อข้ารู้ว่าผิดแล้วกลับไปกับข้าเถอะ ข้าพร้อมเข้าหอกับเจ้าแล้ว" " มาอยากทำหน้าที่อะไรตอนนี้ เราหย่ากันแล้ว" " ไอ้อัปลักษณ์นั่นเป็นใคร" " สามีข้าเอง" " มันมีดีกว่าข้าตรงไหน ดำก็ดำ หน้าก็บาก ตาก็บอดข้างหนึ่ง แผลเป็นก็เต็มตัว เจ้าดูข้าสิผิวขาวราวหิมะ รูปงามราวเทพเซียน "

View More

Chapter 1

ตอนที่1

"I'm getting married again," Daven said. "And I won’t repeat myself, nor will I be asking for your permission."

He set his coffee cup down abruptly, ending breakfast, he hadn't even touched.

Althea stood frozen near the long dining table topped with white marble. Her fingers, still holding the spatula, began to tremble. But she kept her expression composed. She bowed her head slightly, letting Daven’s words sink in—though they felt like a slow-acting poison, quietly destroying her from the inside out.

"With Vanessa?" Her voice was barely more than a whisper.

Daven didn’t look at her. He simply took a shallow breath before replying coldly, “Yes. Who else?”

Her husband, Daven Callister, had never loved her. His heart belonged entirely to Vanessa Blake. In truth, their marriage had always been nothing more than an obstacle to his love story. But what could Althea do when the woman who arranged the marriage had been so kind to her?

Evelyn Callister—Daven’s grandmother.

Althea hadn’t wanted this marriage either. All she had wanted was a proper funeral for her mother. Everything that followed, she had accepted as fate. She had surrendered, despite the grief that still haunted her from losing her mother. But Evelyn had refused to let it end there. She demanded that her beloved grandson, Daven—the man responsible for Althea’s mother’s death—marry her as a form of atonement. Eve saw Althea as a lonely girl with no one else in the world.

Daven had only agreed because he was cornered by his grandmother’s wishes. He had no choice but to comply. But now, with Evelyn Callister gone—taken by illness two weeks ago—Daven finally saw a chance to escape a marriage he’d never wanted.

There was no reason to stay. Not anymore.

A faint, almost invisible smile appeared on Althea’s lips—not from joy, but from bitter resignation. She turned off the stove and gently set the spatula down. Once again, she closed her eyes tightly, trying to contain the storm raging inside her chest.

“I won’t stand in your way,” she said at last. Her voice was soft—so soft it barely reached across the wide room. “We both know I never had a place in your heart.”

Daven remained silent. He didn’t deny it. He didn’t correct her either. But there was the slightest flicker of disturbance in his gaze as Althea walked slowly toward him. For a moment, he thought she might cry, beg, or show just enough sorrow to make him feel guilty.

But she didn’t.

Althea stood tall. Her hands clenched lightly at the sides of her simple dress. Her long black hair flowed freely down her back, a quiet contrast to the calm strength in her posture. Her warm, light brown eyes now stared at him—blank, unreadable. At the man who had always been a stranger beneath the same roof.

Althea was beautiful, in her quiet way. But that beauty had never stirred anything in Daven. To him, Althea was nothing more than a disruption—an outsider forced into his life. And now that he had the chance to remove her, Daven intended to do exactly that.

“Give me one month of your time,” Althea said calmly. “Just one month ... Let me be your wife for real.”

Daven narrowed his eyes. “What do you mean?”

“I’ll leave, just like you want. After you say your wedding vows to the woman you love.” The words stung as they left Althea’s lips, each syllable carving pain deep into her chest. “You can divorce me, and I promise—I’ll disappear from your life for good. But before that, allow me to know what it feels like to be a wife. Not just some stranger living under your roof.”

Silence fell.

Then a dismissive laugh escaped Daven’s lips. He even wiped the corner of his eye, amused at how absurd her request sounded. What on earth was she thinking?

One month? The idea was laughable.

Daven took a step toward her, closing the distance. His eyes scanned her face, as if trying to decipher a hidden agenda. Maybe his mother had been all along—maybe Althea was just after the wealth tied to his name.

Who didn’t know Daven Callister? CEO of Callister Enterprise, one of the most influential young businessmen in Mighatan City. People competed just to get close to him, especially women who thirsted for his attention. But Daven only loved one woman—and it wasn’t his wife.

