ข้าวโพดในไร่ชา (Mpreg)

ข้าวโพดในไร่ชา (Mpreg)

last update最終更新日 : 2025-08-27
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
55チャプター
1.6Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

บุคคลที่สาม

ทําฟาร์ม/ปลูกผัก/ทำสวน

วาย

เลขานุการ

แม่บ้าน

วัยรุ่น

ความรักครั้งแรก

เข้าใจผิด

ตั้งครรภ์

ถ้าเด็กมันจะยั่ว อยากได้เราเป็นผัวเราก็ต้องสนอง ถ้าคิดจะมีเมียเด็กต้องเช็คร่างกายให้พร้อม เด๋ียวเมียหาว่าแก่ ถ้าคิดจะมีผัวแก่ต้องยั่วให้เป็น ลีลาต้องเด็ด แต่งตัวให้ยั่ว ให้ผัวรักผัวหลงจนโงหัวไม่ขึ้น

もっと見る

第1話

ตอนที่ 1 พ่อเลี้ยงไร่ชา

刑務所の門を出た瞬間、冷たい風が吹き抜け、枯れ葉がカサカサと舞い落ちた。

真冬だというのに、瀬戸夕凪(せと ゆうなぎ)は目を閉じ、外の空気を貪るように胸いっぱいに吸い込んだ。

三年前、裁判長から重々しく非情な判決が言い渡され、殺人の罪で懲役三年が確定した。

そして今日、ようやくその刑期を終えたのだ。

ふと視線を上げると、遠くの路肩に艶やかな漆黒の高級車が停まっていた。見覚えのある一台だった。

心臓が、大きく跳ねた。

――あの人だ。御堂峻(みどう しゅん)。

途端に、三年前の光景がまざまざと脳裏に蘇る。

法廷で、峻は夕凪が彼の初恋の相手――涼風清音(すずかぜ きよね)を殺害したとする証拠を提出した。

あの時すでに、二人は結婚して三年になるれっきとした夫婦だった。

それでも彼は、冷たく言い放った。「人を殺したなら、命で償え」

最終的に裁判所は、夕凪が主犯だと断定するには証拠不十分だと判断し、量刑は懲役三年にとどまった。

夕凪は法廷で峻の元へ駆け寄り、その手にすがりついた。

「峻……!私、殺してない!清音さんを殺したのは、私じゃない!峻、お願い、助けて……私、刑務所になんて行きたくない……!」

しかし、どれほど泣いてすがっても、峻の顔は凍りついたまま、微動だにしなかった。

女性の刑務官が夕凪を引き剥がして初めて、彼は懐からハンカチを取り出した。

そして、先ほど夕凪に触れられた箇所を、まるで汚物でも払うかのようにゆっくりと拭ったのだ。

仕立てのいいスーツに身を包み、長い脚を組んで法廷の席に座るその姿。金縁眼鏡の奥の瞳は深く沈み、何を考えているのか誰にも読めなかった。

石畳を打つ氷雨のような、冷ややかな声。そこに温もりは微塵もなかった。

「夕凪。お前が殺していないなら――なぜ、あの車に轢かれて死んだのが、お前じゃなかったんだ?死ぬべきだったのは、お前のほうだ!」

夕凪の叫びが、ぴたりと止んだ。

涙に濡れた顔のまま、ただ呆然と――彼を見つめていた。

……

一枚の枯れ葉が風に乗り、肩にふわりと落ちた。その感触に、夕凪はふいに我に返った。

足元には枯れ葉が一面に散って、まるで大樹に見捨てられたようだ。身を切るような寒風に、夕凪は思わず首をすくめ、両手をコートのポケットに押し込んだ。

三年間、あの陽の差さない場所で――何より耐えがたかったのは、孤独だった。

夕凪は瀬戸家の令嬢である。かつては飛ぶ鳥を落とす勢いだったが、ここ二年ほどで静かに没落しつつある一族だ。幼い頃から家族に甘やかされ、悔しい思いひとつせずに育った。

