ตอนที่ 1 กลับมาเป็นยุวชนปัญญาชนอีกครั้ง (1)

“ยินดีต้อนรับ ยุวชนปัญญาชนทุกคนครับ”

ฉางจุนจี้หัวหน้ากองพลน้อยชุมชนหมู่บ้านทงจิว หรือที่ทุกคนในหมู่บ้านเรียกหัวหน้าฉาง กำลังยืนยิ้มกล่าวต้อนรับยุวชนปัญญาชนกลุ่มใหม่ 4 คน ที่ถูกส่งมา

อันที่จริงเขาไม่อยากรับมาหรอก

ยุวชนแต่ละคนที่มานำพาปัญหาและความปวดหัวมาให้ไม่หยุด กลุ่มเดิม 5 คน นี่มีคนใหม่มาอีก 4 คน

“เฮ้อ! เจ็บทั้งมือเจ็บทั้งขา จะขนของกลับไปยังไงเนี่ย หรือว่าจ้างคนช่วยขนของดี” หลินลู่เสียนบ่นไปก็นวดข้อมือที่แดง ฝ่ามือมีรอยแดงจากการค้ำลงบนพื้นรถไฟ เธอใช้เสียงที่ดังพอให้คนรอบข้างได้ยิน

ไป๋จื้อหยางขมวดคิ้วมองเด็กสาวทางด้านหน้า เห็นมือแดงเถือกก็รู้สึกผิดนิดหน่อย

นิดเดียวเท่านั้นนะ จริง ๆ

“เดี๋ยวผมกับเพื่อนช่วยถือแล้วกัน ไถ่โทษที่ชนคุณเข้า” เด็กหนุ่มเสนอตัวผิดวิสัยเจ้าตัว ที่ใช่ว่าจะมีน้ำใจกับคนไปทั่ว

ฉือเหว่ยเฉิงรีบหันไปมองอย่างจับผิด หรี่ตาล้อ ๆ

“พี่จื้อหยาง ปกติไม่ได้ใจดีแบบนี้นี่”

ปึก…

โดนเพื่อนเปิดโปงจึงใช้ฝ่ามือใหญ่ผลักหัวคนข้าง ๆ เกือบคมำ

“พูดมาก ไปยกของไป ช่วยยกของเด็กอีกคนนั่นด้วย” ไป๋จื้อหยางยกกระสอบของขึ้นแบกบนบ่า กระเป๋าที่น่าจะใส่ผ้าสะพายไหล่ยังมีกระสอบอีกใบหนีบไว้ที่แขน เดินดุ่ม ๆ ตามหัวหน้าฉางไป

‘แรงดีไม่เปลี่ยนจริง ๆ’

หลินลู่เสียนมองตามหลังเด็กหนุ่มสองคนใบหน้าเปื้อนยิ้ม จึงดูไม่หยิ่งมากเหมือนตอนแรก

“พี่คะ ให้…ฉันช่วยถือไหมคะ” เด็กสาวอายุน้อยกว่าถามอยู่ด้านข้างเสียงเบาท่าทางไม่มั่นใจ

ซุนลี่จวน สาวน้อยใบหน้าผอมแก้มตอบ จำได้ว่าเด็กคนนี้รับเคราะห์แทนเธอเพราะแผนร้ายของคนคนหนึ่งในกองพล จุดจบของเธอไม่ดีนัก

เป็นอีกคนที่เธอติดค้างในชีวิตก่อน

“ถืออันนี้ละกันเบาหน่อย อันหนัก ๆ ก็ให้พวกผู้ชายถือไป… ขอบใจ” รู้สึกผิดแล้วไงเธอไม่ปฏิเสธคนมาเสนอตัวช่วยถึงที่หรอกนะ

ต่อไปก็แค่ช่วยเธอไม่ให้ซวยเหมือนครั้งก่อน

คนทั้งหมดเดินทางไปรอรถโดยสารที่จะนั่งต่อไปลงตัวเมืองอู๋ไจ่ ซึ่งใช้เวลาเดินทางราว 35 นาที และจากตัวเมืองเดินทางไปยังกองพลของพวกเขาอีก 1 ชั่วโมง

รถโดยสารแน่นขนัดทำให้แทบไม่มีเวลาพูดคุยกัน เพราะต้องระวังข้าวของ ไม่ได้กันของพังนะ ต้องระวังของหาย

เอี๊ยด…

“ปึก!” “โอ๊ย!