It was someone else entirely—Vanessa Blake, a rising supermodel whose name was lighting up the fashion world.

“You’re serious?” he asked, his voice cold, laced with disbelief. “This isn’t some cheap soap opera, Althea.”

She gave a small nod. “I’m not asking for your love. Who am I to ask for something like that?” she said with a bitter laugh. “All I’m asking is to be treated properly—as your wife. Have dinner with me. Exchange a few words with me every day. Show me a little affection, even if it’s fake.”

She swallowed hard, her hands clenched into fists to keep herself steady. “After that, I’ll Walk away quietly. You’ll be free to marry anyone you want.”

Daven squinted, unsure whether to laugh harder or feel irritated. Yet beneath his disbelief, something in her words struck a nerve. A simple request—so painfully simple, it piqued his curiosity.

What is Althea's real purpose?

“Why not ask for something more reasonable?”

Althea fell silent. Looking away from Daven was difficult when those midnight-dark eyes were fixed on hers, commanding her not to break eye contact—not until he’d heard everything she had to say.

“If it’s money you want, just say it. I’ll give it to you.”

“No,” she said firmly, without hesitation. Her resolve had already been sealed. There was no turning back now.

“You really don’t know how to give up, do you?” Daven sneered.

“I already have, Daven,” Althea replied softly. “But I just want one memory to keep for the rest of my life. Before I walk away from you for good.”

Neither of them spoke after that.

This time, Daven’s gaze wasn’t as sharp. He looked at the woman before him with an unreadable expression. Was it confusion? Annoyance? Or... curiosity?

“I’m not promising to be nice,” he finally said.

“I never expected you to change,” Althea answered, her calmness more shattering than tears ever could be.

And with that, an unspoken agreement was formed.

One month. Thirty days for Althea to live as the wife of Daven Callister. A reality that should have existed a year ago—ever since their wedding day. But to Daven, she’d always been nothing more than an intruder.

Now, before everything ended, Althea could at least be grateful—Daven hadn’t rejected her request.

“Only one month, Althea,” Daven warned. “After that, you disappear from my sight.”

“I understand exactly what I’m asking for, Daven. You don’t have to worry.”

He scoffed, the corner of his lips curling with disdain. “And if you expect more than what I’m willing to give, I won’t hesitate to throw you out.”

Althea nodded obediently.

