ความหลังที่เจ็บปวด

เฉินมู่หยางกรอกยาเข้าปากตนเองก่อนจะจับจ้าวเฟยเฟยให้เงยหน้า  มือหนากระชับท้ายทอยนางเอไว้  เขาแนบริมฝีปากลงมาป้อนยานางจากปากของตนเอง  คนตัวเล็กนิ่วหย้าทันทีที่มีรสขมเข้ามาในปากก่อนจะพยายามลืมตาขึ้นมอง  นางเห็นผู้ชายจูบนางอยู่จึงรวบนวมแรงผลักเขาออกไป

"ไอ้บ้า  แกเป็นใครกล้าดียังไม่มาลวนลามฉัน  อยากตายหรือ  การ์ดไปไหน  ร.ป.ภ.ไปไหนหมดให้ใครเข้ามากัน   นางปีศาจแม่เลี้ยงฉันส่งไอ้หน้าหม้ออย่างแกมาใช่ไหม ไอ้แก่หัวงู ยามๆๆ แค่กๆๆ"

จ้าวเฟยเฟยจำไม่ได้ว่าตัวเองทะลุมิติมาแล้ว  นางคิดว่าคนตรงหน้าคือผู้ชายที่แม่เลี้ยงส่งมาจึงด่าทออาละวาด  เฉินมู่หยางงุนงงกับคำพูดนางก่อนจะจับไหล่บางเขย่า

"จ้าวเฟยเฟย  อะไรคือการ์ด  อะไรคือไอ้แก่หัวงู  นางปีศาจคือใคร  มารดาเลี้ยงของเจ้าเกี่ยวข้องอย่างไร"

ร่างบางพยายามที่จะประคองสติก่อนจะมองหน้าเขาอีกครั้งจึงนึกได้

"อ้อ  ที่แท้ตาแก่เฉินนี่เอง  ท่านมีอะไรหรือเปล่า  อืมปวดหัวจัง  หนาวๆมาก"

"กินยาก่อน  โม่หวายอุตว่าห์ลุกมานั่งเฝ้าหม้อยาตอนที่ข้าเช็ดตัวให้เจ้า"

"ขมมากไม่ไหว"

"อย่าดื้อไม่เช่นนั้นข้าจะป้อนแบบเมื่อกี้อีก  เจ้าชอบหรือไม่"

อึกๆๆๆ  ไม่ทันที่จะจบประโยคจ้าวเฟยเฟยก็คว้าชามยาจากเขามาดื่มเองจนหมด  นางมองหน้าเขามองหาน้ำ จ้าวเฟยเฟยทำท่าจะร้องไห้  ขมขนาดนี้ฆ่ากันเลยดีไหม  เฉินมู่หยางอมยิ้มก่อนเดินไปหยิบกระบอกน้ำส่งให้นาง  จ้าวเฟยเฟยรับมาดื่มก่อนจะเอ่ย

"แยกกระบอกน้ำนะเดี๋ยวลูกเผลอดื่มจะติดไข้  อื้อ  ตาเฒ่าท่านทำอะไรเนี่ย"

เฉินมู่หยางกระเถิบมากอดนาง  จ้าวเฟยเฟยตัวร้อนมากนักเขาต้องอยู่ใกล้เพื่อคอยดูก่อนจะเอ่ย

"เจ้าเอาแต่ร้องไห้แล้วก็บ่นหนาว  มาเถอะข้ากอดเจ้าเองรับรองไม่ล่วงเกินหรอก  เจ้าไม่ต่างกับกระดานถูผ้า  มองตรองไหนก็ไร้อารมณ์ไม่ทำให้ข้าตบะแตกได้หรอกนอนเถอะ"

ฉินมู่หยางดูแคลนนางทั้งที่เมื่อยามสายเขาแทบแข็งเป็นหินตอนเห็นเรือนร่างในลำธารและเมื่อกี้ตอนเช็ดตัวให้นาง  จ้าวเฟยเฟยไม่ต่อต้าน  นางไม่ไหวแล้วเมื่อได้ยาไม่นานก็หลับไปก่อนจขะฝันถึงอดีต

วันนั้น จ้าวเหลียนเฟยเพิ่งกลับจากการไปไหว้หลุมศพของมารดา หลังจากเพิ่งเปิดพินัยกรรมซึ่งเธอเก็บไว้เงียบ ๆ มานานนับสิบปี

คุณแม่ของเธอจากไปตั้งแต่เธออายุสิบห้าหลังงานศพได้ไม่นาน พ่อของเธอก็นำผู้หญิงอีกคนเข้าบ้าน และไม่ใช่เพียงแค่นั้น พวกเขามีลูกด้วยกันอยู่ก่อนแล้ว เด็กหญิงที่ชื่อ "จ้าวซินซิน" ซึ่งอ่อนกว่าเธอแค่หกเดือน

