สามีของข้าเป็นบุรุษอัปลักษณ์

ซูซินเหยียนลืมตาขึ้นมามองไปข้างๆใช้มือลูบไล้ที่นอนเย็นเฉียบ เมื่อคืนเป็นคืนเข้าหอของนางกับโจวเยี่ยนเฉิง แต่เขาไม่ได้นอนที่นี่ เขาไม่ยอมเข้าหอกับนาง ไม่แม้แต่จะมาเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวและดื่มเหล้ามงคลหลังพิธีกราบไหว้ฟ้าดินเสร็จ เขาก็กินดื่มกับแขกเหรื่อและสหายสนิท นางรอเขาอยู่นานจนหลายชั่วยาม จนสาวรับใช้ทนไม่ไหวไปตามเขา ถึงได้รู้ว่าเขาเมาหนักและนอนอยู่ที่ห้องหนังสือไม่ยอมเข้าหอกับนาง นางกับเขาเป็นคู่หมั้นกันมาหลายปีโดยผู้ใหญ่หมั้นหมายให้ พอถึงเวลาออกเรือนนางก็ได้แต่งงานกับเขา 

โจวเยี่ยนเฉิงเป็นสหายสนิทกับซูตงหยางพี่ชายของนาง นางมักจะติดตามพี่ชายไปนู่นมานี่บ่อยๆ และทุกครั้งโจวเยี่ยนเฉิงก็จะไปด้วย นางมีใจให้เขา จงรักภักดีมั่นคงไม่เปลี่ยน เพราะคิดว่าชีวิตนี้ยังไงนางก็จะต้องแต่งงานเป็นภรรยาเขาเพียงผู้เดียว แต่นางไม่รู้เลยว่าเขาไม่ได้รักนาง แต่มีคนในใจแล้ว จนกระทั่งเมื่อคืนนางตัดสินใจไปตามเขาที่ห้องหนังสือ ถึงได้เห็นเขารำพึงรำพันถึงหญิงคนหนึ่งทั้งยังกอดจูบภาพวาด 

" หลินเอ๋อ หลินเอ๋อข้าขอโทษ ข้าทำให้เจ้าเสียใจ แต่ข้าสัญญาว่าจะรักษาตัว จะไม่เข้าหอกับนางเด็ดขาด เจ้าอย่าโกรธข้าเลยนะ"

นางกุมอกด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบ หลินเอ๋อคือใครกัน เป็นคนรักของเขาอย่างงั้นเหรอเหตุใดนางถึงไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน 

" ฮูหยิน ท่านตื่นแล้ว"

ลู่หนิงเดินถืออ่างล้างหน้าเข้ามา

" หนิงเอ๋อ เขา"

" นายท่านออกไปตั้งแต่เช้าแล้วเจ้าค่ะ"

นางพยักหน้ารับรู้ บิดามารดาของโจวเยี่ยนเฉิงเสียชีวิตไปเมื่อสองปีก่อน จากเหตุถูกโจรภูเขาปล้นฆ่า ระหว่างทางไปวัดหวงซาน ทำให้เช้านี้นางไม่ต้องไปยกน้ำชาตามธรรมเนียม หลังกินอาหารเช้าเสร็จซูซินเหยียนก็ไปเดินเล่นสำรวจจวน ที่นี่เป็นจวนขนาดกลาง ในสวนปลูกดอกซานฉาฮวาเต็มไปหมด นางเดินไปนั่งที่ศาลาริมน้ำมองดูปลาหลีฮื้อแหวกว่าย บางตัวก็กระโดดขึ้นมางับกลีบบัวเล่น

นั่งเล่นสักพักก็ไปที่ห้องหนังสือ คิดว่าจะเลือกหนังสือมาอ่านเล่นสักสองสามเล่ม พอเข้าไปถึงก็เห็นกระดาษม้วนวางอยู่บนโต๊ะนางรีบหยิบขึ้นมา นี่มันเป็นภาพวาดที่โจวเยี่ยนเฉิงกอดจูบเมื่อคืนไม่ใช่เหรอ ด้วยความอยากรู้ว่าหญิงสาวในภาพหน้าตาเป็นอย่างไรจึงคลี่ออกดู นางจ้องมองภาพนิ่งพยายามคิดว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อนหรือไม่

" เจ้าทำอะไร"

โจวเยี่ยนเฉิงคว้าภาพวาดจากมือซูซินเหยียน แล้วผลักนางอย่างแรงจนนางกระเด็น หัวชนขอบชั้นวางหนังสือ

" ฮูหยิน"

ลู่หนิงรีบเข้าไปประคองซูซินเหยียน ซูซินเหยียนรู้สึกเจ็บปวดที่หัว เอามือจับดูถึงได้รู้ว่าเลือดออก นางมองดูโจวเยี่ยนเฉิงที่ม้วนภาพเก็บไว้แล้วกอดมันอย่างหวงแหน ไม่แม้แต่จะปรายตามองนาง นางน้ำตาคลอรีบเดินออกไปทันที สวนกับสือหลางที่เดินเข้ามา

" นายท่านเกิดอะไรขึ้นขอรับ เหตุใดฮูหยินถึงได้บาดเจ็บเช่นนั้น"

โจวเยี่ยนเฉิงพลันได้สติ

" เจ้าว่าอะไรนะ"

" ฮูหยินได้รับบาดเจ็บ ที่หัวมีเลือดไหลออกมา ท่านไม่เห็นหรือขอรับ"