けれど獄中で夕凪が毎日繰り返していたのは、数字を数えることだった。朝から晩まで、ただ無意味に数字を数え続けていた。

最初は出所までの日数を指折り数えていた。やがてそれすら意味を失い、ただ機械のように、「一日は八万六千四百秒」と唱え続けるだけになった。

果てのない孤独は、闇の中に潜む魔物のようだった。大きく口を開け、彼女の中にあった明るさも、無邪気さも、少しずつ呑み込んでいった。

そして――幼い頃からずっと抱いてきた、峻への熱も愛も、すべて燃え尽きさせたのだ。

今、刑務所の門をくぐり抜けた。けれど心の中はただ静かで、さざ波ひとつ立たない。

夕凪は幼い頃からずっと彼の背中を追いかけ、親しみに「峻」とすがりついては冷ややかな目を向けられてきた。

あの男への想いは、もう完全に死んだのだと、夕凪は悟っていた。

過去は風と同じだ。吹き去ってしまえば、塵ひとつ舞い上がりはしない。

夕凪は路肩に立ち、あの車をじっと見つめた。

ほんの二秒の間をおいて、彼女は潔く踵を返し、反対方向へ歩き出した。

……

車内の峻は、何晩も続いた残業の疲労から、シートに深くもたれて目を閉じていた。

運転手の青柳忠(あおやぎ ただし)は何度も腕時計に目を落とした末、ついに口を開いた。「若様、若奥様は……まだ出てこられないのでしょうか」

峻がふいに目を開けた。

視線の先で、刑務所の重い鉄扉がゆっくりと閉ざされていくところだった。

峻の眉間に深い皺が刻まれる。

「聞いてこい。どうなってるんだ」

「はい」

忠は小走りに向かい、程なくして戻ってきた。

「若様……確認いたしましたが、若奥様はもうとっくに出られたそうです」

忠は恐る恐る報告した。

峻の瞳に、すっと冷たい光が走った。

――わざと俺を避け、目の前をすり抜けて逃げたというのか。

以前の夕凪なら、ありえない。俺の姿を見つければ、すぐにでも後を追ってきて、振り払っても離れなかったはずだ。

刑務所で、つまらない駆け引きでも覚えたのか。

だが、あいつは思い違いをしているようだ。

三年前だろうと三年後だろうと、あいつに興味を持つことも、情が湧くことも――絶対にないのだから。

忠はルームミラー越しにちらりと峻を窺い、慎重に言葉を選んだ。ビジネス界で「冷徹無比な帝王」と恐れられるこの男を、不用意に怒らせるわけにはいかない。

「若様……若奥様は、どこへ行かれたんでしょう」

若様は御堂グループの次期当主として、毎日目が回るほどの激務をこなしている。それでも大事な会議をひとつ蹴ってまで、若奥様の出迎えに来たのだ。

それなのに若奥様は、わざと若様を避けるとは。三年も服役していたのに、あのわがままな気質はまるで変わっていない。

駆け引きのつもりか?若様はビジネスの修羅場で百戦錬磨、どんな謀略も手管も見抜いてきたお方だ。

虎の尾を踏むようなものだ――自分から墓穴を掘っているとしか言いようがない。

峻は金縁眼鏡を押し上げ、意に介さない口調で言い放った。「家に帰る以外、行くあてなどあるはずがない」

三年間、夫婦だったのだ。あいつのことは誰よりわかっている。

幼い頃から、一日会えないだけで生きていけないとすがるような女だ。

だから、仮に駆け引きのつもりだとしても、先に帰って身なりを整え、俺を驚かせようとしているに決まっている。

――この姿では俺に顔向けできない、余計に嫌われると思ったのだろう。

そこまで考えて、峻はまた眉根を寄せた。あの女がまとわりついてくる姿を思い浮かべるだけで、胸の奥に苛立ちがこみ上げる。

よりによってこんな時に、忠が空気を読まなかった。「若様、ではご自宅へお送りいたしましょうか」

峻が冷ややかに一瞥した。

忠の背筋が瞬時に凍りつき、体が強張った――自分の失言を悟ったのだ。

「会社に戻れ」

峻の声は氷そのものだった。窓の外へ冷たく視線を流すその横顔には、血の通った温かさなど微塵もなかった。
もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
55 チャプター
ตอนที่ 1 พ่อเลี้ยงไร่ชา
