ใช่รักหรือเปล่า(บังเอิญรัก)

ใช่รักหรือเปล่า(บังเอิญรัก)

last updateLast Updated : 2025-05-11
By:  เนตรนOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
15Chapters
757views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

จะบอกว่าคนแปลกหน้า? ก็คุ้นหน้าเกินกว่าจะบอกว่าไม่รู้จัก จะบอกว่าคนรู้จัก แต่…ทั้งชื่อ ที่อยู่ ก็ไม่มีอะไรเลยที่เขารู้ จะบอกว่า.. เอ่ออ… คู่นอน ก็ยังไม่เคยนอนด้วยกัน แต่ก็ทำอะไรที่ยากจะอธิบายไปแล้ว

View More

Chapter 1

จากลา

The freezer at minus 22 degrees Fahrenheit left me shivering uncontrollably. It was so cold!

No matter how much I shouted, Mom and Dad refused to let me out.

With no other choice, I could only rub my hands desperately and jump around in the cramped space just to barely hang on. But eventually, I ran out of strength to keep jumping.

After my little brother, Owen Rivera, froze solid, Mom broke down on the spot. She screamed in anguish and finally remembered me, the one she blamed for everything.

"Are you dead or what? Why did you have to faint? Were you faking it? What good does killing my son do you?"

I shook my head frantically, trying to explain, but Mom wouldn't believe me. I turned to Dad for help, but he slapped me across the face.

Then, as if that wasn't enough, he threw me straight into the freezer.

"Your brother was cold and scared in there. Now you can experience what that feels like."

"Mom, Dad, I really didn't mean to. How could I want to hurt Owen? I loved him too!" I insisted.

I pounded on the door while pleading, but no one paid attention to me. I felt like my entire body was freezing solid.

Just as I reached my breaking point, my body suddenly floated upward. All the pain I felt vanished.

I thought I'd gained some kind of superpower that made me immune to the cold. But the next second, I saw my own corpse. It was a small figure with blood smeared across her features.

Frozen solid, I still maintained the posture of knocking on the door. In the last second of my life, I was still calling out to Mom and Dad for help.

But no one answered me. And just like that, I'd frozen to death.

Even after I died, I still worried about my parents. My soul immediately drifted toward them.

Mom was piling snacks in my brother's room, murmuring as she worked. "Owen, you said you wanted me to buy you snacks for your whole life. So why did you leave me?"

As I watched Mom cry, my heart twisted painfully. Owen was Mom's entire world. To conceive him, she'd taken countless injections to prevent miscarriage. The day he was born, Mom proudly showed him off to everyone in town, bragging that she finally had a son.

Dad was devastated by Owen's death too. His eyes were bloodshot as he smoked. But he was the head of the household, so no matter how grief-stricken he felt, he still remembered to comfort Mom.

"Honey, don't be like this. Our son is gone, but those of us who remain still need to keep living."

With that, he stood up and went to the kitchen to cook Mom some soup.

But Mom didn't eat. She just cried and said, "Right now, aside from that heartless Ivy, who could possibly have an appetite?"

She stared at the bowl of soup, then suddenly seemed to remember something and said viciously, "Don't you think Ivy did this on purpose? The more I think about it, the more something feels off.

"She fainted, she didn't die. So why couldn't she hear Owen calling for help?

"No, I need to go out there and interrogate her."

Dad gripped her firmly. "I'm not particularly fond of Ivy either, but she's still a child. She couldn't be that malicious, could she?"

"Don't underestimate her. That girl is sneaky. She definitely killed Owen. I never should have brought her here from the countryside.

"No—I never should have given birth to her at all."

Hearing such venomous curses, my soul suddenly ached sharply.

Was this really what they thought of me? That I was such a terrible child?

