ข้ามไปในนิยาย ข้าจะไม่เล่นตามบท

ข้ามไปในนิยาย ข้าจะไม่เล่นตามบท

last update최신 업데이트 : 2025-11-16
에:  l3oonm@참여
언어: Thai
goodnovel16goodnovel
10
4 평가 순위. 4 리뷰
44챕터
8.1K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เฟยเถา เจ้าของกิจการโรงหมักสุรา เกิดอุบัติเหตุระหว่างเดินทางไปแก้ไขปัญหาเรื่องส่งสุราให้ลูกค้าผิดคน เธอคิดว่าตัวเองได้ตายไปแล้ว จนเมื่อตื่นขึ้นมาอยู่ในร่างของ ฟางเฟยเถาหญิงไร้ยางอาย

더 보기

1화

บทนำ

"Sir, today is your wife's birthday. Don't you want to go back to the apartment?" asked the driver of the luxurious SUV.

"I told you not to mention her," snapped the man with black hair, frowning.

"I'm sorry, sir," the driver said, looking troubled, and continued driving back to the company.

Roger Peterson, the CEO of the city's top tech company, grimaced before leaning back in his seat, staring out the window.

He was the pride of his family, nearly perfect, but his talents and good looks were overshadowed by one flaw: the woman who lived under the same roof, the one who ruined his life.

Roger frowned again, thinking about her. He hated her so much that he even cursed her existence, wondering why she didn't just die. Unfortunately for him, he was bound to her forever by some cruel twist of fate.

When they arrived at the company, Roger sighed and got out to head to his office.

After a while, he tried to relax in his chair, closing his eyes for a moment to clear his mind of the day's stress. It wasn't work that had him so wound up.

"Mr. Peterson?"

Roger's frown deepened even with his eyes closed. He hated being interrupted. When he opened his eyes, he saw a ginger-haired man standing next to him.

"It's time to wake up," the man said.

"What do you want, Fabian?" Roger asked, opening his eyes fully.

"You told me to remind you of the time," Fabian replied.

Roger glanced at the clock on his desk; it was 5:15 PM.

"Right, thanks," he said, standing up and straightening his clothes. Satisfied with his appearance, he headed for the door.

"Have my car ready," he told Fabian on the way out. "And hey, did you get--"

"Yes," Fabian interrupted, making a face. "Everything is ready: the car and the gifts you always bring for her."

"Hm... thank you," Roger said, leaving the office with a big smile.

Fabian watched him go and sighed, shaking his head. What his boss was doing didn't sit right with him, but he knew his opinion wouldn't matter.

When Roger arrived at the parking lot, an employee handed him the keys to his luxurious black sports car and the gifts Fabian had bought.

He thanked the employee, placed the items in the car, and set off for his special appointment.

His destination was the most luxurious hotel in the city.

Upon arrival, Roger handed his car over to the valet and, carrying the roses and gift, walked slowly into the hotel.

As usual, several women nearby stared at him and whispered excitedly about how hot and handsome he was, comments that only inflated his ego and made him smile arrogantly.

"Honey."

Roger turned and smiled, seeing a beautiful blonde with long, straight hair and a curvy figure coming toward him. She leaned in to kiss him on the lips.

"Did I make you wait?" he asked Sophia as she approached.

"You know I would always wait for you," she replied, love shining in her emerald eyes.

"I know. I brought you a little gift," he said flirtatiously, handing her the flowers and a black leather box.

"Ah... how thoughtful," Sophia said, taking the flowers and smelling them before opening the box to find a beautiful diamond necklace. "Ah... Roger."

"Only the best for you," he said with a smile.

"You know... I have a little gift for you too," Sophia whispered flirtatiously, pressing her body against his suggestively.

"Hm... interesting," he said amusedly, grabbing her by the waist as they walked toward the elevator to reach their usual room.

The room was one of the most luxurious and expensive suites in the hotel, decorated with romantic touches—candles, flowers, and even a filled bathtub ready for a romantic evening.

"Wow, you've prepared everything," Roger said, taking in the decorations.

"Of course. And by the way, happy anniversary," she said, giving him a passionate kiss.

The kiss quickly grew more intense, and they closed the door as they began tearing each other's clothes off, eager to start their special night.

It was a great night full of passion for them, which promised to last until dawn. But just as the clock struck one in the morning, Roger's phone began to ring.

