มีแม่เลี้ยงก็เหมือนมีพ่อเลี้ยง

จ้าวซินซินน้ำตาเอ่อคลอ ปากสั่นสะท้านราวกับโดนรังแก หวังใช้ความสงสารปิดบังความผิดที่ทำ

จ้าวเหลียนเฟยหัวเราะในลำคอ เสียงเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งเกาะปลายมีด

“เข้าใจผิด? เข้าใจผิดจนเสื้อผ้าหลุดไปอยู่ใต้เตียงพี่สาวน่ะเหรอ…?”

ร่างบางระหงก้าวอย่างมั่นคงเดินเข้าไปใกล้จนอีกฝ่ายต้องถอยหลังหนึ่งก้าว

“ช่างเถอะ ยังไงฉันก็ต้องขอบใจเธอนะจ้าวซินซิน ที่ช่วยเอาขยะชิ้นนั้นไปจากชีวิตฉัน คนอย่างถังชุน...มันก็แค่เศษเนื้อเน่าๆ ที่ฉันยังไม่มีเวลาเอาไปทิ้ง ขอบใจที่เธอยอมเก็บเอาไปน่ะ”

จ้าวข่ายทนฟังลุกสาวคนโตด่าทอลุกสาวคนเล้กไม่ได้ก็เงื้อมือหวังจะตบเธอ แต่ยังไม่ทันลงมือ ข้อมือของเขาก็ถูกยึดไว้ด้วยมือแข็งกร้าว ก่อนร่างอ้วนพลุ้ยจะถูกเหวี่ยงกระเด็นไปกระแทกโต๊ะอย่างแรง

เสียงกรีดร้องจากเลขาหน้าห้องดังขึ้นเบา ๆ ก่อนจะเงียบลงทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

"คุณจ้าว...โปรดสำรวมหน่อย" หลิวฮ่าวเอ่ยเสียงเรียบ

"หลานสาวผมไม่ใช่คนที่คุณจะมาแตะต้องได้"

“หึ! หลิวฮ่าว! นายเป็นคนยุยงให้นางเด็กนี่ทำแบบนี้ใช่ไหม อยากฮุบบริษัทไว้เองใช่ไหม!”

เธอก้าวเข้ามาขวางก่อนที่จะเกิดอะไรไปมากกว่านี้ สีหน้าสงบนิ่งแต่แววตาเด็ดขาด

"คุณพอเถอะค่ะ น้าของหนูไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ อีกอย่าง...กิจการนี้ก็เป็นของคุณแม่ หนูแค่รับช่วงต่อ สิ่งที่เป็นของสกุลหลิว ก็ควรกลับมาอยู่ในมือของสกุลหลิว คุณแซ่จ้าวไม่มีสิทธิ์อะไรตั้งแต่แรกอยู่แล้ว"

เธอหันไปมองหลิวฮ่าวแล้วยิ้มบาง ๆ

"นี่สินะที่เขาว่า  มีแม่เลี้ยงก็เหมือนมีพ่อเลี้ยง  คุณน้าคะ..เราไปกันเถอะค่ะ หนูว่าจะไปซื้อของขวัญไปเยี่ยมคุณยายด้วย อีกสามวันจะได้เจอกันแล้ว"

จ้าวข่ายไม่ยอมแพ้ เขายังเชิดหน้า เดินตามจ้าวเหลียนเฟยลงมาจากอาคารอย่างไม่ลดละ สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

จ้าวซินซินที่รู้ดีว่าพ่อของเธอต้องการอะไรจึงรีบเดินไปดักหน้าพี่สาวต่างแม่อย่างรวดเร็ว ส่วนเหลียนซวงซวงก็รีบตามมาขวางอีกคน

ไม่นานก็มีชายวัยกลางคน รูปร่างอ้วนพุงพลุ้ยที่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขายื่นมือมาตบไหล่จ้าวข่ายเบา ๆ

“คุณจ้าว...ในที่สุดก็ได้เจอกันสักที”

ชายชราหันขวับไปมองทั้งสามหญิงที่กำลังยื้อยุดกันอยู่ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“เอ่อ...คุณจ้าวคนไหนหรือครับที่เป็นเจ้าสาวของผม?”

จ้าวข่ายยิ้มกริ่ม ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปคว้าข้อมือของจ้าวเหลียนเฟยแน่น

“คนนี้ครับ เธอชื่อจ้าวเหลียนเฟย ลูกสาวคนโตของผมเอง คุณจาง...ไม่ทราบว่าจะส่งสินสอดเมื่อไหร่ดีครับ?”

ชายอ้วนหัวเราะพึงพอใจ ดวงตาโลมเลียร่างของหญิงสาวอย่างเปิดเผย

“สวยมาก! ผมให้ค่าสินสอดคุณสิบล้าน พรุ่งนี้ทุกอย่างจะส่งไปบ้านจ้าวทันที!”

