ข้าจะเอากระดูกแห้งๆของข้าทิ่มเจ้า

เฉินมู่หยางรู้สึกถึงความเปียกชื้นที่แขนเสื้อของตนที่นางนอนหนุน  นี่นางร้องไห้หรือ ฝันร้ายหรืออย่างไรก่อนจะขยับ ตัวนางไม่ร้อนเท่าไหร่แล้ว เหลือเพียงอุ่นๆเท่านั้น เขาจึงคลายอ้อมกอดแล้วลุกไปอุนยาให้นางอีกครั้ง เมื่อเรียบร้อยก็ยกมาให้นาง เฉินมู่หยางปลุกคนตัวเล็ก

"จ้าวเฟยเฟย ตื่นมากินยาได้แล้ว"

ฮืม"

"จ้าวเฟยเฟยกินยาได้แล้ว"

ร่างบางตื่นขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าคนตัวโต หนวดเครายามเฟิ้มอัปลักษณ์จริงๆ ตาแก่นี่ไม่รู้จักมีดโกนหนวดหรือไงนะ จากนั้นนางก็ลุกขึ้น รู้สึกแสบๆ ที่บริเวณหน้าอก จ้าวเฟยเฟยคลำดูก็สะดุดเข้ากับบางอย่าง เมื่อนางก้มมองก็เห็นจี้หยกของคุณแม่สวมอยู่ที่คอ มันติดมาด้วยตอนที่เธอรถคว่ำหรือ  แต่ดูเหมือนเขาไม่เห็น

เฮ้อ...ต้องยอมรับจริงๆ ว่าเธอทะลุมิติมาแล้ว ร่างเดิมมีสามีที่มีลูกติดวัยห้าขวบสองคน ให้ตายสิพับผ่าฉันล่ะเกลียดยายแม่เลี้ยงนั่น   แต่สุดท้ายกลับต้องมาเป็นแม่เลี้ยงเสียเองจริงๆหรือนี่   จ้าวเฟยเฟยฮึกฮัดก่อนจะบ่นพวกคนแก่ที่นั่งเล่นหมากอยู่ข้างบนตามความเข้าใจของนาง

"พวกตาเฒ่าที่อยู่ข้างบนฟังดีๆ นะ ทางที่ดีอย่าให้แม่ได้ขึ้นสวรรค์ล่ะ ถ้าเจอนะแม่จะเตะเรียงตัวเลย เทพชะตาอะไรเจ๊ไม่สนหรอกส่งมาก็ไม่หาที่ดีๆ ให้อยู่ ยากจนแทบจะแย่งข้าวหมากินอยู่แล้ว"

เฉินมู่หยางไม่เข้าที่นางเอ่ยสักเท่าไหร่ หรือว่าป้าสะใภ้ใหญ่ตีหัวนางจนเพี้ยนไปแล้ว   เฉินมู่หยางส่งชามยาให้กับนาง  จ้าวเฟยเฟยมองหน้าเขา  ความทรงจำบางอย่างย้อนเข้ามา  เขากรอกยานางเมื่อคืนนี้ด้วยปากของเขา  แหม่โว้ยไอ้บ้านี่ปลุกดีๆก็ตื่นแล้วไหมวะ  ก่อนที่เสียงของเขาจะปลุกนางจากภวังค์

"เจ้ารู้ไหม...โม่หวายลุกมาต้มยาให้เจ้าเองกับมือ  กินซะ"

"เหอะ...ข้าร้องขอหรือไง"

"จ้าว เฟย เฟย เจ้าติดหนี้ข้าสิบห้าตำลึง  หากพูดมากข้าจะขายเจ้าเสีย"

"รู้แล้วๆ...นอกจากขู่ข้าไปวันๆเจ้ายังทำอะไรได้อีก  เห่าเก่งนักนะเจ้าเนี่ย  โฮ่งๆๆ โฮ่งๆๆ"

"จ้าว  เฟย  เฟย  พูดจาให้ดีๆข้าคือสามีของเจ้านะ  กินยาซะ"

