บทที่ 6 ตัวซวยที่ไม่อยากเข้าใกล้ (4/4)

          “หึ” โกหกทั้งเพ นางเกลียดเขาเพียงเพราะเขาเป็นชินอ๋องซื่อจื่อ

            “พระองค์จะเชื่อที่หม่อมฉันกล่าวหรือไม่ก็แล้วแต่ หม่อมฉันขอตัวเพคะ” นางจะลุกหนี แต่มือใหญ่ของเขาคว้าข้อมือของนางเอาไว้ก่อนจะดึงรั้ง

            “เจ้ายังไปไม่ได้”

            “ชินอ๋องซื่อจื่อ พระองค์จะเอาแต่ใจเช่นนี้ไม่ได้ พระองค์ไม่มีสิทธิ์มาห้ามหม่อมฉัน” ตัวซวยผู้นี้เหตุใดถึงได้หน้าหนาหน้าทน นางแสดงตัวว่าไม่อยากอยู่ใกล้มากถึงเพียงนี้ ก็ยังดื้อรั้น

            “หึ” กล่าวถึงสิทธิ์หรือ หากตอนนั้นนางไม่เอ่ยปฏิเสธคำของฮ่องเต้และบิดาเขาด้วยท่าทางไร้เดียงสา วันนี้เขาและนางก็คงได้กลายเป็นคู่หมั้น

            “ปล่อยหม่อมฉันนะเพคะ” ยิ่งนางพยายามแกะมือบุรุษผู้นี้เพียงใด มือนั้นยิ่งกำแน่นจนนางเจ็บ

            “หากเจ้าไม่มานั่งคุยกับข้าดีๆ ข้าก็จะจับไว้เช่นนี้” ไม่ยอมปล่อย

            “แต่หม่อมฉันเจ็บนะเพคะ” สิ้นเสียงที่นางกล่าวมือใหญ่ก็ปล่อยออกก่อนจะเปลี่ยนมาพันธนาการเอวคอดของนางไว้แล้วรั้งตัวนางให้เข้าไปใกล้มากกว่าเดิม

            ตอนนี้จึงกลายเป็นเขานั่งกอดเอวนางที่ยืนอยู่ ใบหน้าของบุรุษรูปงามนิ่งเฉยจนยากจะคาดเดาอารมณ์

            “ชินอ๋องซื่อจื่อได้โปรดปล่อยหม่อมฉันเถิดเพคะ หากพระองค์ทำเช่นนี้แล้วมีใครมาเห็นเข้าหม่อมฉันจะเสียหายเอาได้”

            “...” ท่าทางนิ่งเฉยของอีกฝ่ายทำให้นางได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันก่อนจะพยายามเค้นน้ำตาเพื่อให้ดูน่าสงสาร

            “ได้โปรดให้เกียรติหม่อมฉันด้วยเพคะ” จางชิงหนี่ว์ก้มหน้ามองใบหน้าบุรุษรูปงามแต่ทว่าหยาบคายด้วยดวงตาที่ฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำ ท่าทางราวกับดอกสาลี่ต้องฝนของนางทำให้มือใหญ่คลายออก แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อย เขาเปลี่ยนเป็นจับตัวนางให้นั่งลงบนเก้าอี้ตัวข้างๆ มือใหญ่เปลี่ยนมาจับข้อมือนางไว้แทน

            ‘โถ่เอ๊ย! ไม่คิดจะหลงกลมารยาของสตรีเลยหรือ ใช่สิ...มารยาของข้าจะไปสู้มารยาดอกบัวขาวที่ท่านหลงใหลได้อย่างไร’ นั่นมันดอกบัวขาวชั้นเซียน ไม่ว่าบุรุษมากอำนาจและเก่งกาจเพียงใดก็ยังต้องกลายเป็นคนโง่เง่าตกหลุมพรางมารยาของสตรีเช่นสวี่ลู่ฟาง

            “ชินอ๋องซื่อจื่อได้โปรดปล่อยข้อมือหม่อมฉันด้วยเพคะ หม่อมฉันไม่ลุกไปไหนแล้ว”

            “อันฉี...เรียกข้าว่าอันฉีก่อน”

            “...”