“เป็นยังไงบ้าง เหน่ื่อยหรือเปล่าลูกไม่ค่อยกลับมานอนบ้านใหญ่เลยช่วงนี้”เสียงแม่เลี้ยงกานดาเอ่ยถามลูกชายคนโตที่เดินเข้าบ้านมาด้วยท่าทางอิดโรย แต่ก็ยังคงความหล่อเหลาและดูดีอยู่ตลอดเวลา ถึงแม้ลูกชายของเธอจะทำงานหนักและไม่ค่อยได้พักผ่อนแต่ก็ไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาของใบหน้าคมลดลงเลย กลับมีเสน่ห์ด้วยซ้ำเมื่อลูกชายยุ่งจนไม่มีเวลาโกนหนวดโกนเคราที่ขึ้นหร็อมแหร็มอยู่ตอนนี้ทำให้ใบหน้าขาวจึงดูเข้มขึ้นดึงดูดผู้พบเห็น ผิวที่ขาวอย่างคนที่อยู่ในอากาศเย็นและขาวตามยีนของผู้แม่ดูคล้ำลงเพียงแค่เล็กน้อยแต่ก็ถือว่ายังขาวอยู่เมื่อเปรียบเทียบกับผู้ชายคนอื่นลูกชายเธอหล่อขนาดนี้ทำไมยังไม่มีแฟนนะเมื่อก่อนสมัยเรียนปริญญาโทลูกชายของเธอคบกับแฟนสาวจนถึงขั้นจริงจังจะขอแต่งงาน แต่ฝ่ายหญิงมาขอเลิกเสียก่อนเพราะพบรักกับเศรษฐีเมืองนอก ทำให้ชายหนุ่มอกหักจนไม่ได้คบใครอีกเลยและขอเรียนต่อปริญญาเอกจนจบ พอจบมาก็ไปหมกตัวในไร่ แต่ใช่ว่าจะไม่มีผู้หญิงมาจีบเพียงแต่ลูกชายเธอไม่สนใจต่างหากมัวแต่ขลุกอยู่ในไร่ชา จนตอนนี้ กิตติภูมิ เลิศธนาธีกานต์ หรือพี่บลู อายุ 29 ปี แล้วยังไร้คู่ครองมาข้างกาย แล้วเมื่อไหร่ที่เธอจะมีหลานย่ากับเขาเสีย
続きを読む
ตอนที่ 2 ข้าวโพดต้นนี้
“จริงๆเหรอจ๊ะยาย ข้าวโพดจะได้ทำงานจริงๆใช่ไหมจ๊ะ ไม่ใช่ว่าพอข้าวโพดไปถึงแล้วเค้าบอกว่าไม่รับ หรือรับคนอื่นไปแล้วนะ”เสียงใสของชายหนุ่มนามว่า ข้าวโพด หรือ ภูตะวัน อิทธินานนท์ หนุ่มอายุ 22 ปี ที่เพิ่งจบปริญญาตรีจากรั้วมหาวิทยาลัยชื่อดังของรัฐในกรุงเทพ ถามผู้เป็นยายด้วยความดีใจที่ได้รับข่าวดีเรื่องงานจากยายที่ส่งเสียเขามาหลังจากที่พ่อกับแม่เขาเสียชีวิตลงกะทันหันด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ตอนนั้นหนุ่มน้อยเพิ่งจะเรียนอยู่ปีหนึ่ง ตอนนั้นเขาเคว้งไม่มีใครนอกจากยาย ตอนแรกจะหยุดเรียนแต่ทว่าเขายังพอมีเงินจากประกันชีวิตของพ่อกับแม่และเงินก้อนจากที่ทางคู่กรณีให้มาพอให้เขาได้ทุนมีเรียนต่อจนจบ บวกกับเงินที่ยายบุปผาส่งเสียให้เพราะไม่อยากให้หลานออกไปหางานพิเศษทำ อยากให้ตั้งใจเรียนให้จบอย่างเดียว