โจวเยี่ยนเฉิงนึกถึงเมื่อกี้ที่เขาผลักนาง ไม่คิดว่าจะทำให้นางบาดเจ็บ ช่างสิ ใครใช้ให้นางมาวุ่นวายกับของของเขาหล่ะ นี่เป็นภาพวาดของถานลี่หลิน ที่เขาให้จิตรกรวาดภาพขึ้นมาตอนที่นางยังมีชีวิตอยู่ เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เขาได้รับรู้ว่านางยังอยู่ใกล้ๆเขา 

เมื่อคืนเขาเอาภาพนางมาดูแล้วนอนหลับไปตอนเช้าเขารีบร้อนออกไปเพราะไม่อยากเจอหน้าซูซินเหยียน ไม่อยากต้องกินข้าวร่วมกับนาง จึงลืมเก็บภาพวาด พอเขานึกขึ้นมาได้ก็รีบกลับมา ไม่คิดว่านางจะกำลังดูภาพวาดอยู่ ทำให้เขาโมโหผลักนาง 

เขาไม่ได้รักนาง แต่จำต้องแต่งงานกับนางเพราะคำสั่งของบิดามารดา แม้ทั้งสองจะจากไปก่อนจะถึงวันแต่งงาน แต่เขาได้สัญญาเอาไว้แล้วว่าจะแต่งกับนาง เขาก็ต้องแต่ง จะไม่ผิดคำพูดเป็นอันขาด มารดาของเขาเป็นคนเชื่อเรื่องคำทำนาย ครั้งนั้นมารดาของเขากับมารดาของซูซินเหยียนซึ่งเป็นสหายสนิทกัน ได้ไปสักการะพระมหาเถระโหย่วหัวที่วัดหวงซาน จึงได้ขอให้ตรวจดูดวงของเขาและนาง ท่านได้ทำนายว่าเขาและนางดวงสมพงศ์กัน หากได้แต่งงานกันดวงของนางจะส่งเสริมให้เขาเจริญรุ่งเรือง พอกลับมาก็จัดการให้เขากับนางหมั้นหมายกัน หลังจากนั้นไม่นานเขาได้สร้างผลงานจนฮ่องเต้เลื่อนขั้นเขาจากขุนนางระดับ8ขึ้นมาเป็นขุนนางระดับ4 ทั้งยังพระราชทานเงินทองของมีค่าให้กับเขาอีกมากมาย ยิ่งทำให้บิดามารดาของเขาเชื่อในคำทำนายว่าเป็นจริง จึงขอให้เขาสัญญาว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจะต้องแต่งงานกับนาง และต้องแต่งในปีที่นางอายุครบ17ปี ซึ่งปีนี้ก็เป็นปีที่นางอายุ17พอดีเขาจึงได้จัดงานแต่งตามที่รับปากกับบิดามารดาไว้ แต่เขาไม่ได้รักนาง เขารักถานลี่หลิน เขาทำตามสัญญาว่าจะแต่งงานกับนางเขาก็แต่งแล้ว แต่จะให้เขาเข้าหอกับนาง เขาทำไม่ลงจริงๆ

" ฮูหยินเจ็บมากไหมเจ้าคะ"

ซูซินเหยียนส่ายหน้า 

" นายท่านนะนายท่าน แค่ภาพวาดใบเดียวถึงกับต้องทำรุนแรงเช่นนี้ ไม่รู้ว่าสำคัญอะไรนักหนา"

" สำคัญสิ สำคัญมากด้วย ข้าผิดเองที่อยากรู้อยากเห็น"

" ภาพวาดนั่นเป็นภาพอะไรเหรอเจ้าคะนายท่านถึงได้หวงนักหนา แค่ท่านดูนิดเดียวถึงกับต้องผลักท่านจนได้รับบาดเจ็บเช่นนี้"

" ภาพคนรักของเขาหน่ะ"

ลู่หนิงตกใจรีบพูดปลอบ

" ฮูหยิน ท่านรู้ได้อย่างไรเจ้าคะ บางทีอาจไม่ใช่อย่างที่ท่านคิดก็ได้นะ"

" เมื่อคืนข้าไปตามเขาที่ห้องหนังสือ เขากอดจูบภาพวาดนั่น ยังพร่ำเรียกชื่อหลินเอ๋อ หากไม่ใช่คนรัก แล้วเขาจะทำแบบนั้นไปทำไม"

" หลินเอ๋อ ใครกัน ฮูหยินเจ้าคะข้าว่าคุณชายตงหยางน่าจะรู้จักนะเจ้าคะ"

" ข้าก็คิดเช่นเดียวกับเจ้า พี่ใหญ่เป็นสหายสนิทกับเขาน่าจะรู้ว่านางคือใคร"

นางคิดจะไปถามพี่ชายของนางวันนี้เลย เเต่ตอนนี้นางบาดเจ็บยังมีผ้าพันแผลอยู่ที่หัวหากไปสภาพเช่นนี้คงไม่ดี อีกอย่างบิดามารดาของนางยังไม่ได้กลับบ้านที่ต่างเมืองยังพักอยู่ที่จวนของพี่ชายนาง เพื่อรอพบนางในวันครบสามวัน ที่นางจะกลับไปเยี่ยมบิดามารดาตามประเพณี หากพวกเขารู้ว่านางถูกทำร้ายตั้งแต่วันแรกที่แต่งเข้ามาเกรงว่าจะเกิดเรื่อง จึงรอให้ถึงวันกลับไปเยี่ยมบ้านก่อน อีกสองวันแผลของนางน่าจะหายแล้ว ถึงวันนั้นค่อยถามให้รู้เรื่อง