"Ah... no... don't answer," Sophia complained, trying to pull him into another kiss.

"Wait..." he said, annoyed, pulling away to grab his phone without checking the caller ID.

"What is it?!" he shouted angrily. There was no response, so he glanced at the number. He saw the call was coming from his apartment, so he abruptly separated from Sophia to sit on the bed.

"What the hell do you want?" he asked. In response, he heard tapping on the phone.

"Who is bothering you, honey?" Sophia asked, covering her body with the sheets.

"Nobody," he said, looking at her lovingly before returning to the call. "Stop messing with me. I'm not coming home, so go to sleep and don't call me again."

"That idiot is bothering you again," Sophia complained, frowning.

"Yeah."

"Well, leave it and come back to bed. I'm starting to get cold," she said, taking the phone from him.

Without hanging up, Sophia tossed the phone onto the floor. She then made Roger lie down on the bed and climbed on top of him, picking up where they had left off.

The person on the other end of the line listened as the two started having sex. Silent tears streamed down her face. She didn't hang up until she heard them declare their eternal love for each other.

After ending the call, she wiped her tears and turned off the recorder app she had installed to capture the conversation.

This was the final piece of evidence she needed. Even though she already knew she wasn't loved, hearing them together still hurt deeply. Yet, she found some solace in the fact that Sophia's arrogance had provided proof of Roger's infidelity.