When they brought me back from Grandma's house, they clearly promised Grandma they'd treat me well.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
15 Chapters
จากลา
“ปะ เป็นไปไม่ได้”หมายความว่า…ร่างสูงยืนอยู่หน้าประตู พึมพำกับตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนเองกำลังได้ยิน ภาพความทรงจำต่างๆ ตั้งแต่วันที่ทั้งตนเองและเขาคนนั้นกำลังวางแผนเตรียมตัวสมัครไปเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนที่ต่างประเทศ เพื่อจะได้ไปใช้ชีวิตด้วยกัน ความหวังความฝันพังทลายลงไปในพริบตา“..ฉันจะบอกอีกครั้ง ไม่ใช่ในฐานะอาจารย์ที่ปรึกษาของนายแต่เป็นในฐานะอาของนายแล้วกัน ว่าไอ้หมอนั้นไม่เคยที่จะยื่นสมัครมาเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนด้วยซ้ำ ..ที่นำมายื่นมีเพียงใบสมัครแค่ของนาย”“……”เสียงของอาจารย์ที่ปรึกษาเปรียบเหมือนสายฟ้าที่ผ่าลงกลางหัวของเขาอีกครั้ง เมื่อรู้ความจริง“.. เห็นแก่ที่นายเป็นหลาน ถ้าอยากรู้ความจริงนายก็ลองไปที่นี่แล้วกัน แล้วฉันก็หวังว่านายจะเลิกดื้อกับพี่สักที”เอกดนัยยัดกระดาษแผ่นเล็กใส่ในมือของผู้เป็นหลานชายอีกครั้งก่อนจะพูดทิ้งท้ายแล้วเดินเข้าห้องไป แม้จะเป็นอาแต่เพราะด้วยอายุที่ไม่ต่างกันมากนัก เอกดนัยก็ค่อนข้างที่จะมองว่าหลานชายคนนี้เป็นเหมือนน้องชายมากกว่า และไม่อยากเห็นพี่สาวและพี่เขยมาเป็นห่วงลูกชายเพียงคนเดียวด้วย“… แม้นายจะเจ็บปวด แต่ฉันก็หวังว่านายจะเลือกทางที่
Read more
รอดหรือยัง
“เฮ้อออ… ในที่สุดก็ถึงสักที”ร่างสูงถอนหายใจออกยาวๆ เพื่อคลายความเหนื่อยล้า ไม่รู้ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น ตั้งแต่ก่อนจะเดินทาง ก็เพราะเรื่องแฟนเก่าที่คบกันมา และวางแผนกันไว้อย่างดีว่าจะสมัครเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนด้วยกัน แต่สุดท้ายตนดันมีชื่ออยู่คนเดียว และไม่ใช่แค่นั้นตนเองดันมารู้ความจริงเอาวันที่จะเดินทาง สุดท้ายก็แก้ไขอะไรไม่ได้มาก ถือว่าในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดี ที่คุณอาที่เป็นอาจารย์ที่ปรึกษายอมช่วยบอกเรื่องจริง สุดท้ายเพราะอะไร ๆ ไม่เป็นไปดั่งใจ ไอน์เลยตัดสินใจไปเผชิญหน้ากับความเป็นจริงแล้วทิ้งระเบิดก่อนจะเดินทางแม้ว่าจะได้ขึ้นเครื่องอย่างหวุดหวิด แต่แล้วตลอดทั้งการเดินทางความคิดมากมายก็ได้หลั่งไหลเข้ามา ไม่รู้ว่าการเดินทางไปครั้งนี้จะเป็นอย่างไร แต่ก็อาจจะเป็นการเริ่มต้นใหม่ที่ดีก็ได้ สุดท้ายแล้วเพราะความดื้อของเขาเอง ทั้งที่ครอบครัวไม่เห็นด้วยกับการที่คบกันกับแฟนคนนี้ แต่ตัวเองก็ดื้อเลือกแฟนจนทำให้ต้องมีเรื่องกับครอบครัว“เอาวะ!! ไหน ๆ เรื่องก็เกิดแล้ว ก็คงจำเป็นต้องเดินหน้าง้อพ่อกับแม่นั้นแหละนะ”แม้จะคิดว่าเรื่องนี้อาจจะต้องใช้เวลา แต่ไอน์ก็ไม่ได้กังวลมากนัก แต่ผิดกับเรื่
