บทนำ

‘ลูก? มองเห็นแม่'

วิญญาณโปร่งแสงของหลินลู่เสียนหันเหมาจากชายวัยกลางคนที่เป็นสามีของเธอ ที่ตายจากกันนานกว่า 20 ปี มองไปยังบุตรสาวที่ไม่เคยได้เลี้ยงดูเติบโตเป็นหญิงสาวที่งดงามเข้มแข็ง

‘พี่หยาง…ถิงเออร์’

ความปวดร้าวเสียใจราวกับวิญญาณถูกฉีกกระชากถาโถมเข้ามา สองแขนโปร่งแสงพยายามเอื้อมออกไปรั้งกอดสามีและลูก

มีแต่ความว่างเปล่าในอ้อมแขน

หลินลู่เสียนร้องไห้ปริ่มจะขาดใจ แต่ไร้เสียงให้ใครได้ยิน

พอเริ่มทำใจได้รู้ว่าลูกสาวมีความพิเศษสามารถมองเห็นพลังงานวิญญาณได้จากหยกจักรพรรดิ์สีแดงที่เธอสวมให้ก่อนตายตอนคลอดลูก

“แม่คะหนูไม่ได้ยินเสียง แต่หนูสามารถอ่านปากได้ แม่มีอะไรจะพูดกับพ่อไหมคะ”

‘พี่หยางคิดถึงพี่จัง ที่รัก ไหนดูสิยิ่งอายุมากยิ่งคมสันหล่อเหลาสมเป็นสามีฉันจริง ๆ’ นิ้วชี้เรียวโปร่งแสงยื่นออกไปปัดผ่านปลายคางของสามี ยื่นหน้าไปหอมแก้มซ้ายขวา ไม่ได้สนใจสายตาบุตรสาวที่มองตาค้าง

หลินลู่เสียนยักไหล่ข้างหนึ่ง

‘ช่วยไม่ได้นะ แม่คิดถึงพ่อ ไม่ได้เจอกันตั้ง 22 ปี ลูกก็ทนเอาหน่อย'

จากนั้นความเกรงใจก็ไม่มีอยู่ในคำศัพท์ของเธอ ใช้ลูกสาวเป็นสื่อในการป้อยอสามี สลับกับให้ลูกสาวเล่าประสบการณ์ชีวิตหลังจากเธอตาย

'หลี่ซีซวนไอ้ลูกเต่าบัดซบ!’

วิญญาณคุณแม่สบถสาบานด้วยความเจ็บแค้น ไม่คิดว่าลูกสาวจะถูกหมอที่มาตีสนิทกับเธอในโรงพยาบาลลักพาตัวไปเลี้ยงทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ สามีก็หนีตายไปอยู่เซี่ยงก่าง

‘นังฟางผิง นังเพื่อนทรยศ คิดฮุบสมบัติตระกูลหลินงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!'

เธอไม่คิดว่าสาเหตุการตายของตัวเองจะมีอะไรมากกว่าการโดนหญิงร้ายชายเลวผลักจนตกเลือดต้องคลอดก่อนกำหนด

เธอถูกฆาตกรรมโดยเจตนา!

พวกมันว่าจ้างพยาบาลสลับยาห้ามเลือดกับยาละลายลิ่มเลือด พอเลือดไม่หยุดไหลเธอจึงตกเลือดจนตายหลังคลอดลูก

ฟางผิงและหลินอี้จวิน ฉันจะตามจองเวรแกไปทุกชาติฉันสาบาน!

ดวงตาเมล็ดซิ่งกลมโตของหลินลู่เสียนยิ่งฟังยิ่งดุร้ายดำมืดด้วยโทสะแผดเผา อยากจะบีบคอหญิงชั่วชายโฉด แต่จนใจด้วยสองมือตอนนี้เป็นเพียงอากาศบางเบาในโลกใบนี้

‘ตาแก่หยาง…อย่าได้คิดเอาคนไปถ่วงทะเลเชียว ทำอะไรคิดถึงลูกให้มาก’ หลินลู่เสียนรีบปรามสามีท่าทางดุร้ายเย่อหยิ่ง เพราะเห็นแววตากระหายเลือดอย่างไม่ปิดบัง

ตานี่ ถ้าไม่ห้ามปรามคงคิดไปแก้แค้นให้เธอแบบที่ว่า

หลินลู่เสียนมองสองพ่อลูกด้วยสายตาอ่อนโยน

‘ดีแล้ว ได้เจอทั้งสองคนก่อนจากไป'

“คุณแม่… ใกล้จะได้เวลา…จากไปแล้ว”

“ไม่ ไม่ ไม่!!!”