เสียงพูดนั้นยังไม่ทันจบ จ้าวเหลียนเฟยก็สะบัดข้อมือออก ก่อนจะฟาดฝ่ามือเข้าหน้าจ้าวข่ายเต็มแรง

เพี๊ยะ!!

พนักงานของหลินเทียนกรุปที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ถึงกับตาค้าง

“แต่งงาน? สินสอดสิบล้าน? จ้าวข่าย แกยังกล้าเรียกตัวเองว่า ‘พ่อ’ อีกเหรอ! แกคิดว่าฉันจะยอมให้คนอย่างแกขายฉันเหมือนสินค้าหรือ?”

จ้าวซินซินรีบเข้ามาเสริมทันควัน

“พี่คะ...การแต่งงานเป็นเรื่องของพ่อแม่ กฎนี้มีมาตั้งแต่โบราณ ถ้าพี่ขัดขืนก็เท่ากับอกตัญญูแล้วล่ะ”

“ถ้าเธอกตัญญูนัก งานแต่งนี้เธอก็แต่งแทนฉันเถอะ!”

เธอหันไปสบตาน้องสาวต่างแม่ สีหน้าเหยียดเย้ย จ้าวข่ายคำรามด้วยความเดือดดาล

“แกต้องแต่งนางเด็กเลว!”

ผัวะ! พลั่ก!

กำปั้นของหลิวฮ่าวฟาดเข้าปลายคางจ้าวข่ายเต็มแรงจนเซถลา ก่อนจะหันไปซัดจางเหยียนอีกหมัด ฟันหลุดกระเด็นออกจากปากชายอ้วนอย่างหมดท่า

หลิวฮ่าวชี้หน้าจ้าวข่าย เสียงของเขาเต็มไปด้วยโทสะ

“แกกล้าแตะหลานสาวฉันแม้แต่นิดเดียว ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่! เด็ก ๆ ลากพวกมันออกไป!”

รปภ.รีบเข้ามาจับจ้าวข่าย จ้าวซินซิน และเหลียนซวงซวงลากออกไปจากหน้าอาคาร

เสียงกรีดร้องของซินซินดังก้องจนลับสายตา จ้าวเหลียนเฟยเดินกลับเข้าสู่สำนักงาน ใจยังเต้นแรง แต่เธอไม่แสดงออกให้ใครเห็น

เธอรู้ตั้งแต่เปิดพินัยกรรมและเข้ารับตำแหน่งผู้บริหารกิจการของแม่ เรื่องแปลก ๆ ก็เกิดขึ้นแทบไม่หยุด ทั้งอุบัติเหตุในโรงงาน รถเบรกแตก และเอกสารสำคัญหายไปอย่างลึกลับ ทุกครั้งเธอรอดมาได้...แต่ไม่มีอะไรบอกได้ว่าเธอจะรอดไปได้ตลอด

คืนนั้นเธอเซ็นเอกสารฉบับหนึ่ง ฝากไว้กับหลิวฮ่าว เป็นเอกสารที่ระบุชัดว่า หากเธอเสียชีวิตกระทันหัน ทรัพย์สินทุกอย่างจะถูกโอนเข้าสู่มูลนิธิเพื่อช่วยเหลือสตรีและเด็ก  ไม่ให้ตกไปอยู่ในมือของพ่อแม่และลูกสาวชั่วเด็ดขาด

สามวันต่อมาจ้าวเหลียนเฟยก็ขับรถเพื่อกลับยังฟาร์มของคุณน้าเพื่อไปหาคุณยาย น้าชายคนที่สามอยู่กับยายที่ชนบทสืบทอดกิจการของคุณตา  เขามีฟาร์มหมู ฟาร์มไก่เป็นของตัวเอง และยังส่งออกข้าวรายใหญ่ในภูมิภาคอีกด้วย จ้าวเหลียนเฟยไม่เข้าใจแม่แต่งงานกับคนอย่างจ้าวข่ายได้อย่างไรกัน

รถเก๋งขับมาตามเส้นทางหลักขณะที่กำลังจะกลับรถก็มีรถบรรทุกคันใหญ่ขับมาด้วยความเร็วชนเข้ากลางคันรถเก๋งทันที จ้าวเหลียนเฟยรู้สึกว่ารถของเธอหมุนกลิ้งหลายตลบ มือบางกำสร้อยคอแน่น นี่เป็นของดูต่างหน้าของคุณแม่ของเธอ ดวงตาพร่ามองไม่เห็นอะไรอีก เลือดไหลออกมาจนท่วมร่างเปื้อนจี้หยกที่เธอกำเอาไว้ก่อนที่มันส่องแสงสีเขียวออกมาพร้อมกับสติที่ดับลงของจ้าวเหลียนเฟย