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม่เลี้ยงพยายามจับคู่ให้เธอ อยากให้เธอแต่งงานกับชายแก่เพื่อแลกกับผลประโยชน์ทางธุรกิจ จ้าวเหลียนเฟยเงียบและไม่แสดงทีท่าใดๆ เธอรู้ว่าแม่ทำพินัยกรรมเอาไว้

เธอให้พวกเขาฉลองกับอย่างเอิกเกริงไปก่อน เมื่อขึ้นที่สูงมากๆ เวลาตกลงมามักจะเจ็บเจียนจนถึงวันที่ทนายครอบครัวเรียกเธอไปเปิดพินัยกรรมของมารดา

ในพินัยกรรมนั้น ระบุชัดว่า มารดาได้ยกทรัพย์สินทุกอย่าง บ้าน ที่ดิน หุ้น และโดยเฉพาะบริษัท ให้เธอเป็นเจ้าของเพียงผู้เดียว บริษัทที่พ่อของเธอครอบครองและบริหารมากว่าทศวรรษ ไม่เคยเป็นของเขาเลย

สิ่งแรกที่เธอทำ คือปลดจ้าวข่ายออกจากตำแหน่งกรรมการผู้จัดการ และแต่งตั้ง “หลิวฮ่าว” น้าชายของเธอซึ่งเป็นน้องแท้ๆ ของแม่ ให้เข้ามารับตำแหน่งแทน

วันนั้นเอง จ้าวข่ายก็บุกมาที่บริษัทด้วยโทสะที่เต็มเปี่ยม จ้าวข่ายใช้นิ้วที่อวบอ้วนชี้หน้าบุตรสาวก่อนจะด่าทอโดยไม่สนใจพนักงานหรือนักลงทุนคนอื่นๆ 

"นังลูกเลว! แกมันชั่วเหมือนแม่แกไม่มีผิด เนรคุณถึงขั้นกล้าปลดฉันออกจากคณะกรรมการบริการงั้นหรือ"

แววตาเธอเยือกเย็น แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยความผิดหวังเกินบรรยายกับท่าทีของคนที่เธอเรียกว่าพ่อ เขาสมควรเป็นพ่อคนจริงๆ หรือ จ้าวเหลียนเฟยย้อนคำพูดของจ้าวข่ายกลับไป

"เนรคุณหรือคะ? คุณจ้าว...คำนี้คุณไม่ควรเอามาใช้กับฉันด้วยซ้ำ แม่ของฉันลงทุนเปิดบริษัทนี้ให้คุณด้วยเงินของเธอทั้งหมด แต่สุดท้าย...คุณกับเหลียนซวงซวงกลับหักหลังเธอ ซุกความสัมพันธ์อันน่ารังเกียจไว้ใต้พรม แถมยังมีลูกนอกสมรสอีกคน ใครกันแน่ที่อกตัญญู?"

"แล้วยังไง!"

จ้าวข่ายตวาดลั่นไม่อายสายตาใคร ส่วนจ้าวซินซินนั้นเริ่มที่จะไม่กล้าสู้หน้าคนแล้ว

"แกมันใจแคบเหมือนแม่แกไม่มีผิด! ฉันกับซวงซวงรักกันมาก่อน ถ้าไม่มีแม่แก ฉันก็แต่งงานกับเธอไปแล้ว!"

เสียงฝีเท้าเร่งเข้ามาอย่างไม่เกรงใจ พร้อมเสียงสูงเสียดหูของหลินซวงซวง

"ใช่! พ่อของเธอพูดถูก แม่ของเธอมันก็แค่ผู้หญิงมีเงิน แต่ไม่มีปัญญาหาผัวของตัวเองหรอก!"

ฝ่ามือของจ้าวเหลียนเฟยกระทบแก้มอีกฝ่ายสองครั้งติดจนหน้าหันก่อนจะเอ่ย

“คนเป็นแม่ก็เล่นชู้แย่งสามีชาวบ้าน คนเป็นลูกก็เล่นชู้กับคู่หมั้นพี่สาวจนท้องโต พวกเธอสองคนแม่ลุกนี่ควงไม่ต้องตรวจDNAก็รู้ว่าใช่สายพันธ์เดียวกัน”

“พี่…ทำไมพี่ถึงพูดจาให้ร้ายฉันกับพี่ถังชุนอย่างนั้นคะ เรื่องระหว่างพวกเรา...มันเป็นการเข้าใจผิด…”