“Don’t you dare break your promise, Althea.” His gaze turned sharp again, piercing. “If you do, don’t blame me for destroying your life.”
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Saipeer
Saipeer
สนุกดีคะ อ่านเพลินดี
2025-10-12 20:31:10
0
0
แสง แห่งศรัทธา
แสง แห่งศรัทธา
ไม่สนุกไม่มีอะไรชวนติดตามเลยเสียดายเงิน
2025-10-07 09:59:38
0
0
36 Chapters
ตอนที่1
ซูซินเหยียนลืมตาขึ้นมามองไปข้างๆใช้มือลูบไล้ที่นอนเย็นเฉียบ เมื่อคืนเป็นคืนเข้าหอของนางกับโจวเยี่ยนเฉิง แต่เขาไม่ได้นอนที่นี่ เขาไม่ยอมเข้าหอกับนาง ไม่แม้แต่จะมาเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวและดื่มเหล้ามงคลหลังพิธีกราบไหว้ฟ้าดินเสร็จ เขาก็กินดื่มกับแขกเหรื่อและสหายสนิท นางรอเขาอยู่นานจนหลายชั่วยาม จนสาวรับใช้ทนไม่ไหวไปตามเขา ถึงได้รู้ว่าเขาเมาหนักและนอนอยู่ที่ห้องหนังสือไม่ยอมเข้าหอกับนาง นางกับเขาเป็นคู่หมั้นกันมาหลายปีโดยผู้ใหญ่หมั้นหมายให้ พอถึงเวลาออกเรือนนางก็ได้แต่งงานกับเขา โจวเยี่ยนเฉิงเป็นสหายสนิทกับซูตงหยางพี่ชายของนาง นางมักจะติดตามพี่ชายไปนู่นมานี่บ่อยๆ และทุกครั้งโจวเยี่ยนเฉิงก็จะไปด้วย นางมีใจให้เขา จงรักภักดีมั่นคงไม่เปลี่ยน เพราะคิดว่าชีวิตนี้ยังไงนางก็จะต้องแต่งงานเป็นภรรยาเขาเพียงผู้เดียว แต่นางไม่รู้เลยว่าเขาไม่ได้รักนาง แต่มีคนในใจแล้ว จนกระทั่งเมื่อคืนนางตัดสินใจไปตามเขาที่ห้องหนังสือ ถึงได้เห็นเขารำพึงรำพันถึงหญิงคนหนึ่งทั้งยังกอดจูบภาพวาด " หลินเอ๋อ หลินเอ๋อข้าขอโทษ ข้าทำให้เจ้าเสียใจ แต่ข้าสัญญาว่าจะรักษาตัว จะไม่เข้าหอกับนางเด็ดขาด เจ้าอย่าโกรธข้าเลยนะ"นางกุมอกด้ว
Read more
ตอนที่2
ครบสามวันที่เจ้าสาวต้องกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดตามประเพณี ซูซินเหยียนออกจากจวนแต่เช้าไปหาบิดามารดาของนาง ซึ่งพักอยู่ที่จวนของพี่ชายนาง บ้านเกิดของนางอยู่ที่เมืองผิงอันไกลจากเมืองหลวง พี่ชายของนางเป็นหัวหน้ากองปราบ มีจวนพระราชทานอยู่ในเมืองหลวงซึ่งไม่ไกลจากจวนตระกูลโจว เมื่อไปถึงบิดามารดาของนางก็รีบเดินเข้ามารับ" เหยียนเอ๋อมาแล้วเหรอลูก เหตุใดถึงมาแต่เช้านักเล่า"" ข้าคิดถึงท่านแม่กับท่านพ่อเลยรีบมาเจ้าค่ะ"ซูหานชะเง้อมองไปทางข้างหลังนาง ไม่เห็นมีใครอื่นนอกจากลู่หมิงสาวรับใช้ก็ขมวดคิ้วถามขึ้นมา" แล้วเยี่ยนเฉิงหล่ะ ไม่ได้มากับเจ้ารึ"ซูเหม่ยฟางมองหน้าบุตรสาว เห็นแววตาเศร้าสร้อยก็รู้ว่าคงมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น จึงพูดตัดบท" ช่างเถอะ ในเมื่อเขาไม่รู้หน้าที่ว่าครบสามวันหลังแต่งงานต้องพาภรรยากลับมาเยี่ยมบ้านก็ปล่อยเขาไป ไม่มาก็ไม่ต้องมา ใครสนเขากัน แค่เหยียนเอ๋อมาก็พอแล้ว ไปกันเถอะเหยียนเอ๋อ แม่ทำของอร่อยไว้รอลูกเพียบเลย"โจวเยี่ยนเฉิงนั่งลงที่โต๊ะกินข้าว หยิบตะเกียบขึ้นมา มองไปที่ทางเดิน สือหลางมองตามรู้ว่าโจวเยี่ยนเฉิงมองหาใครจึงพูดขึ้นมา" ฮูหยินออกไปตั้งแต่เช้าแล้วขอรับ"" ไปไหน"" ก็วันนี้