The person who had called Roger was actually the source of his troubles: his legitimate wife.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
สนุกอยู่รวบลัดจบดี ขอบคุณค่ะ
2026-02-03 05:41:38
0
0
Anděl K
Anděl K
สนุกมาก ไม่มีอีโรติกจนน่าเกลียด ยืดยาว เด่นเรื่องดีสมกับที่ติดตาม อ่านทุกเรื่อง
2025-12-03 15:58:34
0
0
Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
เรื่องนี้สนุกอยู่นะ แอบไม่ชอบ พอ ตอนแรกๆนิดหน่อย แล้วก็แอบสงสัยถ้าไม่รู้เรื่องมิติ ไม่รู้เรื่องความพิเศษของ นอ ยังจะเลือก นอ อยู่ไหม
2025-12-02 22:45:48
2
0
AiGame Aigame
AiGame Aigame
เรื่องนี้ควรใก้นางเอกไปพบรักกับคนใหม่ พระเอกดูเป็นหมาหวงก้างเกิน พอนางเอกเลิกตื้อกลับเสียดาย
2025-11-20 22:29:03
0
0
44 챕터
บทนำ
ยามค่ำคืนในเมืองปักกิ่ง รถหรูสีดำวิ่งฝ่าสายฝนที่ตกลงมาพรำๆ มุ่งหน้าไปที่โรงหมักสุรานอกเมือง“นายหญิง อีกหลายชั่วโมงกว่าจะเดินทางถึง คุณพักสักหน่อยเถิดครับ” ลุงชุน คนขับรถของเฟยเถาเอ่ยขึ้นมาอย่างเป็นห่วง“ค่ะ”แต่เฟยเถาไม่ได้หลับพักเอาแรงเช่นที่นางรับปาก ดวงตาคู่งามมองออกไปด้านนอกรถแล้วถอนหายใจออกมาอย่างปลงตก เธอเพิ่งจะเดินทางกลับมาจากโรงงานถึงบ้านได้ไม่ถึงชั่วโมง ทางโรงงานก็โทรมาพบปัญหาให้เธอต้องรีบเข้าไปแก้ไขหากเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ก็คงไม่ต้องให้เธอออกหน้า แต่นี่...พนักงานดันส่งสินค้าของลูกค้าสลับกัน“จะตกให้แรงกว่านี้ก็ไม่ได้” เสียงหวานบ่นพึมพำเบาๆฝนที่ตกลงมาเบาๆ ทำให้เธอนึกรำคาญใจนัก ตอนที่คุณพ่อ คุณแม่จากไปเมื่อห้าปีก่อน ก็เป็นวันที่ฝนตกลงมาเช่นนี้ จะไม่ให้เฟยเถาหัวเสียได้อย่างไรมือขาวลูบหนังสือนิยายที่อยู่ด้านข้างของเหม่อลอย สายตายังทอดมองสายฝนและไฟท้ายของรถที่จอดติดกันยาวเป็นหางว่าวใจอยากจะรีบไปจัดการปัญหาที่โรงหมักสุราให้เสร็จเรียบร้อยใจแทบขาด แต่การจราจรมันช่างไม่อำนวยเสียเหลือเกิน เสียงบีบแตรอย่างเร่งรีบ ไม่ทำให้รถด้านหน้าขยับได้เร็วเลยสักนิดยังดีที่เฟยเถา หยิบนิยายติ
더 보기
หญิงชั่วช้า เจ้ากล้าวางยาข้า
“เจ้ากล้าวางยาข้าเลยหรือ หญิงชั่วช้า”“อึก...” เฟยเถาเจ็บที่ลำคอจนต้องนิ่วหน้าไปด้วยความเจ็บปวดมือเรียวเล็ก เริ่มทุบตี ดึงมือหนาที่กุมลำคอของนางอยู่ออก แต่เรี่ยวแรงของคนเพิ่งจะฟื้นสติจะมีเหลือได้อย่างไร ไม่ว่าจะพยายามเท่าใด คนที่ทำร้ายนางอยู่ก็ดูเหมือนจะไม่ยอมปล่อยมือง่ายๆ“จะ ฆ่าฉันหรือไง” นางพยายามพูดให้เสียงดังที่สุดเท่าที่จะทำได้“หึ ข้าจะสังหารเจ้าให้ตายเสีย ให้สมกับที่เจ้าคิดวางแผนชั่วกับข้าเช่นนี้”“ปะ ปล่อย ก่อน ฉันไปทำอะไร