“อย่าเพิ่งจากไปเลย! อยู่กับพี่กับลูกก่อน’ หลินลู่เสียนเหม่อมองสามีที่ร่ำร้องเรียกหาเธอด้วยสายตาเจ็บปวดอาวร

เสียดายวาสนามีน้อย ได้รักกันเพียง 3 ปี

ก็ต้องพรากจากกันชั่วชีวิตเสียแล้ว

‘แม่ฝากดูแลพ่อ ดูแลตัวเองให้ดีนะลูกรัก'

ร่างโปร่งแสงค่อย ๆ บางเบาสลายไปราวกับหมอกควัน

‘ลาก่อน’

เฮือก!

เปลือกตาบางใสวาวดุจไข่มุกกระพริบปริบ สมองยังคงงุนงงไม่มีสติรับรู้รอบตัว ในหูยังอื้ออึงเสียงภายนอกไม่ได้ผ่านเข้ามาในโสตประสาท

‘ที่นี่? ที่ไหนกัน?’

ไม่ใช่ว่าเธอตายไปแล้ว? เพิ่งจะบอกลาลูกสาวกับสามีแล้วก็ภาพตัด?

หลินลู่เสียนค่อย ๆ กลอกตามองรอบตัว เพดานสีน้ำตาลขมุกขมัวที่อยู่ใกล้สายตา ไหนจะเริ่มรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าไม่สบายตัว

พรึ่บ!

เธอลุกนั่งด้วยความตกใจ ตาโตเบิกกว้างหันมองรอบตัว พลางคิดว่าไหงโลกหลังความตายดูเหมือนรถไฟตู้นอน 2 ชั้น ตอนเธอเป็นยุวชนปัญญาชนที่ถูกส่งไปยังหมู่บ้านทงจิวขนาดนี้

“รอยขีด 3 ขีด วันที่ 3 ที่อยู่บนรถไฟ”

ราวกับหนังภาพฉายซ้ำฉากเดิม หลินลู่เสียนทบทวนแล้วเหมือนนึกอะไรออก เธอรีบปีนลงจากที่นอนชั้นบน ตู้นอนแต่ละตู้มี 4 เตียงแบ่งเป็นบนล่าง ถ้าเปิดประตูเลื่อนนี้ออกไปก็จะเจอ…

“จับหัวขโมยไว้! ไอ้หน้าแหลมเสื้อน้ำเงินมันล้วงกระเป๋า”

พลั่ก!

“โอ๊ย!”

เรือนร่างบอบบางของเด็กสาวที่ก้าวขาออกมาจากตู้นอนปะทะเข้าร่างกายแข็ง ๆ สูงใหญ่อุดมมัดกล้ามของเด็กหนุ่มคนหนึ่งเข้าอย่างจัง

หลินลู่เสียนล้มทับลงบนตักแข็ง ที่คนด้านล่างเอาตัวมารองรับเธอไว้ ศอกเธอทิ่มลงข้างเอวของเขาจนเจ็บจุก ทำให้พลาดโอกาสที่เขาจะไล่จับหัวขโมยได้ทัน

“เวรเอ๊ย! นี่ยัยบ้าเดินทะเล่อทะล่าออกมาทำไมเวลานี้วะ!” เสียงทุ้มแตกของเด็กหนุ่มตะคอกคนบนตัก

คนอะไรไม่คิดรักหยกถนอมบุบผา

อยู่ใกล้แค่นี้ตะโกนมาได้หูเกือบแตก…

หลินลู่เสียนคิดอย่างมีน้ำโห รีบขยับลุกขึ้นยืน แสร้งไม่ทันระวังใช้หัวรองเท้าผ้าใบเหยียบบนข้อขาแข็งแรงไม่เบานัก จนคนโดนเหยียบอุทานออกมา

“นี่เธอ!” ดวงตาดอกท้อมีเสน่ห์ของชายหนุ่มถลึงใส่

พอยืนได้มั่นคงดีแล้ว หลินลู่เสียนก็เหยียดหลังตรง ผมเผ้าที่กระเซิงปรกหน้าถูกเรียวนิ้วปัดออกจนเผยดวงหน้าหวานละมุนรูปไข่ จมูกเล็กเชิดปลาย เรียวปากอวบอิ่มแดงเรื่อรูปกระจับ ดวงตาเมล็ดซิ่งกลมโตกระจ่างใสแวววาว

ชายบนพื้นนั่งอึ้งเบิกตามองค้าง หัวใจเต้นผิดจังหวะจนต้องยกมือขึ้นลูบแผ่วเบา

หลินลู่เสียนใจแอบยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่ภายนอกเชิดคางเอามือเท้าเอวข้างหนึ่งอย่างถือดี ใช้สายตาเหลือบมองด้านล่าง

“ชั้นทำไม คนจะไปห้องน้ำไม่ให้ออกจากห้องจะให้นั่งยองบนเตียงรึไง อีกอย่างนี่รถไฟไม่ใช่ทุ่งดอกไม้ให้นายมาวิ่งเล่น ชนคนไม่มีขอโทษสักคำ ยังเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือเปล่า ห๊ะ!”