เขาก็มุมานะเรียนจนจบปริญญาในที่สุดพอได้ยินข่าวที่น่ายินดีที่ยายมาบอกข้าวโพดจึงดีใจที่จะได้ทำงานหาเลี้ยงยายตอบแทนยายที่เลี้ยงดูตัวเองมา ถึงแม้เด็กหนุ่มมจะจบจากมหาวิทยาลัยแล้วแต่ด้วยความที่เป็นคนผิวขาว ปากกระจับเล็กสีแดง แก้มแดงอย่างคนมีสุขภาพดี ร่างบางที่ไม่มีกล้าม หากมองดูเผินๆอาจเหมือนผู้หญิงผมสั้นหรือทอมบอยมากก
続きを読む
ตอนที่ 3 สัญญาจ้าง
“ว่ายังไงลูกตกลงรับน้องไปทำงานด้วยพรุ่งนี้เลยใช่ไหมแม่จะได้ไปส่งด้วยที่ไร่ด้วย”แม่เลี้ยงกานดาถามพ่อเลี้ยงกิตติภูมิทันทีที่เจ้านายหนุ่มและลูกจ้างคนใหม่มาเจอกัน เมื่อวานนางโทรไปหาลูกชายให้ลงมาจากดอยให้มาดูตัวว่าที่เลขาและผู้ช่วยส่วนตัว และให้มาตกลงเรื่องเงินเดือนกับสัญญาจ้างเข้าทำงานกับลูกจ้างที่แสนจะน่ารักถูกใจคนเป็นแม่“ก็ครับ เดินทางพรุ่งนี้เช้าเลย ว่าแต่แม่ก็จะไปด้วยเหรอครับ”ชายหนุ่มสงสัยทันทีที่แม่เลี้ยงกานดาออกปากจะไปส่งคนงานใหม่ที่ไร่ชาด้วยตัวเอง ไหนจะเรื่องเงินเดือนค่าจ้างที่เขาอุตส่าห์ให้มากกว่าที่อื่นถึงเดือนละสี่หมื่นเพราะเห็นว่าห่างไกลความเจริญซึ่งเด็กจบใหม่ไม่มีประสบการณ์บางที่เค้าไม่รับด้วยซ้ำยังไม่พอใจผู้เป็นแม่ยังจะมาต่อรองเงินเดือนให้ลูกจ้างกิตติมศักดิ์เป็นเดือนละห้าหมื่นอีก แทนที่จะช่วยลูกชายประหยัดยังจะมาขอให้ลูกชายจ่ายแพงกว่าเดิม เขาจะทำอะไรได้นอกจากยอมจ่ายตามที่แม่เลี้ยงผู้ซึ่งเป็นใหญ่ที่สุดในบ้านสั่งอย่างไม่กล้าหือสร้างความพอดีให้คุณนายแม่เป็นอย่างมาก“ก็ต้องไปซิลูก หนูข้าวโพดจะได้ไม่รู้สึกเหมือนโดนทิ้งโดนปล่อยเข้าป่าไปเพียงคนเดียว เดี๋ยวแม่จะได้พาน้องบูมไปเที่ยว
続きを読む
ตอนที่ 4 เรือนมะลิของข้าวโพด
ระหว่างการเดินทางคนที่ตื่นตาตื่นใจที่สุดเห็นจะเป็นใครไม่ได้นอกจากข้าวโพด ถึงจะเกิดที่เชียงใหม่แต่ข้าวโพดก็ไปโตที่บ้านฝั่งพ่อที่จังหวัดแถวภาคกลาง และไปอยู่กรุงเทพเสียเป็นส่วนมากนานๆ จะมาเยี่ยมมาหายายบุปผาที่เชียงใหม่ที มาแล้วก็ไม่ค่อยได้ออกไปเที่ยวไหน การได้เห็นวิวทิวทัศน์ที่เขียวชะอุ่มเต็มไปด้วยต้นไม้สองข้างทาง มองข้างหน้ามีภูเขาอยู่เบื้องหน้าตัดกับท้องฟ้่าสีครามมีเมฆสีขาวประดับเหมือนปุยนุ่นสำหรับข้าวโพดแล้วมันเป็นอะไรที่สวยงามเหมาะแก่การท่องเที่ยวมาก