โอ๊ยยยย” ความเจ็บปวดกระแสหนึ่งวิ่งไหลผ่านเข้าสู่สมองของเฟยเถาอย่างรวดเร็วความเจ็บปวดทำให้สติของนางเกือบจะเลือนรางอีกครั้ง แต่มือหนาของคนที่คร่อมทับอยู่บนร่างของนาง ดึงสติของนางกลับมาได้อีกครั้งความทรงจำที่ไหลเวียนมากมายมันไม่ใช่ของนาง เฟยเถาไม่เข้าใจว่าสิ่งที่นางเห็นเป็นความทรงจำของผู้ใด แต่สตรีผู้นั้นมีใบหน้าเหมือนนางสวรรค์!!! เมื่อเสียงหวานของสตรีที่เฟยเถาเห็นในภาพความทรงจำ ดันเรียกบุรุษรูปงามที่นางมาพบเขาที่บ้านดินมุงหลังคา สภาพซอมซ่อว่า จางเจียวเหอ เรือนในหมู่บ้านล้วนแต่เป็นเช่นเรือนจางเจียวเหอ หากเฟยเถานางกลับไปเห็นเรือนของนาง คงได้เป็นลมแน่เฟยเถา
더 보기
หูเจี้ยนมาหา
ไหนจะร่างกายที่บอบช้ำอย่างหนัก และนางก็ดื้อรั้นใช้น้ำเย็นล้างตัว ไม่นานร่างกายของเฟยเถาก็มีไข้ขึ้นสูง นางนอนเพ้อเรียกหาคุณพ่อ คุณแม่ ลุงชุนอยู่ตลอดทั้งคืนจนฟ้าสว่างแม้ฟ้าด้านนอกจะสว่างแล้ว แต่เฟยเถาก็ยังคงไร้สติ นางนอนไข้ขึ้นสูงอยู่ถึงสองวันเต็มๆ โดยที่ไม่ได้ออกไปจากเรือนของนางเลยเจียวเหอหลังจากที่ฟ้าสว่างแล้ว เขาก็มองไปรอบห้องที่เละเทะ ทั้งยังมีแต่คราบเลือดพรหมจรรย์และน้ำรักของเขาเต็มที่นอนไปหมด“หึ ข้าจะดูว่าเจ้าจะเสแสร้งได้กี่วัน” เจียวเหอรู้ดีว่าเฟยเถาไม่มีทางปล่อยเขาไปง่ายๆ เช่นที่นางแสดงออกมารอแต่เพียงว่าเมื่อใดที่นางจะมาโวยวายที่เรือนก็เท่านั้น ต่อให้เขายอมรับนาง แต่ไม่มีทางที่เขาจะแตะต้องนางเช่นเมื่อคืนนี้อีกแน่นอนเจียวเหอรีบจัดเก็บห้องนอนแล้วไปล้างตัว เพื่อเดินทางไปสำนักศึกษา ตัวเขาเองก็เป็นเด็กกำพร้าเช่นเดียวกับเฟยเถา ครอบครัวทั้งหมดล้วนแต่เสียชีวิตไปจากโรคระบาดใหญ่เมื่อหลายปีก่อนแต่เขายังดีกว่าเฟยเถาตรงที่ บิดามารดาทิ้งเงินเอาไว้ให้ใช้จ่ายไม่น้อย ทั้งยังมีที่นาที่ปล่อยเช่าอีกหลายสิบหมู่ ทำให้เขาไม่ต้องกังวลเรื่องเงินทอง ความมุ่งมั่นทั้งหมดจึงทุ่มไปกับเรื่องการเรียนวัน
더 보기
กระต่ายน้อยนำโชค
กว่าจะรู้สึกตัวก็ถูกนางผลักออกมาจากเรือน และปิดประตูใส่หน้าเขาเสียแล้ว เป็นจริงเช่นที่เฟยเถานางว่า นางไม่ปรากฏตัวให้เขาเห็นอีกเลยนับตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องวันนี้เขามาที่เรือนของสหายเพื่อยืมตำรา แต่ไม่คิดว่าจะได้เห็นนางส่งยิ้มหวานให้หูเจี้ยนอยู่ ก่อนหน้านี้นางยังนอนร้องครวญครางอยู่ใต้ร่างของเขา นางไม่คิดจะเรียกร้องให้เขามาสู่ขอ แต่กลับมาส่งยิ้มหวานให้บุรุษอื่น โทสะเจียวเหอพลุ่งพล่านขึ้นจนต้องเดินมาต่อว่านางเฟยเถา กลับเข้าเรือนอย่างหัวเสีย นางไม่มีทางยอมให้ตนเองต้องมีชีวิตตามเนื้อเรื่องในนิยายแน่ ยิ่งแน่ใจเพิ่มเมื่อนางเอ่ยนามของนางเอกของเรื่องขึ้นมา ตอนนี้พวกเขาก็คงจะติดต่อกันเรียบร้อยแล้ว ปล่อยให้พระเอกไปได้กับนางเอก