“บ้าจริง…ลืมไปเลยว่าจะเจ็บตัว”

พอรถถึงที่หมายคนขับเบรกทีตัวรถก็กระตุก คนที่คิดอะไรเพลิน ๆ ตัวเซไปชนกับเสาหน้าผากโขกจนเห็นดาว คาดว่าคงบวมแดงแน่

“คุณเป็นไงมั่ง!” ไป๋จื่อหยางมองแล้วเจ็บแทน เสียงหัวเธอโขกเสามันเบาเสียที่ไหน เขาทั้งสงสารทั้งขำ

ดวงหน้าหวานหันกลับไปมองคนถาม ช้อนขนตาเปียกชุ่มน้ำตาคลอหน่วยตาขึ้นมอง

เจอภาพสาวงามหลั่งน้ำตาเข้าไป เด็กหนุ่มถึงกับทำอะไรไม่ถูกไปชั่วครู่มือที่ยื่นจับหัวไหล่ไม่ให้เธอล้มก็รีบปล่อยราวต้องของร้อน

“แฮ่ม…ลงกันเถอะ” ว่าแล้วก็รีบหอบของพะรุงพะรังเดินหนีลงรถไป

‘ตาบื้อนี่!’

โดนเด็กหนุ่มเดินหนีไปสองรอบ หากเป็นชาติก่อนเธอคงแอบหัวเสีย แต่ตอนนี้มองยังไงก็เอ็นดูคนเสียอาการ

1 ชั่วโมงต่อมาก็ถึงจุดหมายปลายทาง

“นั่นพวกยุวชนที่มาใหม่ใช่ไหม รอบนี้จะเป็นคนจากเมืองใหญ่รึเปล่าน่ะ” ไฉ่จีป้าสะใภ้ใหญ่บ้านสุ่ยหันมองรถแทรกเตอร์ที่ส่งเสียงดังมาแต่ไกล

“คนจากไหนก็ตัวภาระ ตัวปัญหาทั้งนั้น!” เถาฮุ่ยอันป้าสะใภ้รองถังรีบตวัดเสียงแหลมสูงเย้ย

“ไม่ดูไว้ก่อนล่ะ เผื่อจะมีสะใภ้ให้ถังหู่ไงเล่า” ป้าสะใภ้ใหญ่สุ่ยเอาไหล่กระแซะหยอก

“เหอะ! ไม่ดูสารรูปลูกชายตัวเอง อย่าว่าแต่คนเมืองเลย ลูกสาวบ้านไหนจะอยากแต่งเข้าบ้านใหญ่ถังบ้าง” เสียงถากถางลอยมาจากอีกฟากของต้นไม้เป็นเสียงฉีเหยียนเหมยของคนไม่ถูกกันอย่างป้าสะใภ้ใหญ่เถา

เถาฮุ่ยอันเป็นน้องสะใภ้ของฉีเหยียนเหมย

“ทำไมจะไม่ได้ ไม่ใช่พอทนลำบากไม่ไหวพวกผู้หญิงในเมืองก็มาวิ่งไล่จับผู้ชายในหมู่บ้านรึไง คนที่มาใหม่นั่นก็คอยดูเถอะว่าจะทนได้กี่วัน ฮึ!”

คนที่ถกเถียงกันไม่ทันเห็นว่ารถแทรกเตอร์จอดหยุดให้ผู้โดยสารลงไม่ไกล แถมผู้มาใหม่ก็ได้ยินเข้าเต็ม ๆ

“ไม่ต้องเดือดร้อนป้าปากยาวมาพูดแทน ฉันไม่จำเป็นต้องทนลำบาก บังเอิญรวย! ชอบใช้เงินแก้ปัญหา!” หลินลู่เสียนก้าวฉับ ๆ ไปยืนประจันหน้ายัยป้าปากมากประจำหมู่บ้าน

“แก! นังเด็กไร้มารยาทไม่รู้จักเคารพผู้หลักผู้ใหญ่” เถาฮุ่ยอันกรีดเสียงร้องแหลมสูงยกมือชี้หน้าเต้นเร่าที่โดนตอกกลับ

“ป้าเป็นบรรพบุรุษฝ่ายไหนของฉันเหรอ ถึงต้องเคารพ แต่ดูแล้วไม่น่าใช่นะ บ้านฉันไม่มีคนหน้าแย่” เด็กสาวเบะปากกลอกตาใส่ยัยป้ามหาภัย

เธอหันหลังไม่คิดให้ค่าอีก กวาดตามองเหล่าชาวบ้านและยุวชนที่มารวมตัวกัน

ต้นสนขนาดใหญ่บริเวณลานรวมตัวก่อนลงแปลงนารวมนับเป็นจุดรวมตัวของคนในหมู่บ้านทุกเพศทุกวัย

“ขอโทษหัวหน้าฉาง ลุง ๆ และป้าสะใภ้ทุกคนด้วยนะคะ ฉันเดือดจัดไปหน่อย มาถึงวันแรกก็เจอคนพูดแบบนี้ใส่หน้ารับไม่ไหวจริง ๆ ค่ะ” ด่าคนจนไม่รู้เหนือใต้เสร็จ หลินลู่เสียนก็ทำหน้าสลดหันไปขอโทษสำนึกผิด แต่แอบโยนความผิดให้ฝั่งโน้น