Read more
ตอนที่3
" ลี่หลินคาระวะฮูหยินเจ้าค่ะ"ถานลี่หลินลุกจากตักโจวเยี่ยนเฉิงย่อตัวทำความเคารพ" เจ้า เจ้าว่าเจ้าชื่ออะไรนะ"" ข้าชื่อลี่หลินเจ้าค่ะ"" หลินเอ๋อ ข้าจะพาเจ้าไปส่งที่ห้อง เดินทางไกลมาทั้งวันคงเหนื่อยแล้ว ไปพักผ่อนเถอะ"โจวเยี่ยนเฉิงประคองกอดถานลี่หลินเดินผ่านนางไป ไม่สนใจนางว่าจะรู้สึกเช่นไรไม่มีคำอธิบายสักคำ ถานลี่หลินส่งยิ้มให้นาง เป็นรอยยิ้มของผู้ชนะ นางกำมือแน่น" สือหลาง นี่มันเกิดอะไรขึ้น เล่ามา"" อะเอ่อ คือว่า เมื่อเช้านายท่านกำลังจะตามฮูหยินไปที่จวนของคุณชายตงหยาง แต่มีบ่าวรับใช้พานางเข้ามา นางเล่าให้ฟังว่าเมื่อสองปีก่อน นางหนีพวกโจรแล้วผลัดตกหน้าผาแต่มีคนช่วยชีวิตไว้ นางก็ความจำเสื่อมเพราะหัวกระแทกก้อนหิน พึ่งฟื้นความจำได้ไม่นาน พอจำทุกอย่างได้ก็รีบกลับมาที่นี่ เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละขอรับ"" ฮูหยิน ท่านจะทำยังไงต่อไปเจ้าคะ"" กลับเรือน"" ฮูหยิน ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้นสักหน่อย"ซูซินเหยียนกำลังจะเดินออกจากห้องโถง โจวเยี่ยนเฉิงก็เดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้านาง" ไม่ต้องห่วง นางก็อยู่ส่วนนาง เจ้าก็อยู่ส่วนเจ้า ยังไงตำแหน่งฮูหยินของจวนนี้ก็ยังคงเป็นของเจ้า"นางมองหน้าเขาด้ว
Read more
ตอนที่4
ลู่หนิงมองดูซูซินเหยียนที่ใช้ตะเกียบเขี่ยข้าวไปมาไม่ยอมกินเสียที นางเพียงยืนมองอยู่เงียบๆ สงสารซูซินเหยียนจับใจ ทั้งที่เป็นฮูหยินพึ่งแต่งงานได้ไม่กี่วันแท้ๆ แต่สามีกลับไม่สนใจ ไม่เคยเหยียบมาที่เรือนนี้ ไม่ยอมเข้าหอจนบ่าวไพร่พากันนินทาให้ซูซินเหยียนต้องอับอาย นางต้องนั่งกินข้าวคนเดียวทุกมื้อ ยิ่งตอนนี้ถานลี่หลินที่คิดว่าตายไปแล้วกลับมา โจวเยี่ยนเฉิงก็ยิ่งละเลยทำราวกับไม่มีซูซินเหยียนอยู่ที่จวนนี้ พรอดรักกับถานลี่หลินเอาอกเอาใจสารพัด จนบ่าวไพร่พากันไปประจบถานลี่หลิน ไม่เห็นหัวซูซินเหยียน ก่อนหน้าที่นางไปเอาสำรับอาหารที่โรงครัว บ่าวในโรงครัวก็ไม่สนใจทำอาหารไว้รอ มีแต่ทำให้ถานลี่หลิน จนนางต้องลงมือทำอาหารด้วยตัวเอง" ฮูหยินท่านกินสักนิดเถอะเจ้าค่ะ ดูสิเจ้าคะมีแต่ของชอบของท่านทั้งนั้นเลย ข้าลงมือทำเองเลยนะ"ซูซินเหยียนเงยหน้าขึ้นมองลู่หนิง" ที่เจ้าหายไปตั้งนานก็เพราะไปทำอาหารให้ข้า"" เอ่อ เจ้าค่ะ ข้าแค่อยากทำของชอบให้ท่าน กลัวว่าบ่าวในครัวจะทำไม่ถูกปากเลยทำเอง ท่านลองชิมดูสิเจ้าคะ ข้าไม่ได้ทำอาหารนานแล้วไม่รู้ว่ารสชาติยังใช้ได้ไหม"ลู่หนิงผายมือให้ซูซินเหยียนกินอาหาร นางไม่อยากบอกความจริ
