ตอนที่4

แกร๊ก

“กูบอกมึงแล้ว…”เสียงเข้มดังมาจากชายร่างอ้วนตรงหน้าผมด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยและถากถาง

“ไม่เชื่อกูเอง…”

“หึ…ยอมทิ้งเงินห้าล้านแล้วเอาชีวิตมาทิ้งในหุบเขานี้..”

“โง่ชิบหายแต่เสือกทำตัวอวดฉลาดและอวดเก่ง…”

พรึบ

“นี่มันหมายความว่ายังไงกันหมวดปลิว…?”ผมเอ่ยถามหมวดปลิวไปอย่างสงสัยหัวใจของผมมันร้อนรุ่มด้วยความเสียใจว่าคนดีๆอย่างหมวดปลิวจะกล้าทรยศต่อประเทศชาติได้จริงๆเหรอและผมเลือกที่จะไม่สนใจคำพูดของไอ้อ้วนด้านหน้าผมอย่างไม่อยากเชื่อ ว่าหมวดปลิวจะเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

“หึ…ก็หมายความอย่างที่เห็น…”หมวดปลิวแสยะยิ้มมุมปากขึ้นมาพลางเอ่ยบอกผม สีหน้าที่เหี้ยมโหดของเขาทำให้ผมรับรู้ได้ว่าเขาไม่ใช่หมวดปลิวคนเดิน คนที่ผมเคยรู้จักอีกแล้ว

พรึบ

แกร็ด

“หึ!”หมวดปลิวแค่นหัวเราะในลำคอและเขาใช้จังหวะที่ผมมัวแต่ตกใจจนอึ้งจับมือผมไปล็อคไว้แทนและก็เกิดเหตุการณ์ชุลมุนเกิดขึ้น และทุกอย่างก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนผมไม่ทันตั้งตัว

ผมเป็นฝ่ายโดนจับและผมคิดว่า ผมอาจจะไม่รอดไปจากที่นี่แน่นอน

เพราะพวกมันวางแผนมาซ้อนแผนผม เขาทำให้ผมเชื่อใจอย่างสนิทใจว่าเขาคือคนดีและรักประเทศชาติเหมือนกันกับผม เพราะเราทำงานด้วยกันมาหลายปี

“เงินเหรอ…ที่ทำให้คุณเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้…?”ผมเอ่ยถามหมวดปลิวไปอย่างสงสัย เขาก็แสยะยิ้มให้ผมก่อนจะไหวไหล่เล็กน้อย

“ใช่…แต่คุณยังไม่รู้อะไรอีกเยอะคุณดาวเหนือ…”หมวดปลิวว่าพลางทำหน้ามีเลศนัยให้ผมดู ในขณะที่เขาจับผมมัดด้วยเชือกด้ายดิบรอบๆตัวผมจนผมไม่มีทางสู้และทางที่จะขยับเขยื้อนร่างกายไปไหนเลย ผมรู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมากในตอนนี้

“อะไร?”ผมถามเขากลับไปแทบจะทันที และในตอนนี้คนของผมก็ถูกชายฉกรรณ์จับกุมไว้หมดแล้ว

ผมผิดเองที่พาคนพวกนี้มาตาย….

“เพราะนี่พ่อผม…..”

“ไม่จริง!”ผมส่ายศีรษะไปมาหน้าเสียใจสั่นอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่หมวดปลิวบอกผม เขาบอกผมว่าชายร่างอ้วนท้วนเป็นพ่อของเขาและตอนนี้หมวดปลิวก็กำลังแก้เชือกให้ชายคนนั้นอยู่

พรึบ

“จริง!!”หมวดปลิวตะโกนใส่หน้าผมจนน้ำลายกระเด็นโดนหน้าผม ผมก็มองเขาอย่างผิดหวัง เสียดายคนดีๆจริงๆนะ

ถึงว่าทำไมทุกอย่างมันดูง่ายแต่พอจะจับแก๊งนี้ทีไรกลับยากเย็นผิดแผนไปเสียหมด ที่แท้ก็มีเกลือเป็นหนอนนี่เอง

และมันก็คงจะพลาดตรงที่ผม ไม่ยอมรับข้อเสนอในการเป็นพวกของพวกมัน

“แกเลือกวิธีการตายของแกหรือยัง?”หมวดปลิวเอ่ยถามผม พลางเดินมาเผชิญหน้ากับผม ผมก็จับจ้องหมวดปลิวอย่างไม่ลดละ

“ถุย!”

“ไอ้เหี้ย!!!”

เพลี๊ย

ใบหน้าของผมหันไปตามแรงตบจากฝ่ามือใหญ่ที่ตบหน้าผมเต็มแรงจนเลือดกลบปากผมที่ผมถุยน้ำลายใส่หน้าเขา และเขาก็สบถคำด่าผมอย่างหัวเสีย

“คนอย่างพวกมึงกูขอสาปแช่งให้พินาศไม่ได้ตายดี…”

“ขายบ้านขายประเทศ!!”ผมก่นด่าสาปแช่งพวกมันทุกคนอย่างใจเจ็บแค้น แต่ไอ้ปลิวมันกลับไม่สะทกสะท้านอะไรกับยิ้มร่าอย่างคนเมายาและรู้สึกดีที่โดนผมด่าและสาปแช่ง หน้าตามันระรื่นอย่างกับอยากให้ผมด่ามันอีก

พรึบ

“อึก!”มันพุ่งตรงมาหาผมพร้อมกับใช้มือบีบปากผมแน่นจนผมรู้สึกปวดกรามทั้งสอง ดวงตาคู่คมสีดำเข้มอำมหิตของมันจับจ้องมาในตาผม