ไม่คิดเลยว่าที่เมืองไทยจะมีวิวสวยๆแบบนี้ให้ดูนึกว่าจะมีแค่ที่เมืองนอกที่ข้าวโพดเคยดูในยูทูปท่าทางตื่นเต้นของข้าวโพดสร้างความเอ็นดูให้กับแม่เลี้ยงกานดามาก ใบหน้าเล็กทั้งสวยทั้งน่ารักนั่นเกาะกระจกมองทิวทัศน์ตลอดเวลา บ้างครั้งก็ผละออกมายิ้มและถามผู้เป็นยายความออดอ้อนของข้าวโพดที่ต่อทำกับยายมันทำให้แม่เลี้ยงคิดว่าถ้าไปอ้อนกับพี่บลูลูกชายผู้ท่าเยอะของนางจะเป็นอย่างไร แค่คิดแม่เลี้ยงก็แอบยิ้มหลุดหัวเราะออกมาคนเดียว“เป็นอะไรคุณอยู่ๆก็หัวเราะ” พ่อเลี้ยงธนาถามภรรยาเมื่ออยู่ๆอีกคนก็ยิ้มและหัวเราะออกมาคนเดียว เขากับภรรยานั่งเบาะหลังสุดเลยทำให้มอง
続きを読む
ตอนที่ 5 งานของผู้ช่วย
“เข้าใจที่พูดใช่ไหม ถ้าไม่เข้าใจอะไรก็ถามแล้วกัน” เสียงทุ้มของพ่อเลี้ยงหนุ่มพูดขึ้นหลังจากได้อธิบายงานในส่วนที่ผู้ช่วยส่วนตัวคนใหม่ต้องทำต้องรับผิดชอบให้คนตัวเล็กฟัง ส่วนผู้ช่วยคนใหม่ก็ฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ ภายในออฟฟิศที่พ่อเลี้ยงกิตติภูมิสร้างไว้เป็นสำนักงานอาคารหลังใหญ่มีห้องทำงานของพ่อเลี้ยงอยู่ด้านในสุดและห้องของผู้ช่วยอยู่ติดกัน ส่วนด้านนอกเป็นห้องรับแขก ออฟฟิศอยู่ไม่ไกลจากบ้านพักสักเท่าไหร่แต่ต้องเดินทางด้วยรถเท่านั้นเพราะถ้าเดินไปมีหวังขาลากแน่ๆ ทุกเช้าคนเป็นเจ้านายเลยต้องมีหน้าที่สารถีมารับผู้ช่วยของตัวเองที่เรือนมะลิเพื่อที่จะมาทำงานด้วยกันตามที่เเม่เลี้ยงกานดาได้จัดแจงหน้าที่ของเจ้าของไร่ชาที่ควรกระทำต่อลูกจ้างอย่างหนูข้าวโพดไว้ให้เขา “เข้าใจแล้วครับ” ผู้ช่วยคนใหม่ตอบเจ้านายหลังจากที่ได้รับฟังงานในหน้าที่ของตัวเอง งานของเขาไม่มีอะไรมากนอกจากการทำบัญชี รายรับรายจ่ายของไร่ การดูแลเรื่องการเบิกจ่ายค่าแรงของคนงาน และงบการเงินต่างๆ ส่วนมากทำให้ต้องอยู่แต่ในออฟฟิศ เจ้าของเสียงใสเอียงหน้าขึ้นมามองว่าอีกคนจะมอบหมายงานอะไรให้กับตัวเองก็ถึงกับใจเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อพอเงยหน้าขึ้นมอง
続きを読む
ตอนที่ 6 คู่หมายที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว
“มึง กูเห็นมึงไปส่งน้องข้าวโพดของกูที่เรือนมะลิของมึง หมายความว่ายังไง”พอจอดรถได้บดินทร์ก็เดินตามหลังเพื่อนปรี่เข้ามาถามเพื่อนให้คลายสงสัยทันที ก่อนที่จะนั่งที่โซฟารับแขกมองตาเพื่อนเขม็งจ้องเอาคำตอบ“ก็เขาพักที่นั่น มึงจะให้กูไปส่งที่ไหน”กิตติภูมิบอกเพื่อน ไอ้ห่าดินกูเริ่มจะรำคาญมึงแล้วนะเอาแต่ถามถึงเรื่องข้าวโพด เอาแต่บอกว่าน้องข้าวโพดของกู เพิ่งรู้จักกันไม่กี่ชั่วโมงหลงเด็กซะแล้ว ไม่รู้ผู้ช่วยเขาไปอ่อยอะไรไว้อีกคนถึงได้ติดใจขนาดนี้“เดี๋ยวๆ ไอ้บลูปกติมึงหวงที่นั่นจะตาย พวกกูอยากนอนมึงยังไม่ให้นอนเลย มึงบอกมาน้องข้าวโพดเป็นอะไรกับมึงทำไมถึงได้พักที่นั่น หนำซ้ำได้นั่งเป็นตุ๊กตาสวยๆ หน้ารถมึง”“มึงอยากรู้ใช่ไหม มึงช่วยโทรไปถามแม่เลี้ยงกานดาให้กูหน่อย แม่กูจัดแจงทุกอย่าง ถ้ากูไม่ให้เค้าพักที่นั่นแม่เลี้ยงจะให้เค้านอนห้องเดียวกับกู ที่สำคัญเวลาไปทำงานก็ต้องไปรับไปส่ง มึงไม่ต้องอึ้งเพราะถึงเวลาอาหารเดี๋ยวมึงก็เจอเขาที่โต๊ะอาหารอีก”ชายหนุ่มรูปงามแต่ผิวเข้มกว่าเอาแต่อึ้งที่ไอ้พ่อเลี้ยงเพื่อนยากพูดออกมา จากการประมวลข้อมูลที่ได้รับคร่าวๆ ตอนนี้เพื่อนเขามันก็ไม่น่าต่างอะไรกับเขาเลย สงสัยมัน
続きを読む
ตอนที่ 7 เด็กใจแตกหนีเที่ยว
วันนี้เป็นวันที่ข้าวโพดนัดกับเพื่อนรักอย่างน้ำมนต์ไว้ว่าจะไปเที่ยวกัน ข้าวโพดจึงค่อนข้างตื่นเต้นเป็นพิเศษลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวตั้งแต่เช้า วันนี้ร่างบางใส่กางเกงห้าส่วนสีน้ำตาลเหมือนที่ชอบใส่ กับเสื้อยืดสีขาวข้างในและเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีน้ำตาลปล่อยกระดุมด้านนอก พร้อมกับหมวกบัคเก็ตสีน้ำตาลอ่อนน่ารัก พอแต่งตัวเสร็จข้าวโพดก็คว้าเอาเป้คู่ใจมาสะพายก่อนที่เดินออกจากบ้านเพื่อไปทานอาหารเช้าที่บ้านไม้สักระหว่างรอเพื่อน พอเห็นร่างบางเดินเข้ามาในบ้านทำเอาคนที่เพิ่งลงมาจากชั้นบนของบ้านต้องมองอีกคนอย่างใจเต้นตึกตัก และพยายามที่จะเดินพาตัวเองไปที่โต๊ะอาหารก่อนที่จะไม่มีแรงเดิน ทำไมเด็กนี่ยิ่งอยู่ก็ยิ่งน่ารักขึ้นทุกวันวะ แล้วดูแต่งตัววันนี้ซิยังกับจะไปออกเดต