น้ำเสียงเขายังคงราบเรียบแต่เข้มดุ แววตาจับจ้องราวกับจะเฝ้าดูว่านางจะฝืนดื้อดึงอีกไหม  จ้าวเฟยเฟยไม่อยากเถียง  ตอนนี้ยังมึนจากพิษไข้อยู่  ออกแรงตีคนบ้านใหญ่ไปเยอะ  ต้องเอาแรงหน่อย  หากวันนี้มีใครมาหาเรื่องนางอีกจะไล่กระทืบคนไม่ไหวเดี๋ยวเสียเปรียบ  รอเจ๊ก่อนเถอะหายดีเมื่อไหร่แม่จะทุบให้นิ่มยิ่งกว่าแป้งโดเสียอีก 

  นางสาบานในใจด้วยความเดือดดาลที่ยังคุกรุ่น  ข้าจะเอาคืนให้เจ้าเองนางหนู  จะเอาให้คลานเข่าเลยทีเดียว  จ้าวเฟยเฟยรับชามยามาก็ยกขึ้นดื่มรวดเดียวหมดจด นางแอบเห็นศีรษะน้อยๆ ของเจ้าเด็กแสบขยับ

( “หืมไอ้เด็กเปรตนั่น... ลุกมาต้มยาให้ข้าเลยหรือนี่  ไม่ใส่ยาพิษให้ข้าดื่มก็นับว่าสวรรค์เมตตาข้าแล้ว!”)

 คิดดังนั้นแล้วนางก็ล้มตัวลงนอนต่อ เฉินมู่หยางทอดกายลงข้างๆ เพื่อจะกอดนางอย่างเคย แต่ร่างบางกลับตัวแข็งทื่อก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ท่านทำอะไรตาเฒ่า?" 

เสียงนางเต็มไปด้วยความสงสัยระคนไม่พอใจ 

"ก็เจ้าบอกว่าหนาว ผ้าห่มก็ไม่พอ ข้าก็เลยกอดเจ้าเอาไว้ อีกทั้งเจ้ายังร้องไห้เหมือนกำลังฝันร้าย ข้าก็เลยอยากปลอบเท่านั้น"

 เขากล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน   แต่จ้าวเฟยเฟยไม่อยากถูกเอาเปรียบ  ถึงเขาจะบอกว่านางละเมอเพราะพิษไข้ก็เหอะจึงบอกเขาว่านางไม่หนาวแล้ว  

"ไม่หนาวแล้ว ข้าร้อนแล้ว   ท่านไม่ต้องกอด!" 

จ้าวเฟยเฟยดันเขาออกอย่างแรง แต่คนตัวโต้กลับไม่ยอมปล่อยมือ เฉินมู่หยางไม่ได้พิษวาสนางนักหรอก เขาก็แค่เห็นว่านางน่าแกล้งเท่านั้นเอง  เขาแกล้งพูดจาดูแคลน 

"ข้าไม่สนใจเจ้าหรอกน่า ตัวเจ้านี่เอาไปชั่งถึงสองตำลึงหรือไม่ก็ยังไม่รู้"

จ้าวเฟยเฟยสะอึก  แหม่แค่ไฟหน้าคู่เดียวก็300ccแล้วย่ะไอ้คนตาไม่มีแวว  ถึงจะผอมแห้งแต่อะไหล่คู่หน้ายายหนูนี่  ส้มโอเลยนะก่อนจะเอ่ยกลับไป

“งั้นกอดให้แน่นเข้าไว้  ข้าจะเอากระดูกแห้งๆ ของข้าทิ่มอกเจ้าให้ทะลุเลย ตาแก่ใจแคบ!”

 นางตอบโต้กลับด้วยน้ำเสียงฮึดฮัด   แต่ไม่ทันที่เฉินมู่หยางจะเอ่ยอะไร นางก็ฟุบหลับไปเพราะฤทธิ์ยาเสียก่อน เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะกระชับอ้อมแขนอีกนิดอย่างไม่รู้ตัว ราวกับว่าการมีนางอยู่ในอ้อมกอดเป็นเรื่องที่สบายใจสำหรับเขา