Read more
เรื่องเล่า
ผ่านมาแล้วหนึ่งสัปดาห์ ที่ทั้งความคิดตีกันจนสับสนไปหมด ไหนจะอาการวิตกกังวลจนทำให้รู้สึกหวาดระแวงถึงขั้นไม่สามารถหลับได้เต็มอิ่ม จนตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลาทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ไหนจะรอยคล้ำใต้ตาที่พยายามกลบอย่างไรก็ไร้ประโยชน์ เพราะผิวที่ขาวอยู่แล้ว พอมีรอยคล้ำก็ยิ่งเห็นได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้นนี้อีก“เฮ้ออ.. ให้ตายสิ!!”ร่างสูงเดินบ่นพึมพำถอนหายใจไปตามถนน เดินไปเรื่อย ๆ จนผู้คนที่เดินผ่านไปมาเริ่มบางตาลง“เอาวะ! วันศุกร์สุดสัปดาห์ ก็ต้องดื่มสิ”เมื่อคิดได้ดังนั้น ไอน์ก็เริ่มเดินหาร้าน และจากที่เดินผ่านมาหลาย ๆ ร้านก็เริ่มจะปิดแล้ว จนไปเจอกับร้านอาหารร้านหนึ่งที่เป็นกึ่งร้านอาหารกึ่งบาร์ ทั้งบรรยายกาศและการตกแต่งร้านดูมีสไตล์เป็นเอกลักษณ์สะดุดตา พอเข้ามาภายในก็ให้บรรยากาศที่อบอุ่นจนไม่น่าเชื่อ ไอน์จึงตัดสินใจที่จะปล่อยความคิดที่วิตกกังวลมาทั้งสัปดาห์ทิ้งไป ก่อนจะสั่งเครื่องดื่มที่โหยหามานั่งดื่มกินอย่างรู้สึกผ่อนคลายลง“.. ใช่หรือเปล่านะ”มือเรียวที่ถือแก้วน้ำสีเข้มหมุนวนแก้วเล่นอีกครั้ง ก่อนจะพึมพำออกมาอย่างนึกสงสัย จริง ๆ ถ้าถามว่าไม่ให้คิดอะไรเลยก็คงจะเป็นไปไม่ได้เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นม
Read more
ไม่รอดแน่
“หืม…”ไอน์ที่ได้ลองจับสัมผัสดูแล้ว ทำไมอาวุธที่พกไว้ถึงนุ่มนิ่มล่ะ เพราะสงสัย มือเรียวจึงเผลอบีบขยำไปมาโดยไม่รู้ตัว“เฮ้ยย!!”เซนที่อยู่ ๆ ก็โดนจับส่วนที่อ่อนไหวก็ถึงขั้นหน้าขึ้นสี พยายามขัดขืนถอยหนีแต่ก็เพราะแผ่นหลังที่อยู่ติดกับประตูจึงไม่มีทางที่จะขยับได้ไปมากกว่านี้แล้ว ซ้ำยังจะผลักออกก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะบาดเจ็บ การขัดขืนและพยายามห้ามของตัวเองเลยไม่ค่อยได้ผล ซ้ำยังยิ่งดิ้นก็เหมือนว่าสัมผัสจากมือนั้นจะยิ่งหนักขึ้นอีก แต่ที่น่าตกใจจนทำให้เสียงทุ้มต่ำร้องอุทานออกมา ก็เพราะว่าอยู่ ๆ อีกฝ่ายก็ขยับตัวลงไปแล้วเปิดกางเกงของเขาออก“โอ้วววววว… ตระ บอง ยักษ์”ดวงตาคู่สวยจดจ้องไปเบื้องหน้า ตกใจกับความใหญ่โตที่เพิ่งโผล่ออกมาจากกางเกงของร่างแกร่ง ทั้งความหนาและความยาว ให้ความรู้สึกเหมือน กระบองยักษ์ ไม่มีผิด เพราะยังคงมึนเมาอยู่จึงทำให้ไอน์ไม่มีสติ พอคิดอะไรก็พูดออกมาตามที่คิดทั้งอย่างนั้น“อึก ดะ เดี๋ยว!!”อยู่ ๆ มือเรียวก็เข้ามากอบกุมความเป็นชายของเขา เซนที่ตกใจก็ได้แต่รีบร้องห้ามเสียงหลง เพราะตอนนี้อีกฝ่ายไม่เพียงจับเฉย ๆ แต่มือเรียวกลับขยำบีบกำความเป็นชายของเขาเหมือนกับเป็นที่บริหารมือ แต่ยิ