นางจะขอใช้ชีวิตในภพใหม่ให้ดี ร่ำรวยเมื่อใดค่อยหาสามีก็ยังได้เจียวเหอกลับมาถึงเรือนอย่างหงุดหงิด เขาไม่เชื่อในคำพูดของเฟยเถาที่นางไม่ได้สืบเรื่องของเขากับจินเซียน เจียวเหอจึงได้เผาจดหมายที่จินเซียนส่งมาให้เขาทิ้งเสีย ด้วยกลัวว่าเฟยเถาจะนำเรื่องนี้ไปพูดให้ชื่อเสียงของจินเซียนเสียหายได้เฟยเถาหลบอยู่แต่ภายในเรือนต่ออีกสองวัน เมื่อร่างกายของนางไร้ร่องรอยที่เจียวเหอได้ทิ้งเอ
더 보기
ข้าจะเลี้ยงมัน
เฟยเถาเดินออกมาเกือบจะพ้นทางแยกที่นางแยกไปหาของป่าอีกฟากหนึ่งแล้ว แต่กระต่ายป่าก็ไม่คิดที่จะกลับเข้าไปในป่าเช่นเดิม“อืม...จะไปกับข้าหรือ” พอเห็นมันพยักหน้านางก็อุ้มกระต่ายมาไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะเดินลงเขาไปด้วยกันชาวบ้านที่เห็นเฟยเถาเดินออกมา พร้อมกับกระต่ายในมือ ก็มองมาทางนางด้วยความอิจฉา"เจ้าจับมันได้อย่างไร" หนึ่งในนั้นเอ่ยถามขึ้นอย่างแปลกใจ“ก็อุ้มมันขึ้นมาอย่างไรเล่า” ก็นางทำเช่นนั้นจริงๆดูเหมือนไม่มีชาวบ้านคนใดที่จะเชื่อในคำพูดของเฟยเถา กระต่ายป่าว่องไวเพียงใด ผู้ใดไม่รู้กันบ้างเล่า มันจะยอมให้นางอุ้มขึ้นมาง่ายๆ เช่นนั้นหรือ แต่ดูเหมือนว่ากระต่ายในมือของเฟยเถาก็ไม่คิดที่จะหนีไปจริงๆเรื่องที่เฟยเถาได้กระต่ายป่ากลับเรือน ถูกเล่าลือไปทั่วหมู่บ้าน เฟยเถาปล่อยให้กระต่ายวิ่งเล่นอยู่ในเรือนของนาง นางเข้าไปทำอาหารอยู่ในห้องครัว กระต่ายน้อยยังกระโดดวิ่งตามนางอย่างน่าเอ็นดู หากมีใครมาเห็นเขาคงไม่อยากจะเชื่อสายตา“เถาเถา เถาเถา เจ้าอยู่เรือนหรือไม่” เสียงของหูเจี้ยนทำให้เฟยเถาวางมือที่ทำอาหารอยู่ออกไปเปิดประตูให้เขา“พี่เจี้ยนมาที่เรือนข้าตอนนี้มีอันใดหรือไม่” ที่มือของเขาไม่มีของมาด้วย
더 보기
มีเกวียนรอบอื่นอีกหรือไม่
วาจาของเจียวเหอที่ต่อว่านางต่อหน้าบัณฑิต และชาวบ้านที่หน้าสำนักศึกษา สร้างความอับอายให้เฟยเถา จนนางไม่กล้าเข้าเมืองอีกเลย ฟางเฟยเถายังจำสายตาของบัณฑิตและชาวบ้านที่มองนางอย่างดูแคลนได้ดีทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้นางจะแค้นใจทุกครั้ง จึงได้วางแผนการชั่วช้าเรื่องยากำหนัดกับเจียวเหอ ในเมื่อรังเกียจนางมากนัก ก็ตกเป็นของนางไปเลยก็แล้วกัน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด วิญญาณของฟางเฟยเถาจึงได้ออกจากร่างในวันที่แผนการของนางจะสำเร็จด้วยเฟยเถาลืมเรื่องความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไปเสียสนิท นางต้องการที่จะเข้าเมืองเพื่อขายโสมเพียงอย่างเดียว เลยไม่สนใจสายตาของหูเจี้ยนที่มองมาทางนางอย่างกังวล“ไปเถิด หากช้าจะไม่ทันเกวียนวัวรอบเช้า” นางดันตัวหูเจี้ยนให้ออกเดิน“ได้”พอมาถึงเกวียนวัวหน้าหมู่บ้าน เฟยเถานางไม่ยอมให้หูเจี้ยนจ่ายค่าเกวียนให้นาง“ข้ามีเงิน” นางเขย่าถุงเงินตรงหน้าหูเจี้ยนด้วยรอยยิ้มสดใส เพราะอีกไม่นานในถุงเงินใบน้อยของนางจะต้องมีเงินอยู่เต็มถุงแน่นอน แม้ตอนนี้ในจะมีเพียงแค่พอจ่ายค่าเกวียนได้ก็ตาม“แม่นางฟาง เจ้าตัดใจจากอาเหอได้แล้วหรือ” สตรีใบหน้าอวบอิ่มมองนางอย่างเยาะเย้ย“อืม...ข้าต้องบอกท่าน