Read more
ตอนที่5
ก่อนสติจะดับวูบ นางรับรู้ได้ว่ามีมือหนึ่งมาฉุดรั้งนางขึ้นไป ซูซินเหยียนสำลักน้ำออกมา ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้น เห็นซูตงหยางและลู่หนิงนั่งอยู่ข้างๆ" เหยียนเอ๋อ"" ฮูหยินท่านฟื้นแล้ว"" พี่ใหญ่ หนิงเอ๋อ "ซูตงหยางกับลู่หนิงประคองนางขึ้นมา" ไม่เป็นอะไรแล้วเจ้าปลอดภัยแล้ว มีข้าอยู่ข้าไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเจ้าได้"นางส่งยิ้มให้พี่ชาย หากเขาไม่บังเอิญผ่านมาแล้วกระโดดลงน้ำลงไปช่วยนาง นางคงจมน้ำตายไปแล้ว คิดถึงโจวเยี่ยนเฉิงที่เลือดเย็นผลักนางตกน้ำ แล้วยังสั่งห้ามบ่าวรับใช้ทุกคนช่วยนาง ทั้งที่รู้ว่านางว่ายน้ำไม่เป็น แต่กลับปล่อยให้นางจมน้ำไม่สนใจ เขาคงอยากให้นางตายไปให้พ้นใช่ไหม เขาจะได้สมหวัง ครองคู่กับถานลี่หลินโดยไม่มีใครว่าอะไร ทั้งยังไม่ผิดสัญญาที่ให้กับบิดามารดาของเขา ว่าจะแต่งงานกับนางให้นางเป็นฮูหยินของเขาคนเดียวไปทั้งชีวิต ซูตงหยางลูบหัวน้องสาวอย่างอ่อนโยน ก่อนจะหันไปมองโจวเยี่ยนเฉิงกับถานลี่หลินด้วยสายไม่พอใจ หากเขาไม่บังเอิญมาหานางในเวลานี้ ป่านนี้นางอาจจะจมน้ำตายไปแล้วก็ได้ เขาลุกขึ้นเดินปรี่ไปต่อยโจวเยี่ยนเฉิงด้วยความโมโห" เจ้าเป็นสามีของนาง แต่กลับปล่อยให้นางต้องจมน้ำเพราะสาวใช้คนเ
Read more
ตอนที่6
" พี่ใหญ่ ท่านจะพาข้าไปอยู่ที่จวนของท่านรึ"" ก็ใช่หน่ะสิ จวนของพี่ใหญ่เจ้ากว้างขวางไม่น้อยไปกว่าจวนของเยี่ยนเฉิง เจ้าอยากได้อะไรเพิ่มเติมบอกพี่ชายคนนี้ได้เลย"" พี่ใหญ่ ข้าไม่อยากไปอยู่ที่จวนของท่าน"" ทำไมหล่ะ หรือว่าเจ้ายังอาลัยอาวรณ์เยี่ยนเฉิงอยู่ เหยียนเอ๋อ เขาทำกับเจ้าถึงเพียงนี้เจ้ายังอยากกลับไปอยู่กับเขาอีกรึ"" ไม่ใช่ ข้าไม่มีทางกลับไปหรอก เขาไม่สนใจข้า ผลักข้าลงน้ำด้วยมือของเขาเองทั้งที่รู้ว่าข้าว่ายน้ำไม่เป็น ยังสั่งห้ามบ่าวไพร่ช่วยข้าขึ้นมาอีก เขาจงใจให้ข้าตายเหตุใดข้าถึงต้องกลับไปหาเขาด้วย ข้าไม่ได้โง่ขนาดไม่รักตัวเองหรอกนะ"" เหยียนเอ๋อ ข้ารู้ว่าเจ้ารักเยี่ยนเฉิงมาหลายปี อยู่ดีๆจะตัดใจให้เลิกรักมันเป็นเรื่องที่ยาก แต่ข้าเชื่อว่าสักวันเจ้าจะทำใจได้"" อืม ถึงข้าจะรักเขา แต่อีกไม่นานมันจะกลายเป็นอดีต รักได้ก็เลิกรักได้เช่นกัน พี่ใหญ่ที่ข้าบอกว่าไม่อยากไปพักที่จวนของท่าน เพราะไม่อยากให้ท่านพ่อท่านแม่รู้เรื่องนี้ ข้าไม่อยากให้พวกท่านไม่สบายใจรวมทั้งเรื่องที่ข้าหย่ากับเขาด้วย"" จริงด้วย ข้าลืมไปว่าตอนนี้ท่านพ่อท่านแม่ยังอยู่ที่จวน หากพวกท่านรู้เรื่องต้องเป็นกังวลมากแน่ งั้นเ