            “เจ้าไม่อยากเอ่ยปากก็ไม่เป็นไร นั่งด้วยกันเช่นนี้แหละ”

            “เฮ้อ...พระองค์อายุมากกว่าหม่อมฉันหลายปี จะให้เรียกนามเฉยๆ จะดูไม่เหมาะสมนะเพคะ” ชายผู้นี้รุ่นราวคราวเดียวกับพี่ชายนาง หากเรียกเช่นนั้นจะไม่ดูตีสนิทเกินไปหรือ

            “เช่นนั้นเรียกข้า พี่อันฉี” จะให้เรียกพี่ชายเช่นเมื่อก่อนคงจะไม่ได้ ในเมื่อเจอกันครานี้เขาไม่ได้อยากเป็นพี่ชายนางแล้ว

            “...”

            “หากไม่เรียกข้าก็จะจับมือเจ้าเช่นนี้แหละ แล้วคำราชาศัพท์เหล่านั้นก็ไม่ต้องกล่าวให้ยุ่งยาก”

            “พี่อันฉีเจ้าคะ ได้โปรดปล่อยมือข้าเถิดเจ้าค่ะ” กล่าวจบก็ลอบกลอกตาขึ้นมองท้องฟ้าครู่หนึ่งพลางต่อว่าตนเองที่ไม่น่าออกจากจวนเลย

            จะว่าไปลางไม่ดีตั้งแต่พี่ใหญ่ต้องรีบเข้าวังกะทันหันแล้ว เหตุใดตอนนั้นนางไม่ฉุกคิด

            “อืม พูดเช่นนี้ค่อยรื่นหูหน่อย” เขากล่าวและปล่อยมือออกจากข้อมือนางแต่โดยดี

            ‘รื่นหูจวนท่านน่ะสิ ไปอยู่ให้ห่างจากข้าเลยนะเจ้าตัวซวย’ หากนางเอกรู้เข้าแล้วไม่พอใจ ไปยุแยงตัวร้าย สุดท้ายนางมิต้องถูกสังหารตามเดิมหรือ

            พยายามหลีกเลี่ยงมาตั้งเก้าปี เหตุใดถึงได้มาพลาดเอาวันนี้ ไม่น่าเลยจริงๆ ชิงหนี่ว์

            “เจ้าจะไม่บอกพี่จริงๆ หรือหนี่ว์เอ๋อร์ ว่าเหตุใดเจ้าถึงกันตัวเองให้ออกห่างจากพี่ ทันทีที่รู้ว่าพี่คือชินอ๋องซื่อจื่อ” น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยกับคำแทนตัวของเขาทำให้นางขนลุกพลันสั่นสะท้านไปทั้งตัว

            “ชินอ๋องซื่อจื่อ...เอ่อ พี่อันฉีได้โปรดแทนตัวเองว่าข้าเถิดเจ้าค่ะ ท่านกล่าวเช่นนี้ข้าไม่คุ้นเคย”

            “ตอนเด็กๆ พี่ก็กล่าวกับเจ้าเช่นนี้”

            “แต่ตอนนี้เราสองคนเติบใหญ่แล้วเจ้าค่ะ ทำเช่นเดิมคงจะมิเหมาะสม” อีกอย่างห่างเหินกันเก้าปีกว่า หรือจะกล่าวว่าเกือบจะสิบปีก็ได้ จะให้กลับไปเป็นเช่นวัยเด็กคงจะมิได้

            แล้วนางก็ไม่อยากแสดงออกถึงความสนิทสนมกับบุรุษรูปงามที่สตรีเกือบทั้งแคว้นหมายปอง

            “เหมาะไม่เหมาะ พี่ตัดสินเอง เอาเถิดอย่าได้สนใจผู้อื่นเลย” สักวันหนึ่งนางจะได้คุ้นเคยกับความสนิทสนมนี้

            ‘หากรู้ว่าจะเติบโตมาเป็นบุรุษเช่นนี้ นางคงไม่พาตัวเองไปใกล้เขาในตอนนั้น’

            เพราะนางเอาแต่ลอบด่าอีกฝ่ายในใจจึงไม่ได้สังเกตเห็นแววตาล้ำลึกยากจะคาดเดาของเขา