더 보기
เจ้าต้องขอโทษคุณหนูถังก่อน
เจียวเหอที่รออยู่ด้านนอก ก็เห็นสีหน้าซีดขาวของหูเจี้ยนที่เดินตามหลังใบหน้ายิ้มแย้มของเฟยเถาออกมา“พี่เจี้ยนหากท่านยังเป็นเช่นนี้ ข้าไม่ไปพร้อมท่านแล้ว” นางกลัวว่าเขาจะเรียกโจรมาปล้นนางเสียก่อนแม้เงินทั้งหมดจะอยู่ในมิติแล้วก็ตาม แต่ที่ตัวของหูเจี้ยนยังมีอยู่อีกถึงหนึ่งพันตำลึงทอง“ขะ เข้าใจแล้ว”“ไปเร็วรีบไปส่งผ้า ข้าจะซื้อของกลับเรือนเสียหน่อย” นางอยากจะใช้เงินจะแย่อยู่แล้วพอถึงร้านผ้า เฟยเถานางนำผ้าที่ปักเสร็จแล้วไปส่งได้เงินมาสองร้อยอิแปะ นางเก็บในถุงเงินใบน้อยของนางอย่างพอใจ ก่อนจะเลือกซื้อผ้ากลับไปตัดชุดใส่เอง“คุณหนูของข้า ต้องการผ้าผืนนี้” ผ้าที่มือของเฟยเถาถูกแย่งไปจากมือของนางอย่างไร้มารยาท“ก็เห็นอยู่ว่าข้าสนใจผ้าผืนนี้ คุณหนูของเจ้าอยู่ที่ใด ถึงได้มาสนใจผ้าก่อนหน้าข้าได้”“บังอาจ!!! เจ้ามิรู้หรือว่าคุณหนูของข้าเป็นผู้ใด ผ้าผืนนี้มีราคาหลายสิบตำลึงทอง สตรีชาวบ้านเช่นเจ้ามีปัญญาซื้อหรือ” นางปรายตามองเฟยเถาอย่างดูแคลนเฟยเถากลอกตาอย่างเบื่อหน่าย มุกไม่รู้จักตัวเองมันมีมาตั้งแต่ยุคโบราณเลยหรือ“เจ้ายังไม่รู้เลยว่าคุณหนูของเจ้าเป็นผู้ใด แล้วมาถามกับข้าเพื่ออันใด” เฟยเถาเลิกคิ้ว
더 보기
เพราะข้าไม่ดีกระมัง
เมื่อเห็นว่าเฟยเถาไม่อยากพูดเรื่องในร้านผ้า เจียวเหอจึงเอ่ยถามเรื่องที่นางไปโรงหมอกับหูเจี้ยนขึ้นมา“เจ้าไปที่โรงหมอเพื่ออันใด หรือว่าเจ้าท้องจริงเช่นที่ป้าเถียนว่า...ผู้ใดเป็นบิดาของเด็กในท้องเจ้า”“เหอะ...ท่านเสียสติหรือ” นางถลึงตามองเขา ตอนนี้ชาวบ้านเริ่มจะหันมามองนางแล้วงานถนัดของเขาจริงๆ ที่ทำให้นางต้องขายหน้าต่อหน้าผู้อื่น“ตอบข้ามา”“จางเจียวเหอ ในท้องข้าจะมีเด็กหรือไม่ หรือผู้ใดเป็นบิดาของเขา มันไม่เกี่ยวกับท่าน” นางเอ่ยเสียงลอดไรฟันออกมาเสียงของหูเจี้ยนดังขึ้นมาเสียก่อน ที่เจียวเหอจะพูดอะไรออกมา“เถาเถา ข้ามาแล้ว”เฟยเถาหันไปจ่ายเงินค่าของว่าง นางเดินไปหาหูเจี้ยนเพื่อช่วยเขายกของขึ้นรถม้า ยังมีอีกหลายร้านที่จ้องแวะไปเอาของ แต่ไม่คิดว่าเจียวเหอจะเดินขึ้นรถม้ามาด้วย“เจ้าไปเอาเงินมากมายมาซื้อของพวกนี้ได้อย่างไร”“พี่เจี้ยนซื้อให้” นางตอบแบบไม่ใส่ใจ“เอ่อ...” หูเจี้ยนคิดจะโต้แย้งแต่ถูกสายตาของเฟยเถาห้ามเอาไว้“อาเจี้ยนต่อไปเจ้าไม่ต้องวุ่นวายเรื่องของภรรยาข้าแล้ว”“ห๊ะ!!!/ห๊ะ!!!” เฟยเถาและหูเจี้ยนร้องออกมาพร้อมกัน“ท่านมันบ้าไปแล้วหรือไง” นางจำได้ว่าเขาเองที่เป็นคนรังเกียจนาง แ