Read more
ตอนที่7
เจ้าของร้านเห็นชุดของนางก็รู้ทันทีว่าเป็นชุดจากทางร้าน ที่เมิ่งกุ้ยเฟยให้ตัดเย็บให้กับนาง จึงรีบมาวัดตัวนางและบอกว่าจะรีบแก้ให้เสร็จ ทั้งยังบอกจะส่งไปให้ถึงจวนนางรีบปฏิเสธบอกว่าจะมารับเอง ทางร้านจึงนัดให้นางมารับพรุ่งนี้ พอดีส่งบิดามารดานางเสร็จก็จะได้แวะมาเอา จะได้หาเลือกซื้อเครื่องประดับด้วย" คุณหนูจะไปไหนต่อดีเจ้าคะ"" ไปจวนพี่ใหญ่ คืนนี้ข้าจะนอนกับท่านแม่ของข้า"ซูซินเหยียนพูดคุยกับบิดามารดา นั่งเล่นเดินเล่นใช้เวลาอยู่ด้วยกันทั้งวัน จนเย็นมากแล้วซูหานจึงได้เอ่ยขึ้น" เหยียนเอ๋อนี่ก็เย็นมากแล้วกลับได้แล้วหล่ะ พรุ่งนี้ค่อยมาส่งพ่อกับแม่"" ไม่เจ้าค่ะ คืนนี้ข้าจะนอนกับท่านแม่ นะเจ้าคะท่านแม่ ข้าอยากนอนกอดท่านแม่ ไม่รู้จากกันคราวนี้อีกนานแค่ไหนกว่าจะได้พบกันอีก"" เด็กโง่พูดอะไรเช่นนั้น เมืองหลวงกับผิงอันถึงจะไกลกันแต่ก็ใช่ว่าจะไกลมากซะที่ไหนเดินทาง10กว่าวันก็ถึงแล้ว เจ้าคิดถึงพ่อกับแม่ก็ไปหาได้ทุกเมื่อ"" เหยียนเอ๋อเจ้าจะนอนค้างที่นี่ได้อย่างไรพึ่งจะแต่งงานได้ไม่กี่วันมันดูไม่เหมาะ สามีภรรยาพึ่งแต่งงานกันใหม่ๆก็เหมือนข้าวใหม่ปลามัน ข้าว่าเดี๋ยวเยี่ยนเฉิงจะได้มาตามเจ้ากลับไปกลางดึก ฮ
Read more
ตอนที่8
" ดูดูไปแล้วไม่มีสง่าราศรี คงไม่ได้เป็นคุณหนูตระกูลใดหรอก คงจะเป็นบ่าวรับใช้ในจวนนั่นเเหละ"" หา พึ่งแต่งงานได้ไม่นาน นี่เขากล้าควงอนุเย้ยภรรยาเอกเลยเหรอ แบบนี้มันเกินไปแล้ว"เสียงซุบซิบนินทาจากบรรดาฮูหยินและคุณหนูจากตระกูลดัง ดังอยู่รอบๆตัว สายตาดูแคลนที่มองมา ทำให้โจวเยี่ยนเฉิงรีบปัดแขนถานลี่หลินออก" มีอะไรกลับไปพูดกันที่จวน"เขาเดินเข้าไปจะคว้าแขนซูซินเหยียน แต่นางเบี่ยงหลบ จึงคว้าได้เพียงอากาศ" เห็นทีว่าจะไม่ได้ คราวนี้ภรรยาของท่านก่อเรื่องใหญ่ นางต้องรับผลจากการกระทำของนาง"" นางไม่ใช่ เจ้าต่างหากที่เป็นภรรยาของข้าทั่วทั้งเมืองหลวงทุกคนต่างรู้กันหมดว่าข้ากับเจ้าพึ่งแต่งงานกัน"" เรื่องข้ากับท่านเอาไว้ก่อนเถอะ มาว่าเรื่องนางดีกว่าว่าจะเอายังไง"" หลินเอ๋อ นางทำอะไร"โจวเยี่ยนเฉิงขมวดคิ้วมองตามสายตาของซูซินเหยียน ที่ไปหยุดอยู่ที่ชุดในมือของลู่หนิง ยังไม่ทันได้ถามต่อซูซินเหยียนก็หยิบเอาชุดมาปาใส่หน้าเขา " เจ้า"" นางฉีกชุดของข้า"โจวเยี่ยนเฉิงก้มลงเก็บชุดขึ้นมาดู เห็นว่าช่วงกระโปรงถูกฉีกขาดเป็นรอยยาว ยากที่จะแก้ไข" ก็แค่ชุดชุดเดียวขาดแล้วก็ช่างมัน เดี๋ยวข้าซื้อให้เจ้าใหม่ จะเอาก