Read more
ไอศกรีมเย็น ๆ
“..ทำยังไงดีล่ะ อะ อ๊ากก… ”“ หรือว่ามีอะไรผิดพลาดตรงไหน ไม่สิ ..มันไม่มีทางเป็นแบบนั้นไปได้นี่หน่า”“อะ เอาไงดีล่ะ หรือว่าดรอปเรียนไปเลยดีไหม ”“หรือโทรหาคุณแม่ดี ไม่สิ ต้องแก้ปัญหาก่อน ใจเย็นนะไอน์ ใจเย็น ค่อย ๆ คิด ค่อย ๆ คิด”“อะ เอาวะ สะกดจิตตัวเองว่ามันไม่ใช่ มันไม่เป็นความจริง แค่ความฝัน แค่ความฝัน หลับไปก่อนเดี่ยวตื่นมาก็ลืม”ไอน์ที่กลับมาถึงห้องก็เดินไปนั่งที่โซฟากลางห้องโดยที่ยังไม่เปิดไฟหรือสนใจอะไรรอบข้าง เสียงทุ้มพูดพึมพำกับตัวเอง พร้อมทั้งกำมือแน่นอย่างวิตกกังวล ไม่อยากจะเชื่อว่าภาพที่ฉายซ้ำ ๆ ในความทรงจำจะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง แต่พอคิดไปคิดมา ไอน์ก็เลือกที่จะสะกิดจิตตัวเองโดยให้คิดว่านั่นเป็นเพียงแค่ความฝันเท่านั้น พอคิดข้อสรุปได้แล้ว จึงเดินสาวเท้าเข้าไปทิ้งตัวนอนทั้งอย่างนั้นทันที“ สวัสดีครับทุกคน”“ สวัสดีครับ/ค่ะ รุ่นพี่”“สวัสดีไอน์ ว่าไงปรับตัวได้เร็วเหลือเกินนะ พอดีเลยวันนี้เราจะไปกินเลี้ยงกัน นายจะไปด้วยหรือเปล่าล่ะ”“โอ้ โอเค”“งั้นเรียนเสร็จเจอกันตอนเย็นประตูหลังมหาลัยนะ”หลังจากที่ตื่นขึ้นมา ไอน์ก็ไปเรียนตามปกติ แม้ภาพความทรงจำฉายขึ้นมาบ้าง แต่ตัวเขาก็เล
Read more
อีกแล้ว
“ อะ เฮ้ยย…”เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มที่เดินเข้ามาอยู่ ๆ ก็หมดสติล้มลง ชายหนุ่มทั้งสองคนก็อุทานออกมาพร้อมกันอย่างตกใจ“ อะ เอาไง ดีล่ะครับ ลูกพี่”“.. พาเข้าร้านไปก่อน”ทั้งสองหันมองหน้ากันไปมาแล้วก็หันมองร่างที่ล้มลงกับพื้น ก่อนคิดตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรกับบุคคลที่สามที่เป็นลมหมดสติไปแล้วคนนี้ดีแต่เมื่อคิด ๆ ดูแล้วเรื่องที่เกิดขึ้นมันก็น่าเข้าใจผิดอยู่หรอก ต้นเหตุมาจากลูกน้องของเขาเองที่อยู่ ๆ ก็รับเจ้าเหมียวมา ทุกอย่างก็ปกติดีจนกระทั้งถึงเวลาปิดร้านลูกน้องหนุ่มคนสนิทที่กำลังจะเอาขนมแมวเลียไปให้เจ้าเหมียวที่เริ่มร้องไม่รู้ว่าถูกขังไว้นานแล้วหรือเริ่มหิวแล้วกันแน่ พอลูกน้องหนุ่มเปิดกรงก็เป็นจังหวะที่เจ้าเหมียวตัวเล็กนี่กระโดดหนีออกมา ทำให้ลูกน้องที่ตกใจก็ไล่จับอย่างเอาเป็นเอาตายด้วยความตกใจเช่นกัน เจ้าเหมียวก็ยิ่งกระโดดไปทั่วและจังหวะที่มันกำลังจะกระโดดออกไปทางประตูหลังร้านที่เปิดอยู่ลูกน้องหนุ่มก็กระโดดกระโจนตัวเองเพื่อจับมันเอาไว้ แต่เพราะเสียหลักจึงล้มลงไปบนพื้น ตัวไปทับกับถุงซอสที่ยังไม่ได้เก็บทำให้ทั้งตัวเปื้อนซอสมะเขือเทศเต็มไปหมดตอนที่ลูกน้องหนุ่มกำลังตกใจ ก็เผลอทำเจ้าเหมียวหลุด