เด็กสาวตะโกนตอบโต้แววตาวาวราวกับแม่เสือ ขัดกับใบหน้างดงามอ่อนหวาน จนคนถูกต่อว่ามึนงง “ขอโทษ” ออกมาอย่างไม่รู้ตัว

หลินลู่เสียนเฝ้ามองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอีกครั้งด้วยใจเต้นแรง เกือบจะควบคุมตัวเองไม่ได้โผเข้ากอดคนหน้าหล่อคมเข้มที่ดูอ่อนเยาว์กว่าที่เห็นก่อนวิญญาณเธอจากมา

ดวงตากลมมีร่องรอยอารมณ์พยายามกลั้นน้ำตาจนหางตาแดงเรื่อ ดูบอบบางน่าทนุถนอมขัดกับท่าทางแม่เสือเมื่อครู่

‘หรือเธอจะเจ็บมาก แต่ทำเป็นเข้มแข็ง'

ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกผิด เพราะพอเขายืนเต็มความสูงแล้วตัวเด็กสาวสูงแค่หัวไหล่เขาเท่านั้น

“พี่จื้อหยางจับหัวขโมยได้แล้ว!” ก่อนทั้งสองจะได้ตอบโต้อะไรมากกว่านี้ มีเสียงตะโกนของเด็กหนุ่มอีกคนพร้อมตัวคนเดินมา

เด็กหนุ่มที่ถูกเรียกจื้อหยางอ้าปากแล้วหุบลง

“อาเฉิง! ได้ของคืนรึยัง” เขารีบหันหน้าหนีเอามือเกาจมูกเก้อ ๆ ตะโกนเสียงดังกลบเกลื่อนความรู้สึกแปลก ๆ

มันมีทั้งอารมณ์ดีใจ โหยหาตีตื้นขึ้นมา

ทั้งที่เขามั่นใจว่าไม่รู้จักหรือเห็นหน้าค่าตาเธอมาก่อน

“ไป๋จื้อหยางแกจะไปคิดอะไรให้ปวดหัว คงไม่ได้เจอกันอีกแล้วล่ะ”

….

เสียเมื่อไหร่!!!

ไป๋จื้อหยาง ยืนมองเด็กสาวที่เขาชนบนรถไฟตาค้าง เกือบยกนิ้วชี้ใส่ เธอกำลังยืนกอดอกอยู่ตรงหน้าหัวหน้ากองพลชุมชนหมู่บ้านทงจิว มีข้าวของกองใหญ่อยู่รอบตัวชนิดที่ต้องสงสัยว่าแบกมายังไงไหว

'บังเอิญขนาดนี้เลย'

หลินลู่เสียนแอบมองเด็กหนุ่มคุ้นใจทางหางตา มุมปากยกยิ้มบางเบา ในเมื่อทุกอย่างเหมือนกับที่เธอจำได้ไม่มีผิดเพี้ยน นับว่านี่เป็นโอกาสดีที่เธอไม่รู้หรอกว่าใครเป็นคนมอบให้

แต่เธอเชื่อแล้วว่า… ตัวเธอกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

“เหตุการณ์ทุกอย่างแม้แต่คำพูดยังเหมือนเดิมทุกคำ”

เธอยังมีความทรงจำทั้งหมดจนถึงวันที่ตายจากไปเพียงลำพังในโรงพยาบาลอีก 5 ปีข้างหน้า

‘ในเมื่อฉันกลับมาแล้ว ชะตาร้ายที่ประสบในชีวิตก่อน ฉันจะแก้ไขมันเอง'

แต่ก่อนอื่น…คงต้องต้อนหมาน้อยเข้ากรงเสียก่อน

เธอแอบมองไปยังเด็กหนุ่มตัวโตอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ปะทะเข้ากับสายตาดอกท้อหวานที่ลอบมองมาอยู่ก่อนแล้ว ทั้งสองสะดุ้งรีบหันหนีใบหูร้อนผ่าว

น่าอายชะมัด!

จะทำเป็นยืนเชิด ๆ สวย ๆ ให้เขามาจีบเหมือนก่อนดี หรือควรแสดงท่าทีบ้างเพื่อกระตุ้น?

เหมือนคิดสิ่งใดได้ ดวงตางามวาววาบมุมปากมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

ไป๋จื่อหยาง…สามีที่รัก นายเสร็จฉันแน่!