ผิวที่ขาวละมุนอยู่แล้วพอไปอยู่ในเสื้อผ้าสีน้ำตาลอ่อนกับสีขาวยิ่งขลับให้ผิวนั้นขาวน่ามองไปอีก ไอ้หมวกบ้าทรงประหลาดเหมือนทรงขอทานใบนั้นเวลาคนอื่นใส่บางคนมอซอเหมือนขอทานแต่พออยู่บนศีรษะทุยของเด็กนี่ทำไมมันน่ารักจัง โอ๊ย พอเถอะหัวใจเขาไม่ไหวจะเต้นรัวแล้ว ตอนนี้สงสัยจะหิวข้าวน้ำตาลต่ำแน่ๆ เลยรู้สึกแปลกๆ หวิวๆ หัวใจ “วันนี้จะไปเที่ยวไหน” เสียงทุ้มถา
続きを読む
ตอนที่ 8 พ่อเลี้ยงเสร็จทับทิม
ตอนนี้เด็กหนุ่มหน้าตาดีผิวขาวเหมือนลูกคุณหนูสองคนมานั่งอยู่ที่คาเฟ่แห่งหนึ่งไม่ไกลจากไร่ชาเลิศธนา ทั้งสองคนแต่งตัวตามแบบนิยมที่นัดกันมา เพียงแต่คนละสีของน้ำมนต์ใส่สีออกไปทางชมพูโรสโกลด์เล็กน้อยเท่านั้น “เป็นไงบ้างน้ำมนต์ ได้เจอกับคู่หมั้นสุดหล่อหรือยัง” ข้าวโพดถามเพื่อนรักพลางดูดชาเขียวปั่นที่พนักงานเอามาเสิร์ฟ คาเฟ่ที่นี่ร่มรื่นอากาศเย็นสบายมากมีต้นไม้และดอกไม้สวยไว้ดึงดูดนักท่องเที่ยวให้ได้ถ่ายรูป ไหนจะมีลำธารเล็กๆ ที่ทั้งสองคนลงมานั่งเอาขาแช่น้ำเย็นเจี๊ยบนี้อีก แต่ก่อนที่จะพากันเข้ามานั่งคุยกันทั้งสองได้พากันเดินถ่ายรูปเก็บเอาไปไว้ทำรูปโปรไฟล์ได้มากมายมีแต่รูปดูดีทั้งนั้น “ยังไม่ได้เจอเลย นัดกันเมื่อครั้งที่แล้วที่น้ำมนต์โทรหาข้าวโพดนั่นน่ะ ก็อีตาพี่ดินมันเบี้ยวหนีงานดูตัวไปหาเพื่อนรัก เลยไม่ได้เจอกัน วัันนี้ทางโน้นนัดมาน้ำมนต์เลยหนีบ้าง จะได้รู้ซะบ้างว่าเราก็ไม่ได้สนใจให้ความสำคัญอะไรเค้า” “แล้วจะได้เจอกันเมื่อไหร่ล่ะเนี่ย แบบนี้คงไม่เจอทีเดียวตอนงานแต่งเลยเหรอ” ข้าวโพดขำเพื่อนรักกับพี่ดินเอาคืนกันไปกันมาไม่จบ ถ้าได้เจอตัวเจอหน้ากันจริงๆ กลัวแต่จะหลงกันเอง เพราะอย่างพี่ดิน
続きを読む
ตอนที่ 9 แม่บ้านจำเป็น
“มีอะไรวะมึง” บดินทร์เดินสวนกับสองยายหลานเข้ามา ถามเพื่อนขึ้นหลังจากนั้นก็นั่งลงที่โซฟาข้างเพื่อนของตัวเองพร้อมกับวางกล่องที่บรรจุเหล้าหลากหลายยี่ห้อหลายต่อหลายขวดไว้บนโต๊ะ “ไม่มีอะไร แค่กูหล่อมากมีแต่คนอยากเอาเป็นผัว” พ่อเลี้ยงหนุ่มบอกปัดไปพร้อมกับอวยตัวเองให้เพื่อนหมั่นไส้เล่น “มั่นหน้านะมึง แล้วนี่มึงทำกับแกล้มหรือยัง” บดินทร์ถามเพราะยังไม่เห็นกับแกล้มมาวางที่โต๊ะตามที่เคยแต่อย่างใด “ยังเลย เกิดเรื่องก่อน มึงไปทำเลยไอ้ดิน ไม่รู้มีอะไรให้ทำบ้าง” กิตติภูมิบอกเพื่อนทันที เพราะเขาก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรให้เพื่อนดีที่สำคัญเขาทำอาหารที่ง่ายๆ ได้ไม่กี่อย่างเท่านั้น “มึงเนี่ยน้า สมควรมีเมียแล้วจริงๆ ทำกับข้าวห่าอะไรไม่เป็นสักอย่าง ต้องมีเมียให้เร็วที่สุดให้เมียทำให้กิน” บดินทร์บ่นพลางเดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อที่จะหาอะไรมาทำแกล้มเหล้ากิน “นี่มึงไอ้บลู น้องข้าวโพดไปไหนวะ” บดินทร์ที่เริ่มกรึ่มๆ แล้วถามหาข้าวโพด “มึงจะถามหาทำไม วันนี้วันหยุดเค้า เค้าไม่อยู่หรอกไปออกเดตกับแฟน” กำลังจะอารมณ์ดีแล้วเชียว ไอ้ห่าดินนี้ก็ถามหาให้คิดทำไมวะ ป่านนี้ยังไม่กลับไม่รู้ไปสวีทหวานกับแฟนถึงไหน “ฮ้า น้อ
続きを読む
ตอนที่ 10 ความเมาเป็นเหตุ
“น้องข้าวโพดครับ พี่ดินจะรบกวนอะไรหน่อยได้ไหมครับ”เสียงบดินทร์เรียกข้าวโพดที่อยู่ในบ้านให้ออกมาหาตนเองที่นั่งดื่มเหล้ากับเพื่อนมานานพอสมควร จนตอนนี้เพื่อนรักได้หลับไปแล้ว“มีอะไรหรือเปล่าครับพี่ดิน”ข้าวโพดเปิดประตูบ้านออกมาในชุดนอนเพราะเขาเตรียมตัวจะนอนแล้ว ตอนแรกจะรอสองคนที่นั่งกินเหล้าที่ระเบียงบ้านกินให้เสร็จก่อนถึงจะนอน แต่ไม่ไหววันนี้ไปเที่ยวกับน้ำมนต์มาเสียพลังมาก เลยขอตัวมาอาบน้ำก่อนและกำลังจะออกไปบอกขอตัวนอนก่อนแล้ว พอเปิดประตูออกมาก็เห็นนายจ้างนอนฟุบอยู่บนโต๊ะเหลือแต่บดินทร์คนเดียว“พอดีพ่อพี่โทรมาตามให้กลับบ้านแล้ว แต่ไอ้บลูน่ะซิมันเมาหนักมาก พี่คงหามมันกลับไปที่บ้านไม่ไหว จะปล่อยให้มันนอนตากยุงอยู่ที่นี่ก็คงดูใจร้ายเกิน อีกอย่างก็กลัวมันเมาแล้วเดินตกเขาตาย พี่เลยว่าจะฝากน้องข้าวโพดเอามันเข้าไปนอนในเรือนมะลิหน่อย รอให้มันสร่างเมาแล้วค่อยให้มันเดินกลับเอง”บดินทร์ที่ดูแล้วยังดูพูดมีสติอยู่ เห็นดื่มเข้าไปเยอะกว่าคนที่นอนเมาอีก คงคอทองแดงน่าดู กำลังพูดเรียกคะแนนความสงสารให้เพื่อนสุดฤทธิ์ จนคนกำลังง่วงที่คิดตามไม่ทันอย่างข้าวโพดเห็นด้วยคล้อยตามทันที“งั้นเอาเข้ามานอนที่โซฟาชั้
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status