Read more
เฝ้าแฟน
และแล้วก็เป็นอีกหนึ่งสัปดาห์ที่ช่างยาวนานอีกแล้ว หัวที่ปวดตุบ ๆ ทำเอาไอน์แทบอยากจะบ้าตาย สุดท้ายตอนที่เช้าวันนั้นที่ไอน์ตื่นมาแล้วเจอกับผู้ชายคนนั้นเขาก็จำได้ทันที และภาพเหตุการณ์ในความทรงจำต่าง ๆ ก็หลั่งไหลเข้ามาเพียงเพราะไอน์ได้เห็นเสื้อยืดผืนบางที่เปียกน้ำจนปรากฏให้เห็นแผ่นอกแน่น ๆ ของมัดกล้ามเนื้อนั้น ทำเอาไอน์ประมวลสถานการณ์ต่าง ๆ ได้โดยอัตโนมัติ และก็เพราะรู้สึกละอายเกินไปที่จะต้องเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายต่อ เขาเลยเลือกที่จะหนีมาอีกครั้งและในตอนที่เขาคิดว่าจะกลับไปขอโทษอีกฝ่ายให้เป็นเรื่องเป็นราวดีหรือเปล่านั้น ความทรงจำแรกเริ่มที่เจอกันก็ฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้ความคิดในหัวของเขาตีกันยุ่งเหยิงไปหมด และไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีเจตนาต่อเขาอย่างไรด้วย แล้วถ้าเกิดว่าที่คนคนนั้นจงใจพาตนเองไปที่บ้านเพื่อปิดปากกับเรื่องที่ตนไปล่วงรู้ในสิ่งไม่ควรรู้เข้าล่ะ จะทำอย่างไรและพอคิดไปคิดมา ก็ทำให้ไอน์รู้สึกหวาดระแวงขึ้นไปอีกว่า ผู้ชายคนนั้นอาจจะกำลังเฝ้ามองและรอจังหวะที่จะจัดการกับตนเองอยู่ก็เป็นได้ และพอนึกคิดถึงเรื่องที่ตัวเขานั้นไปทำกับอีกฝ่ายแล้ว ต่อให้เกิดกับใครก็คงรู้สึกว่าปล่อยผ่านไปไม่ได้เช่น
Read more
แน่นจริง ๆ
“ผมปลุกยังไงลูกค้าท่านนี้ก็ไม่ยอมตื่นเลยครับ ทำยังไงดี ผมนัดกับแฟนไว้ด้วยสิ พี่ครับช่วยผมด้วยครับถ้าครั้งนี้ผมเบี้ยวนัดเธออีก ผมตายแน่”“อื่ม กลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง”เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มรุ่นน้องมีท่าทีลำบากใจ เซนจึงอาสาจัดการเอง“ขอบคุณครับ พี่เป็นลูกพี่ที่ดีที่สุดดด..”ชายหนุ่มรุ่นน้องรีบขอบคุณผู้เป็นนายก่อนจะรีบออกไป“เฮ้อออ… เอาไงดีล่ะ”เซนยืนมองใบหน้าที่คุ้นเคยขณะที่หลับอยู่บนโต๊ะ อย่างคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรดี“คุณ คุณครับ”“…..”เซนตัดสินใจเรียกอีกฝ่ายอีกครั้ง แต่ก็ไร้เสียงและปฏิกิริยาตอบรับใด ๆ เซนจึงตัดสินใจได้ว่า ก็คงต้องพากลับไปด้วยแล้วแหละ“… ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า”แต่ในขณะที่เซนกำลังจะก้มตัวลงไปอุ้มอีกฝ่าย ร่างสูงก็ชะงักไปก่อนจะเปลี่ยนท่าทางใหม่ สุดท้ายก็คือ เซนเลือกที่จะอุ้มร่างไร้สติพาดไปบนบ่าแกร่ง แล้วเดินออกไปพร้อมกับพึมพำเบา ๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นเมื่อก่อนหน้านั้นได้ขึ้นมาเพราะวันนี้ค่อนข้างดึกแล้วทั่วทั้งถนนแทบจะไม่มีทั้งคนและรถที่สัญจรผ่านไปมา และเพราะคอนโดอยู่ใกล้กับร้านอาหารอยู่แล้วเซนจึงเดินไปไม่นานก็เกือบจะถึงแล้ว“… หืมม?”ไอน์ที่อยู่ ๆ