Read more
ตอนที่9
" ซินเหยียน"" มาทำไม"" ข้ามารับเจ้ากลับจวน"" กลับไปทำไม ท่านกับข้าหย่ากันแล้ว หนังสือหย่าข้าวางเอาไว้ในห้อง ท่านไม่เห็นรึ"" เห็นแล้ว ข้าก็ฉีกทิ้งแล้วด้วย"" ท่าน"" ข้าไม่หย่า ข้ารับปากกับท่านแม่ไว้แล้วว่าจะแต่งงานกับเจ้าแค่คนเดียว มีเจ้าเป็นฮูหยินของข้าแค่คนเดียวเท่านั้น กลับไปกับข้าเถอะ สามีภรรยาไม่ควรแยกกันอยู่เช่นนี้"" ฮ่า ฮ่า ฮ่า"" เจ้า เจ้าหัวเราะอะไร"" ข้ารู้สึกขบขันยิ่งนัก จริงอย่างท่านว่า สามีภรรยาไม่ควรแยกจาก แต่ท่านกับข้าหาใช่สามีภรรยากัน ไม่ เราไม่เคยมีอะไรกัน คืนเข้าหอท่านก็ไปนอนที่ห้องหนังสือ กอดจูบลูบไล้ภาพวาดของถานลี่หลิน"อย่าว่าแต่เข้าหอเลย แม้แต่แตะต้องตัวนางก็ไม่เคย จับมือก็ไม่เคยโจวเยี่ยนเฉิงตกใจ นางรู้ได้อย่างไร หรือว่าคืนนั้นนางจะไปตามเขาแล้วเห็น" ซินเหยียน คือว่าเรื่องนั้นข้าอธิบายได้ ข้าคืนนั้นข้าเมาหนักไปหน่อย ข้ายอมรับว่าข้าคิดถึงหลินเอ๋อ แต่คนเราล้วนมีอดีตกันทั้งนั้น ตอนนั้นข้าคิดถึงนางที่จากไปแล้วไม่มีโอกาสได้พบเจออีก ไม่คิดว่าอยู่ดีๆนางจะปรากฏตัว ส่วนเรื่องเข้าหอข้ายังทำใจไม่ได้ เลย เลยให้เวลาตัวเองหน่อย"" หึ จะเข้าหอกับข้าต้องใช้เวลาทำใจขนาดนั้
Read more
ตอนที่10
" ช่วงนี้ท่านดูเคร่งเครียด ให้ข้าช่วยทำให้ท่านสบายตัวดีหรือไม่"ถานลี่หลินลูบไล้อกแกร่งของโจวเยี่ยนเฉิงค่อยๆแหวกสาบเสื้อออก ลูบอกเปลือยเปล่าเมื่อเห็นว่าเขาเริ่มเคลิ้ม จึงใช้อีกมือลูบแท่งหยกของเขาจนมันเริ่มตื่นตัว โจวเยี่ยนเฉิงเห็นภาพทับซ้อน มองเห็นหน้าของถานลี่หลินเป็นซูซินเหยียน พอสะบัดหัวอีกทีถึงได้รู้ว่าเขาตาลาย เขารีบผลักถานลี่หลินออก " ดึกแล้วเจ้าไปนอนเถอะ ข้ามีเรื่องด่วนต้องไปจัดการ"พูดจบก็รีบจ้ำอ้าวเดินออกไป ทิ้งให้ถานลี่หลินยืนเหวออยู่ตรงนั้น เหตุใดเขาถึงได้ปฏิเสธนาง เหตุใดถึงได้รีบร้อนออกไปยามดึกแบบนี้ เขาจะไปที่ไหน หรือว่าจะไปหาซูซินเหยียน ไหนบอกว่าไม่ได้รักไง ก็ในเมื่อหย่ากันแล้วจะไปหาทำไมอีก นางกำมือแน่นแววตาฉายความโกรธเกรี้ยวโจวเยี่ยนเฉิงมาถึงจวนของซูตงหยาง ก็เห็นว่ามีบ่าวรับใช้ชายยืนเวรยามเต็มไปหมด ถ้าเข้าไปตรงๆก็คงต้องปะทะฝีมือกัน เขาไม่อยากทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ จึงเอาม้าไปผูกไว้ใต้ต้นไม้ห่างจากหน้าจวน แล้วใช้วิชาตัวเบาเหาะทะยานไต่ไปบนหลังคา ว่าแต่ซูซินเหยียนอยู่เรือนไหนนะ จวนแห่งนี้ไม่ได้กว้างมาก มีแค่ไม่กี่เรือน เรือนหลังนั้นเป็นของซูตงหยาง ส่วนตรงนั้นเป็นเ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status