บทที่35 เมื่อเส้าหยา

ระหว่างเดินทางไปเมืองเส้าหยา ชิงอี่ต้องวุ่นวายทั้งการเดินทางและเลี้ยงซือหลัวไปด้วย ตอนเดินทางเธอนำซือหลัวไปไว้ในมิติแต่มีห่อผ้าไว้ตรงอกให้เหมือนว่าเด็กน้อยอยู่ตรงอก ส่วนพระชายาตลอดการเดินทางก็เมารถตลอดแต่ชิงอี่ก็รีบเดินทางกลัวว่านักฆ่าที่ตามมาไม่ยอมปล่อยพระชายา แปลว่านางต้องมีอะไรที่ศัตรูต้องการหรืออาจต้องการตัวพระชายาไปเป็นตัวต่อรองกับองค์ชายสามแนๆ ส่วนเธอมีซือหลัวต้องดูแลเดินทางหลายวันก็ห่วงเด็กน้อยเพราะนางอยู่แต่ในมิติสะส่วนใหญ่กับเสี่ยวไป๋

ในการเดินทางใกล้ถึงเมืองเส้าหยาก็มีนักฆ่าอีกกลุ่มตามมาทันชิงอี่อยากถนอมแรงลูกน้องเลยใช้ขุ่ยเปาเรียกฝูงหมีออกมาจัดการ พวกนักฆ่ามีฝีมือจริงแต่มีหรือจะสู้ฝูงหมีตัวใหญ่ที่กระหายเลือด ไม่นานนักฆ่ามีฝีมือก็โดนฝูงหมีตัวใหญ่จัดการ

เหมียวเหยียถึงกับอึ้งที่บุตรสาวสำนักพยักบินสามารถคุมสัตว์ป่าได้หลังจากนั้นก็ไม่มีมือสังหารตามมาอีกเลย

ห้าวันผ่านไปคุ้มครองพระชายาถึงเมืองเส้าหยา

"ท่านพ่อ"พอเจอหน้าบิดารีบเข้าสวมกอดด้วยความคิดถึง

"เกิดอะไรขึ้นทำไมพระชายาถึงแต่งตัวแบบนี้แล้วทำไมมาแบบเงียบๆ"

"ลูกกับองค์ชายไปพักที่วังฤดูร้อนแล้วอยู่ๆก็มีนักฆ่าเจ้าคะ องค์ชายกับลู