Read more
เผชิญหน้า
และแล้วสุดท้ายก็ทำให้เซนนอนไม่หลับตลอดทั้งคืนอีกตามเคย“…หึ คงออกไปแล้ว”เซนที่เดินออกมาจากห้องนอนในตอนเช้า มองสังเกตรอบ ๆ ห้องก่อนเป็นสิ่งแรก เพราะยังไงเขาก็คิดมาแล้วว่าอยากจะพูดคุยกันสักครั้ง แม้จะไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดหรือควรอธิบายอะไรจากตรงไหนก็ตาม แต่ลึก ๆ แล้วก็ไม่ใช่ว่าเขานั้นไม่ได้คิดไว้เผื่อเลยว่าอีกฝ่ายอาจจะหนีกลับไปก่อนแล้วก็ได้ แต่พอเห็นห้องว่างเปล่า ถึงจะคิดเผื่อไว้แล้วก็ตาม แต่ความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกก็ยังคงตีขึ้นมาอยู่ดี“อะ เอ่ออ.. อะ อรุณสวัส ครับ”“…..”ไอน์ที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำ เอ่ยทักทายเจ้าของห้องด้วยท่าทีเลิ่กลั่ก“ ผะ ผม ถือวิสาสะใช้ห้องน้ำคุณ”เมื่อเห็นว่าร่างสูงไม่ได้ตอบกลับมา แต่ยืนมองตนเฉย ๆ ไอน์เลยเอ่ยขึ้นอย่างขัดเขินต่ออีกประโยค“.. ครับ”เซนที่เห็นเจ้าของเสียงแล้วชะงักไปชั่วขณะ จะบอกว่าทำตัวไม่ถูกก็เหมือนจะไม่ใช่ทั้งหมด หรือเรียกว่าโล่งอก โล่งอกเหรอ? จะอะไรก็ช่าง แต่ที่แน่ ๆ ความรู้สึกแปลก ๆ ที่ว่าพอไม่เห็นอีกฝ่ายอยู่นอกห้องเมื่อกี้ก็ทำเอารู้สึกผิดหวังอยู่ไม่น้อยนั้น แต่พอเห็นแล้วความรู้สึกนั้นก็หายไปในทันที เลยได้แต่ตอบรับกลับไปสั้น ๆ“อะ เอ่ออ.. ถ้าผมพู
Read more
ก็หล่อจริง ๆ นั่นแหละ
“…..”“… ใคร! โทรมาแล้วทำไมไม่พูด จะกวนประสาทกันหรือไง?”“… อะ เอ่ออ ไอน์ เดี๋ยวก่อน นี่ปกป้องเอง”“ฮะ!! ว่าไงนะ!?”“ไอน์ ปกป้องขอโทษ เราเลิกกับแฟ เอ่อ ผู้หญิงคนนั้นไปแล้วนะ จริง ๆ เป็นเรื่องเข้าใจผิด ปกป้องไม่ได้เป็นอะไรกันเลยนะ พอดีเพื่อน ๆ เชียร์ให้คู่กันและแซวเล่นเฉย ๆ เราไม่ได้คิดอะไรเลยจริง ๆ นะ คนที่เรารักที่สุดก็คือไอน์ ไอน์รู้ใช่ไหม เรากำลังจะไปห…”“เหอะ!! พล่ามเสร็จหรือยัง? แล้วไม่ต้องโทรมาอีกนะ”“อะ ไอ…”“เหอะ!! ไอ้เวรนี่ ตัวขัดขวางอารมณ์แท้ ๆ”ไอน์ กดวางสาย ก่อนจะสบถออกมาอย่างหัวเสีย แต่ก่อนที่จะโมโหไปมากกว่านั้น ชื่อที่ทำให้ไอน์ต้องมองบนก็โชว์ขึ้นมา ทำให้ไอน์กดรับทันที“สวัสดีน้องชายสุดหล่อ เป็นไงได้ข่าวว่าโดนเท ได้ไปเรียนญี่ปุ่นคนเดียวหรือไง อะไรกันพี่สาวคนนี้ไม่ได้ไปหาแค่แป๊บเดียว เกิดเรื่องเวรอะไรขึ้นกับนายล่ะนั้น”“ให้มัน น้อย ๆ หน่อย แล้วอีกอย่างฉันก็อายุมากกว่าเธอตั้งสามปี”“เอาน่า ๆ หยวนหยวนกันไป”“มายงมาหยวนอะไร เป็นเด็กเป็นเล็กหัดมีสัมมาคารวะซะบ้าง”“โห… บ่นเหมือนคุณปู่เลย แล้วฉันมีข่าวเด็ดจะฟังไหม น้องสาวคนนี้ไปหาสืบมาให้ อย่างยากลำบากเลยนะคะ”“ข่าวอะไรของเธอ ถ้
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status