บทที่ 6 ตัวซวยที่ไม่อยากเข้าใกล้ (3/4)

      “ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะระวังให้ดี” หากบุรุษผู้นั้นเล่นตุกติกนางก็ไม่คิดไว้ไมตรีอีก อย่าได้คิดเอานางไปเป็นเครื่องมือเพื่อค้ำจุนบัลลังก์

            บทสนทนาในวันนั้นก็จบเพียงเท่านี้ แต่นางไม่คิดเลยว่าบุรุษที่สหายบอกว่าไม่ได้เชิญกลับมานั่งโดดเด่นอยู่ในงานปักปิ่นทั้งยังพาตัวซวยอย่างชินอ๋องซื่อจื่อมาด้วย พี่ใหญ่ก็มาไม่ได้โดนฮ่องเต้เรียกตัวเข้าวังด่วน เพราะคิดว่าไม่น่าจะมีเรื่องอันตรายใดในจวนสหายนางจึงยืนยันที่จะมาคนเดียว

            ส่วนหวังเยว่ฉิง ก็ล้มป่วยกะทันหันจึงไม่สามารถมาร่วมงานได้ ในคราแรกนางจึงต้องนั่งเพียงลำพัง แต่โชคดีที่เปี่ยวเม่ย[1]ของสหายเข้ากับผู้อื่นง่ายนางจึงมีเพื่อนไม่เคว้งคว้างเท่าใดนัก

            “ขออภัยที่เปิ่นหวางมาร่วมงานโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า”

            ‘ไม่ได้แจ้งหรือเขาไม่ได้อยากเชิญกันแน่’ ดวงตาเมล็ดซิ่งของนางมีแววเอือมระอาพาดผ่าน

            “หึ” ชินอ๋องเค้นเสียงในลำคอ สายตาจับจ้องสหายของคุณหนูเจิ้งอย่างเปิดเผย

            เมื่อถึงเวลาเจิ้งเข่อชิงก็ถูกประคองออกมานั่ง นัยน์ตาหงส์ฉายแววตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของคู่หมายที่นางตั้งใจไม่ให้บิดาส่งเทียบเชิญ

            แล้วก็เป็นดั่งที่ชิงหนี่ว์ที่น่าเอ็นดูของนางบอก ปิ่นหงส์ล้ำค่าถูกวางรวมกับปิ่นที่บิดามารดาและท่านปู่ท่านย่าเตรียมให้ แน่นอนว่านางปฏิเสธและไม่เลือกปิ่นนั้น ทำให้ผู้นำปิ่นมาจ้องมองนางด้วยสายตาไม่พอใจ แต่ใครจะสนเล่า หากไม่พอใจก็รีบๆ ถอนหมั้นไป นางจะได้หาวิธีเกี้ยวพาสตรีน่าเอ็นดูได้เต็มที่

            ครั้นเสร็จสิ้นพิธีการแล้วคุณหนูเจิ้งจึงถูกพาไปเปลี่ยนอาภรณ์ ในระหว่างที่นางกำลังนั่งกินอาหารอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีสาวใช้ของจวนเจิ้งมาตามนาง

            “คุณหนูรอท่านอยู่ที่เรือนเจ้าค่ะ” สตรีผู้นี้คือสาวใช้ของสหายไม่ผิดแน่

            “มีอันใดหรือไม่”

            “คุณหนูกล่าวว่าอยากให้ท่านไปพูดคุยกันที่เรือนดีกว่าเจ้าค่ะ”

            “อืม เช่นนั้นไปกันเถิด” นางมองซ้ายมองขวาหาเปี่ยวเม่ยผู้นั้น แต่ก็ไม่เจอ จึงตัดสินใจที่จะเดินตามสาวใช้ของสหายออกจากโถงงานเลี้ยง

            “เข่อชิงกำลังลำบากอยู่หรือ”

            “เอ่อ...คุณหนูกำลังอารมณ์ไม่ดีเจ้าค่ะ น่าจะเกิดจาก...” เสี่ยวยาไม่กล้าที่จะเอ่ยต่อ

            “อืม...ข้าเข้าใจแล้ว นำไปเถิด” คุณหนูจางกล่าวก่อนจะเดินตามสาวใช้คนสนิทของสหายไป

            ในนิยายทั้งหลายเมื่อใดก็ตามที่นางเอกหรือพระเอกเดินตามสาวใช้ออกไปมักจะเกิดเรื่อง แต่เสี่ยวยาเป็นสาวใช้คนสนิทของเข่อชิงคงไม่เกิดเรื่องอันใดกับนางหรอกนะ ยกเว้นแต่ว่าสหายคนนี้ของนางจะถูกสาวใช้หักหลัง

            พอคิดถึงตรงนั้นฝีเท้าของนางเริ่มชะลอลงเพื่อทิ้งระยะห่าง หากเกิดเรื่องนางจะได้หนีได้ทัน แต่หารู้ไม่ว่าการกระทำของนางจะเป็นการเปิดช่องว่างให้คนที่รอโอกาสนี้อยู่