ใบหน้าหวานของเธอนับว่าใช้งานได้ดี…

ใครเห็นครั้งแรกคงคิดว่าเธออ่อนแอรังแกง่าย

แต่ก็เพราะหน้าตาดูซื่อบริสุทธิ์ขัดนิสัยแบบนี้ล่ะ ที่พวกผู้ใหญ่มักเข้าข้างเอ็นดู

“สะใภ้ใหญ่ถัง! พูดอะไรให้รู้จักใช้สมองเสียบ้าง!!!” นั่นปะไรหัวหน้าฉางหน้าเขียวคล้ำหันไปตวาดคนเสียงดังแล้ว หลินลู่เสียนแอบยกยิ้มสะใจ

หัวหน้าฉางเรียกรวมตัวคนในหมู่บ้านเพื่อแนะนำยุวชนกลุ่มใหม่ มาถึงกลับเจอลูกบ้านทำตัวไม่รู้ความ ไม่โมโหก็แปลกแล้ว

เถาฮุ่ยอันแม้ไม่กลัวใครยังต้องเกรงใจหัวหน้ากองพล จึงเงียบในที่สุด แต่ใจขุ่นเคืองหาทางเล่นงานนังเด็กปากดีที่กล้ามาท้าทาย

“เอาล่ะ ทุกคนคงรู้กันแล้วว่าวันนี้หมู่บ้านเรามียุวชนกลุ่มใหม่มาเพิ่ม 4 คน เดี๋ยวให้พวกเขาแนะนำตัวให้รู้จักหน้าค่าตากันไว้” หัวหน้าฉางหันกลับไปพยักเพยิดให้คนมาใหม่แนะนำตัว

“ผมฉือเหว่ยเฉิง อายุ 17 ปี เพื่อนผมที่มาด้วยกันชื่อไป๋จื้หยาง อายุ 17 เท่ากัน เรามาจากปักกิ่ง” ฉือเหว่ยเฉิงแนะนำตัวท่าทางขี้เล่น ชี้มือชี้ไม้ที่ตัวเองกับคนข้าง ๆ

“หลินลู่เสียนค่ะ 17 ปีมาจากลั่วหยาง” เธอเหลือบมองสองหนุ่มแล้วแนะนำตัวสั้น ๆ

“หนะ หนู…ฉันซุนลี่จวน 15 ปีค่ะ มาจากช่างไห่ ”

เด็กสาวที่ดูไม่มั่นใจมาจากเมืองที่ทุกคนคาดไม่ถึง คนรอบตัวจึงมีสีหน้าประหลาดใจในระดับต่างกัน รวมถึงหลินลู่เสียนด้วยที่แม้จะรู้อยู่แล้วแต่ต้องแกล้งแสดงให้สมจริง

“เหอะมาจากลั่วหยาง ที่แท้ก็ไอ้พวกศักดินาเก่า มิน่าทำตัวจองหองใหญ่คับฟ้า น่าให้คนมาจับไปแห่ประจาน” เถาฮุ่ยอันได้ช่องทางก็รีบสอดปากพยายามหาพวก

“นี่ป้า ครอบครัวฉันเป็นศักดินาหรือเปล่าไม่ใช่หน้าที่ป้ามาตัดสิน เจ้าหน้าที่รัฐเขายังไม่ว่าอะไร แล้วป้าเป็นใครมาคัดค้านคำตัดสินของพรรค”

อีแก่นี่ถ้าไม่ตบไม่ตีคงไม่ดีขึ้น เธอล่ะอยากตบให้หน้าหัน คิดแล้วก็คันมือ

“นังเด็กเวร! แกนี่มันวอนโดนตบ!!” เถาฮุ่ยอันยกมือง้างเตรียมตบหน้าเด็กสาวที่ลอยหน้าลอยตาใส่

“ถังฮุ่ยอิน!!! ถ้ายังไม่หยุดก่อกวน ฉันจะลงโทษตัดคะแนนงานครึ่งหนึ่ง!” ยัยแก่นี่ไม่รู้หนักเบากับข้อกล่าวหา จะพากองพลเขาซวยไปด้วยไม่ได้

ข้อหาสงสัยหรือคัดค้านคำตัดสินของพรรค

โทษสถานเบาก็ถูกส่งไปใช้แรงงานที่เหมือง แต่ถ้าโทษหนักก็ยิงเป้า…

แค่คิดก็ทำคนแตกตื่นแล้ว!

นี่เขาได้ยุวชนแบบไหนมากันแน่! ต่อไปหมู่บ้านทงจิวของเขาจะยังเหลือความสงบสุขอีกหรือเปล่า?

ฉางจุนจี้อยากกลับบ้านไปนอนก่ายหน้าผากดมยาดมเสียจริง