더 보기
ในหมู่บ้านมีคนชอบข้าเสียที่ไหน
เฟยเถานางก็คิดว่าตระกูลหูคงมาเกี่ยวกับเรื่องเงินที่นางมอบให้หูเจี้ยนไป เพียงแต่เมื่อครู่ เจียวเหออยู่ในเรือนของนาง นางจึงตกใจไม่น้อย“ข้าก็คิดว่าเรื่องใด ที่ผ่านมาพี่เจี้ยนดีกับข้าไม่น้อย เขาคงแอบนำข้าวสารมาให้ข้าโดยที่พวกท่านไม่เคยรู้มาก่อน พอข้ามีเงินย่อมต้องแบ่งปันเขา”“พวกข้ารู้ ข้าวสาร เนื้อ หายไปจากเรือน จะไม่มีผู้ใดรู้กัน” ป้าหูกับสะใภ้ใหญ่ของนางเอ่ยออกมาพร้อมกัน“แต่มันมากเกินไป พวกข้ารับเอาไว้ไม่ได้” ลุงหูส่งตั๋วเงินคืนที่เหลือคืนให้เฟยเถา“ไม่มากหรอกเจ้าค่ะ พี่เจี้ยนเองก็รู้ว่าข้าขายได้มากเพียงใด พวกท่านสมควรได้รับมัน ขอเพียงพวกท่านไม่บอกเรื่องนี้กับผู้อื่นพอ” นางดันตั๋วเงินคืนกลับไป“ข้าจะกล้าพูดได้อย่างไร อีกเรื่อง...ในเมื่ออาเจี้ยนพึงใจเจ้ามานานเพียงนี้ เจ้าเองก็เลิกสนใจอาเหอไปแล้ว เช่นนั้นพวกเจ้าแต่งงานกันดีหรือไม่”เฟยเถาเบิกตากว้างอย่างตกใจ แต่ก่อนที่นางจะเอ่ยพูดอะไรออกไป เจียวหัวที่หลบอยู่ในห้องนอน ก็เดินออกมาพร้อมกับอุ้มกระต่ายออกมาด้วย“เห็นจะไม่ได้ขอรับ เถาเถานางเป็นภรรยาของข้า”“สวรรค์!!! จริงหรือ” ป้าหูร้องออกมาอย่างตกใจ“อยู่นิ่งๆ ไม่ได้หรือไง” เฟยเถาทำได้เพียงส
더 보기
ท่านควรได้สตรีที่ดีพร้อม
หูเจี้ยนรีบเดินตามเฟยเถาที่บอกลาคนตระกูลหูไปทันที“เจ้าจะตามอาเหอไปเมืองหลวงแล้วใช่หรือไม่”“ผู้ใดบอกท่าน ข้าไม่คิดจะไปกับอาเหอเสียหน่อย”“จริงหรือ” รอยยิ้มของหูเจี้ยนหายไปเมื่อนึกถึงเรื่องที่เฟยเถานางเป็นภรรยาของเจียวเหอไปแล้ว “แล้วเจ้าจะอยู่ได้อย่างไร เจ้าไม่กลัวจมน้ำลายของชาวบ้านหรือ”“พี่เจี้ยน หากข้าต้องตายเพราะคำพูดชาวบ้าน ข้าคงตายไปนานแล้ว หลายปีที่ผ่านมา มีผู้ใดพูดถึงข้าในเรื่องดีบ้าง” เฟยเถานึกถึงสิ่งที่ฟางเฟยเถาโดน นางก็ส่ายหัวอย่างขบขัน“ก็จริงของเจ้า เจ้าไม่ไปพร้อมกับอาเหอ ไม่กลัวว่าเขาจะมีสตรีอื่นหรือ”“มีก็เรื่องของเขาไม่ใช่เรื่องของข้า เมื่อก่อนข้าคิดไม่ถี่ถ้วนเอง ยามนี้ข้าคิดได้แล้ว ข้าต้องการสามีที่รักข้าจากใจจริง แต่อาเหอไม่ใช่...ที่เขายอมแต่งให้ข้าก็ด้วยต้องการรับผิดชอบตัวข้า แบบนี้ข้าไม่ต้องการ”“เช่นนั้น...เป็นข้าได้หรือไม่ ข้าไม่สนว่าเจ้า...”“พี่เจี้ยน ท่านควรได้สตรีที่ดีพร้อม เชื่อข้าเถิด ท่านกับข้าเป็นพี่น้องเช่นที่เป็นอยู่ดีแล้ว” นางยิ้มให้เขาอย่างขอบคุณ“ข้าเข้าใจแล้ว” หูเจี้ยนฝืนยิ้มออกมา“ถึงเรือนข้าแล้ว ท่านกลับเถิด” เฟยเถาโบกมือให้เขา แล้วนางก็เดินเข้าเร
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status