            ในช่วงที่กำลังจะเดินเลี้ยวซ้ายตามหลังสาวใช้ จู่ๆ ก็มีมือใหญ่ของบุรุษมาปิดปากนางไว้ มืออีกข้างรวบเอวแล้วยกให้เท้าของนางลอยจากพื้น ด้วยความตกใจนางพยายามดิ้นรนให้หลุดจากพันธนาการ ก่อนสายตาจะเห็นว่ามีบุรุษผู้หนึ่งในอาภรณ์ล้ำค่าเดินตามสาวใช้ของสหายแทนนาง       

            ‘ชั่วช้ายิ่งนัก ข้าเกลียดพวกบุรุษสูงศักดิ์’ นางไม่ต้องเสียเวลาคาดเดาให้ลำบาก ว่าคนที่กำลังลากตัวนางแยกออกมาเป็นใคร

            จางชิงหนี่ว์ถูกบุรุษที่นางแทบไม่อยากใกล้ชิดพาตัวมายังสวนที่ไม่มีผู้คน ก่อนจะถูกปล่อยให้เป็นอิสระ

            “ชินอ๋องซื่อจื่อพระองค์ไม่ควรทำกิริยาหยาบคายเช่นนี้ต่อสตรีเลยนะเพคะ” นางกล่าวพลางใช้มือลูบเอวตนที่ถูกรัดจนเจ็บ

            “ขออภัย เปิ่นหวางไม่อาจขัดคำสั่งของผู้สูงศักดิ์ได้”

            “ในเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามที่พระองค์ตั้งใจแล้ว เช่นนั้นหม่อมฉันทูลลาเพคะ” กลับจวนตนเองคงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด อย่างน้อยก็ไม่ต้องอยู่ใกล้เจ้าตัวซวยนี่

            หากมีใครมาเห็นนางอยู่กับบุรุษผู้นี้ แล้วเรื่องราวถูกเล่าลือจนเข้าหูพี่ใหญ่ มิแคล้วนางคงโดนโกรธ ไหนจะฮ่องเต้ที่พยายามจะยัดเยียดบุรุษผู้นี้ให้นางอยู่ร่ำไป แม้จะมีราชโองการให้เลือกคู่ครองเอง แต่นางก็ไม่ไว้ใจคนในราชวงศ์หรอก คนพวกนี้มากเล่ห์กลับขาวเป็นดำได้เสมอ

            “เจ้ายังไปไม่ได้” บุรุษรูปร่างสูงใหญ่ใช้มือโอบรั้งเอวนางเอาไว้อีกครั้ง

            “เพราะเหตุใดเพคะ”

            “ข้าบอกว่ายังไปไม่ได้ ก็คือข้ายังไม่ให้ไป” เพราะมัวแต่คิดจะหลีกหนีจึงไม่ทันได้สังเกตว่าบุรุษสูงศักดิ์ผู้นี้กล่าววาจากับนางอย่างธรรมดาสามัญ

            “แต่หม่อมฉันแค่กำลังจะกลับจวนไม่คิดจะไปขัดขวางองค์รัชทายาท” นางกล่าวพลางแกะมือที่พันธนาการเอวตนอยู่

            “...” เขาไม่ตอบนางแต่กลับยกตัวนางให้ลอยขึ้นแล้วพาไปที่ศาลาริมน้ำ

            “ชินอ๋องซื่อจื่อ ได้โปรดปล่อยหม่อมฉันเถิดเพคะ” สิ้นเสียงนางเขาก็ปล่อยนางลงเมื่อเดินถึงจุดหมาย

            “เรารู้จักมักคุ้นกันตั้งแต่เด็ก เจ้าควรเรียกข้าเช่นเดิม” อย่างน้อยก็ก่อนที่นางจะรู้ว่าเขาคือใคร

            “ขอประทานอภัยเพคะที่ตอนนั้นหม่อมฉันยังไร้เดียงสาจึงทำกิริยาที่ไม่เหมาะสมออกไป” และเพราะเรื่องราวในตอนนั้นทำให้นางได้แต่ก่นด่าตนเองมาจนถึงทุกวันนี้หากวันนั้นนางไม่หนีจื่อรั่วไปที่ท้ายจวนของท่านปู่ นางก็คงไม่ได้เจอเขา

            คำกล่าวของสตรีตรงหน้าทำให้ชินอ๋องซื่อจื่อกัดฟันแน่นอย่างพยายามควบคุมอารมณ์เพื่อที่ตนจะได้คุยกับสตรีดื้อรั้นอย่างใจเย็น

            “ชิงหนี่ว์ มันเกิดอันใดขึ้น เหตุใดพอรู้ว่าข้าคือชินอ๋องซื่อจื่อเจ้าถึงได้ทำตัวห่างเหิน” เขาไม่ได้คิดไปเอง เพราะหลังจากวันนั้นนางก็ไม่ไปที่จวนจางของท่านราชครูจางอีกเลย

            มันคือเรื่องที่ค้างคาใจเขามาเก้าปี และก็เป็นเก้าปีที่เขาไม่เคยพบเจอนาง สตรีผู้นี้ทำตัวราวกับหายไปจากเมืองหลวง

            “หม่อมฉันเพียงไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับราชวงศ์เจ้าค่ะ”

            “หึ” โกหกทั้งเพ นางเกลียดเขาเพียงเพราะเขาเป็นชินอ๋องซื่อจื่อ

[1] ญาติผู้น้องฝ่ายมารดา